Review Filip - De West-Vlaamse cultband Ugly Papas brengt op 6 oktober hun derde full-album uit. Eigenlijk bestaat de band van Luc Dufourmont en Dr. Dekerpel al 20 jaar niet meer. ‘Atomium Pluto’ is het meest experimentele werk van de band, maar de opnames werden nooit eerder uitgebracht. Het nieuwe Kortrijkse label MayWay Records kreeg de opnames te pakken en zorgt voor een uitgave op vinyl (slechts 300 exemplaren) en op CD. Uiteraard zal ‘Atomium Pluto’ ook digitaal te koop aangeboden worden. De Ugly Papas spelen een voorlopig eenmalig reünieconcert op 30 september in Menen op de ‘Night Of The Ugly Papas’.

De Ugly Papas maakten furore in het eerste deel van de jaren ‘90 van vorige eeuw. Ze haalden de finale van Humo’s Rock Rally in 1990. Noordkaap won toen, Gorky (nog eindigend op een y) werd derde. Met hun tegendraadse rock en singles als “Facin’ The Crap”, “Saviour” en “Météorite” maakten ze deel uit van het kruim  van de toenmalige Belgische rockscene. Het eerste album heeft nog bluesrock als basis. Vooral het tweede, al meer experimentele album (‘Ugly Papas’ uit 1994) maakte indruk bij pers en muziekliefhebbers. Gastrollen op dat album waren voor Mauro Pawlowski en Piet Goddaer van Ozark Henry.

Een derde album is er toen nooit gekomen. De bandleden gingen elk hun weg in o.m. Two Russian Cowboys, Monstera Deliciosa en ID!OTS. Luc Dufourmont werd bekend in Vlaanderen als aanvoerder van de ‘bende van Roste Luc’ in de tv-serie Bevergem. In 2006 was er een korte reünie die leidde tot een bescheiden reeks optredens in Vlaanderen.

Met hun eigenzinnige rock van hun eerste albums plaveiden de Ugly Papas de weg voor andere tegendraadse bands die wel (internationale) erkenning kregen zoals Evil Superstars, Thou, The Germans, Mad Dog Loose, Metal Molly, Hamster Axis Of The One Click Panther en zelfs dEUS. Die laatsten waren misschien niet rechtstreeks geïnspireerd door de Papas, maar dat je met dit soort muziek de finale van Humo’s Rock Rally kon halen zal hen waarschijnlijk wel aan het denken gezet hebben.

Op Atomium Pluto krijg je tien volwaardige, onuitgegeven Papas-songs uit de periode 1996-1997, deels opgenomen in de oude Bucksom-cinema in Menen. De stem van frontman Luc Dufourmont begeestert op de schaarse momenten dat ze aanwezig is, de gitaarpartijen van meesterbrein Dr. Dekerpel laten over zijn onmiskenbaar talent geen twijfel bestaan. De ritmesectie (Dick Descamps (later bij oa. The Whodads) op bas, Rik Debruyne (later bij Ozark Henry) drumt, dirigeert het tempo en laat het geheel schaamteloos energiek en retestrak klinken. De altsax-partijen van Peppie Pepermans (later bij Think Of One, Eriksson Delcroix en (de band Schwarzwaldklinik) geven de nummers een touch van internationale klasse.

Single “Drunken Indians” is de meest catchy en gedreven song van dit album. Het is één van de weinige songs met een ongeveer klassieke opbouw. Op de andere tracks verkennen de Ugly Papas het hele muzikale universum met veel fuzz, psychedelica, geluidseffecten, botsende of dreunende ritmes en stuiterende baslijnen.

Captain Beefheart, Frank Zappa, Serge Gainsbourg en het vroege werk van TC Matic zijn nooit ver weg. Elke track wordt uit verschillende muziekgenres opgetrokken, van retro-cinema tot spacerock. Songtitels als “Chicka Ferdy Parasol”, “Satellites Are Spinning”, “Beatnik” en “Olleke Bolleke” geven al ongeveer aan wat je mag verwachten.

Sommige tracks lijken meer op jamsessies van een stel jazzcats, maar als geheel is dit best genietbaar. Knap ook wat ze doen met “Magic and Ecstasy” van Ennio Morricone. “Sattelites Are Spinning” begint een beetje als “The End” van The Doors om dan in het zwarte gat van het heelal te duiken.

Een mooie weerslag van een scharnierpunt in de Belgische rockgeschiedenis. Een must-have voor iedereen die denkt dat hij met zijn rockbandje ‘iets nieuws’ gaat proberen.

Review Wim - Het nieuwe album lag jaren stof te vergaren totdat de band besloot om samen te komen en alles te remasteren. Dat leidde tot tien songs die samen ‘Atomium Pluto’ vullen. Daarnaast was er ook een tentoonstelling rond de band met als afsluiter het éénmalig concert op 30 september in Menen laatstleden.

Maar laten we ons nu even concentreren op ‘Atomium Pluto’. Opener “Drunken Indian” kennen we single gewijs inmiddels al en is de ideale opener van een album dat feest, roes, gedruis en andere gelijkaardige exploten uitstraalt. “Chicky Ferdy Parasol” lijkt op een Mexicaanse rocksong of wat daar voor moet doorgaan. Speedy Gonzalez lijkt nooit ver weg. Met “Afrique” zoekt men muzikaal een ander continent op. “Yellowtown” drijft op een baslijn. Het is een mengeling van blues, jazz en gekte. “Etna Vesuvius” trekt zich op Zappiaanse wijze op gang. “Olleke Bolleke” is spelerlei en toont ons, net als “Okapi” trouwens, aan dat we alles niet te serieus moeten nemen. Hier viel wat meer mee te doen is mijn indruk. “Magic and Ecstasy” is beter. Een vuile rock’n’roll sound neemt ons mee en doet onze benen dansen. Ook “Beatnik” laat ons verder feesten. Afsluiter “Satellites Are Spinning” begint met de bezwerende gitaar van Dr Dekerpel, net zoals The Doors ook pleegden te doen. Denk aan “Riders On The Storm” of “The End”. Een schitterende song die een aangenaam album vol gekte, rauwheid en feestgedruis afsluit.

Het album mag er wezen en is in zijn geheel vrij genietbaar. Een waardige afsluiter van de hommage aan een band dat belangrijk was voor een groot aantal bands na hen in de jaren negentig. De vraag blijft wat als ze hadden verder gedaan? Welke richting waren ze dan uitgegaan? The Ugly Papas waren en zijn nu heel eventjes terug een fenomeen.   

The Night of the Ugly Papas - Ugly Papas maken hun imago waar!
Ugly Papas
Zaal Park Ter Walle
Menen
2017-09-30
Wim Guillemyn

De éénmalige reünie van de Ugly Papas zorgde voor meer beroering dan vooraf gedacht en daarom werd er uitgeweken naar Menen. De zaal daar was aardig volgelopen voor deze avond. Dat het een avondvullend (of nachtvullend) programma ging worden zullen we geweten hebben…

De avond werd geopend met een talkshow gepresenteerd door Piet Depraitere en Gunter Lamoot. Ze zaten aan de zijkant van het podium in een tot salon omgetoverde hoekje. Er kwamen een aantal gasten langs zoals Frank Vanderlinden (die destijds journalist bij de Humo was) , Frederic Dehaudt, P.A. Caessens (die op klassieke muziek in geheel eigen stijl een dans ten berde bracht) en nog enkele mensen die belangrijk waren in de beginjaren van de Ugly Papas.

Daarna werden de banken opzijgeschoven en was het tijd voor het voorprogramma zoals dat heet. Een aantal muzikanten passeerden de revue met een hommage aan de band. Eraserhead mocht de spits afbijten met een aantal covers van de Ugly Papas. Vortex Campaign & Helios was een bende zangeressen die een deel van de zaal inpalmden om hun act te presenteren. Het woordje ‘kunstig’ maar ook ‘whatever’ kwamen daarbij bij mij op.
Soeze and his Rockets was een duo dat eerst een half uur stond te soundchecken en dan één kerstnummer liet horen. Om snel te vergeten. Turf was een soort Belgian Associality. Dit drietal bestaande uit gitaar, drum en Nederlandse zang bracht wat leven in de brouwerij. Een beetje chaotisch kon je de avond bij momenten wel noemen. Id!ots ( met zanger Luc Duf) gaven een korte maar degelijke ‘acte de presence’. Daarna kregen we nog een zekere Iris die, zonder begeleiding, haar zielsroerselen aan het publiek mocht komen verkopen. Tussendoor kregen we ook een videoboodschap van Mauro Pawlowski en van een beiaardspeler te zien op het grote scherm. Ook Seppe Vandewalle, een jonge accordeonist, kwam op het podium met o.a. een bewerking van een song van de Ugly Papas.

Intussen waren we de klok van 24u genaderd. Gunter Lamoot vond het heel amusant om het geheel nog wat te laten uitlopen en de accordeonist wat extra songs te gunnen.

Een stuk na 24u kwamen de Ugly Papas uiteindelijk hun nieuwe album live voorstellen. Met de nodige zelfspot en ironie rond het uitgelopen tijdschema begonnen ze er uiteindelijk aan. Ze deden dit op de wijze en in de stijl waarop je ze mag en kan verwachten. Met no nonsens, zelfrelativering en overgave kwamen ze bloemlezen uit eigen werk. Tim Vanhamel was special guest en mocht ook komen meespelen. Een mooi gebaar toch vond ik. Zo gingen de Ugly Papas de nacht in. Niet perfect (hier en daar een feedback en een haperingetje) maar dat verwachtten we nu niet meteen van hen. Ze maakten met deze ‘night alles in’ hun imago waar: dwars en eigengereid, los van de hype die errond was gemaakt. De Ugly Papas ten voeten uit. En nu allen naar de handel voor ‘Atomium Pluto’.

Organisatie: CSA - MayWay records – Ugly Papas