De naam Tony Sly zal de gemiddelde muziekliefhebber niet veel zeggen. Toch is de man niet de eerste beste want Sly is al sinds eind jaren tachtig de zanger van No Use For A Name, een van de meest invloedrijke punkrockbands die Californië voortbracht. 
Sinds een aantal jaren gaat Tony Sly een totaal andere richting uit want hij opteerde voor een volledig akoestische carrïere.  Na ’12 Song Program’ in 2010 is ‘Sad Bear’ zo  zijn tweede full album dat op Fat Wreck Chords wordt uitgebracht.  Voor NUFAN –fans is het ongetwijfeld schrikken bij het horen van de gevoelige, introspectieve kant van Tony Sly die we op ‘Sad Bear’ horen .  Angst, woede, frustratie, blijdschap, nostalgie, verliefdheid, liefdesverdriet… zowat alle mogelijke gevoelens passeren de revue en het is duidelijk dat Sly op tekstueel nooit meer open en eerlijk  was dan nu.  
Ook de muziek lijkt ons voor een doorgewinterd punkicoon vrij gewaagd want zeer moeilijk te categoriseren en bovendien horen we een zeer divers instrumentarium.  Een hoofdrol is er  voor de akoestische gitaar maar daarnaast horen we ook  een accordeon, piano, dwarsluit, drums,  mandoline, cello en klarinet de revue passeren. Toch  is het vooral de mooie  stem van Sly die het meest opvalt in de melodieuze  songs waarvan het merendeel ballads zijn. 
Alles klinkt zeer braaf en gepolijst, tracks zoals “Dark Corner”, “Devonshire and Crown” en “Discomfort Inn” zouden bijvoorbeeld perfect passen in een of andere, typische   Amerikaanse jongerenreeks op tv.   
Wij kunnen best genieten van de zachte vocalen van Sly maar vinden toch dat er een scherp randje ontbreekt op deze ‘Sad Bear’.  Deze tweede solo-plaat is voor ons niet onverdienstelijk maar jammer genoeg ook  niet onvergetelijk.