The Telescopes zijn typisch het sort band die je moeilijk in een hokje kan duwen. In het begin werden ze aangeduid als fuzzy garage, daarna was iedereen het eens dat ze postrock speelden en nu zet hun label het nieuwe album in de markt als prog/spacerock. Die twee etiketten zou ik na een paar luisterbeurten van ‘Songs Of Love And Revolution’ niet meteen bovenhalen.
Hoe omschrijf ik het dan wel: de fuzz is hier zover doorgeslagen dat het voor mij herinneringen oproept aan de ‘stofzuiger’-postpunk-sound van The Jesus And Mary Chain, al klinkt het soms net zo goed psychedelisch. De ritmes en de eindeloze herhalingen doen mij denken aan mantra’s en drone-muziek. Slechts op één of twee tracks ontwaar ik een break in het drummen, voorts lijkt er wel een mechanische metronoom aan te pas te komen. De veelal onder de fuzz verstopte en nauwelijks te ontcijferen vocalen duwen het dan weer in de richting van de postrock en My Bloody Valentine. Mijn favoriete tracks zijn “Strange Waves” en “Mesmerised”.
The Telescopes bestaan al een paar decennia en vinden zichzelf bij elk album opnieuw uit. Toch is hun sound uit duizenden herkenbaar. ‘Songs Of Love And Revolution’ is intens, zwoel, zweverig-mysterieus en postapocalytisch.
Review Filip - De Britse band The Telescopes bestaat reeds sinds eind jaren ’80, maar is nooit echt doorgebroken. Daarvoor bleef hun muziek toch te vaak hangen in experiment en mysterie. Ze combineren ‘zachte’ noise met spacerock, psychedelica en dreampop. De invloeden zijn heel divers, van de Velvet Underground tot Suïcide. Op hun nieuwe album, ‘Exploding Head Syndrome’, rekken ze het aantal genres dat ze aanraken nog verder op met shoegaze, drones, mantra’s en minimalisme.
“All The Way Around (Tout Est Dans Le Moment)” heeft een mooie opbouw van spanning en mysterie. Je krijgt geen idee waar het nummer over gaat – daarvoor zitten de lyrics te diep verstopt onder die softnoise, maar muzikaal klinkt het als de Hollywood-soundtrack bij een verhaal over een sjamaan: warm en donker, maar net niet dreigend.
“Everything Turns Into You” drijft dan weer op een drone-pulse met daar dunne flarden noise overheen en – opnieuw diep verstopt onder de muziek – gefluisterde flarden tekst. Het neerzetten van de sfeer primeert op de compositie, maar in het neerzetten van de dierlijke sfeer en het intuïtief opbouwen van de laagjes geluid zijn deze Telescopes dan wel weer uitzonderlijk goed.
“You Were Never Here” opent met ruisende distortion, krijgt het gezelschap van eerder vrolijke synths en bloeit dan open naar heerlijke noiserock. De drie tracks zijn het visitekaartje voor het album: de kruiding verschilt al eens, maar aan het recept op zich verandert er weinig.
Ideaal voor wie The Brian Jonestown Massacre nog te gewoontjes vindt.
Review Wim - The Telescopes bestaan al sinds 1987. Om eerlijk te zijn dacht ik dat het om een nieuwe band ging toen ik deze plaat in de bus kreeg. Maar neen dus, het gaat nog steeds om dezelfde band. Ze zijn nog steeds alive and kicking. Dit hier is hun 11de album en hun derde voor Tapete Records. Oorspronkelijk klonk hun muziek eerder als alternatieve rock of op grunge en noise geïnspireerde rock. Getuige daarvan hun single “Flying” dat in 1991 het goed deed in de Britse charts. Met de jaren is Stephen Lawrie meer en meer afgestapt van de klassieke songstructuren. Dat maakt dat het iets minder toegankelijker is geworden en niet echt radiomateriaal is. Maar toch nog steeds boeiend. Dat wel. Hij is overigens nog het enige overgebleven lid uit de beginjaren. Hij heeft wel al altijd de grootste inbreng in de songs gehad. Dus een groot verschil maakt dat niet.
Wat mag je verwachten van dit elfde album? Songs en soundscapes met orgel dat ergens onder een oscillator of een andere vervormer heeft gelegen, gemurmel van Lawrie, een gruizige gitaar en wat elementaire percussie. Dit alles overgoten met een donker sausje.
Ja, je wordt niet meteen vrolijk van de muziek en je zal die dan ook niet op de hedendaagse feelgood radio's (teveel om op te noemen) horen passeren.
Opener “All the Way Around” heeft een heel fijne opbouw. Veel elementen keren steeds terug waarbij er waarbij alles langzaam opgebouwd wordt. Zijn stem verdwijnt bijna in de muziek en dient als klankentapijt. Soms doet de klankkleur van zijn stem samen met de distortion mij wat aan Jesus and the Mary Chain denken. “You Were Never Here” is ook een sterke track dat op hetzelfde principe werkt. De mix is zo dat de muziek als een brij klinkt waarin je dan details opmerkt. “Don’t Place Your Happiness in The Hands Of Another” wijkt een beetje af van de rest. Het is haast een uptempo song waarbij de zang meer naar voren komt en het bijna als een single kan dienen. “Until The End” was al een single en is vrij donker van kleur. Afsluiter “Why Are We Doing This to Each Other” is ook de moeite. Lawrie probeert op zijn songs de grenzen verder te leggen. Een reden waarom het allemaal ook zo bijzonder klinkt.
‘Exploding Head Syndrome’ is een introvert en boeiend album waarop Lawrie de bakens probeert te verzetten met de gegeven instrumenten. Een beetje wat Mark Hollis met Talk Talk op ‘Spirit of Eden’ ook deed. Maar dan elk op hun eigen manier. Wie houdt van een mix van drone/shoegaze/rock zal dit zeker eens moeten checken.
Iedere mens is een melancholisch beest die op zoek gaat naar nostalgie en wie gisteren de dun bevolkte Trix binnenliep zag meteen een paar enkelingen rondlopen met T-shirts waarop namen van groepen als The Stone Roses prijkten. Zo’n twee decennia waren deze muziekfans (waaronder ook ondergetekende) onderhevig aan een vloed schrijfsels van Britse journalisten die terecht een hele resem groepen hypten en één van de genres uit de hypemachine ontstond was het fameuze shoegazegenre.
Je hoeft het niet ver te gaan zoeken, de meeste van deze groepen stonden naar hun schoenen te staren omdat ze teveel in de weer waren met de duizenden pedalen die voor hun uitgespreid op het podium lagen. Na jarenlange opberging in diverse platencollecties kwam plots deze shoegazeboom terug tot leven ook al is er op heden van enig ontploffingsgevaar nog geen sprake.
De eerste die het rijtje van drie mochten openen waren de Antwerpenaars Deadsets die net hun ‘Mature swingers’-EP uitgebracht hadden.
Dat er enig potentieel in deze band zit is zeker maar doordat een podium tot dusver voor hun een onwennige plaats blijft maakten ze weinig of geen indruk. Muzikaal zweeft het tussen Buffalo Tom en Charlatans en mits wat meer ervaring worden zij misschien nog een leuk groepje voor de toekomst.
Tenminste als er een tijd is voor toekomst want de huidige shoegazehype zou misschien even vlug gedaan kunnen zijn als het opkwam. Een groepje die daar in thuisland England wel de vruchten van weet te plukken zijn The Fauns. Verschillende toonaangevende radio-DJ’s waaronder Steve Lamacq zijn vol lof over deze Britten die blijkbaar het geluid van Slowdive heruitgevonden hebben en ook al vertaalt dat zich op een podium tot weliswaar mooie Cocteau Twins-achtige klanken durft het ook wel eens in eenheidsworst uit te draaien. Als je daar nog eens de vrij statige pose van de band bijneemt valt het bijzonder moeilijk om een woord als ‘wervelwind’ in de mond nemen.
Deze wind kwam er echter met The Telescopes. Deze groep is het geesteskind van Stephen Lawrie en hoewel zij eigenlijk een spacenoiserockband zijn die vaak met Loop vergeleken werd, hadden zij ook een aantal shoegazehitjes zoals “Flying” of “Everso” op hun actief staan. Dit gebeurde in de periode toen zij van Alan McGee een platendeal toegedeeld kregen op Creation Records.
Onder steeds wisselende bezetting deden The Telescopes hun ding verder tot op vandaag, ook al ging het muzikaal meer de richting van de experimentale soundscapes op.
Vanavond stond echter “The Creation classics” op het programma, ook al moet je zo’n titel met een korreltje zout nemen want “To kill a slow girl walking” was eigenlijk het enige shoegazehitje dat we te horen kregen terwijl het overgrote deel van het materiaal uit hun Cheree-periode (voor Creation) kwam. Dat Lawrie niet de makkelijkste jongen is wisten we reeds twintig jaar geleden toen hij een 30 minuten durende set op het Futuramafestival in Deinze ten tonele gaf. De arrogantie van destijds heeft hem niet spraakzamer gemaakt maar gaat vandaag wel hand in hand met een destructieve pose waarbij hij de hele set op handen en voeten kroop, het gezicht in de knieën geborgen en steeds lurken aan een joint terwijl de fles witte wijn reeds na enige nummers de bodem had bereikt.
De gitaren stonden loeihard afgesteld terwijl Lawrie talrijke keren op alles mepte wat ook maar in zijn buurt kwam en zij die het psychedelisch hoogtepunt één uur konden uitzitten waren dan ook sterk onder de indruk waarbij we echter niet het gevoel konden afschudden dat we reeds twintig jaar geleden hadden : geen ziel die er wakker van ligt …
Setlist: 7TH DISASTER, NOTHING, PERFECT NEEDLE, SADNESS PALE, SHC BURN, ANTICIPATING NOWHERE, THREADBARE, VIOLENCE, TO KILL A SLOW GIRL WALKING, FOREVER NOW, TREASURE, PLEASURE BEFORE YOU GO, SUICIDE
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
