Ol’ Savannah – Muzikale pracht uit Montréal
Ol’ Savannah
Cowboy Up
Waardamme
2017-10-21
Ollie Nollet

Soms vraag ik me af waar ze al die groepen blijven halen. Nooit iets van gehoord en plots staan ze daar voor je neus op het podium. In het geval van Ol’ Savannah (Montreal) is die stilte wel te verklaren. Dit was hun eerste Europese tour en wat opnames betreft beperkt de groep zich tot cd’tjes in eigen beheer. Het enige minpuntje aan dit optreden was dan ook het feit dan ik zonder een stuk tastbaar vinyl naar huis moest.

Ol’ Savannah bleek in Waardamme uit vier mannen met baarden, allen met de pet diep over de oren getrokken, te bestaan (de vijfde en beslist niet onbelangrijkste man, Bartleby J. Budde, waren ze ergens onderweg kwijtgespeeld). Spilfiguren waren leadzanger Speedy Johnson op gitaar, banjo en mondharmonica en Kevin Labchuk (met een karakterkop die Stefan Vanfleteren ongetwijfeld zou laten kwijlen) op harmonium en accordeon. Samen met een bassist en een drummer serveerden ze ons een reeks fijn uitgewerkte songs waarvoor ze inspiratie vonden in de rijke Amerikaanse folkgeschiedenis.
Op cd durven ze het ook al eens in de blues gaan zoeken, hier gebeurde dat slechts een verdwaalde keer (wat niet meteen een hoogtepunt opleverde). Ol’ Savannah wordt wel eens vergeleken met Tom Waits, vooral dankzij de, in whiskey gedrenkte, stem van Speedy Johnson. Maar ook de muzikaal spookachtige sfeertjes die ze creëerden riepen herinneringen aan “Raindogs” op.
Naast die instrumentale pracht eiste ook het vocale een hoofdrol op. Bezijden Speedy Johnson beschikten ook de bassist en accordeonist over een paar degelijke stembanden wat resulteerde in mooie harmonieën en zelfs een stukje onvervalste a capella. Tussen al dat knap zelfgepende werk was er toch nog plaats voor enkele raak gekozen covers : de traditional “Coo coo” en de, in het Frans gezongen, cajunsong  “Valse de Balfa”, oorspronkelijk van The Balfa Brothers. De band had duidelijk iets met Louisiana want er volgden nog twee songs geïnspireerd door die zuidelijke staat terwijl ze hun naam dan weer vonden in Georgia.
Toen ze hun laatste nummer, “Passenger, pass on by”, aankondigden suggereerde iemand uit het publiek “The passenger” van Iggy Pop waarop Kevin Labchuk repliceerde : ‘'”Iggy Pop is awesome, Iggy Pop is God!”. Van slechte smaak kon je hem ook al niet verdenken.

Ol’ Savannah, alweer een schoon concertje in de Cowboy Up.

Organisatie: Muddy Roots - Cowboy Up, Waardamme

Voor hardcore-fans hoeft het geen betoog dat het Amerikaanse Boston nogal wat fijne bands  herbergt.  Zo is er Vanna, na vier full albums en ondanks wat personeelswissels toch al een gevestigde naam in de wereld van de zogeheten posthardcore.  
De vijf heren vermengen furieuze hardcore  met een aantal aanverwante genres vernuftig door mekaar en bewijzen hun terechte status.  Als er een rode draad is op deze plaat, dan is het agressie!  Luister maar naar compromisloze tracks zoals “The Few And The Far Between”, (onze favoriet) “The Lost Art Of Staying Alive” en de knaller “Casket Rythm”. 
Naast de compromisloze gitaren is het vooral de vernietigende strot van frontman Davey Muise die de sound van Vanna kleurt.  Op ander tracks zoals “Year of The Rat” , “Please Stay” en “His Heels” varieert de band hun stevige old school hardcore met rustigere passages.  Ook in deze meer posthardcoretracks excellereert de Bostonse formatie en valt op hoe de cleane vocalen van Joel Pastuszak matchen met de screams van Muise.   Opvallend is nog  het rustmoment “Please Stay” in het midden van de plaat waar Vanna in het vaarwater van Defeater komt.
Vanna is wat ons betreft een van de beste hardcore-schijven van 2013!