The Mystery Lights - Okselfrisse garagerock met een sixties touch

Tribute bands, doorgaans zijn we er niet gek van, het zijn kopieermachines zonder opties. Maar voor Straight Shooter hebben we wel een pluim over. De band brengt immers een eerbetoon aan iemand die wel wat meer aandacht verdient, namelijk het onderschatte garagerock icoon Greg Cartwright (aka Greg Oblivion), een man die met zijn verschillende bands Oblivians, Compulsive Gamblers en Reigning Sound de meest rauwe en compromisloze garagerock heeft gemaakt.
De set van Straight Shooter was, volledig in de geest van Cartwright al zijn bandjes, even eenvoudig als efficiënt. In een mum van tijd werden een hoop pure en onvervalste punk/garagerockers er met volle gas en zonder onderbreking doorgejaagd. Zoals het hoort trouwens bij dit soort punk’n’roll.

Mystery Lights uit California spelen authentieke garagerock met een psychedelische inslag en met een vette knipoog naar al die heerlijke sixties bandjes die terug te vinden zijn op die fameuze nuggets-verzamelaar uit 1972 (‘Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era 1965-68’).
We gaan eventjes 9 jaar terug in de tijd, want onze eerste live kennismaking met Mystery Lights zullen we niet snel vergeten. Het was in 2017 als support act van King Gizzard & The Lizard Wizard in een kolkende en oververhitte Kortrijkse Kreun, een legendarische avond. Mystery Lights hadden toen net hun geweldige debuutplaat uit, vol met okselfrisse garagerock die op het podium knetterde en vonkte dat het geen naam had. Op basis van hun bruisende set voorspelden we de band een gouden toekomst. Maar zoals zo dikwijls is Mystery Lights blijkbaar een goed bewaard geheim gebleven, want op vandaag was de Casino helaas maar voor een derde gevuld, uiteraard wel met een select kransje fans die wel degelijk wisten dat ze hier met een uniek bandje te maken hebben.
Mystery Lights produceert een authentieke retro sound en heeft met de immer enthousiaste Mike Brandon een frontman in huis die weet hoe een feestje te bouwen. Zijn unieke, hoge en rauwe stem neigt niet toevallig naar die van wijlen Fred Cole, zanger/gitarist van Dead Moon, misschien wel de meest legendarische garagerockband ooit, en één van de grote voorbeelden. Zo durven Mystery Lights geregeld al eens “Dead Moon Night” in hun setlist opnemen, helaas niet vanavond, maar dat was dan ook maar een kleine smet op een wervelend concertje.
De ongeremde energie die Mystery Lights 9 jaar geleden in de Kreun tentoonspreidden was op vandaag nog steeds onaangetast, getuige een snedige aftrap met “Mighty Fine & All Mine” en “Melt”, twee straight-forward tracks die de lont kwamen aansteken. Met “Memories” ging de tijdmachine in één ruk naar de sixties en met een handvol songs uit de meest recente plaat ‘Purgatory’ gooiden ze het over een iets gevoeliger boeg, maar daarom niet minder intens en steeds met behoud van die fuzz ondertoon.
Mystery Lights deden geregeld het tempo zakken om er dan met een knal terug in te vliegen, het nieuwe en jachtige “Kids Of Today” paste op die manier perfect in het plaatje. In “Can’t Sleep Through the Silence” kwam nog maar eens dat tintelende sixties orgeltje opdoemen, een steeds terugkerende sterkhouder in hun sound.
 “Wish That She’d Come Back”, “Don’t Want No Don’t Need No” en “Follow Me Home” klonken, dankzij dat lekkere retro orgeltje, eeuwig fris en bijzonder aanstekelijk. “Flowers In My Hair, Demons In My Head” was dan weer zo een fantastische valse trage met een psychedelische insteek, voor zo een kanjer van een song zouden The Black Angels een moord begaan. “Cerebral Crack” was ook zo een fraaie sleper, wij moesten hier zowaar even aan The Beasts Of Bourbon denken.
Helemaal op het eind trok de zinderende knaller “What Happens When You Turn the Devil Down” alle registers open, de gitaren gingen in overdrive, de drums knalden de boel aan flarden, de band ging volledig uit de bol. Die apotheose sloeg onmiddellijk over in een stomend en geweldig “Thick Skin” dat helemaal in de geest van Dead Moon de boel nog eens finaal kwam ophitsen.
Een bisronde kon niet uitblijven, daarin werd het nieuwe rechttoe rechtaan garagerockertje “Before You Realize It” voorgesteld, gevolgd door een ophitsend “I’m So Tired of Living in the City” en een gedreven “Someone Else Is In Control, dat opgevrolijkt werd door een Oosters klinkend gitaardeuntje.

Mystery Lights zorgden voor anderhalf uurtje excellente garagerock van het meest prikkelende soort. Zulke bandjes worden steeds zeldzamer, en dat is des te jammer. Het is dringend tijd voor een nieuwe garagerock revival.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Een goeie garagerockgroep die naar België komt en er is geen tweede buitenlandse groep voorhanden? Dan kan je er vergif op innemen dat ofwel The Glücks ofwel Double Veterans in het voorprogramma staan. Dit keer waren het die laatsten. Stonden zij trouwens ook al niet op de affiche van de vorige passage van The Mystery Lights in de AB Club? Niet dat ik er problemen mee heb maar het gevaar op overexposure is niet denkbeeldig. Het Kempische trio rond Lee Swinnen liet het alvast niet aan hun hart komen en vuurden meteen een verschroeiend “Leave me alone” op ons af. Start van een set vol catchy songs met niet alleen wortels in de sixties garagerock maar ook met duidelijke sporen van hedendaagse psych-rockers als Ty Segall en Michael Cronin. Twee gitaren en drums hielden het tempo hoog en strak en af en toe mocht een song al eens ontsporen. We kennen het recept intussen maar het blijft aanstekelijk vooral dankzij die sterke nummers. Alleen miste ik wat nieuw werk om mijn onverzadigbare honger helemaal te stillen.

Ik was nauwelijks hersteld van een griepaanval maar The Mystery Lights wou ik onder geen beding missen. Deze band uit Salinas, Californië, die ondertussen naar Brooklyn, New York is verkast, maakte met hun titelloze debuut één van dé platen van 2016. Een pure garagerockplaat die eens niet staat te blinken in de catalogussen van ‘In The Red’, ‘Goner’ of ‘Burger Records’ maar verrassend verscheen bij ‘Wick Records’, een sublabel van ‘Daptone Records’, bekend van soulsterren als de vorig jaar overleden Sharon Jones en Charles Bradley. Bovendien genieten ze van een uitstekende live-reputatie wat de verwachtingen nog groter maakte.
Het optreden begon net als op de plaat met “Intro” gevolgd door “Follow me home”, een droomstart voor een set vol kwikzilveren garagerock. Meteen werd ook duidelijk dat alles draaide rond frontman Mike Brandon. Een man met een venijnig hoge stem die voortdurend rondhoste of gaten in de lucht sprong en aan charisma geen gebrek had.
Al dat geweld belette trouwens niet dat hij ook nog eens erg fijne dingen deed op gitaar, nooit spectaculair maar altijd meeslepend. Toch misten we iets : dat wonderlijke orgeltje van op de plaat. Het ding stond wel op het podium maar de man die het moest bespelen was thuis gebleven. Even hoopte ik nog dat één van de gitaristen af en toe van instrument ging wisselen maar nee dus. Jammer want het instrument is wel essentieel in hun sound maar met zijn vieren lukte het ook wel en ze benaderden zeer dicht de sound van de opnames. Zo dicht dat ik soms hunkerde naar een vrijere (lees: een wat ruigere) interpretatie.
Maar klagen mochten we zeker niet want de parels bleven elkaar voor de voeten lopen met onder meer een geweldig “Flowers in my hair, demons in my head”. Ongeveer halverwege hoorde ik voor het eerst iets wat niet op de plaat staat : zowaar een punkversie van “Hey Joe”, een moedige poging om een kapot gespeelde song nieuw leven in te blazen maar ook niet meer dan dat. Daarna werd een nummer uit een binnenkort te verschijnen opvolger prijsgegeven maar dat bleek een sof van jewelste die volledig haaks stond op de rest van de set. Iemand zou hen dit onding toch uit het hoofd moeten kunnen praten.
Nadien was het opnieuw heerlijk meedeinen met de ons nog resterende songs van die eerste plaat om te eindigen met een tweede nieuwe die toch al een stuk beter klonk dan de eerste en voorzien was van een lange psychedelische outro.
De vier hadden daarna nog zin in een erg lange bisronde waarin alle remmen werden losgegooid, ze een stuk ruiger klonken en waarbij het laatste greintje weerstand, als die er al nog was, onder de mat werd geveegd. Boze tongen zouden kunnen beweren dat dit alles al zoveel keer eerder en beter gedaan werd. En het was ook overduidelijk waar ze de mosterd gehaald hadden : de sixties en dan vooral compilaties als “Nuggets” en “Back from the grave”. Maar toch waren dit niet zomaar wat doorslagjes van de gouden parels van toen die ze ons voorschotelden.

The Mystery Lights benaderden dat verleden met een haast devotionele overtuiging en zoveel passie dat het leek alsof zij alles ter plekke zelf aan het uitvinden waren. Er is nog hoop voor de rock-‘n-roll...

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-mystery-lights-02-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/double-veterans-02-02-2017/

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk