Biologieles deel 1 … Elk jaar is het voor de imker bang afwachten of zijn bijen de lente halen. Vijf donkere maanden sluimerende spanning ontladen zich in het moment dat de imker het deksel van de bijenkasten licht. ..
The Subs optreden deel 1 … Bij een vrijwel volledige donker en afgeladen vol AB is het vòòr de start van het optreden niet duidelijk of The Subs the survival of the fittest gewonnen hebben. Met een ijzersterke optredenreputatie sinds 2008 maar ook een luwere periode de voorbije jaren, met uitzondering van “UFO” in 2018, heb je geen idee of The Subs als een feniks uit zijn as verrezen zijn. Het beloftevol gezoem waar het optreden mee start, als wakker wordende bijen, en een directe oerkreet “We are back” van frontman Jeroen De Pessemier vegen alle twijfel weg : dit optreden wordt een weergaloos feest.

Met verbazing wordt het publiek zo gekatapulteerd richting een bijna anderhalf uur durende rave zonder pauze. Van “The longest night” tot het obligate einde “The pope of dope”: alles is een naadloos verlopend verhaal van moshpits, efficiënt opgebouwde ontladingen in iedere song, en het opzwepende podiumbeest Jeroen De Pessemier. “Concorde”, “Mitsubitchi”, “Fuck that shit”, “My punk” en “Face of the planet”: eerst nog met een soort multicolor tovernaarscape, later in bloot bovenlijf, klimt De Pessemier het balkon in, biedt hij vodka aan, deelt hij t-shirts uit, doet hij van een Mozus splijt de zee open met het publiek of wordt hij op handen de zaal ingedragen op een dienblad met spotlights.
The Subs geven hun drie gastzangers alle ruimte om te schitteren. Eerst als voorprogramma en dan als zanger bij het nieuwe “Blank” is Glints de perfecte uppercut. Met potloodsnorretje, een vers gesteven trainingspak en een jaren 90 Good shape haircut geeft hij een stevig energieke inkijk van een voor The Subs nieuw genre : dit klinkt zeer Brits en zeer UK garage. Bij “Trapped” is het niet Colonel Abrams maar een space oddity uitziende Rouge Mary uit Parijs die de vocals doet. Helaas is bij dit liedje de melodie even weggeveegd, en hetzelfde geldt voor “UFO” die door Yves Paquet nochtans sterk gebracht wordt, wat een dijk van een stem heeft die.
Drie keer verduidelijkte De Pessemier bij het publiek dat er een toonmoment van old school aankomt, wat telkens in een minuut onversneden dance resulteert. Als een mentor toont hij gretig aan waar de roots van de veelzijdige Subs liggen. Dat ze het publiek royaal tot ontploffing brengen vind je in het perfecte bewijs van “The Pope of Dope” met The Party Harders. Op een gouden troon wordt de zanger in ontbloot bovenlijf en witte sportsokken met een geknutselde mijter van achter in de zaal door het losgeslagen publiek naar het podium gebracht.  
Resultaat : The Subs - een podium vol concertgangers, door De Pessemier zelf erop getild. Een speelse chaos die zorgt dat deze klassieker ook direct het eindpunt vormt van het optreden, want verder spelen is na deze wervelwind niet meer mogelijk.
 
Biologieles deel 2 : alleen de sterkste bijen blijven na de winter overleven, dat is nu éénmaal de natuur. The Subs optreden deel 2 : de natuur heeft beslist, The Subs are really really back.

Neem gerust een kijkje naar de pics
The Subs
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-subs-04-05-2019
Glints
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/glints-04-05-2019

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Zwart-witte hoodies en beschilderde gezichten. Hees gescandeer op “Fuck that Shit”. Kwalitatieve plastic wereldbollen die tijdens “Face of the planet” het publiek ingekeild worden. Een halfnaakte “Pope of dope” met een aan de hand vastgeplakte microfoon die als een deus ex machina uit de coulissen komt gevlogen. Dat staat in het wikipedia van menig festivalganger gelijk aan The Subs. Met het materiaal op hun eerste twee albums ‘Subculture’(2008) en ‘Decontrol’(2011) heeft de elektroband met Gentse roots het perfecte materiaal - en vooral volk - in huis om van hun optredens een recht toe recht aan en extreem dansbaar en bezweet feestje te maken.

Maar wat met album nummer drie ‘Hologram’ ? Waar de vorige songs vooral mikten op (donkere) opzwepende beats, die typisch vervormde Subs-bliepgeluidjes en extatisch veel high voltage wordt ons met de proevers “Concorde “ en “Trapped” (al weken niet meer uit mijn hoofd te krijgen, zo catchy) een warm, volwassener en soulvol geluid voorgeschoteld. Het verblijf van frontman Jeroen De Pessemier in melting pot Londen en de evolutie in de (online) samenwerking met Wiebe Loccufier en nu ook Hadrien Lavogez zorgen op de nieuwe worp voor een weldadig uitgebreid soulpopspectrum, of wat toch voor soul/pop doorgaat voor de groep.
The Subs hebben behalve de intro en exit samen met een amalgaam van zangers en zangeressen muziek gemaakt, en opeens krijg je breekbare verhalen, diepe emoties en words of wisdom te horen van oa Jay Brown, Selah Sue en underground artiest Danny Greene, zonder dat die typische Subsbliepjes (hoe anders verwoorden) genegeerd worden.
Maar hoe vertalen ze dit naar hun live performance in de Vooruit ? In de volle concertzaal en in blauw laag licht komen de drie mannen bij “Trapped” zeer elegant op, in strak futuristisch pak en met elk een metalen box op hun hoofd (Daft Punk is niet ver weg). Met de warme stem van Colonel Abrams op band start het drietal vrij rustig op. Middenin het nummer gaan de helmen – gelukkig voor hen en voor het publiek – af en maken ze zich verder klaar voor de nog onbekende “Under my skin” en “Live in a dream”.
Echte zware party-interactie met het wel aandachtige publiek is er nog niet, totdat de band, “For old times sake” zoals De Pessemier het noemt, een wel zeer energieke versie van “Music is the new religion” brengt. Zonder pauze volgen een machtig kitscherige maar o zo goed en gebald gebrachte “Concorde” (“Toi, le Concorde, qui n’existe plus”, zalig gewoon) en “Kiss my trance” en daar is het gespring en de vele handen die het bekende Subs-driekhoek vormen.
De Pessemier, soms zonder kostuumjas en zonder shirt, klimt als vanouds overal op en raakt in de knoop met draden, Lavogez gaat van het ene naar het andere instrument, constant kauwgum kauwend, en Loccufier blijft er als derde punt van de driehoek zeer geconcentreerd bij. Dan komt een piepklein stukje van de monoloog “The bottle” er zeer distorted aan en gaat het zeer vloeiend over naar ”Don’t stop” en het prachtige “Cling to love”. De aandacht van het publiek verslapt eventjes, totdat het opzwepende “Face op the planet” het publiek nu volledig uit zijn dak doet gaan.
De charismatische frontman crowdsurft halfnaakt door het bezwete Vooruit, maakt als een Mozes een doorgang door het enthousiaste publiek en laat iedereen knielen en dan jumpen op nieuw en bestaand materiaal als 27, “The pope of dope” en “Fuck that shit”. En nieuw voor The Subs is het ietwat melige afsluiten en een ode aan “The people in love” met het echte liefdesliedje “Fly”.

Heren van The Subs, we wensen jullie een prachtig festivalzomer toe, en het ziet er zeer rooskleurig uit want op ‘Hologram’ staan een aantal serieuze kanshebbers om de boel nog langer te doen knallen.
En een grote merci voor de feest-mindfulness boodschap “We can only take happiness, and I think that’s the key, that’s the goal”, deze zullen we lustig delen.

Organisatie: Democrazy, Gent