Steiger - Improvisatie in al z’n vormen
Eindelijk kan het weer … voor een publiek optreden. Ook al is het nu voor amper vijftig zittend met mondmasker op, vanavond op het buitenplein van M-Leuven. Na enkele livestreams en circa 7 maand zonder echte live concerten was de ontlading voor het publiek als voor de band Steiger enorm groot . Ze kwamen hun nieuwste plaat 'The New Lady Llama' voorstellen.
De recensie lees je hier
Steiger klinkt bijzonder door hun speelse, plagerige aanpak. Pianist Gilles Vandecaveye, drummer Simon Raman en bassist Kobe Boon delen het met elkaar. Schitterend hoe ze op elkaar zijn ingespeeld.
Al bij de eerste song voelen we het, als de band meerdere keren deze onverwachts stopt, om dan terug er op in te pikken. Ze herhalen het en je hebt het niet direct beet, wanneer het nummer definitief is gespeeld … Ze nemen je graag bij de neus … Applaus blijft hierdoor wat uit , maar geen nood , iedereen geniet van wat ze aan het doen zijn … Een glimlach is zichtbaar.
Het geeft de improvisatie van Steiger aan in al z’n vormen. Een breed geluid, een kleurrijk klankentapijt in stijl en instrumentatie. Soms waan je je in een echte science-fiction film met spacey geluiden door de keys.
Het trio wisselt in sfeer, tussen intimiteit , mysterie en extravertie . Ze durven alle registers open te trekken . Wat een aanstekelijk boeiende sound; we zien een kind dansen, mensen zitten te headbangen of deinen mee op hun stoel. Een bisnummer is niet te mijden .
Binnen de jazz zijn ze een unieke parel, die speelsgewijs grenzen verlegt en zichzelf heruit vindt .
Een totale muzikale ontlading met een deugddoend applaus . Het doet ons hart sneller slaan en zindert na. Die improvisatie in al z’n vormen kan onze muzikale honger maar niet stillen.
Op basis van hun livestreams, de nieuwste plaat en het concert in M-Leuven, voorspellen we hen een gouden toekomst . Van harte gegund …
Organisatie: Leuven Jazz + 30CC, Leuven + Steiger
Steiger staat voor stijlvariatie en muzikaal avontuur . Voor wie houdt van ‘muziek met een hoek af’ , is hier op zijn plaats. Steiger is ‘a work in process’ met o.m. 'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018) . We hoorden het reeds in hun interview.
Op de recente EP 'Brick Smoke Basement' (2020) is er nog meer openheid naar vernieuwing en experiment. We schreven “De band tast op 'Brick Smoke Basement' de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.'
Op het nieuwe 'The New Lady Llama ' worden die grenzen verder afgetast.
“Mazurka de la Muerte” zit al meteen in die flow en bestaat uit diverse laagjes; zoals we in de livestream ervaren ‘ze zijn een Frank Zappa in de Belgische jazz, d.i. muziek tot kunst verheffen, met een scheut absurditeit en dosis humor’. “Absolution of a French Fry” kun je hieronder rekenen, met een uiteenlopend kleurenpalet.
“Lambda”, “Just a rite” en “Sliovitsj” zijn één voor één songs die improvisatie tot kunst verheffen.
De muzikanten voelen elkaar aan. Op die manier is er een perfecte benadering van hun sound. Hun concerten onderstrepen dit.
“Sun Dog” is er dan eentje die houdt van verfijning , subtiliteit en eenvoud.
Bewust proberen ze dingen uit en zien ze wel waar ze uitkomen, o.m. “(I Cannot hear what you say) for the thunder that you are”; de donderslagen zorgen net voor dat vleugje avontuur en experiment.
‘The New Lady Llama’ is te ontdekken plaat, een soort muzikale abstractie. Klasse in eenvoud, stijlvariatie, avontuur, improvisatie en experiment .
Tracklist: 1. Mazurka de la Muerte 2. Lambda 3. Just a Rite 4. Slivovitsj 5. (I cannot hear what you say) for the thunder that you are 6. Sun Dog 7. The New Lady Llama 8. The Happiest Thought of my Life 9. Absolution of a French Fry
Steiger - Met deze nieuwe plaat willen we vooral onze mogelijkheden en grenzen verder aftasten
Steiger is een project rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (toetsen), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums), drie muzikanten die in verschillende projecten ruimschoots hebben bewezen uit een speciale houtsoort gesneden te zijn. Ook met Steiger tast het trio gretig de grenzen van de jazz af, duikt enthousiast in andere werelden (hedendaagse muziek, elektronica, pop, vrije improvisatie,…), en blijft in essentie trouw aan het progressieve basisprincipe van het genre.
De band bewees het al met 'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018). Net op het moment dat ze opvolger EP 'Brick Smoke Basement' (2020, Sdban Ultra), zouden voorstellen, kwam de eerste lockdown eraan.
Steiger bleef niet bij de pakken zitten, ze stelden die EP zelfs voor in De Singel in Antwerpen. De recensie van deze plaat kun je hier nog eens nalezen.
Ondertussen is Steiger al aan een nieuw hoofdstuk bezig, begin april kwam een nieuwe schijf op de markt, ‘The New Lady Llama’, waarvan de band al een tipje van de sluier liet zien en horen via streaming naar aanleiding van ‘Spot On Jazz’, het verslag kun je hier nog eens nalezen .
Hoog tijd om, na ons laatste interview vorig jaar, hen nog enkele prangende vragen te stellen.
In ons laatste interview antwoordde je op de vraag ‘’ kunnen we stellen dat heel die plaat iets van dat mystieke en donkere zal uitstralen? - “Ja en nee. De richting die we uitgaan is minder donker. Meer elektronica, ook dat werken we verder uit. De nieuwe plaat is iets lichter naar ons gevoel, maar ook weer vrij gelaagd en muzikaal gaat het wel veel kanten op, wat we altijd proberen te doen met onze muziek.”
Om een voorbeeld te geven , de single “Absolution of a French Fry” klinkt opvallend toegankelijk en lichtvoetig. Mee eens? Een bewuste keuze?
Een bewuste keuze niet direct, het is ook zo dat we met deze plaat veel kanten hebben laten zien en horen, dus niet alleen die eerder lichtvoetige zijde. In die ene song wel, in een andere niet. Wat we wel bewust hebben gedaan is dingen uitproberen, en zien waar we uitkomen.. We stonden daar eerlijk gezegd niet te lang bij stil. Ieder nummer had zijn eigen kleur en vibe, maar alles kwam wel mooi samen op het eind. En inderdaad, het is, naar ons gevoel, een iets lichtere plaat geworden dan de EP.
Ik hou van hoe jullie weer enorm variëren. “Sundog’’ laat weer een eerder experimentele kant horen. Klopt dit?
We horen dat daar toch niet direct in , in die song. Of het moeten structurele dingetjes zijn die opvallen, bijvoorbeeld bij het middendeel. Het is zelfs een eerder eenvoudige song, niet echt experimenteel bedoeld of zo. Maar als je dat er in hoort, het kan altijd. Iedereen heeft zijn/haar achtergrond bij het beluisteren van onze muziek en er zijn meerdere interpretaties mogelijk, dat maakt het zo interessant.
Ergens komen jullie in het vaarwater terecht van bands als STUFF met deze bijzonder eclectische plaat, mee eens?
Gelijkenissen met STUFF vinden we niet echt kloppen uitgaan op deze plaat.
We denken dat er wel altijd gelijkenissen te vinden zijn tussen ons en andere jonge bands, maar als je goed luistert, hoor je toch vooral de verschillen.
Dat maakt deze plaat net zo boeiend. Om een of andere reden krijg ik toch ook het gevoel dat jullie nog steeds zoekende zijn naar de sound die bij jullie past, klopt dit of is dat kort door de bocht?
Ja. Bij deze plaat hebben we veel tijd gestoken in het zoeken naar de juiste gebalde structuren en vooral naar de juiste sound voor ieder nummer door heel veel te experimenteren in de studio. We maakten gebruik van kapotte piano’s, maakten samples van onze stemmen, gebruikten verschillende synths en joegen zelf piano’s door gitaarversterkers.
Maar dit alles wel zonder het grotere plaatje uit het oog te verliezen.. Mede door invloeden van de bands en andere projecten waar we elk apart mee bezig zijn is de muziek weer iets heel anders geworden in vergelijking met ons vroeger werk. Die invloeden hebben we daarin verstopt. We wilden met deze plaat dus vooral uitzoeken wat onze verdere mogelijkheden zijn, ook naar de toekomst toe.
Ik hou ook van het feit dat jullie op deze plaat jullie grenzen verleggen. Waar blijft de inspiratie vandaan komen?
We hebben alle drie een zeer brede smaak. Alle muziek die we luisteren heeft direct of indirect een invloed op onze muziek. Plus we zijn ook individueel heel hard geëvolueerd de laatste jaren, zowel in ons spel als op compositorisch vlak, dus dat neem je uiteraard allemaal mee.
Ook nu weer blijkt Steiger de ideale groep te zijn om de soundtrack voor een film te leveren. Tijd om daar toch eens iets mee te doen? Zijn er bepaalde soort films die je zou willen doen eventueel?
We hebben helaas nog geen aanbiedingen gehad. Het zou wel super zijn moesten we die vraag ooit krijgen. Vooral voor films met een zeker spanningsveld lijkt ons dit ideaal, bijvoorbeeld een goede detective serie of zo.
Live optreden zit er nog steeds niet in, ik heb genoten van jullie streaming concert naar aanleiding van ‘Spot on Jazz’ , hoe voelt het om weer een streaming te doen en niet voor een publiek op te treden?
Eerlijk gezegd was het op deze locatie wel leuk om te doen, vooral ook omdat het soort pre-release was, waar we onze songs eens ‘live’ konden spelen. Dus dat voelde wel goed aan, je blijft natuurlijk de interactie met je publiek enorm missen. Maar wat deze streaming betreft, voelde het wel goed die nummers te kunnen brengen.
Ondanks ik het concept wel goed vind om een band ‘in the picture’ te zetten, begint het wat afgezaagd te worden, zowel voor band als publiek denk ik, je hebt dat publiek gewoon nodig vica versa denk ik; Sommige bands geven al aan geen streaming meer te doen om die reden. Je mening?
Het zal nooit echt het gegeven van live optreden vervangen, maar het is op dit moment de enige manier om jezelf als muzikant en band in ‘the picture’ te zetten, en naar je fans toe ook de enige manier om te tonen dat je nog steeds leeft. Het is begrijpelijk dat sommigen het beu zijn, we hopen ook in mei al enkele optredens te kunnen doen en toch zeker in het najaar een echte toer te doen. maar als die mogelijkheid er niet is, dan is streaming op dit moment het enige alternatief. Al moeten we daar toch aan toe voegen dat de meeste streams voor ons wel afgelopen zijn op dit moment.
Ik baseer de meeste vragen op ons vorig interview, de toekomst is onzeker, maar tijdens dat interview zeiden jullie wat jullie ambitie is: ‘’ In de verdere toekomst zouden we toch graag naar het buitenland toe iets willen proberen opbouwen.” Is er ondertussen al interesse vanuit het buitenland?
Er lagen een aantal optredens vast in Nederland, om in maart op te treden, maar dat is nu uitgesteld. Hopelijk wordt dat nog iets. Maar eigenlijk is alles nu nog koffiedik kijken zowel in binnen- als buitenland. We blijven wel hopen daar iets te kunnen uitbouwen.
Elke plaat is een onderdeel van een concept begreep ik uit dat interview, hoe ziet de volgende stap eruit?
Dat was oorspronkelijk ook zo, zeker bij onze vorige album ‘Give Space’. Het concept tijdens het proces van de EP en het nieuwe album echter was iets vager. We zochten eerder naar een evenwicht tussen de akoestische elementen en elektronica. Welke de volgende stap is, weten we nog niet, dat hangt van factoren af die op ons afkomen.
Wat me ook opvalt dat deze plaat kan zorgen voor generatie conflicten, een wat oudere generatie die houdt van muziek in een vakje te stoppen, en een generatie die op zoek is naar prikkels (waar ik mezelf toe rekenen). Welk publiek willen jullie bereiken dan?
Wel. Dat is een moeilijke vraag. Moesten we nu heel duidelijke muziek maken die heel mooi binnen een bepaald kader past zouden we niemand tegen de borst stoten. Maar dat is nu net wat we niet willen of kunnen doen met onze muziek. We tasten de hele tijd grenzen af en vinden het daarom moeilijk om nog binnen het kader van de jazzmuziek geplaatst te worden, want als je muziek zo benoemt krijg je automatisch kritiek van mensen binnen dat segment van de muziek die niet snappen waar we mee bezig zijn, of vinden dat we geen ‘jazzmuziek’ maken. Tegelijkertijd merken we nu ook dat we steeds meer jongere mensen aantrekken met onze muziek, wat ons wel blij maakt, die denken sowieso minder in duidelijke vakjes. We hopen dat we dit naar de toekomst toe verder kunnen uitbouwen. Het is ook normaal dat als je blijft experimenteren dat sommige mensen afhaken en nieuwe mensen geïnteresseerd raken in jouw muziek, dat is iets wat we net heel interessant en spannend vinden.
En wanneer mogen we de volgende release verwachten?
We willen eerst en vooral gaan spelen met onze nieuwe muziek. Hopelijk lukt dit in het najaar. Daarna zien we wel. We zijn niet met nieuwe nummers bezig op dit moment, omdat we door een jaar stil te liggen eigenlijk al een heel pak klaar hadden. Nu is het tijd om die nieuwe nummers te tonen en te delen met een publiek. Maar nu zijn we vooral benieuwd naar onze nieuwe release en kijken uit naar de reacties.
Wat zijn de verdere plannen?
Ons voorbereiden op de live optredens van zodra hier meer nieuws over is. De nummers hebben nog heel veel ruimte om bewerkt te worden tot live versies.
We houden ons dus wel bezig en kijken vooral uit naar dat eerste live optreden .
Steiger - Spot On Jazz 2021 - livestream - De grenzen aftasten, verleggen in improvisatie
Spot On Jazz - ‘Spot On Jazz is een online jazz concertreeks onder impuls van ART-SPOT.BE, Gent Jazz en Jazz Middelheim, met de steun van Vlaanderen."
De komende 12 weken organiseert Spot On Jazz telkens een concert van een Gentse jazzband. Hun info omvat het volgende:" De komende twaalf weken sturen we wekelijks een bijzonder straf concert van een dito Gentse jazzband het wereldwijde web in. Ideaal voor bubbelparty's, strandwandelingen, de eerste barbecues én als excuus om uit de vijfde Zoom-meeting van de dag te geraken. En ja, ze zijn gratis. Waarom? Omdat we er vast van overtuigd zijn dat wie deze bands nu thuis, op het werk of in de auto ontdekt, zal staan springen om ze deze zomer op een podium aan het werk te zien. Het zijn dus louter smaakmakers? Wel, nee. Het zijn twaalf volbloedconcerten - from the heart! Omdat we er evenzeer van overtuigd zijn dat het niet gezond is om zolang zonder dit soort unieke live-ervaringen door het leven te gaan - zowel voor muzikanten als muziekliefhebbers. Maar laat ons ook luidop durven zeggen dat het evenmin gezond is om die nóg een zomer te moeten missen. Samen. Met de zon op ons hoofd en een Duvel in de hand. Dus geniet ervan! Even hard als de muzikanten. En laten we dit snel terug in 't echt doen! "
Steiger (****) kon de spits afbijten …
Steiger is een jazz formatie rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (keyboards), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums). Een trio top muzikanten die in andere projecten evenzeer hun stempel drukken. Steiger is niet aan zijn proefstuk toe want met 'If And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018) liet de band al horen hoe divers ze zijn ; ze tasten de grenzen in het genre af, en durven het te verleggen in improvisatie. 'Brick Smoke Basement' kwam in 2020 uit en kreeg door het elektronisch vernuft een extra tintje.
Van hun live concert, net vóór de tweede lockdown, in De Singel, Antwerpen schreven we: "Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren. In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst. Ze zorgen voor een klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!''
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Op “Dark days'” worden alle registers open getrokken in een wervelstorm van sounds door piano, bas en drum, alsof de drie muzikanten hun frustratie moeten afreageren op hun instrumenten. Het gaat er anders aan toe op “Malinka” en “Sundog” , hier horen we de mysterieuze en experimentele kant van het trio. Subtiel merken we een donker spookachtig elementje. Je komt onder hypnose en treedt binnen in hun kleurrijke wereld.
“Mazurka de la muerte” klinkt jazzy groovend, een Steiger die terugkeert naar de roots, met dromerige soundscapes.
Op het mooie, verschroeiende klinkende “The new lady llama” improviseert het trio ten volle. Het is niet alleen de afsluiter van de set, maar tevens ook de titelsong van de binnenkort nieuw te verschijnen album. We horen Steiger die gevarieerd te werk gaat , blijft grenzen aftasten en durft verder te gaan in het genre
Info van het nieuwe album via bandcamp https://steigermusic.bandcamp.com/album/the-new-lady-llama ; op basis van deze fijne overtuigende streaming loont dit meer dan de moeite.
Tracklist: dark days/malinka//sundog//mazurka de la muerte//the new lady llama/
Organisatie: Spot On Jazz + Gent Jazz Festival, Gent
Steiger is een jazz formatie rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (keyboards), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums). Een trio top muzikanten die in andere projecten evenzeer hun stempel drukken. Steiger is niet aan zijn proefstuk toe want met 'If And Above All’ (2017) en ‘Give Space’ (2018) liet de band al horen van vele markten thuis te zijn; ze verleggen hierbij jazz gerelateerde grenzen. 'Brick Smoke Basement' is net uit en krijgt door elektronisch vernuft een extra tintje.
Van hun live concert, net vóór de tweede lockdown, in De Singel, Antwerpen schreven we
“Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren.
In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst. Ze zorgen voor een klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!''
Na een bijzonder aanstekelijk en groovy klinkende “Brick Smoke Basement” horen we een band die alle kanten uitgaat en die ons doet wegdromen naar een kleurrijk landschap.
De band houdt van experimenteren met op z’n minst vaak vreemde geluiden en contrasten, als op “Malinka” . Op “No Blame” is het klankentapijt onheilspellend maar is de gemoedsrust niet veraf. “Dark Days” is live als op plaat een unieke parel in het genre. “Aime” brengt je in een onderwereld van donkere, spookachtige taferelen.
De band tast op ‘Brick Smoke Basement’ de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. “Een soort kortverhaal'' , vertelde de band ons in een interview. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.
Brick Smoke Basement 02:00 Malinka 04:36 No Blame 04:08 Dark Days 05:46 Aimé 04:05
Steiger - Die typische bescheidenheid naar onszelf toe is een beetje ingebakken in de Belgische cultuur
Steiger is een project rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (toetsen), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums). Drie muzikanten die in verschillende projecten ruimschoots hebben bewezen uit een speciale houtsoort gesneden te zijn. Ook met Steiger tast het trio gretig de grenzen van de jazz af, duikt enthousiast in andere werelden (hedendaagse muziek, elektronica, pop, vrije improvisatie,…), en blijft in essentie trouw aan het progressieve basisprincipe van het genre.
De band bewees het al met 'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018). Net op het moment dat ze opvolger EP 'Brick Smoke Basement' (2020, Sdban Ultra), zouden voorstellen, kwam de eerste lockdown eraan. Steiger bleef niet bij de pakken zitten, ze stelden die EP zelfs voor in De Singel in Antwerpen. Het verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79949-steiger-een-klankentapijt-in-alle-kleuren-van-de-regenboog.html
Deze EP komt nu op de markt, de ideale gelegenheid om het trio eens enkele vragen te stellen over het verleden, hoe je omgaat met zo een crisis en wat de verdere toekomstplannen zijn …
Wie is Steiger? Hoe is alles begonnen? En hoe hebben jullie elkaar, ondanks een druk schema met andere projecten, gevonden?
Simon: We hebben elkaar ontmoet op een jazz stage nog voor we begonnen aan het conservatorium. Pas daarna zijn we samen begonnen, in eerste instantie niet onder de naam Steiger. Hoe we het combineren? We spelen vaak samen in die verschillende andere projecten, dus dat komt goed uit om de juiste afspraken te maken als we iets voor Steiger willen doen.
Bij Steiger draait het vooral om experimenteren , improviseren en jazz lees ik. Hoe zouden jullie het eigenlijk zelf omschrijven?
Gilles: Dat is eigenlijk door de jaren heen wat geëvolueerd. In het begin was er heel veel improvisatie aanwezig. Hoewel we toch ook werken met specifieke composities. We zijn daar de laatste jaren meer en meer bewuster mee omgegaan dan in het begin. Vooral bij de laatste EP zitten toch meer songs die van A tot Z meer zijn uitgewerkt dan voorheen. Improvisatie blijft een belangrijk deel van onze muziek, alleen zijn deze vrije momenten nu wel meer gekozen in het belang van het geheel.
Simon: Er zijn misschien wel meer uitgewerkte songs, maar de manier van spelen ligt voor mij toch nog steeds in verlengde van improvisatie. Structuur en melodie is er, maar hoe we dat aanpakken ligt niet altijd 100% vast.
Het is me vooral opgevallen toen ik jullie live zag in DeSingel in Antwerpen, dat jullie precies lekker aan het jammen waren, het spelplezier straalde gewoon uit de boxen. Steiger is eveneens het zoveelste bewijs dat de jonge Gentse jazzscene veel in zijn mars heeft. Zit er iets in het water van Gent dat daar zoveel top jazz (en vooral zeer experimentele dan) acts ontstaan?
Gilles: Ik weet niet of dit aan Gent specifiek ligt, Dit is iets typisch voor de nieuwe generatie muzikanten denk ik. Tegenwoordig kan je alles streamen en dergelijke meer, en daar alle kanten mee uitgaan. Hierdoor ontstaat er automatisch muziek die veel breder gaat dan Jazz alleen, er worden meer invloeden opgenomen. Maar of dit per se iets eigen is aan Gent? Je vindt dat ook in andere steden toch ook terug. In het Franstalig gedeelde van ons land heb je dat ook, maar dat is hier in Vlaanderen wat minder gekend of bekend. Vandaar misschien. Maar of dat nu iets puur Gents is, nee. Het komt overal wel voor. In Brussel ook bijvoorbeeld.
Kobe: Er zijn wel eigenlijk ook meer mogelijkheden in steden als Gent om je als muzikant te ontplooien. We hebben vaak de kans gekregen om dingen uit te proberen in kleinere plekken, die vrijheid om te experimenteren werpt zijn vruchten af. Daar kan het ook aan liggen.
Als winnaars van de Jazztalent-prijs van Gent Jazz Festivals 2017 waren jullie geselecteerd om in 2018 op het 12 Points Festival te spelen. Heeft dat bepaalde deuren geopend?
Gilles: Niet zo super veel eigenlijk. Je krijgt wel wat mogelijkheden om in het buiteland te gaan spelen. Maar je merkt wel dat het als Belgische band opvallend moeilijker is dan bands uit het buitenland om echt je stempel te drukken op die scene, Het ontbreekt momenteel nog wat aan knowhow en vooral de middelen om binnen onze scene bands echt te gaan promoten in het buitenland en ze ook veel speelkansen te geven. Op zich hebben we wel wat kansen gehad, o.a. om op dat festival te staan en zo toch wat ervaring op te doen in Europa. Maar echt deuren openen lukte daardoor niet direct hebben we de indruk. Maar we merken wel dat er hier de laatste jaren heel veel stappen in gezet zijn, dus dat komt wel denken we, hopelijk kunnen we hier nog van mee profiteren.
Is dat ook niet een beetje een typisch Belgisch fenomeen? Dat een Belg het moeilijk heeft eigen producten echt te erkennen?
Gilles: Die typische bescheidenheid naar onszelf toe is een beetje ingebakken in de Belgische cultuur. Dat speelt daar inderdaad een grote rol in. Het is daardoor veel moeilijker om onszelf te verkopen of te leven van onze muziek in ons land. Door die ingesteldheid. Dat heeft ook zijn charme natuurlijk, elke medaille heeft twee kanten.
In de biografie lees ik ook dat de vorige releases ‘If And Above All’ (2017) en ‘ Give Space’ (2018) een onderdeel zijn van een proces of zo?
Gilles: Wat we feitelijk daarmee bedoelden, is dat die vorige plaat echt een concept plaat was. En ook de evolutie die we plaat per plaat doormaken. Zoals nu meer oog voor structuur en melodie op onze nieuwe plaat, ook dat is weer een ander proces in hoe we groeien als band. Daar draait het vooral om dus.
De reden van dit interview is uiteraard de nieuwe EP. Voor deze EP werken jullie samen met Australische componist, improvisator en producer Joe Talia (Oren Ambarchi, Jim O'Rourke) die zeer actief is in Tokio en Berlijn. Hoe is die samenwerking ontstaan?
Kobe: Eigenlijk is die samenwerking ontstaan door medemuzikanten die met hem hadden samen gewerkt.. We hadden eigenlijk verschillende opties, en toen we hem contacteerden , was hij direct zeer enthousiast. We hebben eerst zelf de basis-ideeën uitgewerkt, met de samenwerking in ons achterhoofd. Achteraf hebben we zowel zijn als onze visies samen gelegd. Zo is een voortdurende wisselwerking ontstaan tussen die ideeën met als resultaat deze EP.
Opvallend aan ‘Brick smoke basement’ is het spookachtige, donkere en mysterieuze dat ervan uitstraalt. Er werd bewust gekozen voor een donkere aankleding? Vertel gerust je mening
Gilles: Daar is eigenlijk niet heel bewust voor gekozen. Er zit echter wel een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. Een soort kortverhaal, het is fijn om te horen dat het zo overkomt. Maar zeer bewust hebben we daar dus niet voor gekozen, het komt wellicht bij iemand anders heel anders over.
Nog iets dat me opvalt, is dat er Oosterse invloeden inzitten, Japan en China haal ik me voor de geest. Zeer subtiel, me dunkt, nee?
Gilles: Dat kan zeker. Al is dit niet per se bewust bedoeld, het sluipt er gewoon in. Ik luisterde vorig jaar bijvoorbeeld veel naar Ryuchi Sakamoto zijn muziek, dit zal er zeker een invloed op hebben gehad. Al luisteren we in het algemeen sowieso naar een heel brede waaier van muziek en dan neem je deze invloeden vaak onbewust mee in je muziek.
Ik heb de EP meerdere luisterbeurten gegeven, en na elke luisterbeurt doe ik weer een nieuwe ontdekking, die dit pareltje van een schijf nog meer interessant maakt. Graag je mening
Gilles: Dit kan liggen aan het feit dat we vrij gelaagd te werk zijn gegaan. Eerst waren er onze basis versies en dan heeft Joe Talia dit gemixt en soms nog extra lagen aan toegevoegd. De basis is wel steeds onze composities geweest, maar in de mix is er nog veel aan veranderd en toegevoegd, waardoor het een symbiose is geworden tussen ons live spel in de studio en de elektronische elementen van Joe.
Kobe: Op deze EP is dat inderdaad mede de verdienste van Joe Talia. Sommige toevoegingen of aanpassingen van hem zijn zeer duidelijk, maar vaak ook eerder subtiel, waardoor de luisteraar inderdaad steeds iets nieuws kan ontdekken.
Die donkere kant doet geen pijn maar voelt aan als een deken tegen koude winterdagen. Een weemoedige inkleding zelfs, die me tot complete rust brengt. Klopt dit? Is het de weg die jullie bewust kiezen?
Gilles: Uiteraard spelen emoties altijd een rol, of dat dan melancholisch of weemoedig is? Het kan. Er zit voor mij ook heel veel warmte in de melancholie bijvoorbeeld.
Wat zijn de persoonlijke verwachtingen van deze EP eigenlijk?
Gilles: We hebben twee singles uitgebracht. De reacties waren positief, de mensen waren wel verrast omdat we meer synthesizer en elektronische muziek hebben toegevoegd aan onze muziek. We beseffen ook meer en meer dat wat we op plaat zetten niet per se volledig moet aansluiten op wat we live willen brengen. De nieuwe muziek zijn misschien meer songs, maar die brengen we dan weer op een vrijere manier live, zo blijft de muziek leven.. We blijven dus als band steeds zoeken en hierdoor evolueren , en daar krijg je wel reacties op. Maar die zijn wel overwegend positief. Het duidt ook aan dat we nog veel kanten uitkunnen eigenlijk. Ook dat is weer positief.
Met deze EP zetten jullie de toon naar jullie derde album, kunnen we stellen dat heel die plaat iets van dat mystieke en donkere zal uitstralen? Ik vond het leuk vertoeven in die donkere hoek van de kamer, waar ik me zeer comfortabel voel …
Ja en nee. De richting die we uitgaan is minder donker. Meer elektronica, ook dat werkten we verder uit. De nieuwe plaat is iets lichter naar ons gevoel, maar ook weer vrij gelaagd en muzikaal gaat het wel veel kanten op, wat we altijd proberen te doen met onze muziek.
Zijn er al plannen voor een nieuwe release eigenlijk?
Er zijn plannen, maar voor het moment ligt alles een beetje moeilijk eigenlijk.
Ons full album zal normaal gezien uitkomen in het voorjaar van 2021.
Momenteel is het nog wat afwachten voor concerten, want de programmatoren zijn allemaal zeer afwachtend.
Ik vermoed dat er verschillende plannen in het water zijn gevallen? Welke?
Veel dingen zijn nu verplaatst naar het voorjaar. Al bij al zijn er nog dingen kunnen doorgaan zoals onze EP voorstelling in DeSingel in Antwerpen, nu is het weer allemaal afwachten. Er zijn wel plannen voor concerten in januari, maar ook dat is weer allemaal afwachten. Maar dat is niet alleen bij Steiger, maar ook bij al onze projecten het geval.
Of misschien toch een optreden via streaming?
Gilles: Ja, dat hangt af van plek tot plek en waar er die mogelijkheden zijn. Bij de Handelsbeurs zetten ze hier bijvoorbeeld vol op in.. Concreet zijn er nog geen plannen daarrond. Persoonlijk hopen we dat het anders kan, maar we zullen ons sowieso moeten aanpassen.
En Spotify ,wat is jullie mening daarover?
Als muzikant verdien je daar bitter weinig aan, het is ook een beetje dubbel. Want om een band echt te ontdekken, is Spotify wel degelijk een goed medium. Je kunt echt wereldwijd gaan daardoor.
Deze corona crisis hakt er diep in, de cultuur en muziek sector is een van de meest getroffen sectoren met geen zicht op echte verbetering – al vind ik de corona proof concerten die de kop opstaken wel fijn. Hoe heb je als muzikant, band maar ook als mens deze rare tijden beleefd?
Kobe: Dat je zoveel tijd hebt … nu zorgt er ergens wel voor dat je zowel als mens, als muzikant of kunstenaar nog meer gaat reflecteren en zo op zoek kan gaan naar nieuwe visies en manieren van aanpakken. Het zorgt er ook voor dat je flexibiliteit kweekt in je leven, maar dat kweken we als artiesten sowieso.
Gilles: Een van de enige positieve dingen daaraan is dat we – vooral tijdens die eerst lockdown – plots te veel tijd hadden, omdat er veel concerten waren weggevallen. Hierdoor konden we echt onze tijd nemen voor de opnames van de EP en ons full album. Maar nu dat is afgewerkt , wil je die plaat gaan voorstellen, en dan val je toch een beetje in een zwart gat. Wat wel opvallend is, is dat er je weinig steun krijgt als muzikant. Normaal zouden we financiële ondersteuning krijgen, maar dat is nog steeds niet in orde door het papierwerk dat daar komt bij kijken. Dat maakt het wel wat frustrerend daarbovenop.
Hoe denken jullie persoonlijk dat cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Gilles: Je ziet het nog niet, maar er zijn nu al cultuurhuizen of muzikanten die in de problemen geraken. Eens dat alles weer ‘normaal’ is , zal dat wel meer te merken zijn. Maar er gaan sowieso zalen of zo sneuvelen. En ook mensen die net begonnen zijn, jonge bands die pas komen piepen. Die geraken nauwelijks aan de bak, en of die dat gaan overleven? Dat is een vraagteken. Een nieuwere generatie van muzikanten en kunstenaars krijgt daardoor niet meer de kansen zoals dit wel het geval was voor de crisis. Er zullen keuzes gemaakt worden, meestal ten koste van de jonge kunstenaars.. Langs de andere kant is dit ook misschien het moment om alles meer underground te doen, meer radicaal te zien.
Moest alles een beetje normaal zijn, wat zijn de verdere ambities? Is er een soort einddoel dat jullie voor ogen hebben?
De eerste ambitie is om, hopelijk, in het voorjaar – vanaf maart dus – terug live te kunnen optreden. Dat is al een eerste doelstelling. Hopelijk dan ook verder in april, mei en zo. En in de zomer valt het af te wachten wat zal doorgaan van festivals. Het is allemaal beetje koffiedik kijken. In de verdere toekomst zouden we toch graag naar het buitenland toe iets willen proberen opbouwen.
Naast Steiger zitten jullie ook in andere projecten, hoe blijven jullie dit combineren?
Simon: In enkele van die projecten zitten we samen, wat wel praktisch is. Er komt een nieuwe plaat aan met Uma Chine, waar Gilles ook lid van is, via De Werf. Dat zal voor April zijn.
Kobe: Zo is er ook Mòs Ensemble, waar Simon drumt resideren hiermee op dit moment ook bij KAAP en in januari kruipen we de studio in.
Gilles: Ook met Peenoise hebben we een EP opgenomen die in Februari uitkomt. Om maar te zeggen , we zijn dus allemaal met zeer veel muziek bezig voor verschillende projecten eigenlijk. Maar ja…
Wat me wel opvalt, zeker in deze onzekere tijden, zie je toch links en rechts wat muzikanten die muziek beginnen te maken voor film en series? Zit daar geen mogelijkheid in voor jullie?
We horen vaak dat onze muziek filmisch is. Het zou heel fijn zijn om dit eens te kunnen doen.
Het is eventueel een mogelijkheid om, zeker als beroepsmuzikant, deze moeilijke tijden te overbruggen. Ik denk niet dat jullie de ambitie hebben om veel geld te gaan verdienen door iets te doen waar jullie niet achter staan? Zoals sommige bands in het verleden wel hebben gedaan …
Simon: We zijn drie individuen met soms uitgesproken meningen, dus toegevingen doen binnen de band, dat hoort erbij. Maar vanaf dat we toegevingen zouden moeten doen om een groter publiek aan te willen spreken of om mee te gaan in de mainstream, dan passen we. We blijven steeds trouw aan onze muziek. Dit betekent niet dat we niet geloven dat onze muziek een breed publiek kan aanspreken, daar blijven we van overtuigd.
Pics homepag @Victor Van Hoof
Ik zit door mijn vragen heen en hoop jullie live te zien binnenkort, want ik voelde me echt zeer comfortabel in dat donker kamertje dat jullie aanboden op de nieuwe EP. Merci
Je moet het maar voorhebben … Op het punt staan om eindelijk je band Steiger te lanceren, met enkele mooie releases en dan in een lockdown terecht komen , waardoor veel plannen op de lange baan worden geschoven. Ze waren zeker niet de enige, maar ook de release van hun nieuwe EP ‘Brick Smoke Basement’, die normaal voorzien was voor begin oktober, werd nu uitgesteld tot eind november.
Eigenlijk is de nieuwste EP een aspect van meerdere releases, sommige zijn dus nu uitgesteld tot begin 2021. We citeren even: “Elke EP stoelt op een specifiek concept en vertelt een apart verhaal. Vooruit, Flagey en deSingel bieden hiervoor residenties aan. Per residentie mikt de groep op één onderzoek: het elektronische in combinatie met het akoestische (deSingel), samples en field recordings als inspiratiebron (Flagey) en een dialoog met een externe elektronicamuzikant (Vooruit).”
De band rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (toetsen), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums) zoeken gretig de grenzen van de jazz op en duiken enthousiast in andere werelden (hedendaagse muziek, elektronica, pop, vrije improvisatie,…), en blijven in essentie trouw aan het progressieve basisprincipe van het genre.
Op 22 oktober stond Steiger (*****) , helemaal coronaproof, in deSingel in Antwerpen.
Het deed ons wat denken aan een liedje uit onze kindertijd. ‘Deze vuist op deze vuist en zo klim ik naar boven’. Op diezelfde wijze gaat Steiger tewerk. Dat ene laagje op het andere stapelen, op uiteenlopende wijze, om eens de top bereikt, alles uit elkaar te laten spatten in een magische climax , die niet per se oorverdovend klinkt maar ergens toch wel aanvoelt als een kleine aardverschuiving. Er is een mooie strijd tussen het elektronisch vernuft en het akoestische spel. Dat is de verdienste van een bijzonder spraakzame Gilles die op zijn keyboard als een tovenaar tekeer gaat, waarbij hij met z’n soundscapes een vreemde walm doet ontstaan, wat wordt gecombineerd met verdovende baslijnen; het is een rustpunt dat geen rustpunt blijkt te zijn. Met dank aan Kobe die zijn virtuositeit op het instrument tentoon spreidt in sprankelende soli al of niet in samenwerking met de andere bandleden. Oogstrelende drumpartijen vormen de kers op de taart.
Het mooie is echter dat er geen vaste structuur zit in wat Steiger doet. Ze gaan zoveel kanten uit, stapelen zoveel lagen op elkaar dat je een uur lang geboeid zit te luisteren en te genieten van hun virtuositeit en enthousiasme.
Het trio amuseert zich kostelijk op dat podium. Een song kan plots stoppen, wordt terug opgepikt , en herhaalt zich . De aanwezige denkt dat de song nog niet voorbij is, of net wel. Bewust de mensen op het verkeerde been zetten,. We genoten van het voortdurend opbouwen en afbreken van de ‘klank’ kunstwerkjes …
Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren. In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst.Ze zorgen voor een klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!
Het warme applaus na de voorstelling was dan ook vanuit het hart. Dit smaakt naar meer …
Organisatie: Steiger ism Art-Spot
Steiger is een jong jazztrio opgericht door pianist Gilles Vandecaveye, bassist Kobe Boon en drummer Simon Raman. Ze staan bekend om hun energieke speelwijze, waarbij interactie en collectieve muzikaliteit voorop staan. Hun muziek vindt zijn invloeden in jazz, pop, rock, elektronische en klassieke muziek. Reeds in 2014 gaven ze een puur en veelbelovend concert op Gent Jazz.
Opener “Struikelgevaar” toont meteen de klasse en kwaliteiten van dit trio. Op het eerste zicht inderdaad ietwat eigenzinnig met duidelijke knipogen naar pop rock en classic. We krijgen een uitgekiend spel waar ieder lid zijn inbreng heeft. De groep brengt dan ook zelfgeschreven, eigenzinnige composities aangebracht door alledrie de leden .
De rest van de EP borduurt verder op dit elan. Op “Dwaallicht” mag bijvoorbeeld iedereen zijn ding doen. Energieke opstoten worden gewisseld met stillere free style momenten. Speelplezier, begeestering en professinaliteit troef. Helaas mis ik in hun ietwat pretentieuze muziek originaliteit. En toch verwachten we Steiger met grote nieuwsgierigheid en plezier op Gent Jazz of andere jazzfestivals. Proud to be from Belgium.
Tracklist: 1 Struikelgevaar, 2 Magnetic Horse, 3 Dwaallicht, 4 Konec Hry, 5 De Herfst is een Schijtseizoen
Nederlands 
Français 
