Splendidula – Splendidula brengt ons in een wave van loslaten
Ieder van ons heeft wel eens te maken gehad met een verlieservaring, of het een ouder is, een vriend, of een naast familie lid. Ermee omgaan, het een plaats geven en vooral loslaten is een zware last om te dragen. En hoe belangvol je omgeving je steunt, je moet het tenslotte zelf doen. Dat is ook wat Splendidula bewust wou doen met hun release show in de voormalige kerk van Maarkedal, nu GC Het Marca gedoopt , een wave van loslaten.
De nieuwste plaat 'Absentia' is een support voor iedereen die lijdt, of heeft te maken met verlieservaringen en intens verdriet.
Ook live komt het tot uiting , we merkten het onlangs nog in de Asgaard, Gentbrugge. Lees gerust 'Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.'
In de eer goed gevulde Church 'Het Marca' kregen we een even sterk overtuigende set.
Als er een band is die deze duisternis goed weet te omvatten, is het My Lament (****). De Death/Doom formatie volgen we al sinds 2009. De paar keer dat we ze live hebben gezien, bliezen ze ons steeds omver. Ook in Maarkedal. Met een emotioneel beladen show, waarbij de ijzingwekkende stem van Robrecht ons letterlijk koude rillingen bezorgde. De instrumentatie moest niet onderdoen. Het is opmerkelijk dat deze band na al die jaren nog steeds diezelfde (donkere) energie uitstraalt. Een eerste uppercut, die ons met ons innerlijke-ik confronteerde
De Deense formatie Sunken (*****)was letterlijk gehuld in een walm van rook; je zag de bandleden haast niet staan, de sfeer was lekker grimmig. De rauwe vocals en de weerbarstige sound voelden aan als klauwen. Het combo drukte het gaspedaal en een monotoon opbouwende sound werd gecreëerd. Een intens waanzinnige muzikale beleving, scherp, meedogenloos en een even intense beklijvende confrontatie met je innerlijke ik. Een intens moment in de schaduw van het leven, mede door de rookontwikkeling in de kerk.
Toen de rook was opgetrokken, was het de moment van een verpozing, en kregen we de vervangende act Hellstorm Of Flaming Nothingness (***1/2) ofwel Bjorn Gorissen die zorgde voor een intiem intens tussenin. Hij viel last minute in voor Peter Verwimp ofwel Ashtoreth.
Zijn muziek voelde aan als een donker rustpunt. We schoven wat dichterbij en zagen een artiest, zittend op de grond met z’n laptops intense, verdwaalde drones bracht tot een zekere gevoel van ‘zen’. De donkere ambient trip kon alvast enkelen bekoren …
En toen stond de kerk helemaal vol. De band waar iedereen voor kwam schiep hoge verwachtingen. Splendidula (*****) bracht muzikale mokerslagen toe. We zagen pakkende beelden, de bijzondere stem van Kristien, en een instrumentatie die door merg en been ging. Muzikaal verdriet en pijnbeleven voelden we letterlijk. Met tot slot al deze elementen ‘loslaten’ .
De set zette in met “Absentia”, een song die , mede door die beelden van een begrafenis en het immense verdriet ermee gepaard gaand, kliefde door de ziel. Met het daarop volgende “Ecchoes of Quiet Remain”, “Gebroken” en “Dalkuldar”. Allemaal songs met intens beeldmateriaal dito teksten.
We zagen een band die zijn onmacht, pijn en verdriet uitschreeuwt en iedereen erin laat participeren. “Kilte” was ook zo’n uppercut, niet alleen door die tekst, maar ook vooral door die bijzondere emotioneel beladen vocals.
In de finale “Let it come to an end” en “Donkerte”, twee enorme nummers die tot tranen toe bewogen, waar namen van gestorven vrienden op het scherm verschenen. Wat een huivering, wat een ritueel dit (muzikaal) afscheid.
Splendidula wilde met deze show bewust een manier vinden om afscheid te nemen van hun dierbaren, wat in realiteit door omstandigheden niet is gelukt. Splendidula bood op die manier een intense show die zijn/haar eigen verdriet en pijn op spirituele wijze een plaats gaf.
Als definitieve afsluiter kregen we Thy Light (****), in black metal kringen ferm op handen gedragen. Thy Light is een Braziliaanse depri black metal band, opgericht in 2005 door Paolo Bruno. Ze staan bekend om hun rauw, emotioneel, sferisch geluid, met thema's als melancholie, introspectie en existentiële droefheid. De band verhuisde later naar Glasgow, Schotland.
Met twee kandelaars opzij het podium, geverfde gezichten en hun kenmerkende depri-rauwe sound, die eerder naar doom dan black metal neigde, bezorgde het combo ons evenzeer een intens muzikaal beleven. De emotionele uppercuts van de vorige bands werkten nu zalvend, waren een rustpunt, om alles definitief te kunnen kaderen.
Depressieve gedachten hoeven niet altijd te leiden tot een negatieve uitkomst, was hun onderliggende de boodschap. Een troost, een steun, een rugzak doorheen het leven, die je terug energie kunnen bezorgen. Een wave van ‘loslate’n om er sterker uit te komen …Wat een avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9526-splendidula-18-04-2026
Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe & Church Of Doom + Splendidula
Splendidula - Het idee om de release show in een kerk te doen is ontstaan als ‘afscheids ritueel’, in navolging van de thema’s van de plaat
We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren - van 2022 tot nu – heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt. Ze hebben de stormen doorstaan, en profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Luister maar naar het recente album ‘Absentia’. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Ook live is dit het geval. We zagen hen optreden op het festival Sterk IJzer in Asgaard (Gentbrugge). Lees gerust: ‘’Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.”
Op 18 april staat een cd voorstelling op de agenda, in een kerk, ‘Het Marca’ in Maarkedal https://www.facebook.com/events/2109035293187944// en dit samen met enkele toonaangevende artiesten die hun emotioneel beladen pad eveneens volgen.
We hadden een fijne babbel met Kristien en Joachim, over het zware emotionele pad dat de band heeft bewandeld, en hoe ze hier ongeschonden zijn uitgekomen. Verder keken we ook naar toekomstplannen en vroegen ons af of doelen en ambities nog dezelfde zijn gebleven?
Ons laatste interview was zeven jaar geleden! Na al die jaren graag een overzicht
terugblik Splendidula - De muziek nog creatiever maken
Sinds 2022 is het met de band bergaf gegaan. Vooral bij het overlijden van onze bassist Peter Chromiak. Dat heeft een grote impact gehad op de verdere groei van de band in de jaren daarop volgende, het waren dus niet de meest memorabele jaren die we nu hebben meegemaakt..
Moest dit allemaal niet zijn gebeurd, en alles vlotter zijn verlopen, zou je als band nu verder gestaan hebben denk je zelf?
Dat is een beetje dubbel, vermoedelijk hadden we sneller muziek uitgebracht dan nu het geval was. We hebben nu ook veel tijd verloren om nieuwe bandleden te zoeken enzo. Langs de andere kant zijn de visuele beelden die we nu live gebruiken alleen maar mogelijk omdat we op click track spelen. Iets wat de vroegere bandleden niet echt zagen zitten. In dat opzicht kunnen we nu meer het heft in eigen handen nemen en ons eigen ding ermee doen, dat had anders wellicht niet het geval geweest omdat de andere bandleden dat niet zo zagen zitten. Het zou dus gewoon anders geweest zijn. Had het beter geweest? Of hadden we verder gestaan? Daar kunnen we ons niet over uitspreken.
Het is indrukwekkend, want jullie hebben eigenlijk inderdaad – zelfs letterlijk als ik het zo mag zeggen - de dood overwonnen. Hoe overleef je zo’n dingen die jullie hebben meegemaakt als band?
Het was heel hard om enkel met zijn twee over te blijven, maar er waren al reeds een aantal nummers klaar voor het album ‘Absentia’. Dit zou opgedragen worden aan een vriend die overleed in 2021. Op dat moment wisten we nog niet dat ook het overlijden van onze bassist Peter en onze dierbare kat Gimli zouden volgen. Onze motivatie om toch te blijven doorzetten was vooral om het nieuwe album op te dragen aan de overledenen. We hebben ook nieuwe nummers gemaakt op basis van een aantal losse riffs die Peter ooit schreef, zodat deze niet zomaar verloren zouden gaan.
Ondertussen gaat het de band wel voor de wind, vorige zomer een optreden op Alcatraz – een mijlpaal – overal goede recensies, en ook nu die nieuwe plaat. Voelt dit aan als een overwinning? Of hoe moeten we dat zien?
Doordat we er meer ons eigen ding mee konden doen, hebben we er ook veel meer van onszelf in gestopt in die nieuwe plaat en muziek. We zijn allebei meer fan van atmosferische Black Metal. Die invloeden hebben we er dus meer ingestopt, wat vroeger niet altijd mogelijk was. De vraag was, gaat het publiek daarin meegaan? En blijkbaar zijn we daar dus in geslaagd.
Wat Alcatraz betreft; heeft het optreden meer deuren geopend voor jullie? Of zouden er gerust wat meer mogen zijn?
Joachim: dat is moeilijk in te schatten. Heel direct wellicht niet. Maar indirect zeker en vast, omdat je plots heel veel mensen lokt door daar te staan of hebben gestaan. Ondanks het vroege uur, stond die tent helemaal vol. We merken ook dat mensen ons over die show nog steeds aanspreken, we zullen dus zeker wat zieltjes gewonnen hebben door daar te spelen. Op langere termijn gaat dit dus zeker nog meer deuren openen.
Kristien: Nu merken we dus wel dat we inderdaad meer publiek aantrekken, naar concert promotors toe is het voorlopig nog een ander verhaal… op dat vlak zitten we wat in de tussenfase, ofwel zijn we net niet groot genoeg ofwel denkt men ‘die hebben op alcatraz gestaan, die zullen te duur zijn’. Met de timing van de nieuwe plaat zullen we dit jaar niet echt de vruchten daarvan plukken. Alles is al vol geboekt, hopelijk volgend jaar wel.
Wat ik persoonlijk positief vind is o.a. die uiteenlopende stemmen, ik meende dat in het verleden niet altijd te hebben herkend bij jou Kristien; is me iets ontgaan of is er iets veranderd aan je vocale capaciteiten?
Kristien: ik heb sowieso lessen gevolgd om de screams aan te leren. Doordat we, ik en Joachim, samen de muziek hebben geschreven, zitten er misschien meer zanglijnen van mij in en iets minder invloed van de gitarist bijvoorbeeld.
Joachim: het publiek was ook vragende partij om de stem van Kristien meer naar de voorgrond te laten komen, vooral live kregen we daar opmerkingen over dat haar stem er niet altijd bovenuit kwam. £
Kristien: live hebben we aan de geluidsman wel gevraagd om ervoor te zorgen, net door die vraag van fans, de stem er wat meer bovenuit te zetten. Maar in het algemeen is het aangenaam dat je de stem van de zanger of zangeres kunt horen uiteraard..
‘Absentia’ is meer dan ooit een plaat gedrenkt in veel emoties, was dit de moeilijkste plaat om te maken denk je zelf?
Kristien : Zeker wat teksten schrijven betreft was dit een moeilijke plaat ja, omdat het allemaal heel persoonlijk is. Ik moest ook opletten dat ik binnen de teksten familie van overleden vrienden niet kwets ofzo. Ik heb daarom gekozen om vanuit mijn eigen buikgevoel die teksten te schrijven.
In de lyrics gaat het over loslaten en proberen vasthouden, en over spijt, woede en onmacht. Iets waar ik sinds het overlijden van mijn vader in juni 2023 de laatste tijd heel veel ervaring mee heb, was het een uitlaatklep? Of wou je bewust er ook andere mensen een beetje mee helpen (mij hielp het in elk geval deels )…
We hebben ondervonden dat mensen die in een depressieve of moeilijke tijd zitten, op één of andere manier een troost vinden in die teksten; dat is heel mooi meegenomen uiteraard. De moed vinden om te blijven doorgaan, ook al zijn het niet de meest vrolijke teksten. En hen het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan. Het heeft ook in veel reviews gestaan dat er ondanks dat het een duister album is, er ook een soort lichtpuntje te merken is. Dat was wellicht niet direct onze bedoeling, maar doordat het zo persoonlijk is, kwam dat dus wel zo over.. Dat is fijn om te horen. Zelf ben ik nog zoekende naar dat lichtpuntje.
Een ander pluspunt is de Nederlandse teksten, dat is risicovol in zekere zin, maar in deze tijden eigenlijk niet meer zo erg en overal aanvaard, zelfs AmenRa doet het; hoe zijn jullie op dat idee gekomen? Goed idee moet ik zeggen…
Kristien: Dat is gewoon een natuurlijke beslissing geweest van ‘hier moet ik Engels zingen, hier in de moedertaal’. Ik ga gewoon op het gevoel af, ik merk nu bij de nieuwe nummers die meer in de atmosferische Black Metal richting liggen, dat het meer neigt naar het Nederlands. Het past er gewoon bij.
Joachim: Door in de eigen taal te zingen kun je er ook meer persoonlijke gevoelens in steken, omdat je die taal gewoonweg begrijpt. In het Engels is dat niet altijd zo. In eigen taal komt het vaak veel harder binnen gewoonweg. Je voelt je er meer bij betrokken. Als het in eigen taal is… laat het ons zo zeggen.
Het heeft dus niets te maken met het feit dat in Nederlands zingen in deze tijden heel goed in de markt ligt, kijk naar de pop muziek bijvoorbeeld..
Nee, totaal niet, op het vorige album hadden we ook al Nederlandse teksten. Het is zeker niet omdat het nu ‘hot is’ om in eigen taal te zingen dat we dit doen. Integendeel. Of dat nu ja dan nee populair is maakt ons weinig uit. Door Black Metal daaraan toe te voegen maken we het ons niet gemakkelijker, het is niet per se – vooral in eigen land – het meest populaire genre, zeker niet met de mix dat we nu doen. Maar we willen, na al die jaren dat we in de band zitten, gewoon ons ding doen en daar horen teksten in het Nederlands brengen als we aanvoelen dat het erbij hoort, gewoon ook bij.
Ik heb al wat recensies gelezen, ik doe een interview in de plaats ?, maar hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
We merken wel, wat reviews betreft. Daar waar er vroeger wel eens een negatieve tussen zat , zijn die nu allemaal opvallend positief. Ook bij Rock Tribune hebben we 9/10 gekregen. En een lang interview erbovenop, wellicht – om terug te komen op Alcatraz – heeft daar spelen er wel voor gezorgd dat we in Rock Tribune zijn terecht gekomen. We kregen ook al positieve reacties van fans, hoewel de verzendingen wat vertraging oplopen nu helaas. We hebben al heel wat platen verkocht nu al.. dus nee , we mogen zeker niet klagen over de reacties in het algemeen integendeel zelfs.
Ik zag jullie onlangs in de Asgaard voor Sterk IJzer VI festival, indrukwekkend, nog intenser. Kan het nog intenser of is de grens bereikt wat dat betreft?
Eerlijk, de nieuwe nummers die we nu aan het schrijven zijn, zijn zelfs nog intenser. We hebben bijna een nieuw album klaar, maar het is gewoon op een andere manier. We zijn nog steeds niet echt uitgeschreven over de thema’s van deze plaat. Op de nieuwe plaat zal de focus meer liggen op de ‘ de woede’ die deze emoties uitlokken. Met nog meer black metal invloeden daarin. We proberen die originele mix er nog in te plaatsen, het is nog wat zoeken. Maar ja, het kan nog intenser.. we gaan trouwens op onze release show al een nummer spelen van dat aankomende album.
Jullie stellen de plaat voor op een wel heel bijzondere locatie en een heel speciale avond: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight// . Hoe zijn jullie op dat idee gekomen, vertel er wat meer over?
De ticketverkoop verloopt goed, al hadden we een beetje gehoopt nog een beetje verder te staan op een week voor dat optreden. Het is allemaal DIY dus het is een beetje de manier van doen.. dat veel mensen op het laatste moment hun ticket aankopen. We wilden er iets speciaal van maken, het thema waar de plaat over gaat past perfect bij de locatie ‘ een kerk’. Het is een soort afscheid ritueel voor ons ook, omdat we bij sommige van die overlijdens nooit echt afscheid hebben kunnen nemen. Zoals tijdens COVID waar dat gewoon niet kon en mocht, en de begrafenis van Peter was in beperkte kring. Het idee om het daar te doen is dus ook ontstaan als ‘afscheid ritueel dat we nog niet hebben kunnen doen’ in navolging van waar de plaat echt over gaat.. Die release show, samen met andere bands, is een soort eredienst dus aan onze overleden vrienden.
Wat zijn de verwachtingen in de naloop daarvan? Meer deuren open gaan of zo? Wat hoop je ermee te bereiken met die nieuwe plaat en release show ?
Kristien: Het valt op dat we een zeer internationaal publiek aantrekken voor deze show, die ons de eerste keer gaan zien. Zelfs vanuit Noorwegen, Italië, UK... We krijgen vaak vanuit het buitenland meer positieve reacties dan vanuit het binnenland.
Joachim: vorig jaar hebben we in Londen gespeeld, op een festival dat voornamelijk op Black Metal gericht is. Maar we hebben daar enorm veel positieve reacties gekregen. Dat heeft er ons ook toe aangezet om één release show in eigen land te doen, en voor de rest ons op dat buitenland te focussen omdat we inderdaad het gevoel krijgen dat we vandaaruit veel feedback krijgen.
Kristien: wat we op dat vlak van Alcatraz hadden gehoopt, krijgen we inderdaad meer respons van ons optreden in Londen, dat valt inderdaad wel op.. daarom zien we ook uit naar dat meer internationaal publiek op onze release show, en of daar ook zoveel respons gaat uit voortvloeien.
Jullie zitten natuurlijk ook een beetje in een niche genre, die op de koop toe – zoals je aangaf – in België al niet zo populair is. Indien je een Engelse of Amerikaanse band zou zijn, zou je nu verder staan denk je zelf?
Soms hebben we het gevoel dat er iets scheelt met België (haha). In UK zitten ze na die Brexit ook wel een beetje vast, het maakt het moeilijker voor live optredens. Amerika is dan weer zo groot dat je al moeite moet doen om daar op te vallen. Naar online populariteit toe maakt het misschien niet zoveel uit van welk land je band afkomstig is. Maar vooral naar optredens toe is het moeilijk omdat er in België niet zoveel festivals zijn binnen het genre. Ik denk dat dit in Duitsland wel wat meer leeft, maar als elke band binnen ons genre naar daar trekt wordt het natuurlijk ook moeilijk om opgemerkt te worden.
In ons laatste interview in 2019, toen ik vroeg naar ambities en doelstelling zei je ‘’We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.’’. Is dat doel min of meer bereikt? Of heb je dat wat moeten bijstellen?
Met optreden op Alcatraz is dat doel min of meer bereikt. We hopen uiteraard verder te kunnen groeien, dat het gewoonweg wat gemakkelijker gaat worden om ons doel te bereiken. Dat we ons meer kunnen focussen om muziek maken, i.p.v. optredens regelen. Dat alles wat meer vanzelfsprekender wordt is nu eerder het doel. We zijn zeer actief op sociale media en zo. Ons eens op de muziek kunnen focussen.. dat vooral ja.
Als je alles zelf doet, en niets uit handen geeft, is het vaak moeilijker om die grote podia te geraken, het is beetje afwegen ‘wat wil ik wel, wat wil ik niet’. Welke toegevingen zouden jullie wel doen om op toch die grote podia te bereiken dan?
We zitten nu bij een heel goede platenfirma, die samenwerking met Argonauta Records is wel zeer goed. Een ideale wisselwerking, we begrijpen elkaar. Iemand die ons wat promotie bezorgt, zoals nu Mike De Coene, is ook altijd mooi meegenomen. Dus ja, wat ‘toegevingen doen ‘ daar naartoe dan? Zeker. We staan wel een beetje wantrouwig tegenover een samenwerking met een boeker, uit ervaring als organisator merken we dat die communicatie niet altijd vlot verloopt. We zouden het erg vinden om daardoor kansen te missen of dat mensen een verkeerd beeld krijgen over onze band. Je zal zo wel sneller op grotere podia geraken, maar ten koste van wat? Er zijn bands die toch op die grotere podia staan ondanks die DIY mentaliteit, het kan dus wel.. We moeten gewoon wat meer naambekendheid krijgen binnen de scene, en dat gaat als je het zo doet wat trager.. maar we geloven erin.
Indien al die moeilijkheden er niet zijn geweest, hadden jullie verder gestaan? Daar hadden we het al even over, maar vooral, zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken?
Kristien: De motivatie om die screams aan te leren, is gekomen na die jammerlijke overlijdens. Het kan zijn moest dat allemaal niet gebeurd zijn, dat ik die weg niet had gevolgd? Het genre zou ook in de richting gebleven zijn, andere leden waren minder into Atmosferische Black Metal. Het had een minder grote verandering geweest, maar het had ook wat hetzelfde gebleven. Er zou zeker wat minder evolutie gezeten hebben in onze muziek dan nu het geval is.
Om af te sluiten: Is 2026 eindelijk het jaar van de grote doorbraak?
Sommige zeggen van wel, het is voor ons wat koffiedik kijken hoe de reacties dus verder zijn na die release show en zo. we hebben ons ding gedaan , alles wordt heel goed ontvangen tot nu toe. We hebben geen glazen bol, dus het is afwachten. Maar voorlopig gaat het zeker de goede richting uit.
Bedankt voor deze fijne babbel, we zien jullie uiteraard in ‘ Het Marca’ in Maarkedal
De Belgische metalband Splendidula (black/atmospheric/doom) heeft voor hun nieuwe single “Echoes of Quiet Remain” de hulp gekregen van Aaron Stainthorpe, tot voor kort de zanger van My Dying Bride. Stainthorpe is als gastzanger ook te horen op het nieuwe album van de Oekraïense band 1914. Ook een voormalig gitarist van Splendidula kreeg een lang gesproken stuk tekst (in het Nederlands).
De single is de voorbode van het album ‘Absentia’ dat volgend jaar uitkomt. De band ging sinds 2022 door een moeilijke periode en kende tal van bezettingswissels. Vandaag gaat Splendidula door als trio. Het plotse verlies van de voormalige bassist en ander menselijk verlies en lijden staat centraal in deze meeslepende single van bijna 10 minuten.
De muziek werkt louterend en zuiverend en heeft niet of toch minder de agressie van de voorgaande single “Behind My Semblance”, die vermoedelijk niet op het nieuwe album zal staan.
Dat opgestapeld verdriet zo gekanaliseerd kan worden naar iets helends, dat is mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=6tuzT0jWt6A
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'.
We schreven: ''Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, - in een specifiek kader die je als luisteraar tot tranen toe beweegt. Letterlijk"
Ondertussen deed de band ons live naar adem happen, door die demonische kruisbestuiving van zangeres Kristien Cools en top muzikanten die je onderdompelen in een intens duister sfeertje. Vorig jaar bracht de band nog een single op de markt “Somnia”, een voorbode op wat komen zou?! … De recensie kun je nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79708-somnia-single.html
Nu kwam eindelijk de langverwachte nieuwe schijf op de markt, 'Somnus'. Een plaat die aan alle verwachtingen voldoet, ja zelfs, overschrijdt.
In een interview dat we in 2019 hadden met Kristien en partner Joachim vertelden ze ons: ''We willen vooral verder blijven evolueren, muzikale grenzen aftasten en experimenteren, zodat we niet ter plaatse blijven trappelen. Dit is voor ons heel belangrijk, aangezien dit de gemeenschappelijke visie binnen de band is. We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.''
Dit gebeurt zeerzeker op deze nieuwe plaat. Splendidula blijft zijn doom roots trouw, maar treedt ook buiten de comfortzone. Niet enkel zijn er Nederlandstalige teksten, vooral hoor je een band waar iedereen diezelfde duistere kant uitkijkt. Intens en grauw, een focus op het occulte en het mysterieuze.
Bij elke song worden we weer aangenaam verrast. O.m. de traag, slepende opbouw naar een verschroeiende climax toe op “Incubus”; hier valt de combinatie van de Nederlandse-Engelse taal en de vocals van Kristien en Pieter op, die elkaar perfect aanvoelen.
Of een song als “Drocht” die aan de ribben kleeft als een demonisch wezen, we voelen de donkere klauwen die de keel dichtknijpen. Een zalig gevoel. Pas bij afsluiter “When God Comes Down” wordt het even rustig in ons hoofd. De kers op de taart.
'Somnus' is een gevarieerd meesterwerk van grauwheid, verdorvenheid en donkere zachtmoedigheid, muzikaal verwezenlijkt in trage opbouwende tempo’s en wervelstormen. De band kleurt buiten de lijntjes van de doom/sludge metal. Dat bleek al uit die single vorig jaar.
Splendidula is al een tijdje aan een ware opmars bezig, zowel qua instrument , vocals en visueel. Splendidula is klaar om de donkere metal wereld te veroveren , nu zeker, gezien iedereen dezelfde richting uitkijkt . Het is een knaller van een duistere plaat, die grenzen durft te verleggen.
Kortom, voor wie houdt van een intense duisternis , zit bij Splendidula op het juiste adres.
Tracklist: Somnia 08:41 Void 05:19 Incubus 08:22 Oculus 04:23 Drocht 06:44 When God Comes Down 09:26
Doom
Somnus
Splendidula
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'. Een plaat die ook ons niet is ontgaan. We schreven: '’Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre onontgonnen oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een omkadering die je als luisteraar tot tranen toe bewegen. Letterlijk"
En dat is dus de verdienste van topmuzikanten en hun zangeres , die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt.
Ondertussen is er wel watveranderd, Kristien haar stem is nog steeds zeer belangrijk, maar de instrumentale inbreng is verruimd. Dat merkten we al op recente concerten - vóór de corona crisis - van de band.
In januari 2021 komt er normaal gesproken een nieuwe plaat uit via Argonauta Records. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Onlangs verblijdde Splendiula ons met een gloednieuwe single “Somnia”, met een tot verbeelding sprekende video clip. Het mooie aan deze song is de opbouw naar een bepaalde climax. De stem overheerst niet meer, de instrumentale aankleding - die live nu wat meer op de voorgrond treedt - speelt in deze single een bijzonder dreigende, mysterieuze rol. Die dreigende ondertoon komt als een duistere walm op jou af. Dat de clip in zwart/wit is opgenomen in een bos, - de geheimen van de natuur spreken altijd tot de verbeelding -, - zorgt ervoor dat er nog meer een mystieke sfeer ontstaat die je doet baden in het angstzweet.
De stem van Kristien is een meerwaarde om het geheel compleet te maken; eerst een angstaanjagend gekrijs, daarna eerder een cleane vocale aankleding die de haren op onze armen doen recht komen van pure angst.
De beelden die we voor oog kunnen hebben, versterken dat gevoel alleen maar. Splendidula klinkt nu nog complexer en vooral completer dan vroeger. En dat doet ons uitzien naar meer in de toekomst. Op basis van deze zeer geslaagde, donkere single , die letterlijk bij de keel grijpt, ziet de toekomst er rooskleurig uit. Of in het geval van Splendidula, intensief gitzwart.
stoner/sludge/doom
Somnia -single-
Splendidula
Check de single en clip https://www.youtube.com/watch?v=gO5gp8IJsHg
We gaan graag op zoek naar nieuwe elementen om in onze muziek te verweven en streven er naar om dit te blijven doen voor toekomstige releases.
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. Onlangs bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'. Een plaat die ook ons niet is ontgaan. We schreven daarover: ''Wat intensiviteit betreft doet deze songs me subtiel eigenlijk wat denken aan een band als Moonspell, die op dezelfde wijze je naar verre onontgonnen oorden doen wegdrijven. Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken, maar verlegt Splendidula voortdurend een grens binnen duisternis en donkere melancholie. Waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een zodanig intensieve omkadering dat je als aanhoorder tot tranen toe wordt bewogen. Letterlijk.”
En dat is dus, met nog maar eens mijn oprechte excuses aan de topmuzikanten binnen deze band, dus de verdienste van een zangeres die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt die we maar heel zelden tegenkomen in het bonte muziekwereldje. En we zijn ondertussen toch al het één en ander gewoon. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.
We hadden een heel gezellig gesprek met zangeres Kristien Cools - wiens stem we als volgt omschreven ''Sirenes die door een eerder hypnotiserende inwerking op je gemoed ervoor zorgen dat je als aanhoorder letterlijk naar hen toe wordt gezogen, waardoor je, net zoals de schippers op de zee, letterlijk op de klippen terecht komt. " Alsook met partner & drummer bij de band Joachim Taminau over heden, verleden en vooral toekomst van de band.
Om met de deur in huis te vallen, wij kennen jullie ondertussen, maar voor onze lezers die jullie niet kennen. Wie zijn Splendidula? Hoe is alles begonnen? en waar komt de naam vandaan?
Splendidula is ontstaan in Genk in 2008. De bandnaam is afgeleid van Lamprohiza splendidula, de Latijnse benaming voor de vuurvlieg. Splendidula staat voor het ‘schitterende’, lichtgevende karakter van dit insect. We willen met onze muziek het mysterieuze en vredige gevoel weergeven dat deze insecten uitstralen wanneer deze ’s nachts rond bomen vliegen of over water zweven. In 2013 werd ons eerste album ‘Splendidula’ opgenomen en in eigen beheer uitgebracht. In de periode tot 2017 hebben er verschillende wissels in de line-up plaatsgevonden, maar uiteindelijk werd er toch een stabiele line-up gevonden waarbij iedereen dezelfde muzikale visie heeft. De huidige line-up bestaat uit Kristien Cools (zang), Pieter Houben (gitaar/zang), David Vandegoor (gitaar), Peter Chromiak (basgitaar) en Joachim Taminau (drums). Deze veranderingen in de line-up hebben ervoor gezorgd dat de stijl geëvolueerd is naar een mix van Post, Sludge & Doom Metal, met een uniek vocaal contrast tussen Kristien en Pieter.
Het debuutalbum ‘Splendidula’ werd opgenomen in 2013 en uitgebracht op 22 juni 2013. Na enkele veranderingen in de line-up evolueerde de muziek naar een mix van Post, Sludge & Doom Metal. Hoe en waar is het idee ontstaan om die post, sludge en doom kant uit te gaan?
We zijn eigenlijke muziek beginnen schrijven zonder op voorhand een bepaald genre te willen spelen. Binnen de band zijn de muzieksmaken ook heel ruim, en we willen ons ook niet op bepaalde bands of muzikale projecten baseren. De songwriting gebeurt eigenlijk altijd heel natuurlijk en gevoelsmatig, door de koppen samen te steken en dingen uit te proberen. We willen dat graag blijven doen, onszelf proberen heruitvinden door te experimenteren en onze muziek gaandeweg verder te laten evolueren. Waarom we er dan het Post/Sludge/Doom label op geplakt hebben? Het is ons in de afgelopen jaren al opgevallen dat het zeer moeilijk is om een publiek te bereiken als de band niet in een specifiek genre geplaatst kan worden. Organisatoren gaan vaak op zoek naar specifieke genres (vb. bij het zoeken van support bands) en we kregen de indruk dat we vaak het gothic metal label opgeplakt kregen, louter omdat er een zangeres in de band zit. Het valt helaas nog te vaak voor dat mensen ons in een hokje plaatsen voordat ze de muziek gehoord hebben. Gelukkig krijgen we de laatste tijd vaak reacties van mensen die positief verrast zijn, omdat ze helemaal niet verwacht hadden dat onze muziek bij hun smaak zou aansluiten.
Hoe waren de reacties van de eerste fans op die veranderingen?
De reacties van de fans zijn over het algemeen heel positief. We zijn dan ook niet plots overgeschakeld naar een andere stijl, en er zijn zeker nog genoeg stijlelementen aanwezig om beide albums aan elkaar te linken. We gaan graag op zoek naar nieuwe elementen om in onze muziek te verweven en streven er naar om dit te blijven doen voor toekomstige releases. We zijn er vrij gerust in dat de fans dit zullen appreciëren en mee zullen evolueren.
Dat eerste album is uitgebracht in eigen beheer nog geen interesse vanuit de hoek van labels? heeft u daar een verklaring voor? of is daar bewust voor gekozen?
Voor het eerste album hadden we op voorhand besloten om alles zelf uit te brengen, en we zijn dan ook niet actief op zoek gegaan naar een label. Met deze release op zak konden we voor het tweede album dan ook gemakkelijker op zoek naar een label. Nu nog proberen we heel veel zelf te doen, maar aangesloten zijn bij een label zorgt er natuurlijk voor dat er veel meer deuren opengaan die anders gesloten zouden blijven.
Het tweede album ‘Post Mortem’ werd in samenwerking met JDB opgenomen en gemixt/gemasterd door Hearse Studio. Op 14 december 2018 werd het album uitgebracht door Inverse Records uit Finland. Hoe is die samenwerking ontstaan?
Na het verschijnen van ons eerste album had Inverse Records ons gecontacteerd met de vraag of er interesse was om een toekomstige release bij hen uit te brengen. Initieel hebben we hier eerder voorzichtig op geantwoord, en is er toch besloten om de nieuwe nummers volledig in eigen beheer op te nemen. Op het moment dat het nieuwe album volledig af was hebben we dan toch besloten om met Inverse Records samen te werken. Vooral de enorme muzikale diversiteit en het feit dat veel bands na de eerste release terugkeren naar dit label, heeft voor ons de doorslag gegeven.
Hoe zijn de reacties trouwens op de nieuwe schijf?
De reacties zijn over het algemeen heel positief, zowel in eigen land als internationaal. We lezen vaak dat onze muziek omschreven wordt als origineel, verfrissend en vernieuwend binnen het genre. Het doet deugd te lezen dat we op dat vlak toch geslaagd zijn in onze opzet.
Langs de andere kant is dit ook al als punt van kritiek opgedoken, alsof de luisteraar geen rode draad kon vinden in de muziek. Dergelijke kritiek respecteren we natuurlijk, maar staat dan ook haaks op onze bedoelingen.
In sommige reviews lees ik vergelijkingen met bijvoorbeeld Amenra? Wat is jullie mening hierover.
Dat is uiteraard een enorm compliment voor ons. Hoewel we muzikaal op verschillende vlakken verschillen, kunnen we ons heel goed vinden in de sfeer die Amenra naar voor brengt in hun muziek. Een bepaalde sfeer proberen uitdrukken met muziek is voor ons heel belangrijk en als we daarvoor nieuwe paden buiten de traditionele genres moeten bewandelen, dan doen we dit met plezier. In dat opzicht voelen wij wel een zekere muzikale connectie met Amenra en zijn we vereerd om met hen vergeleken te worden.
Ondertussen zijn jullie volop op tournee. Komen de aanbiedingen wat binnen dankzij die nieuwe release? Kortom gaan er deuren open? Zijn er ambities naar grote festivals, buitenland en dergelijke meer?
We hebben initieel zelf enkele CD release optredens georganiseerd met bevriende bands in het voorprogramma, waarvan het laatste op 23/03 in Negasonic (Aalst). We merken zeker en vast dat er meer en meer aanbiedingen binnenkomen, waardoor onze agenda tot het najaar al rijkelijk gevuld is.Uiteraard willen we graag ook op festivals en in het buitenland spelen. We hebben ons tot nu toe voornamelijk gericht op naambekendheid in eigen land, maar we proberen nu stilaan uit te kijken naar optredens in het buitenland en proberen dit te doen passen in onze persoonlijke agenda’s.
Jullie zijn naast bandleden ook een koppel, is dat combineerbaar? Zorgt het niet voor extra stress soms?
We zijn allebei perfectionistisch ingesteld, en dat zorgt soms wel voor een (gezonde) woordenwisseling. Het feit dat we elkaar door en door kennen zorgt er uiteindelijk ook voor dat er niets is dat we niet durven bespreken. Het voordeel is ook dat we er dagelijks samen mee bezig zijn, en samen ook de grens kunnen trekken. Op deze manier weten we ook waar we aan toe zijn en zal geen van ons twee er teleurgesteld uitkomen. We zijn ook vaak op de baan, aangezien we in Temse wonen en de repetities in Genk plaatsvinden. Dit zijn goede momenten om bepaalde zaken i.v.m. de band te bespreken en zo constructief verder te bouwen.
Mijn laatste vraag. Hoe zien jullie uw eigen toekomst, bij wijze van spreken waar zien jullie jezelf binnen laten we stellen 10 jaar? Wat zijn de uiteindelijke ambities?
We willen vooral verder blijven evolueren, muzikale grenzen aftasten en experimenteren, zodat we niet ter plaatse blijven trappelen. Dit is voor ons heel belangrijk, aangezien dit de gemeenschappelijke visie binnen de band is. We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.
Bedankt voor dit fijne gesprek.
Voor alle informatie over Splendidula verwijzen we jullie graag door naar volgende links:
facebook pagina: https://www.facebook.com/Splendidula/
U kunt de muziek van Splendidula beluisteren via bandcamp: https://splendidula.bandcamp.com of volg hen op YouTube: https://www.youtube.com/user/SplendidulaOfficial
Hoewel in de omschrijving van 'genre' doom/gothic moet staan, valt op Splendidula geen label te kleven. Dat merkten we al toen deze uit Genk afkomstige band zijn debuut 'Splendidula' op de markt bracht, toen in eigen beheer. Via Inverse Records bracht de band nu een gloednieuwe schijf op de markt: 'Post Mortem'. We moeten ons al excuseren bij de topmuzikanten binnen de band, want het meest opvallende hoogtepunt aan deze schijf is de zeer tot de verbeelding sprekende vocale aankleding. Sirenes die door een eerder hypnotiserende inwerking op je gemoed ervoor zorgen dat je als aanhoorder letterlijk naar hen toe wordt gezogen, waardoor je, net zoals de schippers op de zee, letterlijk op de klippen terecht komt. Daarmee kan je dus Kristien Cools haar stem nog het best vergelijken. En dat is als compliment bedoeld.
Dankzij een intensieve instrumentale intro met “Post” kom je in een doomsfeertje terecht, waarna we vertrokken zijn voor een trip die je koude rillingen zal bezorgen tot op het bot. ‘Splendidula’ verstaat namelijk de uitzonderlijke kunst om doom en andere gothic-genres zowel instrumentaal als vocaal tot kunstvorm te verheffen. Luister maar naar het wondermooie “Insanity”, een song die je letterlijk bij de keel grijpt. Vooral dus doordat Kristien haar stem je bedwelmt, maar ook tot waanzin drijft. Beter dan dit kunnen we het niet uitdrukken. Met de ogen gesloten voelden we de haren op onze armen rechtkomen en wisten niet of dat van pure angst of innerlijk genot was. Net zoals voornoemde sirenes in de wateren spelen met het gemoed van de scheepslieden, speelt Kristien dus ook met ons gevoel. En laat ons telkens totaal verweesd achter, in een donkere hoek waar het eigenlijk ook fijn vertoeven is.
Het extra mooie aan deze schijf: elke song ademt diezelfde atmosfeer uit. Dat is zowel bij “Nami” als “Aturienoto” tot “Stream Of Consciousness” het geval. Wat intensiviteit betreft doet deze songs me subtiel eigenlijk wat denken aan een band als Moonspell, die op dezelfde wijze je naar verre onontgonnen oorden doen wegdrijven. Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken, maar verlegt Splendidula voortdurend een grens binnen duisternis en donkere melancholie. Waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een zodanig intensieve omkadering dat je als aanhoorder tot tranen toe wordt bewogen. Letterlijk. En dat is dus, met nog maar eens mijn oprechte excuses aan de topmuzikanten binnen deze band, dus de verdienste van een zangeres die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt die we maar heel zelden tegenkomen in het bonte muziekwereldje. En we zijn ondertussen toch al het één en ander gewoon. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.
Tracklist: Post; Nami; Too Close To Me; .38; Insanity; Aturienoto; Stream of Consciousness; Mortem.
Nederlands 
Français 
