Suede bestaat al sinds 1989. Mens, we worden oud. Het lijkt amper tien jaar geleden dat ze de Britse hitlijsten en tabloids aanvoerden. Helaas niets is minder waar. De band stopte in 2003 en Brett Anderson richtte The Tears op waarin hij terug samenwerkte met Richard Butler (de eerste gitarist van Suede). Daarna ging hij solo. Dat werd niet echt een succes. In 2010 kwam er een reünietour en in 2013 kwam Suede op de proppen met het goed onthaalde ‘Bloodsports’. In 2016 hadden we het eveneens goed onthaalde maar donkere ‘Night Thoughts’ dat vergezeld was van een speelfilm. Nu zijn we terug 2 jaar later en krijgen we ‘The Blue Hour’ waarmee Anderson en co de zalen mee rondtrekt. Benieuwd hoe hij dit zal brengen waren we in ieder geval.
We kregen eerst het schatplichtige voorprogramma in de vorm van Gwenno. De frontvrouw had een ferme stem en weirde moves. De band produceerde verdienstelijke indierock. Niets meer maar zeker ook niets minder.
Voor het begin van het optreden van Suede werd een gordijnnet vóór het podium opgehangen. Klokslag 9 uur klonken de tonen van “As One” wat het startsein was. Witte spots vanop het podium zorgden dat je de bandleden als schaduwen zag opkomen. We kregen drie nieuwe nummers “As One” , “Wastelands” en “I Don’t Know How To Reach You”. Allemaal vanachter het gordijn. Gelukkig lieten ze daarna het gordijn opengaan wat het contact met het publiek een stuk groter maakte. Op de achtergrond stijlvolle visuals. Daarna kregen we een rij bekend materiaal met o.a. “We Are The Pigs”, “So Young”, “Flashboy”. Het tempo en de temperatuur gingen hierbij in de hoogte. Ook “Tides” en “Roadkill” die hierna kwamen, konden bekoren en stonden zeker hier op hun plaats. Daarna kregen we terug een rij hits (“Filmstar”, “Animal Nitrate”…) waarbij Brett het publiek en zichzelf verheerlijkte. Het moet gezegd worden dat Brett er niet alleen nog steeds goed uitziet voor zijn leeftijd maar ook nog steeds een geweldige stem heeft. “Europe is our Playground” was een meezing moment voor het publiek. Brett zong zonder versterking en met enkel een akoestische gitaar als begeleiding. En ja ook het publiek natuurlijk. Mooi. Afgesloten werd er met “The Invisbles” en het wondermooie “Flytipping”.
Voor de bisronde kregen we “The Beautiful Ones” en als afsluiter probeerde Brett van “Life is Golden” een nieuwe anthem te maken. Dat laatste nummer is trouwens geheel terecht de nieuwste single. Een heerlijke song.
Suede heeft een goed nieuw album uit. Live spelen ze de pannen van het dak. We kregen veel nieuw werk te horen en dat nieuw werk deed het live goed. Een prachtig en professioneel podium. Het gordijnnet mag wat mij betreft achterwege blijven omdat het afstand schept en er weinig mee werd gedaan. Voor de rest tip top.
Organisatie: Live Nation
Suede - Back in history - De ‘90s Britpop had met Blur, Oasis en Suede drie gekende sterke troeven . Muzikaal luidde de Suedemania ‘a new generation’ in met hun glamrockende donkere tunes op z’n Bowies gekenmerkt van bombast en dramatiek, en gedragen door de galmende hoog uithalende vocals van Anderson . Onmiskenbaar samen met Curve bepalend in de nineties die op hun beurt bands lanceerden als Elastica, Placebo en zelfs terug ‘hip’ werd door de heropleving van de huidige waverock van Editors, Interpol en White Lies. That was then …
En jawel drie jaar terug werd de return van Suede compleet gemaakt, met het album ‘Bloodsports’. De plaat was niet echt iets nieuws , en werd goed ontvangen , een voor de hand liggende tegemoetkoming aan de fans die naar nieuw werk hunkerden. Suede blijft een bron van inspiratie voor de melodramatiek dat ze hoog in het vaandel houden …
Ook op deze opvolger weten de Britpopveteranen onder Brett Anderson een goede , niet verrassende, plaat af te leveren , met die kenmerkende meeslepende gitaarlijntjes , de gepaste dosis pathos en Andersons’ uit de duizend herkenbare vocals .
Op de optredens hoort er een film bij, en die atmosfeer wordt benadrukt ; de filmische tunes ademen ergens een spaghettiwestern . De eerste songs (“When you are young” – “Outsiders” – “No tomorrow”) zijn alvast spannend . Het is pas naar het eind dat de orkestratie in zijn ingenomenheid wat te hoog uitslaat .
‘Night thoughts’ is de artistieke rehabilitatie van een bijzondere band …
Suede moet zowat de meest onderschatte Britpopexponent zijn. Terwijl ze in de UK met de vingers in de neus stadia en arena’s laten vollopen, moet hier een eizona uitverkochte AB volstaan. Deze Britten brachten ergens vorig jaar het beklijvende en retesterke ‘Bloodsports’ en wat recenter ‘Night Toughts’ uit, die in onze contreien volledig ten onrechte aan onze aandacht is ontsnapt.
Brett en co weten dat de AB een van dé zalen in Europa is en besloten dan ook om hun passage op te nemen en later uit te brengen. Ze brengen geen mix tussen oud en nieuw maar hebben een heus concept neergepoot door niet evident hun concert in twee delen op te splitsen: deel één het integrale ‘Night Toughts’ , gespeeld achter een zeil met zorgvuldige visuals, en deel twee een soort retrospective met een ‘best of’. Na het verdwijnen van het rookgordijn wordt toepasselijk geopend met “Europe is my playground”. Er word heel strak gespeeld en onze Brett is goed bij stem, in de wetenschap dat zijn prachtige androgyne stem live wel eens een steekje laat vallen. Vandaag niet dus. Het samenspel tussen de unieke zang en het al even unieke gitaarspel van Richard Oakes blijft uniek.
Deel één doet me proeven van een soort rockopera, maar dan in een jaren 90 vorm gegoten. Heel sterk met de nodige uitgekiende dissonanten. Ons aller Serge Simonart mag gerust beginnen met Brett Anderson te namedroppen bij gebrek aan Bowie. De super sterke songs druipen van het potentieel, en zouden misschien nog sterker tot hun recht komen mochten de visuals er niet zijn. Op ‘Night Thoughts’ staat dan ook geen enkel overbodig nummer. Er werd namelijk een heus verhaal geprojecteerd waar iedereen wel iets persoonlijk in herkende, maar net iets teveel afleidde van de muziek. Deze honger werd gestild in het tweede deel.
“Animal” van Sex Pistols mag deel twee aankondigen en hier komt de band volkomen tot hun recht. De eerste aanslagen op Oakes zijn zessnaar grijpen je meteen naar de strot en laten je niet meer los. Wie dacht dat alleen de nostalgici zouden dwepen heeft het goed mis. Zowat heel de zaal staat in vuur en vlam. Als een volleerde volksmenner zet Brett er meteen de pees erin. “If you can’t take it, I can’t take it neither”. Het patente podiumbeest verkent zowat iedere hoekje van het podium, bestijgt elke monitor en is duidelijk niet vies van een rock’n roll pose meer of minder. Maar onze zweetbol komt er mee weg. Zijn Lalalala’s worden hem met groot plezier vergeven. Zijn timing is perfect en vormt met Oakes een perfect duo. De rest krijgt een dienende rol.
Jeugdsentiment troef wanneer Suede met “Animal Nitrate” de zaal aanslagsgewijs doet ontploffen. Het kan niet meer stuk. Even dimmen met “Still Life” en “For The Strangers”, om dan eens de zoveelste climax los te laten. Suede blijft ‘So Young’.
Setlist : Europe Is Our PlayGround/ Barriers/ Snowblind/ It Starts And It Ends With You/Filmstar/ Trash/Animal Nitrate/ We Are The Pigs/ Sometimes I Feel I’ll Float Away/Sabotage/She/ Can’t Get Enough/ He’s Gone/ Still Life/ For The Strangers/ So Young/Metal Mickey/ Beautiful Ones/
Bis : Hit Me
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/suede-06-02-2016/
Organisatie: Live Nation
Suede , een oude Britpop glorie , was opnieuw te zien in ons land… De groep werd eerder beloond met de prestigieuze ' Best Engels -groep ' van Melody Maker in 1991 , na amper één single te hebben uitgebracht , brak met hun gitarist Bernard Butler in 1994, na het grootse album ‘Dog Man Star’, een nineties klassieker. Richard Oakes verving hem.
Suede heeft vele watertjes doorzwommen … Gesplitst in 2003, nam de charismatische leider Brett Anderson, de tijd voor wat solowerk en enkele projecten. De groep besliste echter om in 2010 een nieuwe poging te wagen, enkel voor de live-optredens. In 2011 en 2012 zwierven ze van festival naar zaal om dan toch in 2013 een nieuw album aan te kondigen. Terwijl Blur en de Pixies trachtten een of andere single uit te brengen, bracht Suede ‘2.0 Bloodsports’ uit, bijzonder goed ontvangen door de critici; ze hoefden zich niet te schamen in vergelijking met hun originele albums.
Suede heeft een trouwe fanshare . De AB zat dan ook bomvol en was uitverkocht. Interessant om te weten was dat deze livegig ging worden opgenomen , een live-registratie voor een volgend album . Men verwachtte dus een epische avond… en dat werd het ook!
De set begon in ‘alle douce’ en zachtmoedigheid’ van “Europe is our Playground”, een zacht, sensueel nummer, gekenmerkt van vertrouwde Suede ritmes en riffs . “Barriers” legde het verband tussen het nieuwe en oude Suede , een bewijs van een perfecte mix in hun repertoire. Het publiek is extatisch terwijl Brett verwoed danst. “Snowblind” is het eerste gracieuze moment , zijn “hoo hoo hoo” weerklinken op majestueuze wijze . “It starts and ends with you” laat je hart sneller slaan, de parketvloer stuitert samen met ons op de ritmes.
“Filmstar”, “Trash”, “Animal Nitrate” volgen elkaar in een razend tempo op . De sfeer is broeierig. We ondergaan een kleine bijna doodservaring tijdens “We all watch them burn” en “We are the pigs’ , die ons in een bedwelmende trance brengen . “ He is gone”, een ode aan de overleden vader van Brett, schroeft het tempo terug . Het publiek kalmeert en gaat mee op in dit intens beleven. Hij maakt ons bewust van deze allerheiligendag; “Still life” is een 2e moment van gratie! De groep sluit de set met een trilogie van het eerste uur af, “So Young”, “Metal Mickey” en de “Beautiful Ones”. Een muzikale ervaring als een delier aanvoelen …
Zelden zo’n trance gezien in de AB. De ritmiek en de grooves waren opzwepend , aangevoerd door de echte volksmenner Brett Anderson, die zich compleet gaf , zong , danste en het publiek in z’n greep hield. Je voelt dat hij houdt van wat hij doet, en dat hij graag op de scene staat.
Suede bezorgde ons een uitermate spannende avond . Kijk , dit was voor mij alvast één van dé concerten van het jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Lina Chiefalo - Vertaling Gerrit Van De Vijver en Johan Meurisse
Teleman - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4264
Suede - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4255
Organisatie: Live Nation
De ‘90s Britpop had Blur, Oasis en Suede drie gekende sterke troeven . Muzikaal luidde de Suedemania ‘a new generation’ in met hun glamrockende donkere tunes op z’n Bowies gekenmerkt van bombast en dramatiek, en gedragen door de galmende hoog uithalende vocals van Anderson . Onmiskenbaar samen met Curve bepalend in de nineties die op hun beurt bands lanceerden als Elastica, Placebo en zelfs terug ‘hip’ werd door de heropleving van de huidige waverock van Editors, Interpol en White Lies.
Tien jaar na de laatste release ‘A new morning’ hebben ze een nieuwe plaat uit . Het zat er wel aan te komen , gezien ze een paar jaar terug met een reünietoertje zich hervonden .
Brett Anderson en de zijnen hebben een goede plaat uit , die wel minder uit de band springt. Melodieus goed opgebouwd materiaal dat wel , vooral de eerste songs , die uptempo durven te gaan, met “It starts and ends with you” als sterkste song; dan houden ze het op enkele sfeervolle broeierige tracks en de laatste songs zijn uitermate ingetogen , en die spijtig genoeg soms onvoldoende raken.
Overduidelijk is dat de plaat minder sensationeel dan vroeger is , maar Suede blijft een bron van inspiratie voor de melodramatiek dat ze hoog in het vaandel houden …
Channel Zero, Pavement, Alice In Chains, Faith No More, Blur, Soundgarden...: wie tegenwoordig zijn geld inzet op reunies van 90ies bands zit gebeiteld voor big business. Of ook het in 2003 ter ziele gegane Suede aan dit rijtje zou worden toegevoegd was aanvankelijk echter weinig duidelijk; afgelopen voorjaar had dit Londens Britpop instituut op uitnodiging van Roger Daltrey weliswaar een one-of gig toegezegd in kader van de Teenage Cancer Trust concerten, maar nadien werd met geen woord meer gerept over een mogelijke reïncarnatie van de groep. De uiterst lovende recensies na hun benefietoptreden in de Royal Albert Hall, de lokroep van de £££ of de smeekbedes van het nog steeds vrij omvangrijke fanlegioen: er waren uiteindelijk toch redenen te over om Suede over de streep te trekken en voorzichtig een tweede leven te beginnen. En ja, zelfs oorspronkelijk gitarist Bernard Butler had openlijk zijn zegen gegeven aan de reünie, maar hij bedankte wel voor de eer om zijn voormalige makkers te vergezellen op een kleinschalige Europese tour die afgelopen maandag ook het majestueuze en tot aan de nok gevulde Koninklijk Circus aandeed.
Het was best wel een vreemd tafereel toen het optreden in het pikdonker werd afgetrapt door de integrale versie van The Sex Pistols’ “Bodies” door de boxen te laten knallen. De levende lijven van Suede kregen we pas te zien toen “This Hollywood Life” en “She” de set strak openden. Geen evidente songkeuzes om een vooraf aangekondigd ‘best of’ feestje mee te openen, maar de groep stond wel van meet af aan op scherp waardoor wij in ieder geval reeds beseften dat dit een mooie avond ging worden. Op de immer slanke frontman Brett Anderson lijken de jaren allerminst vat te hebben. Na een weinig indrukwekkend solo avontuur oogt de Londenaar als herboren tussen zijn vroegere makkers: als een hyperkinetische crooner met overslaande falsetstem zweeft hij over het podium, reeds tijdens het tweede nummer gaat het zwarte hemd spontaan open, en regelmatig zoekt de adonis fysiek contact met het publiek op de eerste rijen waarbij misplaatste karaoke taferelen gelukkig uitblijven.
Vanaf “Trash” kregen Anderson & co het publiek onvoorwaardelijk mee, en dat zou zo blijven voor de rest van de avond. De groep kan dan ook terugvallen op een rijkgevulde catalogus waarbij nadrukkelijk werd geciteerd uit de eerste drie albums ‘Suede’ (’93), ‘Dog Man Star’ (’94) en ‘Coming Up’ (’96). Tussen de snedige post-glamrock van “Animal Nitrate”, “We Are The Pigs” en het briljante B-kantje “Killing Of A Flash Boy” zaten gelukkig ook de nodige rustpunten ingebouwd. Een desolaat “By The Sea” werd door Neil Codling op keyboards ingeleid, en even later mocht hij uit datzelfde instrument ook strijkers te voorschijn toveren toen “Everything Will Flow” het Koninklijk Circus onderdompelde in een bloedrode lichtgloed. Dit waren de zeldzame momenten dat een groepslid uit de schaduw kon treden van Anderson, die als een androgeen bastaardkind van Bowie en Morrissey verder alle aandacht opeiste.
Een zinderende finale werd ingezet met een ferm ingekorte versie van “The Asphalt World”. Ironisch genoeg blijkt dit pastoraal hoogtepunt uit Suede’s opus magnum ‘Dog Man Star’ aan de basis te liggen van het hanengevecht dat oorspronkelijk gitarist Bernard Butler uiteindelijk zijn kop zou kosten in de groep; Butler’s originele versie van het nummer besloeg maar liefst 25 minuten, inclusief een acht minuten durende gitaarsolo, maar nadat hij zijn C4 had gekregen bleven daar nog ‘amper’ 10 minuten van over. Met de eindmeet in zicht werd vervolgens in een strak tempo het indrukwekkend best-of rijtje “So Young”, “Metal Mickey”, persoonlijk kippenvelmoment “The Wild Ones”, “New Generation” en “The Beautiful Ones” afgewerkt.
Suede staat niet bepaald bekend als groot liefhebber van encores, maar toch hadden de heren nog een klein desertje voorzien. “Saturday Night” werd door Brett Anderson een beetje onhandig aangebracht als een probaat middel tegen de maandagavondblues, en dat was het eigenlijk ook wel een beetje. De ranke frontman nam uitgebreid de tijd voor een ereronde langs de eerste rijen en liet een zelfvoldaan publiek achter. En ja, nu de tweede postpunk storm in hun thuisland stilaan begint te verstillen lijkt de tijd misschien wel rijp voor Suede om zich opnieuw in de strijd te gooien om de eretitel ‘Britain’s Best Band’. Vanavond hadden ze alvast geen concurrentie, of om een aantal adjectieven uit Jools Holland’s befaamde woordenschat te gebruiken: ‘Suede were marvellous, magnificent and simply stunning!’
Organisatie: Live Nation
Remember de nineties …Laat ons niet vergeten dat we in de eerste jaren van de nineties beheerst werden door het fenomeen Britpop. De ‘mania’ van Blur, Oasis blijft helder in het geheugen gegrift. Britse popmuziek was ‘hype’ & ‘hot. The Stone Roses, Radiohead, Manic Street Preachers, PJ Harvey en Garbage …Met een donker randje hadden Toni Halliday’s Curve en Suede onmiskenbaar een bepalende invloed. En op hun beurt lanceerden ze bands als Placebo en Elastica…En Ohja, laat ons de heropleving van de huidige waverock, nu hot topic, niet vergeten …
Suede draaide rond het duo Brett Anderson – Bernard Butler (nota bene in ’94 uit de band gezet!). Naar muziek, pose en uitstraling refereerden ze aan de ‘70’s opwindende poprock, gekruid van glam en wave. T-Rex, Echo & The Bunymen en The Smiths borrelden op en het Briticoon kreeg dan ook terecht de gelijkenis met David Bowie opgezadeld. De ‘Suedemania’ was een feit …
Suede werkte naar een uitgebalanceerde, fijnzinnige sound met orkestraties wat de sfeer geladener maakte in de zin van dramatiek, pathos en (pretentieuze) bombast.
Anderson hief de band op, ondanks de puike comeback cd ‘A new morning’; Vijf cd’s hadden ze in totaal uit, ze debuteerden zeventien jaar terug, en brachten de succesvolle drie-éénheid ‘Suede’, ‘Dog man star’ en ‘Coming up’ uit. De klemtoon kwam vanavond op dit werk. De daaropvolgende vierde ‘Head music’ (de minste!) en het vervolgverhaal ‘A new morning’ kenden de minste respons, en live werd er maar sporadisch uit geput.
The Tears van Anderson werd een misplaatst avontuur (ook al maakte gitarist Bernard Butler, Suede man van het eerste uur, deel uit van de band!).
Tot slot waagde hij zich solo. Hij presenteerde zich als een sing/songwriter die intieme liedjes met klassieke arrangementen van diepgang voorzag. Mooi alvast, een volgende stap in mans oeuvre, maar die het vuur misten van de Suede-nineties …Trouwens, hij was begin het jaar nog te zien met in de Trix, waarbij live de songs een stevige push hadden …
Een poos terug was er een éénmalige reünie. De vijf heren vonden elkaar wel en waren vertrokken om Suede opnieuw op te poetsen. Enthousiast, levendig, vurig, uitzinnig, krachtig, explosief, strak, losjes, pathetisch, hartverwarmend, hartbrekend en bij het nekvel grijpend werden woorden op hun plaats. Opvallend veel 90-kids generatie voor het optreden … Waar vroeger al eens sleet zat op de live formule, is de lont ontstoken voor een tweede leven. Anderson en co waren geweldig. Anderson zorgde ervoor dat de band tussen hem en z’n fans ‘close’ was, hij ging en huppelde van de ene naar de andere kant, schudde handjes en maakte verschillende knievallen om de sound elan, kleur en emotie te geven. Pittig, gedreven en gevoelig.
Na de matige set van Spirals, dertien-in-een-dozijn pop, werden we net vóór de gig van Suede opgehitst door “Bodies” van de Sex Pistols, die door de boxen knalde. Op de meeslepende opener “This Hollywood Life” kronkelde Anderson als vanouds rond z’n microstatief, zette allerlei sensuele pasjes en zwaaide met de armen; de lichaamstaal onderhield de band met z’n publiek. En dat was nu nét die gevatte pose en uitstraling die ‘em vroeger deed … en nu nog steeds … Vooraan probeerde men hun idool, hun halfgod te voelen, te ruiken en aan te raken. Qua vocals had hij niks ingeboet. De helder indringende vocals vormden de kapstok, zoals we al eerder hoorden op de Post-Suede projecten.
Een gemotiveerde band, een directe aanpak en een strak tempo dus, die we verder hoorden op “She”, “Trash” en “Filmstar”, die de T-Rex glamrock niet schuwde. Jawel, ze hielden er de vaart in op deze songs en op de classics “Animal nitrate” en “We are the pigs” deden ze hun instrumenten afzien. Halverwege de set hoorden we de fijne subtiliteit van “By the sea”, ingetogen, rustig en pakkend, bepaald door een pianotune. Een glimp naar het latere materiaal was er met “Can’t get enough” en “Everything will flow”, die een intens broeierige draai kregen. Ook de minder gekende “To the birds” en “Killing of a flashboy” ( beiden b-kantjes) waren boeiend.
Stemmingen werden afgewisseld, met de typische Suede kenmerken als weleer, intens opbouwende rock, een gepaste galm en pathos, een overtuigende, gepassioneerde stem en emotionaliteit uitstralen, zonder in bombast te vervallen; “The asphalt world”, “Metal Mickey”, “The wild ones” en “The new generation” volgden.
“Love comes over Brussels” prevelde Anderson, inderdaad, iedereen haalde z’n hartje op het besluitende “The beautiful ones”, waarvan het refrein luidkeels werd meegezongen.
”We don’t usually play encores”, maar met plezier maakten ze een uitzondering tijdens de reünie, het kitscherige, ingetogen “Saturday night” bracht de elementen samenhorigheid,
hart - breken & -verwarmen samen. Het publiek genoot ervan en kon een laatste maal de hand reiken aan hun halfgod van de ‘90s Brett Anderson.
Ok, Suede mocht nog een paar classics spelen hoor, als “The drowners”, “Electricity”, “She’s in fashion” en “Positivity”, maar tevreden keerden we alvast naar huis van een band die hier speelde als in de topdagen, die we op hun hoogtepunt zagen in de Hallen Van Schaarbeek en zagen afsluiten in de AB. Wat een time-out kan opleveren, nietwaar …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
