The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . In 2008 overtuigden ze erg sterk met ‘The age of the understatement’, orkestrale sixties in een Britpop elan. Een combo met violisten bood net dat ietsje meer. De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit. De gevarieerde composities klonken lekker ouderwets, zaten ingenieus en subtiel in elkaar en waren mooi uitgewerkt.
Acht jaar zat er tussen plaat 1 en 2 , ‘Everything you’ve come to expect’, die iets minder puntig , vaardig was , maar toch nog een handvol sterke nummers had .
De EP volgt nog geen acht maand na de cd release . Naast de herbewerking van 2 eigen nummers , waarbij je niet omheen de orkestratie kunt , hebben de twee een eerbetoon op hun best afgeleverd met vier covers .
Kane en Turner op scherp dus . “Les cactus” van Jacques Dutronc is creatief extravert aangepakt, de Franse scene op het hoogste podium , het sfeervolle “Is this want you wanted” overtuigt enorm en doet Cohen verrijzen. The Falls “Totally wired” hoorden we al diverse malen in de livesets en versmelt garage; indie en Britrock. Tot slot “This is your life” van het onderkende postpunk combo Glaxo Babies brengt Kane op topniveau .
Een niet te onderschatten EPtje is dit, die het zang- en compositorisch talent van de twee nogmaals onderstreept .
The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . In 2008 overtuigden ze erg sterk met ‘The age of the understatement’, orkestrale sixties in een Britpop elan. Een combo met violisten biedt net dat ietsje meer. De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit. De gevarieerde composities klinken lekker ouderwets, zitten ingenieus en subtiel in elkaar en zijn mooi uitgewerkt.
De opvolger is geen klassieker als hun debuut, minder indrukwekkend dus, maar de afwisseling is en blijft er met een rits sfeervolle en vaardige , zwierige nummers als “Aviation”, “Miracle aligner” , “The elements of surprise” , “Bad habit” en “Used to be my girl”. Ze tonen het zang- en compositorisch talent van de twee nogmaals aan . De andere songs klinken meer gewoontjes , maar raken door de integere, zalvende, groovende aanpak. Een uiterst beheerste , aangename afwisselende plaat dus .
We waren al onder de indruk van de samenwerking tussen de twee muzikale jeugdvrienden Miles Kane (The Rascals) en Alex Turner (Arctic Monkeys), onder The Last Shadow Puppets
Er is er totaal geen sprake van postpunk, want we horen zwierige en subtiel uitgewerkte georkestreerde ‘60’s pop. The Walker Brothers en The Beatles waren invloedrijk voor hun debuut ‘The age of the understatement’.
Een al lang op voorhand uitverkocht Koninklijk Circus was dan ook het uitgekozen plekje om het kwintet aan het werk te zien. Achter een flinterdun zwart gordijn stond een symfonisch orkest opgesteld; de dirigent maande z’n orkestleden aan in een rood/blauwe gloed. De ingenieus gevarieerde, dromerige popcomposities kregen kleur, warmte en diepte. Songs die het zang –en compositorisch talent van het duo onderstreepten en pasten in een nieuwe ‘007’-film of in een moderne spaghetti western van onder het stof zittende cowboys, huppelende paarden, whiskey en ‘red beans’.
Van een ‘fxx British Oasis mentality’ was er geen sprake, ze drukten de eerste rijen jonge meisjes aan het hart, wat het gegil nog deed toenemen. Als een volleerd McCartney- Harrison duo trokken Turner –Kane meteen de aandacht met “In my room” en hun eerste impressionante single en titelsong van de cd “The age of the understatement”. Het semi-akoestische gitaarspel, de toetsen en de bezwerende soms krachtige drums waren in harmonie enerzijds met de strijker- en blazersectie, anderzijds met de afwisselende vocals of de perfect op elkaar afgestemde zang. De blazers leidden “Calm like you” in en door de zalvende strijkers kreeg het nummer duidelijk een bombastisch tintje; “Black plant” klonk binnen deze muzikale noemer wat gewaagder.
We zagen een lachbekkende Kane en een nonchalante Turner, die weliswaar in een wansmakelijk Engels dialect hun stijlvolle, flitsende songs aan elkaar praatten. Anderhalf uur lang intrigeerde dit grappende duo het publiek. In een wervelwind speelden ze een poppy “Only the truth”, een steviger klinkend “Separate & ever deadly” en een sfeervol bombastisch “My mistakes were made for you”; wat ze mooi afwisselden met enkele opmerkelijke covers: het sensueel zwoele “Paris Summer” (van Nancy Sinatra /Lee Hazelwood) met de zangeres van de support Ipso Facto, een rauw gespeelde “She’s so heavy” van The Beatles’ “Abbey Road” en Leonard Cohen’s “Memories” (die net dezelfde avond voor een tweede concert optrad in Vorst Nationaal!) in de bis. En de dreigende b- kantjes “Gas danse” en “Hang the cyst” bevestigden het talent van het duo.
De magistraal ongedwongen speelsheid besloten ze overtuigend met een handvol fijnzinnige songs: “The heat of the morning”, “Time has come again” en “The meeting place”, die telkens een zwierige flirt meekregen. En tenslotte kreeg het afsluitende “Standing next to me” krachtige “oohs” en “aahs” mee.
The Last Shadow Puppets liet de festivalzomer in ons landje totaal links, maar sloegen met verstomming door een bikkelhard in te lijsten clubconcert.
Het vrouwelijke kwartet Ipso Facto had veel mee van Ladytron door hun ‘80’s sound, de zwart gehulde avondkledij en koele image. Hun bezwerende rockende wavetrip had een donker dreigende ondertoon, maar klonk achterhaald en kon maar matig boeien!
Organisatie: Live Nation
Een heerlijk klinkende plaat is de samenwerking tussen Arctic Monkeys frontman Alex Turner en vriend Miles Kane (zanger van The Rascals). Onder The last Shadow Puppets wordt de postpunk omgebogen tot zwierige en sfeervolle georkestreerde ‘60’s pop. De gevarieerde composities klinken lekker ouderwets, zitten ingenieus en subtiel in elkaar en zijn mooi uitgewerkt.
De songs passen in een ‘60’s spaghetti western en onderstrepen het zang- en compositorisch talent van beiden.
Invloedrijk voor deze plaat waren The Walker Brothers en de componisten Burt Bacharach en David Axelrod. “Standing next to me”, “Calm like you”, “Only the truth” en de titelsong klinken simpel, to the point en doeltreffend. Op “The chamber”, “Meeting place” en “The time has come again” mindert de vaart. En tenslotte “Black Plant” heeft een dreigende ondertoon.
Het lijkt erop dat ze hun verdomde British fxx mentality zijn ontgroeid…
’The age of the understatement’ is pure klasse. Grootse plaat.
Nederlands 
Français 
