The Magic Numbers - Magie
The Magic Numbers
Cactus Club
Brugge
19-04-2019
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere

“They’re the ‘magic’ and we’re the ‘numbers’”, omschreef Romeo Stodart zijn eigen band.
The Magic: dat waren Michele Stodart en Angela Gannon.
The Numbers: dat waren een zichzelf onderschattende Romeo Stodart en Sean Gannon. En toch hadden wij na het optreden een gelijkaardig gevoel. Die twee zussen hebben voor het extraatje gezorgd in een fantastisch optreden van een geweldige liveband. The Magic Numbers.

Als starter van het optreden kregen we “Ride Against The Wind” van nieuwste plaat ‘Outsiders’ voorgeschoteld. Stevige gitaren, luide bassen en een paar klinkende stemmen erover; de toon was gezet voor een avondje poprock van de bovenste plank.
Maar voor het eerste magische momentje was het wachten tot “Love Is Just A Game” de set brak. De knappe samenzang en catchy melodie zorgde voor een paar ‘ooohs’. “You’re nailing it with the oohs”, complimenteerde Romeo ons met een smile tot achter zijn oren. “Keep it up in this next song”. En zonder pretentie zette hij absolute tophit “Take A Chance” in.
Verbazend weinig volk was afgekomen om deze Britse toppers na vijf jaar nog eens in België aan het werk te zien. Wij konden het maar moeilijk geloven. Het voelde zelfs een beetje gênant. Gelukkig zag de band dat duidelijk niet zo. Ze vonden het heel erg romantisch en het zorgde voor één van de meest interactieve optredens die wij ooit zagen. Romeo ging af en toe gewoon in gesprek met het publiek en beantwoordde vragen als ware het een interview.
Verder met het optreden dan maar, dat ongeveer 2(!) uur duurde. De geest van Roy Orbison werd verwelkomd tijdens het gelijknamige nummer. Met “Shotgun Wedding” gooiden ze wat nostalgie in de mix, want het was één van de eerste songs die ze in België speelden, ongeveer 13 jaar geleden. En dan hadden ze ons even liggen. Een kabbelend nummer ging over in het zaligste moment van de dag wanneer de melodie van “Forever Lost” eruit tevoorschijn kwam. Er zit nog steeds geen sleet op het gevoelige nummer met tempo en het aanwezige publiek herinnerde zich de tekst woord voor woord.
Wat daarna volgde was mogelijks nog mooier, want Angela haalde de zachtheid naar boven wanneer zij even frontvrouw werd en Romeo de toetsen bediende: met “Throwing My Heart Away” werd het muisstil in de zaal en zong ze Julia Stone-gewijs het nummer in, inclusief heerlijke kraak in de stem.
En alsof we dan nog niet genoeg gepaaid waren mochten we ook nog luisteren naar een stevige cover van “Hotel Lounge” van dEUS. Volgens Romeo één van de eerste bands die hij via MTV had leren kennen.

Het was de kers op de taart van een meer dan geslaagd optreden in de Magdalenazaal. Als toemaatje kregen we nog een stuk of vier extra nummers - ze kregen er maar niet genoeg van - waarvan we vooral “Love Me Like You” en een Paul McCartney-song met het voorprogramma Morrissey and Marshall onthouden.
Voor herhaling vatbaar dus, waardoor wij al uitkijken naar hun volgende bezoek in België, hopelijk op één van onze festivals.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cactus-club-brugge/the-magic-numbers-19-04-2019

Organisatie : Cactus Club, Brugge

The Magic Numbers werden ingeleid door de Brusselse singer/songwriter William Street, die met voorgeprogrammeerde instrumenten z'n intieme akoestische gitaarsongs breder van opzet liet klinken.

Het lijvig vriendelijke gezelschap The Magic Numbers van de familie Stodard (twee broers en zus: Romeo (zang/gitaar), Sean (drums) en Michele (zang/bas)) en Angelo Gannon (toetsen/melodica/tamboerijn) uit Londen, hebben momenteel twee `feel good' klinkende cd's uitgebracht. Een gevarieerde sound met enerzijds rustige, dromerige en sfeervolle songs, anderzijds fris, dynamische en luchtige songs.

Live behielden ze alvast die afwisseling, wat garant stond voor een vaardig aangename, ontspannende set. Een boeiend, broeierige, pakkende retrosound die overtuigde! Een twee uur durende set, die op geen enkele moment verveelde en waarbij Romeo ruimte bood voor de aanvullende zang van zus Michele en Angelo. Naar het eind had het viertal zelfs zoveel speelplezier dat ze de twee roadies erbij haalden om een paar `on-the-road-country' songs te spelen en te jammen. Door de vriendelijke uitstraling en hun handgeklap, werd het publiek nauw betrokken tot de band.

Ze speelden uit de twee cd's en begonnen snedig met ?This is a song?, ?Forever lost?, ?The mule? en ?You never had it?. Het zijn melodieus subtiele songs met een sterke opbouw, ondersteund door de vrouwelijke backing vocals. ?Love's a game?, ?Undecided? en ?Slow down? - vrouwelijke zang op het voorplan -, waren knus, sfeervol en dromerig; ?Slow down? werd zelfs geouttro-ed door Kate Bush's ?Running up that hill?. In ?Keep it in the pocket? zongen Romeo en Angelo alsof het nummerde haperde.

?I see you, you see me? klonk zowel intiem als uptempo. ?Runnin out? was alvast één van de stevigste nummers in de set.

De band bracht een paar nieuwe songs nl. het intieme ?New song? en ?Anima sola?, een ideale kampvuursong, hun vakantienummer bij uitstek als ze in Mexico zijn. ?Love me like you? besloot na anderhalf uur de set.

Maar deze Mama's & Papa's van het jaar 2007 beleefden een fijne tijd in Le Grand Mix en trakteerden op een half uur jam- en speelplezier met een pakkende ?Hymn to her?, bepaald door xylofoon. In ?Take me or leave me? lag de klemtoon op de breekbare zang van bassiste Michele. Na een tweetal gejamde countryroad/ freefolk songs (by the way samen met hun roadie en PA man), en een schitterend uitgesponnen ?Beard? namen ze definitief afscheid.

?Had everybody a good time?? vroegen ze?luidkeels werd dit positief beantwoord. Magic Voices, Magic Music, Magistral Magic Numbers?wat konden we ons meer wensen?

Org: Grand Mix Tourcoing