Turpentine Valley is terug met zijn derde album. Daarop wordt de signature sound van dit Belgische instrumentale postmetaltrio nog uitgepuurd.
Het gaat goed met Turpentine Valley. Vorig jaar hebben ze misschien wat minder concerten gespeeld. Die tijd hadden ze nodig om de nieuwe tracks te componeren en op te nemen. Maar dit jaar is er inzake concerten geen houden aan en staat het trio weer op zowat alle podia in Vlaanderen en daarbuiten.
Na korte tournees door de UK, Denemarken en Duitsland in het recente verleden wordt hun concert op Alcatraz in Kortrijk deze zomer de spreekwoordelijke kers op de taart.
Het nieuwe album dan. Tien jaar na hun ontstaan klinkt Turpentine Valley bij momenten donkerder, maar vooral meer dooraderd en meer vastberaden dan ooit. Na ‘Etch’ en ‘Alder’ is het nu aan ‘Veuel’. Afgaand op het artwork mogen we die albumtitel interpreteren als het Zultse dialect voor ‘vogel’. Er zat al een vogel in het artwork van ‘Alder’, maar met dit piepkuiken slaan ze een andere weg in, die nog meer ruimte laat voor interpretatie. De luisteraar wordt uitgenodigd verbanden te zoeken met de songtitels. Die zijn op zich al een uitnodiging tot het zoeken naar betekenis en naar verbanden. Een mix van weinig gebruikte woorden in het Nederlands (“Trampel”, “Frugaal”, …) met termen die in verschillende talen hetzelfde betekenen (“Serpent”, “Transparant”, “List”, …). Een groter geheel inzake betekenis zien we er niet meteen in, wel zijn er songtitels die heel raak gekozen zijn. “Trampel” kan bijvoorbeeld zowel verwijzen naar ‘ter plaatse trappelen’ als naar ‘aanstampen’ en beide betekenissen zitten wel in die track.
Van dit album kregen we al twee singles. “Pando” gaat van compromisloos log en massief tot meeslepend en melancholisch. Dit was het eerste nummer dat klaar lag voor dit derde album en het is ontegensprekelijk ook het hardste van de tien tracks op ‘Veuel’. In “Pando” walst de band vanaf de eerste noot aan een rotvaart over de luisteraar. Verderop laat een ingetogen passage hem/haar even naar adem happen vooraleer de band hem/haar opnieuw onder te dompelen in de repetitieve mantra van riffs.
De eerste single van dit album was “List”. Die track toont vooral de signature sound van de band, maar toonde ook al een hogere intensiteit en een heel meeslepende opbouw en dynamiek. De twee singles zijn raak gekozen visitekaartjes voor ‘Veuel’: hard en ook zacht, melodieus en ook met pompende riffs, ongenadig en ook meevoelend.
‘Veuel’ is een album van dikker aangezette contrasten en iets minder melodie.
Turpentine Valley werkt op ‘Veuel’ nu ook met lange intro’s die als afzonderlijke nummers worden aangeduid. De tracks die er voor mij een beetje bovenuit steken op ‘Veuel’ zijn (bovenop de singles) nog “Serpent”, “Derf” en “Aloof”.
Voor de opnames, mix en mastering van deze nieuwe plaat deed de band opnieuw beroep op Stef Exelmans. De préproductie was dit keer in handen van Chiaran Verheyden, songschrijver en gitarist van de Belgische progressieve post/sludgemetalband Hippotraktor en achter de knoppen bij bands als Huracán, Psychonaut, No Prisoners, Pothamus, …
LINKEN
https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ
https://musiczine.net/index.php/nl/item/102002-turpentine-valley-harder-en-met-uitgediepte-contrasten
https://musiczine.net/index.php/nl/item/85550-alder
https://musiczine.net/index.php/nl/item/83519-turpentine-valley-we-weten-beter-waar-we-naartoe-willen-en-wat-we-willen-vermijden
https://musiczine.net/index.php/nl/item/78029-turpentine-valley-you-love-us-or-you-hate-us
https://musiczine.net/index.php/nl/item/76773-etch
Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten
Turpentine Valley + Onrust
Postmetalband Turpentine Valley heeft het nieuwe album ‘Veuel’ uit en daarvoor deden ze liefst drie releaseconcerten in evenveel dagen. Een flinke inspanning voor de band. Wij pikten er het concert uit in Zottegem, bij hun label Dunk!records.
Als support in Zottegem fungeerde Onrust. Dit Antwerpse vijftal bracht eind vorig jaar zijn album ‘Van Woede Tot Wanhoop’ uit, ook al bij Dunk!records. Voor hun zware postmetal met lyrics in het Nederlands kregen ze zowat overal lovende kritieken. Het geluid stond wel heel hard voor de kleine concertzaal in Zottegem, maar het publiek is wel wat gewoon, daar bij Dunk!.
Onrust bracht vooral tracks van het recente album en het publiek had het best naar zijn zin.
Turpentine Valley dan. Ze deden voor hun nieuwe live-set al een try-out in Hasselt en daarna volgde een druk release-weekend met concerten in Wakken, Zottegem en Menen, telkens met een andere band als support. Eén releaseshow in een grotere zaal maakt misschien meer indruk, maar deze band speelt zo graag concerten, dat ze het release-moment liever spreiden.
De fans in Zottegem waren alvast goed voorbereid. Zottegem was de eerste plek waar je het nieuwe album fysiek (vinyl) kon kopen, maar heel wat liefhebbers hadden ‘Veuel’ al gestreamd, of kenden toch al de singles “Pando” en “List”.
Live valt het nog meer op dat ‘Veuel’ harder klinkt dan voorgangers ‘Alder’ en ‘Etch’. Minder aandacht voor de melodie, grotere contrasten tussen hard en zacht en in de riffs zitten meer ‘metal-riffs’. Het verschil met ‘Alder’ en ‘Etch’ werd het duidelijkst toen Turpentine Valley die avond twee ‘Alder’-nummers speelde (“Trauma” uit ‘Etch’ en “Parabel” uit ‘Alder’).
Andere bands kiezen ervoor om bij de releaseshow hun nieuwe album zo compleet mogelijk te brengen, maar bij Turpentine Valley houden ze van een ‘vaste’ set die ze lang kunnen aanhouden. Een zaak van efficiëntie, en eigenlijk geen verkeerde keuze. Daardoor konden we in de relatief korte set in Zottegem nog niet horen hoe bijvoorbeeld “Trampel” en “Transparant” live klinken.
Alle andere nummers van ‘Veuel’ kregen we wel te horen. Mijn live-favoriet van de nieuwe nummers is toch wel “Derf”.
De reacties van de fans op de nieuwe nummers was prima. De hoofden deinden mee op de ritmes en het applaus was telkens enthousiast. Dat enthousiasme werd na het concert ook vertaald aan de merch-stand, wat altijd een goede graadmeter is.
Dit jaar kan je Turpentine Valley nog zowat overal in Vlaanderen zien. Onrust en Turpentine Valley staan in mei op het Dunk!fest. Na enkele jaren in de Vooruit in Gent keert dat festival terug naar Zottegem, en ook het legendarische podium in het bos hoort er opnieuw bij.
Setlist: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List
Organisatie: Dunk!records
De instrumentale postmetalband Turpentine Valley bracht in december van vorig jaar de nieuwe single “List” uit. Dat is de voorbode van het nieuwe album ‘Veuel’ dat later dit jaar verschijnt.
De single “List” klinkt als een doorontwikkeling van de sound op het vorige album ‘Alder’ uit 2022 en ook het artwork van deze single sluit helemaal aan op dat van ‘Alder’.
In de bijhorende clip zien we dat de band zich op dit nummer ook vocaal uitdrukt, met de stemmen als laagje of als instrument.
De productie was opnieuw in handen van Stef Exelmans (Carneia, King Hiss, Channel Zero). Hij werkte ook mee aan ‘Alder’ en aan ‘Etch’, het debuutalbum van het Belgische trio.
Turpentine Valley speelt dit jaar een pak concerten, met als mooiste misschien toch Alcatraz in Kortrijk.
https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ&t=1s
Turpentine Valley zet grote stap vooruit met album ‘Alder’
Eén van de eerste post-coronaconcerten in de befaamde Elpee in Deinze was de officieuze albumreleaseshow voor ‘Alder’ van Turpentine Valley, meteen een thuismatch voor het instrumentale postmetaltrio uit Zulte. De support kwam van de labelgenoten van Eleanora.
Eleanora’s muziek is dreigend, krachtig en donker, maar dat zegt misschien nog niet veel. Het wordt al duidelijker als we vertellen dat deze Gentse band een eclectische mix brengt van sludge, screamo en postmetal. Ze maakten een blitz-start in 2014 door een splitalbum met Amenra uit te brengen en daarna brachten ze nog albums en EP’s uit bij het toonaangevende Consouling Sounds. Intussen zitten ze bij dunk!records en kunnen ze knappe referenties voorleggen als Desertfest Belgium en het komende dunk!fest.
In de Elpee lag met drie songs (“Mere”, “Principes” en “Elders”) het zwaartepunt van hun set op hun jongste album ‘Mere’, van 2020. De set werd geopend en afgesloten met songmateriaal van ‘Allure’: “My Scepter, Sword of Vengeance” en “Telos”.
Hoewel Eleanora’s muziek niet zo heel ver ligt van die van Turpentine Valley, deelde het publiek in de Elpee geen vrijgeleide uit. De Gentse band moest hard werken om wat respons te krijgen, maar slaagde daar wel mooi in. Vooral zanger Mathieu smeet zich met veel overgave en passie.
Voor Turpentine Valley was de passage in de uitverkochte Elpee één van de haltes voor de release van ‘Alder’. Daarop hoor je een band die de zaken matuurder aanpakt en die nog beter weet dan op voorganger ‘Etch’ waar ze naartoe willen met hun muziek.
Na de release van ‘Etch’ (ets) speelde Turpentine Valley dat album live telkens integraal (op één track na) en in de volgorde van het album. Dat doen bands in postmetal wel vaker, want over de volgorde van de songs wordt vaak lang nagedacht. Het leek alsof ze dat voor ‘Alder’ in de Elpee zouden overdoen, met “Veeleer I”, “Sereen” en “Parabel” als openingstrio. Maar dan brengen ze “Teloor” niet, halen ze de albumvolgorde van “Neuron”, “Respijt” en “Tremor” door elkaar en voegen ze nog twee songs toe van ‘Etch’: “Vergeten” en “Trauma”.
Inzake spanningsopbouw en sfeer klopt het wel allemaal, maar wie gehoopt had op een doorslagje van het album, die was er aan voor de moeite.
Nu, afgaand op de reacties uit het publiek, was dat voor de fans helemaal geen probleem en ‘Alder’ werd toch zo goed als integraal gebracht zodat wie het vinyl nog niet in huis haalde, toch al een goede indruk kreeg.
De hoofdjes knikten mooi mee op de ritmes en tussen de songs was er telkens veel applaus. Leuker wordt het meestal niet bij instrumentale postmetal.
Turpentine Valley heeft met het nieuwe ‘Alder’ een flinke stap vooruit gezet en ook live lijkt deze band klaar voor de grotere festivalpodia en concertzalen.
Organisatie: Elpee + Turpentine Valley
Het tweede album van de instrumentale postemetalband Turpentine Valley heeft met ‘Alder’ een albumtitel waar je twee kanten mee uitkan.
Alder is Engels voor de houtsoort els dat bv. veel gebruikt wordt voor houtsnijwerk. Zo zou dat kunnen aansluiten op de vorige albumtitel ‘Etch’ (ets) en het klopt ongeveer met het artwork.
De tweede betekenis van alder in het Engels (en Deens overigens ook) is ‘ouder’, in de samenstelling aldermen wat staat voor dorpsoudsten of schepenen.
Daarbij zou ‘Alder’ kunnen staan voor een meer volwassener geluid en dat is misschien dichter bij de bedoeling van de band dan de eerste betekenis. Al bij al heb je bij een instrumentale postmetalband niet bijster veel aan de titels. Veel meer dan ongeveer een richting geven ze niet.
Als we de songs van ‘Alder’ beluisteren, hoor je een band die zijn eigen geluid gevonden lijkt te hebben, met postmetal die geregeld gekruid wordt met iele blackmetalriffs en nog vage invloeden van postpunk.
De grote voorbeelden kleven minder aan het nieuwe materiaal. Het voelt alsof de songs korter zijn en met minder verschillende ritmes zijn opgebouwd.
De complexiteit lijkt ingeruild voor het meer spelen met de intensiteit. De tracks hebben meer een eigen gezicht, al blijft het – zonder lyrics – niet eenvoudig om zelfs na enkele luisterbeurrten een naam op een track te kleven. Op zich hoeft dat ook niet, want dit album beluister je best op vinyl, waarbij je alles beluistert in de volgorde die de band voor ogen had. Dan begin je bij het korte, semi-akoestische « Veeleer 1 » en eindig je bij « Veeleer 2 », met een bijtende spoken word-bijdrage van acteur Pieter-Jan De Paepe. Dat is – op wat gefluister op ‘Etch’ na – de eerste vocale bijdrage en die laat mij met een dubbel gevoel achter. Als je als instrumentale band dan toch de opening maakt naar gastvocalen, dan mag het wat meer zijn dan enkel ‘bijten’. Dan mag het knetteren en oplaaien en hoe goed en bezield dit ook is, het blijft net iets te veel een gezellig kampvuur. Maar dat is dan weer zowat de enige opmerking die hierover te maken valt.
Het is nog maar maart, maar iets zegt me dat ‘Alder’ misschien wel het beste Belgische postmetalalbum van het jaar wordt.
https://www.youtube.com/watch?v=Zkw1cA3BTlY
“Parabel” is de eerste single uit het nieuwe album ‘Alder’ van Turpentine Valley. Dat nieuwe album mogen we volgend jaar verwelkomen. Deze single was het eerste nummer dat klaar lag voor deze nieuwe plaat en het enige dat de band eerder al in z’n live setlist opnam.
De band heeft duidelijk een stap voorwaarts gezet. Dit nummer straalt meer rust en vertrouwen uit dan het materiaal van ‘Etch’, waar de band misschien nog wat meer zoekend was, maar toch al heel mooie dingen liet horen. Turpentine Valley heeft voor zichzelf een prima formule gevonden met gelaagde instrumentale postmetal, complexe songopbouw, ijle gitaren en inventieve baslijnen. De break als deze song bijna halfweg is, is een gouden zet. De ‘eruptie’ daarna had misschien nog wat groter, volumineuzer, sneller of luider gekund, maar dat zou dan weer iets te voorspelbaar zijn.
www.turpentinevalley.bandcamp.com/track/parabel
Turpentine Valley - We weten beter waar we naartoe willen en wat we willen vermijden
Het nieuwe album van postmetalband Turpentine Valley is intussen helemaal ingeblikt. Het trio licht al een tipje van de sluier in het interview dat we konden afnemen op de Miracle Metal Meeting in Deinze.
Op deze Miracle Metal Meeting spelen jullie bij een heldere hemel en vroeg in de namiddag. Heel wat anders dan jullie gebruikelijke concertomstandigheden?
Onze muziek komt inderdaad het best tot uiting in donkere zaaltjes, met amper podiumlicht en het visuele als een extra dimensie als tegengewicht voor het ontbreken van de vocalen. Dan wringen de omstandigheden in Deinze een beetje en wordt het moeilijker om op klaarlichte dag het juiste gevoel over te brengen op het publiek. Maar we zijn er helemaal voor gegaan, zoals we dat bij elke show doen. Dit keer hebben we er ook visueel het maximum uit gehaald met extra veel rook en licht.
Het vorige album, ‘Etch’ uit 2019, werd overal positief onthaald en heeft heel wat deuren geopend voor de band. Wat kunnen jullie al vertellen over het nieuwe album?
De opnames zijn achter de rug. We kozen net als voor ‘Etch’ opnieuw voor Stef Exelmans als producer. Hij werkte eerder ook al met Carneia en Bear. Voor onze nieuwe plaat werkte hij samen met Tim Toegaert (van o.a. Fleddy Melculy en Janez Detd). Als alles verloopt zoals gepland, komt het nieuwe album in het voorjaar van 2022 uit bij dunk!records, ons huis van vertrouwen.
Hoe klinken de nieuwe tracks?
De sound zal een beetje anders zijn dan op ons debuut. Bij de opnames van ‘Etch’ verkenden we de instrumentale postmetal nog compleet met open vizier. Voor de opvolger weegt onze rugzak al wat zwaarder. We weten beter waar we naartoe willen en wat we willen vermijden. Nu zullen we al sneller een stuk van een nummer laten vallen of veranderen als we vinden dat het te veel klinkt als iets van een andere band.
Ook het componeren verliep anders dan bij Etch?
Een paar nummers waren al klaar voordat de pandemie uitbrak, maar de viruscrisis heeft ons wel parten gespeeld. Doorgaans ontstaan onze nummers uit jams tijdens de repetities. Tijdens de lockdown waren er geen repetities en lieten we via Zoom stukjes muziek aan elkaar horen. Dat werkt ook, maar op een andere, minder spontane of organische manier. Het is moeilijker om helemaal mee te zijn en in dezelfde flow te zitten als je naar een scherm moet kijken en luisteren tegenover als je naast elkaar in dezelfde ruimte staat te spelen.
Jullie hebben de nieuwe nummers nog niet live getest?
In ons genre is het altijd moeilijk om in te schatten hoe een bepaald nummer zal onthaald worden. En hoewel we geen teksten gebruiken, zit er voor ons een zekere logica in de volgorde van de nummers, zowel op het album als live. We kunnen live een korte of een lange set spelen, maar die organische volgorde en opbouw zullen we altijd zoveel mogelijk respecteren en dan is het moeilijk om als test een paar nieuwe nummers in de set te smokkelen. Dat zal bij het nieuwe album waarschijnlijk hetzelfde zijn. Op de Miracle Metal Meeting konden we sowieso maar een korte set brengen en was er dus weinig ruimte voor nieuw materiaal. Op een concert in Luik een week daarvoor hebben we wel al één nieuw nummer live kunnen testen. De reacties uit het publiek waren heel positief.
Bij de vorige release deden jullie twee releaseshows, in Roeselare en Deinze. Wat mogen we deze keer verwachten?
We staan als band al wat verder en daarom willen we het nog wat groter aanpakken. En dus daagden we onszelf uit met het ambitieuze plan om zelf een releaseshow op poten te zetten in elke Belgische provincie. Een aantal van die tien shows liggen al vast – o.m. die in de Elpee in Deinze – in andere provincies zijn we nog volop de nodige afspraken aan het maken. Niet altijd even evident, maar wel spannend. Deze release shows worden ook onze aanloop naar hopelijk een paar zomerfestivals en wie weet ook wat shows in het buitenland.
Wat is de volgende grote afspraak voor Turpentine Valley?
Elke show is belangrijk, maar we kijken toch uit naar de Waregemse Metal Days. Daar mogen we op de derde festivaldag (zondag 5 december 2021) openen voor o.m. Psychonaut, King Hiss, Heisa, Stake en Amenra. Vroeg komen is de boodschap!
Turpentine Valley - livestream - postmetal treedt uit de schaduw
Samen Jong in Deinze (Sjid) organiseerde een gratis livestreamconcert met Turpentine Valley vanuit Jeugdhuis Brieljant in Deinze. Vertrouwd terrein voor de band en de fans, want ze speelden er reeds minstens twee keer eerder. Ook inzake livestream was dit geen debuut voor Turpentine Valley, want eerder nog deden ze dat al voor hun label Dunk! Records.
Bij livestreams beoordelen we doorgaans op zaken als de interactie van de bandleden met de camera(s) en de mate waarin je kan vaststellen dat alles echt 'live' gebeurt. Dat is moeilijk bij Turpentine Valley. Op hun reguliere shows, met publiek voor het podium, zijn ze wars van enige interactie. Geen verwelkoming, geen aankondigingen van nummers, geen dankwoord voor het publiek, geen verzoeknummers. Allemaal om de postmetalfan helemaal mee te krijgen op hun instrumentale trip. Het zou gek zijn mocht dat voor de livestream plots veranderd zijn.
Misschien om dat aspect alvast wat te counteren werd de rechtstreekse livestream voorafgegaan door een vooraf opgenomen interview, in stemmig zwart/wit. Om het compact te houden werden de vragen weggelaten en kregen we enkel de antwoorden. Wie het uitgebreide interview van eerder dit jaar op deze site gelezen heeft, wist al grotendeels wat er verteld werd. Met het praatje voor de show leek dit wat op het concept van de ‘Toots Sessies’ op Canvas, met het verschil dat de band hier een volledig concert kan spelen en niet een schamel kwartier.
Vervolgens start het concert dan echt en meteen vallen een paar zaken op. Zoals dat één van de eerste reacties komt van Andreas Gneisberger uit München. Tot in Duitsland is Turpentine Valley nog niet geraakt voor een concert met publiek, maar dat is nu net de kracht van het internet en livestream: je bereikt ook die fans die anders misschien nooit de kans zouden hebben om de band live aan het werk te zien. Misschien een les om te onthouden voor als we na de viruscrisis opnieuw gewoon live willen gaan spelen.
Tweede zaak die opvalt: zijn de concerten van Turpentine Valley doorgaans in het duister gehuld, dan is er nu opvallend veel licht. Ter wille van de camera's uiteraard, maar dit verandert wel de beleving. Meteen hoopten we dat we nu ook wat (meer) gezichtsexpressie van de bandleden zouden kunnen waarnemen, maar daar staken drie zwarte mondmaskers een stokje voor. Het attribuut is uiteraard tekenend voor deze periode en deze manier van concerten beleven, maar voor mij hoefde het alvast niet. Dat het concert met liefst vijf camera's gevolgd wordt en het wisselen van de beelden zonder hapering verloopt, verdient een pluim.
Over naar de muziek zelf, want daar draait het toch om. Over de kwaliteit van geluid en beeld kunnen we weinig vertellen, want die verschilt voor elke luisteraar volgens het toestel waarop hij het concert volgt. De setlist was dezelfde als diegene die Turpentine Valley net voor de lockdown speelde, met zes van de zeven nummers van 'Etch' en het nieuwe "Parabel".
Met een livestream moet je keuzes maken. Omdat - bij wijze van spreken - de hele wereld meekijkt, wil je geen risico's nemen door een nummer te brengen dat je misschien nog niet helemaal in de vingers hebt. Aan de andere kant weet je dat de fans al een tijdje uitkijken naar nieuw werk.
Bij Turpentine Valey speelt in dit verhaal bovendien mee dat hun nummers doorgaans complex zijn en dat ze heel lang nadenken over welk nummer op welke plek past in de liveset.
Het is dus een mix van begrip en toch een lichte ontgoocheling als na de laatste tonen van “Trauma” de vertrouwde intro van "The One And Only" van Chesney Hawkes ingezet wordt als het doek valt.
Organisatie: Samen Jong in Deinze + Brieljant, Deinze + Turpentine Valley
Turpentine Valley - You love us or you hate us
Het had een druk voorjaar en een mooie zomer moeten worden voor postrockband Turpentine Valley, in de slipstream van het vorig jaar uitgebrachte album ‘Etch’, maar het coronavirus gooit bakken roet in het eten. Een reeks clubshows als support en headliner vallen in het water en inzake festivals zullen ze dit jaar niet kunnen aantreden op de voorziene data van Oorwurm en Sleuterrock (nieuwe data nog te bepalen) en dunk!fest in Zottegem (verplaatst naar 2021). Het is voor het trio nu uitkijken naar de clubshow met ‘Stories From The Lost’ in Lens die eind juni hopelijk wel kan plaatsvinden en naar de Miracle Metal Meeting in september in Deinze.
Een interview via mail is dan weer geen probleem in coronatijden
Dunk!fest is uitgesteld tot volgend jaar. Zijn jullie al gevraagd voor die editie van 2021?
Roel (drummer): De organisatie heeft beslist om de line-up van dit jaar door te schuiven naar de editie van volgend jaar. Op 13, 14, of 15 mei 2021 krijgen we met Turpentine Valley dus een herkansing op het bospodium in Zottegem. We kijken er nu al opnieuw naar uit!
Repetities vallen onder de niet-essentiële verplaatsingen. Oefenen jullie dan individueel?
Thomas (bas): Repetities zijn momenteel inderdaad niet aan de orde, althans niet gezamenlijk. We zijn elk afzonderlijk wel volop bezig met het schrijven van nieuwe nummers. De ideeën die we individueel opnemen leggen we dan één keer per week samen via een videocall. Zo geven we feedback en bijsturingen vanop afstand zodat iedereen daarmee weer verder kan om zijn eigen lijnen (opnieuw) op te nemen en samen te leggen. Het kriebelt wel steeds meer om weer echt te spelen, op repetitie of live, en om de nieuwe nummers of ideeën als geheel voor het eerst zelf uit de speakers te horen knallen.
Hoe schrijven jullie de nummers onder normale omstandigheden?
Roel: We pinnen ons allerminst vast op één stijl en proberen vooral elk van ons drieën onze persoonlijkheid in onze muziek te leggen. Zo nemen we elk idee - meestal slechts één riff - meteen op, hoe banaal ook. Die losse ideeën geven we dan meteen een (werk)titel. Dat wordt in niet-coronatijden dan één van de woorden op ons gigantische krijtbord in het repetitiekot. Daarop verzamelen we Nederlandstalige woorden die gewoon cool klinken en die we aan elk van die ideeën linken. Dat is dan het voordeel van instrumentale muziek: de titel hoeft niet de lading van de tekst te dekken. Van die ene riff vertrekken we dan om een nummer laag per laag op te bouwen of soms vallen verschillende ideeën uiteindelijk ook samen. Daar doen we behoorlijk lang over, geef ik eerlijk toe, maar we zijn dan ook behoorlijk kritisch voor onszelf om tot een definitieve demo te komen die in aanmerking komt voor de studio.
Jullie komen uit bands die heel andere muziek speelden dan die van Turpentine Valley. Wat was er eerst: de band of het idee om postrock te maken?
Roel: Het één viel samen met het ander. Het idee voor een nieuwe band was onlosmakelijk verbonden aan de stijl die we uit wilden. Ik herinner me nog dat ik gitarist Kristof al voor het idee gewonnen had en we dan met een album van Russian Circles onder de arm naar Thomas trokken om hem te overtuigen om mee te doen. Veel moeite moesten we gelukkig niet doen. Eerlijk gezegd is dit de enige bezetting waarmee we dit wilden doen. We kennen mekaar al ruim een half leven, weten wat we aan mekaar hebben en zitten op heel wat vlakken op dezelfde golflengte. Ik weet niet of het in een andere combinatie zou lukken.
In postmetal is het niet ongewoon om zonder vocalen te werken. Was dat voor jullie een bewuste keuze?
Roel: Dat was inderdaad een bewuste keuze. We hadden sowieso een aantal referenties waar we ons aan spiegelden, maar we wilden onszelf ook vooral eens serieus uitdagen. En dat het een uitdaging was, is het minste wat je kan zeggen. Het bleek lang niet zo makkelijk om instrumentale muziek te schrijven zonder enige achtergrond op dat vlak. Plots moesten we zonder prominente zanglijn op zoek naar een spanningsboog, een boeiende opeenvolging van riffs en voldoende intensiteit om dat allemaal ook nog eens live te brengen. Het kostte ons behoorlijk wat tijd en moeite om daar onze weg én een eigen geluid in te vinden. Maar qua voldoening is dit met niets te vergelijken. Het gaat puur om de muziek. Ik weet dat dat niet even evident of behapbaar is voor iedereen, maar net daarom doet het net zoveel deugd om positieve reacties te horen.
Zouden (gast)vocalen nog kunnen in de toekomst of zijn jullie blij dat het concept zo al goed werkt en ook aanslaat?
Thomas: Waarom niet? We sluiten het in ieder geval niet uit. We hebben in die zin ook wel al één en ander getest. Zo speelden we ooit met het idee om van bepaalde nummers naast de instrumentale versie ook een soort B-kant met zang te maken. Alleen hadden we daarvoor toen niet de tijd om dat echt grondig uit te werken, waardoor we dat idee maar weer op de lange baan schoven. Geen idee dus of het kan werken, maar voorlopig voelen we ons vooral comfortabel in het puristische dat instrumentale muziek met zich brengt: zoals een zanger zich blootgeeft met performance en teksten, zo doen wij dat in de plaats met enkel onze muziek en met de overgave die daar aan vasthangt. Want hoe je het ook draait of keert: zonder een zanger die alle aandacht opeist, zijn alle ogen volledig op ons drieën gericht. En dat geeft ons een extra drive om alles te geven tijdens een liveshow.
Wat zijn voor jullie de kerneigenschappen van een goede Turpentine Valley-nummer?
Thomas: De sfeer en de spanningsboog zijn belangrijk, maar wat mij betreft vooral ook de ‘beleving’ en de ‘overtuiging’. Ik weet wel dat postrock en postmetal vaak een zwart-wit verhaal zijn. You love it or you hate it. Wij proberen daar toch een bepaalde toegankelijkheid in te brengen. Het leuke is dan ook dat mensen na een show komen vertellen aan welke ervaring of setting een nummer hen doet denken. Vaak is dat iets helemaal anders dan wat wij (ook al onderling verschillend van mekaar) voor ogen hadden bij het schrijven van het nummer. Maar dat maakt het net zo intrigerend. Sfeer hoeft zich wat ons betreft ook helemaal niet te beperken tot alleen soundscapes. Er mag ook wel eens wat tempo en variatie in. Als het maar boeiend blijft. Ook de lengte van nummers doet er wat ons betreft niet toe. Als je in 4 minuten je ei kwijt kunt, hoef je dat niet per se 8 minuten te rekken. Het absolute hokjesdenken is niet zo zeer aan ons besteed.
Bij jullie shows valt jullie concentratie op. Staat die de beleving nooit in de weg?
Roel: Wat mij betreft alleszins niet. De focus is er, samen met wat gezonde nervositeit, maar van zodra we de eerste noot aanslaan, zitten we zelf in die bubbel van beleving. Ik krijg elke show opnieuw nog zelf kippenvel bij bepaalde nummers of passages. Een optreden van 45 minuten duurt in mijn beleving ook maar een kwartier, veel te kort. Omdat het recht uit het hart komt en ook hetgeen is wat we op dit moment het liefste doen.
In 2018 brachten jullie een demo op cassette uit, puur uit nostalgie?
Kristof (gitaar): We hadden een aantal nummers klaar, maar nog geen zicht op een platendeal. En dus wilden we vooral opvallen door die een cassette uit te brengen. De eerlijkheid gebiedt ons wel erbij te zeggen dat dat toen ook het enige betaalbare was voor een beginnende band als de onze. Leuk meegenomen was wel dat de cassette inderdaad een echte gadget bleek, net omwille van de nostalgie die er aan vasthing. Uiteindelijk stuurden we er daarvan heel wat rond als promomateriaal. De cassettes verkopen lukte minder goed omdat die als muziekdrager uiteindelijk toch heel wat minder terug ‘in’ bleek dan zoals al eens beweerd wordt.
Na de demo volgde dan de deal met dunk!records
Thomas: We waren eigenlijk al drie nieuwe nummers aan het opnemen en we hadden vooral het idee om die nieuwe nummers aan verschillende labels voor te leggen. Tot labelmanager Wout van dunk!records ons voorstelde om de zes nummers van de demo samen met één van die nieuwe opnames op plaat te persen. We zijn hem nog altijd heel dankbaar voor de kans die we kregen en het vertrouwen in onze band. Eigenlijk hadden we al een beetje de hoop opgegeven om een album van ons bij een label te kunnen uitbrengen, maar zo zie je maar dat je nooit mag opgeven.
Was dunk!records voor Turpentine Valley de enige optie?
Roel: Dunk!records was voor ons het label waar we het meeste naar uitkeken. Er waren nog wel een aantal andere gesprekken, maar uiteindelijk sprongen we een gat in de lucht toen Wout liet weten dat hij interesse had om ons album op vinyl uit te brengen.
Hebben jullie zicht op de vinylverkoop of streams?
Kristof: We zijn heel tevreden over het label. Een beperkte oplage is voor een nichegenre als het onze de best mogelijke oplossing. En gezien ze bij dunk!records zelf hun platen persen, kunnen ze kort op de bal spelen met bv. een tweede persing. Wat die eigen perserij betreft, springt dunk!records er trouwens echt boven uit. Ze leveren topkwaliteit. Elk album is een echte masterpiece en niets gaat buiten als het niet helemaal perfect is. Het experimenteren met splatters en kleurenvinyls heeft ons alvast een visueel hele mooie plaat opgeleverd. Qua verkoop en streams zijn ze ook heel transparant, wat het echt leuk samenwerken maakt. Ik heb ook het gevoel dat men bij dunk!records echt oprecht luistert naar de bands en probeert mee te denken. Zo speelden we al heel wat shows met gelijkgestemde bands in het genre die we via het label aan een line-up konden toevoegen, wat anders misschien nooit gelukt was.
Getekend worden door dunk!records heeft voor een kentering gezorgd bij de band?
Thomas: Daar heeft dunk!records inderdaad echt wel een groot aandeel in. En het geeft ons ook een goed gevoel dat we inderdaad wat ‘op onze plaats’ vallen. Kunnen spelen met bands als Lethvm, Astodan, Stories From The Lost, het is telkens weer superfijn. Je merkt meteen de connectie tussen de bands en de wil om mekaar vooruit te helpen door mekaar podiumkansen te bieden, mekaars merch te helpen promoten, enz. Ik denk dat dunk!records daar in de keuze voor z’n bands echt voor heel wat tussen zit.
Wat helpt een band als Turpentine Valley het meeste vooruit?
Roel: Spelen! Live spelen is niet alleen voor ons als band hetgeen ons het meeste vooruit brandt, je merkt ook dat de interesse stijgt door veel shows te spelen. Hoe klein ook de club of hoe beperkt ook het publiek. Er is altijd wel iemand die ons oppikt. Online kan je je band nog zoveel promoten, een stevige liveset spelen is dankzij de mond-aan-mond-reclame voor bands van ons kaliber nog steeds de beste manier om vooruit te komen. Youtube, Spotify en Facebook kunnen dat ondersteunen, maar nooit vervangen. Daarom kijken we er ook zo hard naar uit om na deze lockdown opnieuw op een podium te kunnen staan.
Jullie gebruikelijke live-setting met die paar gloeilampen werkt heel goed voor een zaaltje, maar in september staan jullie in de Brielpoort. Wordt het daar iets indrukwekkender?
Roel: Het wordt normaal gezien wel iets meer in de Brielpoort. We zijn daar volop over aan het nadenken en verschillende dingen aan het testen. Maar wat het wordt, houden we nog even voor onszelf.
Staan jullie liever op een gespecialiseerd festival als dunk!fest of op een festival dat breed programmeert, zoals Zingem Beeft vorig jaar en Miracle Metal Meeting dit jaar?
Kristof: Er zijn nu eenmaal weinig echt gespecialiseerde festivals in het niche-genre dat wij spelen, dus op zich maakt ons dat weinig uit. Wij willen vooral veel spelen. Ik verbaas me er ook telkens weer over hoe veel toegankelijk onze muziek is? Veel toegankelijker dan we onszelf kunnen inbeelden. Mij maakt het dus weinig uit op welke affiche we staan, als het maar het hardere genre is en we van het publiek dat extra tikkeltje inlevingsvermogen, betrokkenheid en ‘open mind’ mogen verwachten om zich open te stellen voor wat wij doen. Waar we ook al speelden, altijd zagen we toch de kopjes op en neer bewegen tijdens onze set. Dan weten we dat het goed zit.
Postrock en postmetal winnen nog elke dag nieuwe fans, maar bij de ‘oude’ rock- en metalfans hoor je wel eens dat er weinig gebeurt op en voor het podium.
Thomas: Ik respecteer ieders mening daarover, en nogmaals: de muziek die wij spelen heeft een hoog ‘love it or hate it’-gehalte. Er is geen tussenweg en dan weet je wel dat je gemengde reacties kan krijgen. Maar ik trek me vooral op aan de positieve reacties. Die sterken mij in de overtuiging dat onze muziek niet alleen onszelf beroert, maar ook heel wat mensen daarbuiten. Dat er live niet veel te beleven valt kan je ook anders opvatten: je wordt niet afgeleid door allerlei kunst- en vliegwerk waardoor je je echt op de muziek kan concentreren en je er helemaal kan laten in opgaan.
Turpentine Valley speelt niet enkel instrumentaal, live zijn er ook geen bindteksten. Is sfeer op een concert belangrijker dan een beleefd praatje?
Roel: Absoluut. Bij ons staat alles in functie van die sfeer. Zelf hou ik mezelf al jaren voor dat een liveshow enkel een begin en een einde mag hebben, geen onderbrekingen die - in de vorm van bindteksten - de kijker of luisteraar uit het ‘verhaal’ halen. Kwestie van er helemaal ‘in’ te zitten. Eigenlijk zijn bindteksten nooit ter sprake gekomen bij deze band, net zoals het van in het begin vast stond dat nummers ook niet op zich staan, maar stuk voor stuk zelfs door hun volgorde bijdragen tot het totaalplaatje dat een liveshow is. Het mooiste bewijs is dat we voor één van onze releaseshows de playlist nog in extremis wilden omgooien; Dat bleek gewoon niet te werken. Veel mensen in ons publiek weten zelfs niet eens hoeveel nummers wij live spelen en vaak komt er amper applaus tussen de nummers. En dat vind ik net het fijne: alles loopt wat ons betreft in een bepaalde logica in elkaar over en daaruit blijkt dat mensen dat dat ook zo binnenkomt bij wie komt kijken en luisteren.
Bassist Thomas mocht eerder dit jaar al eens ervaren hoe het is om voor een volle Brielpoort te staan. Wat heeft hem het meeste voldoening: die paar nummers met Janez Detd voor 2.500 man of openen met Turpentine Valley voor de Miracle Metal Meeting?
Thomas: Het is altijd leuk om voor veel mensen te spelen, zeker als ze bijna allemaal meegaan in het verhaal. Dat optreden met Janez Detd was redelijk magisch. Maar het is toch nog altijd leuker om een volledige set te spelen met de band waar we de afgelopen jaren zwaar mee aan de weg getimmerd hebben. Bij Janez Detd weet je dat het sowieso een toffe show wordt waar iedereen uit de bol gaat. Met Turpentine Valley wordt het uitkijken hoe het publiek reageert en dat maakt het spannender. Ook het feit dat we met Turpentine Valley nog heel veel kunnen bereiken en het belangrijk is om gelijk welke show (klein of groot) te spelen, maakt het net iets interessanter om met Turpentine Valley te openen.
Voor welk ander festival pakken jullie meteen de koffers?
Kristof: Dat is een moeilijke. Doe mij ineens maar Graspop. Ik denk dat de festivalgangers daar ook wel open van geest genoeg zijn om ons te komen checken. Alcatraz mag je trouwens gerust ook aan het rijtje toevoegen. Rock Werchter lijkt me al minder voor de hand liggend voor muziek als de onze. In het buitenland lijkt ArcTanGent in de UK me alleszins een leuke, al zijn er ook in Nederland en Frankrijk heel wat coole kleinere metal festivalletjes.
Fragmenten van Turpentine Valley werden gebruikt in de tv-serie De Twaalf. Hoe komt het dat jullie niet op de soundtrack staan?
Kristof: Wij hebben daar zelf eigenlijk weinig bij stilgestaan. Wouter Bouvijn, de regisseur van De Twaalf, is al jaren een gezamenlijke vriend van ons. Toen hij met de vraag kwam om een aantal nummers te leveren, twijfelden we geen seconde om toe te zeggen. Opgenomen worden in de officiële soundtrack stond toen niet in ons lijstje met voorwaarden, voor zover we al voorwaarden gesteld hebben. Noem het naïef, of slordig, maar wij tillen er uiteindelijk niet zwaar aan. We hebben Wouter uit de nood kunnen helpen en we hebben er als band heel wat ‘free publicity’ uit gehaald. Als de reeks in andere landen uitkomt, komt daar misschien ooit nog iets uit de bus daardoor.
In een scene van De Twaalf zie je een band met acteurs jullie muziek spelen. Dat lijkt me geen comfortabel gevoel voor een muzikant?
Kristof: Dat ziet er inderdaad voor ons wat vreemd uit, maar ook hier: wij zijn pas laat in de montage van de reeks in beeld gekomen om die nummers aan te leveren en hebben daar dan ook nooit zwaar aan getild. De opnames zelf zaten er toen al lang op. We hebben het wel niet kunnen laten om regisseur Wouter Bouvijn te jennen met een filmpje van een Turpentine Valley-optreden begin dit jaar in JH Asgaard in Gent, waar ook het optreden in de reeks opgenomen werd. Wie weet vervangt hij die shots ooit nog door de echte beelden.
Zou de volledige soundtrack van een film of serie iets zijn voor Turpentine Valley?
Roel: Instrumentale muziek wordt terecht geassocieerd met soundtracks, maar ik weet niet of dat ons ding zou zijn. Daarvoor doen we te graag onze eigen zin, terwijl je voor een soundtrack toch vooral de opdracht krijgt om muziek te schrijven op de beelden die je voorgelegd worden. Ik weet niet of ons dat zou lukken. Ik vrees dat het ons eerder in een keurslijf zou dwingen waar we ons niet zo comfortabel in voelen. Geef ons maar de vrijheid om alle kanten uit te gaan, onze eigen ideeën uit te werken zonder enige beperking van verhaal of lyrics. Ook hier blijf ik erbij dat we onze nummers het liefst zo open mogelijk voor interpretatie laten.
Jullie zijn al begonnen met nieuwe nummers. Gaan we die al horen op bv. de Miracle Metal Meeting?
Kristof: We zijn volop nieuwe demo’s aan het opnemen. Maar nieuwe nummers brengen we pas live als we die ook helemaal klaar hebben. “Parabel” is zo een nummer dat we nog niet eerder uitbrachten maar dat intussen wel al in de live setlist geslopen is. En dat zullen we met nieuwe nummers ook systematisch doen.
Ligt het nieuwe werk in het verlengde van ‘Etch’?
Roel: Voor zover ik dat zelf kan beoordelen, ligt het nieuwe werk inderdaad in dezelfde lijn, met dezelfde pompende bassen, gelaagde gitaren en rechttoe-rechtaan drumwerk. Dat blijft ons handelsmerk, ook in de nieuwe nummers. We brengen ons volgende album graag opnieuw bij dunk!records uit, maar daar hebben we het met hen nog niet over gehad. Het is voor ons ook nog niet aan de orde, omdat we eerst nog wat schrijf-, preproductie- en opnamewerk voor de boeg hebben. En we willen eerst met ons debuutalbum nog meer zieltjes winnen.
Thomas speelt ook bij The Lotus Tree. Hoe ver staat het met de opnames van die band?
Thomas: Daar zijn we volop mee bezig, maar ook hier strooit het coronavirus alles in de war. Normaal stonden rond dit moment de drumopnames van enkele nieuwe nummers gepland, net het enige waarvoor we een studio zouden afhuren. Daardoor schuift alles weer wat op.
Turpentine Valley en The Lotus Tree zitten een beetje in hetzelfde straatje, maar er zijn ook verschillen
Thomas: Met de bandleden in The Lotus Tree speel ik zowaar nog langer samen dan met Kristof en Roel (lacht). Daardoor zijn we bij The Lotus Tree zelfs met vijf bijna net zo goed ingespeeld als met de drie bij Turpentine Valley. De aanpak bij beide bands loopt wat gelijk: we nemen alle ideeën op en zijn constant demo’s aan het maken. Alleen bij de stap die daarop volgt (studio-opnames, muziek uitbrengen en live spelen), ligt de ambitie bij Turpentine Valley een pak hoger. En dat maakt dat we nu dus een eerste plaat konden uitbrengen en dankzij de vele shows die nummers ook live strakker en strakker krijgen.
The Lotus Tree heeft veel speelkansen gekregen als support van Turpentine Valley. Dan volgt straks de wederdienst als The Lotus Tree zijn album uitbrengt?
Roel: Ze zijn ons dat contractueel verplicht. (lacht)
Het gaat hard voor postmetalband Turpentine Valley. Ze staan met een lichte overdrijving elk weekend op een podium, hun debuutalbum komt op vinyl uit bij dunk!records en drie tracks daarvan worden gebruikt in de soundtrack van de populaire tv-serie De Twaalf. Je kan die bijval wegrelativeren of nog uitvergroten, maar het geeft alvast aan dat er nog mooie dingen gaan gebeuren voor Turpentine Valley.
‘Etch’ is het verlengde van hun vorig jaar uitgebrachte democassette. Die kreeg op deze site al een mooie score. ‘Etch’ omvat de zes nummers van die democassette, aangevuld met de zevende track “Compassie”. De bespreking van de zes ‘oude’ tracks vind je makkelijk terug op deze site, daarom concentreren we ons op die ene nieuwe. Voor wie de cassette reeds heeft, is één nieuwe track misschien wat weinig. Aan de andere kant vormen die zes tracks één geheel met een organische volgorde inzake emoties en opbouw. Het is een beetje als een extra hoofdstuk schrijven voor een boek dat al uitgegeven is.
“Compassie” past meteen in de instrumentale postmetal van Turpentine Valley zoals we die hebben leren kennen. Geen verrassingen dus. Productioneel blinkt dit nog net iets harder dan de tracks van de demo. De titel vind ik wat dubbel. Enerzijds is er die genadeloze, ijzige riff die bij momenten lijkt weggelopen bij een atmosferische blackmetalband en anderzijds heb je die donkere warmte in het ritme van drum en bas, die rust en vertrouwen brengt.
Opnieuw een klein meesterwerkje dus.
Turpentine Valley, een tweetrapsraket naar ongekende hoogte
Café ELPEE
Deinze
Turpentine Valley heeft zijn eerste full album uit en daarvoor werden liefst twee releaseshows georganiseerd. Voor de tweede was de Elpee in Deinze goed volgelopen.
De opener was The Lotus Tree, intussen zowat de vaste support voor Turpentine Valley. The Lotus Tree vervelde de jongste jaren van een nog zoekende postmetalband naar een band die zijn eigen geluid en gezicht gevonden heeft. Het veel kunnen optreden en de positieve reacties van het publiek hebben het zelfvertrouwen van de band een boost gegeven en binnenkort zal er dan eindelijk misschien eens studiomateriaal opgenomen worden. De postmetal van The Lotus Tree is, zoals wel vaker in het genre, moeilijk vast te pinnen. Het leunt inzake gitaren nog zwaar op metal, maar in songopbouw gaat het meer naar Cult Of Luna. Niet zozeer complex, maar ze nemen wel hun tijd om thema’s op te bouwen en uit te werken.
Bassist Thomas dubbelt bij The Lotus Tree en Turpentine Valley, maar heeft bij de soundcheck tussen die twee bands wat moeite om het juiste volume uit de monitors te krijgen. Waarop uit het publiek geroepen wordt dat hij zoveel streken niet moet hebben, ook al is zijn muziek al op tv geweest. Het is als grap bedoeld, maar het tekent ook hoe we in Vlaanderen omgaan met bands die een beetje ambitie hebben. Het zal ons aansluitend overigens niet verbazen als de muziek van Turpentine Valley nog vaker gebruikt wordt voor tv of film. Deze band is een raket die in elke fase een extra stuwmotor krijgt. Eerst de demo, dan de clubs, het album en het gebruik van hun muziek in de tv-serie ‘De Twaalf’. Als ze niet zelf op de off-knop duwen, volgen dan straks de festivals en het buitenland.
Turpentine Valley’s album ‘Etch’ werd in Deinze bijna integraal maar niet in de volgorde van het album gebracht. Het is misschien een vreemde keuze om op de releaseshow albumtrack “Ballast” niet te spelen en het nieuwe nummer “Parabel” wel, maar een band moet vooral zijn zin doen. Turpentine Valley behoort inmiddels tot de Belgische top in instrumentale postmetal. Deze band gaat bij momenten nogal breed voor hun sound: tot aan de stoner en de sludge, maar net zo goed naar de koude postpunk als naar de cinematografische postrock of de atmosferische (post)blackmetal. Glacier, Russian Circles en Pelican zijn goede ijkpunten voor wie referenties zoekt. Turpentine Valley denkt voor de live-shows ook aan het totaalplaatje: geen bindteksten en het podium wordt verlicht door niet meer dan vier lampjes. Het maakt dat het publiek net iets meer moeite doet om bij de les te blijven en dat is altijd fijn voor een band. Als de laatste noten van “Trauma” uitgestorven zijn, krijgt de band uit Zulte een enthousiast applaus, maar een toegift zit er niet in.
Haester was als laatste band aan zet. Deze postmetalband is een labelgenoot van Turpentine Valley. Ze hebben ex-leden van Aborted, Death Before Disco, Customs, Nemea, Dedicted en Horses On Fire in de rangen en dat geeft al een beetje aan dat hun postmetalsound (ook al) niet in één vakje te vatten is, maar toch weer anders is dan die van Turpentine Valley of The Lotus Tree. Haester speelt vooral compacter en vinniger en heeft elke song goed dichtgetimmerd, terwijl er bij de twee andere bands van die avond nog veel wit tussen de regels staat.
Haester oogste vorig jaar veel lof met hun album ‘All Anchors No Sails’, waarop ze de vocale hulp kregen van Sven van Aborted, Brent van Stake en Nathalie van Brutus. Nochtans is Haester-zanger Maarten zelf al heel veelzijdig in grunts, growls en screams. Bovendien is het soort zanger dat met grote gebaren en een starende blik zijn publiek vastgrijpt. Daarin doet hij wat denken aan Arne van Marche Funèbre. Het publiek in de Elpee smult van de muziek en de begeesterde frontman, maar ook hier geen toegift.
Organisatie: ELPEE, Deinze
Turpentine Valley stelde zijn debuutalbum voor in de knusse kelderverdieping van JeugdHuis Knipperlicht in Zulte. Misschien niet de meest indrukwekkende concertzaal, maar wel eentje waarin de instrumentale postmetal van dit trio uitstekend tot z’n recht komt.
Eerst mochten twee bevriende bands het publiek opwarmen. Lewis bracht catchy punkrock doorspekt met wat in de jaren ’80 en ’90 met indie-gitaarrock werd aangeduid. Puik gebracht, maar misschien een beetje te smooth voor deze avond.
The Lotus Tree zit dan meer in het straatje van Turpentine Valley, maar zet wel twee gitaristen en een zanger-toetsenist in. De gitaristen Alex Dierickx en Thomas Hauttekeete spelen een intrigerend spel van volgen en botsen en zijn zonder meer de creatieve spil van deze band, al kunnen ze ook niet zonder de basis van drum en bas. Bassist Thomas Maes dubbelt deze avond overigens, want hij speelt behalve in The Lotus Tree ook nog in Turpentine Valley.
… En dat was uiteraard de band waarvoor iedereen opgedaagd was. De bijna huiskamer-setting laat de instrumentale postmetal goed tot zijn recht komen. Zo dicht op elkaar gepakt in die kleine ruimte voel je die bassen en drums tot in je middenrif en dat is ook de bedoeling. De band zet die sfeer nog kracht bij door de klassieke spots weg te laten en te kiezen voor een paar strategisch geplaatste gloeilampen. Nog net genoeg om te zien hoe Thomas en drummer Roel helemaal opgaan in hun spel, terwijl Kristof onverstoorbaar en supergeconcentreerd zijn riffjes spuit.
Live hebben de tracks nog meer punch en power dan op het album. Op de studio-opnames heeft het trio er goed over gewaakt dat er veel ‘opgekropte’ energie is, maar live wordt die meer losgelaten.
De set van de albumvoorstelling volgde letterlijk de volgorde van het album. Opener was “Abrupt”. Daarna volgden “Compromis”, “Onweer”, “Vergeten” en het lang uitgesponnen “Trauma”. Enkel Ballast werd ‘overboord’ gegooid. De keuze om dit nummer niet te brengen, is begrijpbaar. Als je het album in één ruk beluistert (of met een pauze om de cassette om te draaien), is het korte “Ballast” een welgekomen rustpunt. Live zou het de minutieus opgebouwde spanningsboog naar beneden doorprikken.
Helemaal in de lijn van het album miste je live geen zanger. Bij de opnames zorgen de afwezige zanglijnen voor een extra dimensie en live is dat niet anders. De band trekt dat nog door op het podium.
Niemand van de band heette het publiek in Zulte welkom en nummers werden niet aan- of afgekondigd. De bandleden zwegen volledig eens de versterkers opengedraaid werden. Wat werkt op de cassette, werkt ook op een podium.
Organisatie: Turpentine Valley ism JH Knipperlicht, Zulte
Dit Vlaamse trio heeft de leuze: basic is best. Enkel drum, bas en gitaar zijn hier aan het werk op deze ep waar men ons op zes tracks vergast. Thomas Maes speelt hier bas en daarnaast ook bas bij The Lotus Tree. Dit is net als Turpentine Valley een instrumentale band.
Met tracks als “Abrupt”, “Ballast” en “Compromis” bouwen ze soundscapes op die soms krachtig en soms atmosferisch klinken. “Compromis” rockt lekker weg. “Abrupt” heeft een mooie opbouw. Op “Onweer” geven ze de titel muzikaal goed weer. Het begin klinkt dan ook een beetje als een onweer. “Trauma” is met zijn acht minuten de langste track en is een heerlijke donkere song met veel subtiele variatie in. De ritmesectie is hier goed op dreef.
Basic hoeft zeker niet minder te zijn. Dat bewijst Turpentine Valley hier gedurende zes songs. Ik hoor hier post rock en metal zoals ik ze graag hoor.
Een fijne kennismaking met deze band die op 16 februari in JH Knipperlicht te Zulte hun releaseparty (op cassette) houden. Een uitgestelde release vanwege een blessure maar dat mag de pret niet drukken. Allen daarheen zou ik zo zeggen.
Nederlands 
Français 
