Op een vrij frisse zaterdagavond in november besloten we op een paar honderd meter van de deur eens een kijkje te gaan nemen naar de americanaband rond Erik Van Den Broeck, The Monotrol Kid.
En deden prompt één van de ontdekkingen van het jaar, net op tijd om in de eindejaarslijstjes terecht te komen.

Het volledige verslag van dit optreden  kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/76454-the-monotrol-kid-aanstekelijke-refreinen-gedrenkt-in-een-badje-boordevol-melancholie.html
De band timmert sinds 2008-2009 aan de weg, ook al was het debuut in 2011 eerder een solo-uitstap van Erik. Met 'Exhale' zet The Monotrol Kid een grote stap voorwaarts naar nationale tot internationale erkenning.
De band wordt in menig recensie in één adem genoemd met bijvoorbeeld Wilco. Dat is zeker niet vergezocht, integendeel. Maar vooral beschikt The Monotrol Kid over een eigen smoel. Vanaf die eerste song “The Northside” voel je al een klik in je hoofd, waardoor je hart prompt wordt geraakt met een eerste vuurpijl. Er zullen er meerdere volgen, want The Monotrol Kid is zo een band die op meeslepende wijze voortdurend die gevoelige snaar raakt, maar ook ons rock hart sneller doet slaan. Luister maar naar een intiem en wondermooie “Gold After Dark” en je hoort een beetje Bob Dylan boven komen drijven, die met snikkende stem, gerugsteund door een verdovend klankenbord, je gemoed tot rust brengt maar ook een spiegel voorhoudt. Knap gedaan.  Dat The Monotrol Kid op hemels hoog niveau songs naar voor brengt, bewezen ze eveneens in Café Bonaparte in Lokeren. 'The Monotrol Kid is een band die een zeer ruim publiek aan alternatieve rock fans over de streep zou moeten trekken, door een melancholische aankleding perfect te verbinden aan aanstekelijke rock en folk muziek” schreven we daarover.
In Café Bonaparte zagen we dus in elk geval een band die beide aspecten zodanig perfect verbindt, dat je enerzijds met een krop in de keel een traantje wegpinkt en later lekker headbangende de neiging voelt opborrelen om compleet uit de bol te gaan. En datzelfde gevoel krijgen we ook als we naar deze knappe schijf zitten te luisteren. Luister maar naar het lekker opzwepende “Throwing Stones” waar die folkelementen als een oorwurm je compleet inpakken en doen headbangen in de huiskamer.  Ook hier is de geest van Dylan en Wilco niet veraf. Maar we blijven benadrukken dat The Monotrol Kid een band is die een eigen smoel heeft gekweekt door de jaren heen, en met deze plaat meerdere stappen voorwaarts zet naar eeuwige roem. Wat ons betreft zelfs eerder gisteren dan morgen. Songs als “Good Enough” - mijn persoonlijke favoriet op deze schijf trouwens - en “It'll Be Alright” zijn omgeven door een zweem van melancholie en weemoedigheid, die je een krop in de keel bezorgen. Dat is niet alleen de verdienste van Erik zijn bijzonder warme stem. De muzikanten vullen die zodanig perfect aan, dat je wordt meegevoerd naar het verhaal dat wordt verteld. Een traan wegpinken, of lekker uit de bol gaan het is er dus allemaal bij op deze plaat gedrenkt in een bad van diversiteiten.
Die verscheidenheid in kunnen zou je ook als aanhoorder moeten aansporen om deze band te koesteren en plaat dus prompt aan te kopen. Want dichter dan bij het soort americana en indiefolk van eenzaam hoog niveau ga je met The Monotrol Kid niet komen. Dat bewees de band op een adembenemend mooie avond in november, dat doen ze ook op deze bijzonder veelkleurige schijf 'Exhale' fijntjes over.  Eentje om onder elke kerstboom te laten terecht komen, omdat het kan en omdat het moet.

The Monotrol Kid is het project rond Erik Van Den Broeck. De stijl die ze brengen wordt omschreven als alternatief/Americana/singer-songwriter. De band zag het levenslicht in 2008-2009 en heeft ondertussen een hele weg afgelegd. Het debuut schijfje in 2011 was eerder een singer-songwriter solo plaat, maar vanaf de tweede schijf laat Erik zich omringen door Dries Vanhove op gitaar, Phil Mathuis op drum en Bart Strubbe op bas.
Muzikaal haalt The Monotrol Kid (*****) zijn invloeden uit artiesten als Bon Iver, Wilco en The Jayhawks,  lezen we op de facebook pagina van de band. In een aardig vol gelopen, en wederom zeer gezellig, Café Bonaparte zagen we vooral een band die aanstekelijke refreinen drenkt in een bandje boordevol melancholie. Goed passende binnen de intieme setting in Bonaparte, maar even goed kan het zorgen voor een gezapig rock/folk feestje op één of ander fijn festival. Meteen een hint aan menig festivalorganisator om deze band zeker te boeken in de zomer van 2020.
The Monotrol Kid kwam o.a. zijn nieuwe plaat 'Exhale' voorstellen, en dat is een parel van een plaat geworden neem dat gerust van ons aan.

Een verslag van deze bijzonder veelzijdige avond.
De rode draad in de muziek van The Monotrol Kid is een perfecte kruisbestuiving tussen die bijzonder aanstekelijke instrumentale aankleding , die ervoor zorgt dat je wegzweeft over die walmen van intense melancholie, maar ook lekker staat te dansen tot zelfs lichtjes headbangen. Met daarbovenop een vocale inbreng van Erik. Een man die met zijn stem enorm veel toonaarden aan kan. Enerzijds klinkt die stem breekbaar, zacht en warm zoals op een song als “Cold After Dark” of “Good Enough” het geval is, beide ook te horen op de nieuwe plaat trouwens. Maar even goed gooit hij, gerugsteund door zijn muzikanten - één voor één top virtuozen met hun instrumenten - alle registers open met een bijzonder emotionele vocale inbreng. Waardoor de muren van Bonaparte zelfs lichtjes gaan trillen. Dat voortdurend variëren tussen zowel vocaal als instrumentaal lekker loos gaan, en de aanhoorder kippenvelmomenten bezorgen,  zorgt er dan ook voor dat je van begin tot einde van de avond aan de lippen van de band gekluisterd blijft zitten luisteren en genieten. Erik is bovendien een spraakzame, charismatische frontman die daardoor iedereen uit zijn hand doet eten.
De band speelde een set in twee delen. Dat eerste deel ging eigenlijk nog de iets te gezapige maar daarom niet minder sfeervolle weg op. Na de pauze werden de teugels pas echt gevierd en naarmate de set vorderde werd de lat steeds hoger gelegd tot een wervelende finale, waarbij nogmaals opviel hoe het breekbare voortdurend werd gecombineerd met best energieke rock muziek die aan je ribben kleeft. De band mocht nog terug komen voor enkele bisnummers, en ontving een daverend applaus.  Iedere aanwezige was het er dan ook over eens hier een band te hebben gezien die op internationaal niveau staat te soleren, en het soort typische folk/americana brengt waarvoor ze niet moeten onderdoen voor de grotere namen binnen dat genre integendeel.

Besluit: Het is als band of artiest uiterst moeilijk geworden om met je muziek op te vallen, je ziet namelijk door het bos de bomen niet meer. De releases en nieuwe bandjes swingen dan ook de pan uit, we merken het zelf elke week aan den lijve. Het aanbod is daardoor zodanig groot geworden, dat zoeken naar een uitzonderlijke parel vergelijkbaar is met zoeken naar een speld in een hooiberg. Maar soms doe je onverwachte ontdekkingen, net door het niet te ver te gaan zoeken. In ons geval op een paar honderd meter van de deur.
The Monotrol Kid is een band die door een melancholische aankleding perfect te verbinden met aanstekelijke rock en folk muziek, een zeer ruim publiek aan alternatieve rock fans over de streep zou moeten trekken. In Café Bonaparte zagen we in elk geval een band die beide aspecten zodanig perfect verbindt, dat je enerzijds met een krop in de keel een traantje wegpinkt en later lekker headbangende de neiging voelt opborrelen om compleet uit de bol te gaan. Waardoor een feest ontstaat voor hart en dans spieren. En dat in alle eenvoud en bescheidenheid, want aan sterallures doet The Monotrol Kid gelukkig niet mee. Eerlijk? Dat komen we ondanks onze drukke agenda echt niet elke dag tegen.

Organisatie: Café Bonaparte, Lokeren