The Ocean - Duitse gloeiende post-metal
The Ocean + Spurv

Het Noorse instrumentale post-rock combo Spurv was voor ons al een bijzonder aangename verrassing op het afgelopen Dunk!Fest 2024. Vanavond bevestigden ze dit nog eens met een indringende set van drie kwartier waarin ze een stel innemende brokken postrock serveerden met intieme momenten en loeiende uitbarstingen. En met een schuiftrompet in de rangen! Heerlijk.

De Duitse band The Ocean heeft er al zo een 20-jarige carrière opzitten waarin ze zijn geëvolueerd van stevige metal naar een meer gelaagde vorm van post-metal en prog-metal. De heren zijn nogal bezeten van paleontologie, zonnewenden en allerhande sterrenbeelden. Dingen waar wij geen jota van snappen maar waar de band een volledig repertoire heeft op gebouwd, wat zich manifesteert in een ganse reeks conceptalbums. De laatste in de reeks is ‘Holocene’, een album uit 2023 waarop The Ocean iets meer elektronica in de songs heeft gebracht en waar de algemene teneur een stuk meer ingehouden is dan op de vorige albums.
‘Holocene’ maakte vanavond het eerste luik uit van hun concert, hier bracht de band een atmosferische sound met een duidelijk aanwezige Tool-impact. Sluimerende songs die langzaam opbouwden en af en toe uitbarstten in een climax, met als één van hoogtepunten “Atlantic”, waarin de Tool-meter naar het maximum reikte. In “Boreal”, “Preboreal” en “Parabiosis” refereerde de sound dan weer naar bands als Anathema en Archive. Dit eerste deel was een aangename kennismaking met de nieuwe wendingen in de sound van The Ocean, maar de boel ontplofte pas echt toen de band terugkeerde naar hun hardere geluid van de vorige platen, en dan met name ‘Phnerozoic I: Palaeozoic’ en “Phanerzoic II: Mesozoic en Cenozoic”.  
In het tweede deel stapte The Ocean met volle overgave terug binnen in dat stomende Phanerozoic-tweeluik. Vanaf hier ging het er feller, harder en verbetener aan toe met meer beukende metal, maar met behoud van de atmosferische sound. De vocals werden al eens schreeuwerig en sloegen geregeld over naar heuse metal-grunts. Hier evolueerde The Ocean eerder naar bands als Cult Of Luna of Neurosis.
Het was duidelijk te merken dat band en publiek bij dit tweede deel van de show meer in hun sas waren en dat de begeestering en intensiteit hier naar een alsmaar hogere dimensie werden gestuwd.
Met gelaagde metal-songs als “Cambrian II: Eternal Recurrence” en “Permian: The Great Dying” gooide The Ocean vuur en animo in de strijd, met een heerlijk stomend “Pleistocene” ging het dak er af.
In de bisronde kwamen dan nog de absolute krakers “Triassic” en “Jurassic/Cretaceous”, twee monstersongs waarin de band volledig loos ging om zo een fenomenaal punt te zetten achter een stomende set van maar liefst 2 uren.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

The Ocean
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7224-the-ocean-16-01-2025.html

Spurv
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7225-spurv-16-01-2025.html

Organisatie: VierNulVier, Gent ism Dunk!festival

Sinds 2007 heeft het Berlijnse collectief 7 albums gemaakt en 1 split up EP met het Japanse Mono. Hun aanzien nam met elk album toe die telkens vernuftig in elkaar steken. Concepten zijn dikwijls het thema van een plaat. Ze kenden vele wissels in hun bezetting en inviteren ook dikwijls andere artiesten om een plaat te helpen ontstaan. Eigenlijk is gitarist/songschrijver Robin Staps de enige constante in het bestaan van de band.
Het duurde vijf jaar na ‘Pelagial’ om met nieuw werk af te komen. Dit nieuwe achtste album bestaat uit twee delen. Deel 1 word nu uitgebracht en deel twee in 2020. Van een strategisch plan gesproken. Ook ditmaal bevat het album een concept dat je kan afleiden uit de titel: namelijk de Phanerozoïsche eon, een periode op aarde van 500 miljoen jaar dat duurt tot het heden. Een periode waarin er evolutie en diversificatie van het dieren-en plantenleven en de gedeeltelijke vernietiging ervan tijdens de vijf massa extinctie-evenementen. Een hele uitleg om het geheel wat te verklaren. Muzikaal en conceptueel zit dit album ergens tussen “Precambrian” en “Heliocentric”.
Oerlid en songschrijver Robin Staps schreef zoals steeds de nieuwe nummers alleen in afzondering in een huis aan de oceaan. Het resultaat van dit eerste deel is een vrij donker album met een samengaan van zware gitaren en analoge synths (door Peter Voightman). Dit geeft een diepe en herkenbare klankkleur aan de tracks. De afwisseling tussen cleane en grunths van Loic Rosseti zijn weer heerlijk om naar te luisteren. Naast het muzikale is natuurlijk weer veel aandacht in de teksten besteed aan het conceptuele thema. Hierin ligt deze keer een nadruk aan de centrale gedachte van de ‘eeuwige terugkeerbaarheid’. Een concept van Nietzsches’ theorie hierrond. Deze theorie past hij toe op de evolutie van de aarde. O.m. op “Permian: The Great Dying” waarin Staps een parallel trekt tussen het massale uitsterven van de dinosauriërs en de hedendaagse global warming waarbij de mensheid ook in gevaar dreigt te komen. Er valt dus veel te ontdekken maar dat laat ik het over aan de opzoeklust van jullie …
In elk geval is muzikaal en conceptueel “Phanerozoic I: Palaeozoic” een schitterend werk geworden. De cover is een prachtig werk van de Noorse kunstenaar Martin Kvamme die ook voor Mike Patton werken maakt. Een heel mooie release.