Volbeat kreeg de laatste jaren vaak het verwijt dat ze te resoluut voor het commerciële pad kozen. Hun laatste telg ‘Rewind, Replay, Rebound’ (2019) was voor velen een bevestiging van dit gevoel. Desalniettemin was de Lotto Arena in een mum uitverkocht en moest uitgeweken worden naar het grotere Sportpaleis. Dit betekende dat Volbeats passage in Antwerpen hun grootste indoorshow in België ooit was.
Danko Jones had de ondankbare taak om om 19:00 de avond op gang te trekken, en dat wel voor het volle half uur. Het Sportpaleis was zich toen nog met mondjesmaat aan het vullen, maar toch liet het Canadese enfant terrible het zich niet aan het hart komen. Met opener “I Gotta Rock” maakte hij het zuiverste statement van de avond en vond hij connectie met het aanwezige publiek. Wie Danko Jones zegt, zegt gemene grimassen en ADHD deluxe. De Canadees leek ook nu weer een Red Bull te veel tegen de amandelen gegoten te hebben en ontpopte zich tot een duivel in een wijwatervat. In totaal kregen we zeven songs voorgeschoteld, waarvan “Burn in Hell” en “My Little RNR” op het trommelvlies bleven druisen.
Special guest van de avond was Baroness. De Amerikaanse band die een mix brengt van sludge, alternative en progressive metal trok minder hard van leer dan Jones, maar zorgde voor een intensere beleving. De Amerikanen openden met “Kerosene”, een goed gekozen opener om de zaal figuurlijk in lichterlaaie te zetten. Zanger John Baizley had zich eerder statisch in het midden geplaatst tussen het hoofdpodium en de uitloper en werd sporadisch vergezeld door gitariste en spring-in-‘t-veld Gina Gleason die haar haar langs alle kanten van het podium zwierde. De nummers met bijhorend kleurenpalet naargelang het album, verveelden niet en werden met de grootste zorg gebracht. Baroness veroverde met hun passage ongetwijfeld veel Volbeathartjes. Het was zelfs mogelijk mensen te spotten met Volbeatgympjes en een kakelvers Baroness T-shirt onder de arm in de pauze erna. Met veel plezier en verlangen zien we Baizley en co. woensdag 20 november terug in Trix bij de voorstelling van hun nieuwe album ‘Gold & Grey’.
Iets na negenen was het dan tijd voor de guitar gangsters van Volbeat om het podium te bestijgen. De heren hadden kosten noch moeite gespaard om het publiek visueel te verwennen. Na het vallen van een groot doek met logo doemde een grote video wall op en werd de dimmer van de spots op maximaal gezet. Om te zorgen dat niemand vergeten werd tijdens de show, had men ook overal op het podium en de uitloper microfoons geplaatst die met de regelmaat van de klok gebruikt zouden worden.
Op de tonen van “Lola Montez” trad zanger Michael Poulsen naar voren en begroette breedlachend een enthousiast Sportpaleis. Een goed gekozen opener die iedereen omver blies. Het te luide volume van de boxen had hier ook wel zijn aandeel in. Hierna volgde “Pelvis on Fire”, een eerste nummer van het recentste album. Hoewel het nummer strak gebracht werd en onder luid applaus onthaald werd door de meesten, bloedde het hart van sommigen ongetwijfeld ook. Dit nummer lijkt zo hard op “Sad Man’s Tongue” dat het wat goedkoop in de oren klinkt. Gelukkig volgde niet veel later het laatstgenoemde nummer dat na een eerder verplicht eerbetoon aan grote voorbeeld Johnny Cash, voor de eerste pogo zorgde.
Verder werd voornamelijk geput uit de laatste albums en werden de vroegere (helaas) wat verwaarloosd. Gelukkig werd dit in de bisronde goedgemaakt door het publiek met “I Only Want To Be With You” (cover van Dusty Springfield) en “Still Counting” de Antwerpse nacht in te sturen. Dat een Volbeatshow anno 2019 meer is dan louter het spelen van rockabilly getinte rock ’n rolldeuntjes werd duidelijk doorheen de set. Het publiek werd namelijk op verrassingen getrakteerd die misschien niet altijd nodig waren. Zo verscheen bij de begintonen van “Black Rose” plots Dank Jones midden de uitloper d.m.v. een ingebouwde lift. Op zich leuk, ware het niet dat de volumeknop van Jones’ microfoon op het laagste pitje stond en de Canadees quasi niet te horen was. Bij het nummer “Die To Live” bracht diezelfde lift ZZ Bottom (lees: een bebaarde pianist en saxofonist) op het podium die het lied wat opsmukte. Dit was minder geslaagd en om eerlijk te zijn zelfs overbodig. Verder werden soms aritmisch rookpluimen de lucht ingejaagd en deed een confettikanon dienst als sfeerschepper.
Algemeen gezien viel op dat vooral de oudere nummers veel bijval oogstten en de recentere eerder het muzikale feest temperden, ondanks het commerciële gewicht. Toch was er geen gevaar dat de show een sleur werd. Het totaalspektakel in combinatie met het strakke gitaarwerk van Robb Caggiano (ex-Anthrax) en de heldere klok van Poulsen zorgde ervoor dat de twee uur durende set smakelijk te verteren was.
Graag zien we Volbeat terug op een zomerfestival, eentje waar er hopelijk wel plaats is voor een ‘pool of booze, booze, booza’!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/danko-jones-04-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/baroness-04-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/volbeat-04-11-2019.html
Organisatie: Live Nation
Volbeat - Wake Up Baby And Taste The Dirt
Teenage Bottlerocket, Iced Earth en Volbeat
Vorst Nationaal
Brussel
Volbeat - Zanger Michael Poulssen zag in 2001 het licht toen hij zijn death-metalband Dominus opdoekte en teruggreep naar zijn voorliefde voor rockabilly. Wij zagen vanavond het licht dankzij deze verfrissende combinatie van metal met rockabilly, maar toch vooral door de grootse pyrotechnics-show.
Teenage Bottlerocket is een band die veel beter is dan Volbeat. Althans dit is wat Volbeat zelf beweerde in het cd-boekje van ‘Above Heaven/Beyond Hell’ boven de songtekst van “Thanks”. En wie op het podium verschijnt in een t-shirt van The Ramones, toont inderdaad al direct aan dat hij van goeden huize is. De kleine groep gelukkigen die niet getart werden door de ellendige avondspits werd immers getrakteerd op een energieke en recht uit het hart komende sneltrein van melodieuze pop-punk nummers. Spijtig genoeg bleken maar weinigen het Volbeat-advies uit 2010 opgevolgd te hebben, want ondanks de beleefde vraag van Brandon om lekker mee te pogo-en bleef het ondraaglijk apathisch op het middenplein. Nochtans zijn songs als “Skate or die”, “Headbanger” en “Fatszo goes nutzoid” absoluut geen stoelplakkers. Wel miste ik “Radio”, “Repeat offender”, “Gave you my heart” en “Mini skirt” om het feestje compleet te maken. Als afsluiter kregen we dan wel weer de vette knipoog zelfrelativering tijdens het nummer “Bigger than kiss” terwijl er pinhead-gewijs een gemaskerde skater het podium kwam opdraven met een bord waarop “Thank you” geschreven stond.
Op het tweede ingrediënt van de Volbeat-cocktail was het niet lang wachten. De power-metal uit Florida mocht immers plaats nemen voor de witte doeken aan de linkerkant van het podium op een strook van 2m diepte. Iced Earth opende met het krachtige “Plagues of Babylon” niet toevallig ook de naam van deze Europese toernee. Na de steeds geslaagde passages op Graspop (2008/2011 en 2013) stelden zij vanavond ook weer niet teleur en is dit een goede opwarmer voor de show in Antwerpen samen met Warbringer in januari volgend jaar. Hopelijk word ik dan wel minder afgeleid door de vele sms’en waarin gevraagd werd of ik ook op optreden Volbeat zat en waardoor ik toch een aantal elementen gemist heb. En ook de traditionele lange wachttijden aan de bar om een pint te gaan halen, zijn nu niet echt bevorderend voor een bewust bijwonen van een optreden. Juist op tijd terug voor de zelf-getitelde song “Iced Earth” waarmee de show dan ook onherroepelijk afgesloten werd en er letterlijk een doek viel voor Iced Earth.
Op dat doek pronkte een reuze afbeelding van de Volbeat-skull met een cowboy hoed en een tri-colore bandietenmasker. Kwestie van in de sfeer van het vijfde studio-album te blijven zullen ze in Denemarken gedacht hebben. “Outlaw gentlemen and shady ladies” barst dan ook niet voor niets uit in het bezingen van de meest legendarische wild-west-figuren als Doc Holiday, Lola Montez, Pearl Hart en Black Bart.
Rond 21u verscheen er voor dat zelfde doek een cowboy met banjo die de openingstune inzette van wat een geslaagd optreden zou worden. Toen bij het eerste akkoord van “Doc Holiday” het doek wegviel, waande iedereen zich dan ook direct in een typisch cowboy-mijnstadje compleet met galgen, grafzerken en ijzeren tralies. De toon was gezet!
Wat volgde was voor mij als fan van het eerste uur geen verrassing. Het beukende “Hallelujah Goat”, het zalige “Radio girl” en de titelsong van het derde album “Guitar gangsters and cadillac blood” werden naadloos en vrij automatisch aan elkaar geregen. Het flirten met “The ring of fire” van bad-ass country-legende Johnny Cash zet zoals altijd “Sad man’s tongue” in wat dan ook steevast uitbarst in één deinende mensenmassa met boven de hoofden de obligate crowdsurfers. Om niemand een uitvlucht te gunnen om zich niet helemaal te smijten, werd “Lola Montez” maar direct aansluitend op de setlist geplaatst. Het publiek brulde lekker mee en we voelden inderdaad het vuur bij het langskomen van deze sensuele dame. Letterlijk en figuurlijk vuurwerk zowel op als voor het podium.
En dan komt er toch dat gevoel de kop opsteken dat zich afvraagt waar het echte authentieke en passionele is gebleven bij Michael. Soms lijkt het me alsof hij het meer voor zichzelf doet dan voor de fans. Iets wat ik tot voor de StuBru-hype nooit gemerkt had en hoop dat ik me hierin vergis. Maar hij draagt dan ook de sheriff-ster op het podium en tijdens het akoestische inleidend stukje van “The garden’s tale” vraag ik me toch stilletjes af of dat niet aan de oorzaak ligt van het vertrek van Thomas Bredahl…
Nochtans doet ex-Anthrax gitarist (en producer) Rob Caggiano zijn uiterste best om zich volledig te geven op het podium. Plezier schijnt hij er alleszins aan te beleven, want de prijs voor de breedste grijns haalt hij zonder veel moeite binnen. Bovendien zorgt deze Amerikaanse alliantie mogelijks tot een nog groter worden in de USA, een ambitie die Volbeat nooit onder stoelen of banken gestoken heeft en mede mogelijk gemaakt door het touren met Metallica.
Voor het eerst dweepte Volbeat echter niet met een snippet van James en Lars, maar wel eentje van de Engelse metal-goden Iron Maiden. Zouden we ons mogen verwachten aan een Maiden-tour samen met Volbeat? Of zou het een eerste hint zijn dat ze volgende zomer in de Desselse achtertuin van Harris en Dickinson komen spelen?
Vuur was er alleszins wel letterlijk op het podium, want tijdens de volgende nummers (waaronder “A moment forever” en “Fallen” ) zorgden de pyrotechnics voor een prachtig visueel spektakel. Neem hier de tot crowdsurfen aangespoorde dames bij tijdens het nummer “my body” en we kwamen ogen tekort.
Vrij abrupt kwam er met “Still counting” een einde aan de show en niet met “Thanks” het door de sound van hun openers geïnspireerde nummer waarmee Volbeat ons vroeger bedankte. Inderdaad, ik blijf mezelf toch fan noemen tot wanneer ik wakker schiet en in het vuil zal bijten mocht blijken dat mijn vertrouwen werd geschonden door een op rockster-status beluste posse.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Iced Earth - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4286
Volbeat - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4287
Organisatie: Live Nation
Nadat we ze deze zomer zagen schitteren op Sonisphere Festival in Frankrijk en ze bedolven werden met superlatieven na hun passage op Graspop, gingen we kijken of een clubconcert van het Deense viertal van dezelfde kwaliteit was: Volbeat , de band is de laatste jaren aan een steile opmars bezig en net als een jaar geleden was de Lotto Arena uitverkocht.
Iets na 21u waren we goed opgewarmd door Motorheads ‘Born to raise hell'. De Volbeat banner, die rond het podium hing, werd opgelicht en kopstuk Michael Poulsen zette de eerste akkoorden in van wat een strakke, energieke set zou worden. Meteen viel het trendy podium op voorzien van loopbruggen en 2 reusachtige banners die langs weerszijden hingen; een uitgebreide lightshow gaf kleur aan het geheel.
De Lotto Arena kolkte en bruiste, een publiek dat hield van headbangen en diven, er werd meegezongen en gebalde vuisten gingen in de lucht. Wie dacht enkel nummers van het laatste album ‘Beyond heaven above hell’ te horen, kwam bedrogen uit want het werd een beetje een 'greatest hits'. In het begin kwam de klemtoon op de laatste 2 platen met o.m. “Guitar gangsters & cadillac blood”, “The mirror and the ripper” en hun hitje waarmee ze bij het grote publiek bekendheid verwierven, “Heaven or hell”. Ook het aan Johnny Cash opgedragen “Sad mans tongue” ging erin als zoete koek. De sound speelde hen soms parten, een klein smet op de verder goed geoliede set.
Metal, punk, country, rockabilly... Volbeat bracht het allemaal en zorgde voor diversiteit, een combinatie van melodie en knallende riffs in een juiste spirit. Een band die de mosterd haalde bij Metallica.
Poulsen – een vol getatoeëerde knuffelbeer - loofde het publiek voor alle support en z’n oneliners gaven een grappige noot tussenin. Zijn herkenbaar stemtimbre past in het typische Volbeat geluid.
Na een dik uur ging het kwartet even ‘bijtanken’. Een handvol singles van de vier cd’s hadden intussen de revue gepasseerd. Een herkenbaarheid, die uitermate werd geapprecieerd!
In de bis trokken nummers als “Fallen”, “16 dollars” en “ Pool of booze, booz, booza” de registers open en hakte de bassdrum genadeloos door .
De groove, grinta en het enthousiasme maakten de band uniek; de songs waren live moddervet en catchy. Volbeat tekent voor de komende jaren het metallandschap!
In het voorprogramma hadden we Clutch die bluesy stonerrock speelde. In dit half uur deden ze hun best, maar in de Lotte Arena klikte het niet echt , en de performance werd op de koop toe geteisterd door een minder geluid . En iedereen was hier gefocust op de hoofdact.
Organisatie: LiveNation
Volbeat heeft een erg succesvol jaar achter de rug. Niet alleen zijn ze er in geslaagd veel nieuwe zieltjes te winnen en erg in populariteit te stijgen. Het is ze ook nog eens gelukt een album op te nemen dat niet moet onderdoen voor zijn twee voorgangers. Al is de sound wat radiovriendelijker geworden, elk nummer blijft hangen en van fillers is er dus geen sprake.
Na een westernachtige intro vliegen de heren van Volbeat er onmiddellijk in met het titelnummer, “Guitar Gangsters & Cadillac Blood”. Wat een lekker nummer is dit! Alles klopt, de zang, de riffs, alles. “Back To Prom” is zo’n opgewekt, snel pretpunknummer en tevens het nummer met de kortste speelduur van het album(als je de intro niet meerekent). Namelijk nog geen twee minuten. “Mary Ann’s Place” is het vervolg op de nummers “Danny & Lucy”, “Fire Song” en “Mr. & Mrs. Ness” van de twee vorige albums. Er hangt een soort trieste ondertoon in dit nummer, toch triest naar Volbeats maatstaven tenminste. Hier wordt topzanger Michael Poulsen bijgestaan door zangeres Pernille Rosendahl, wat het nummer toch iets extra’s geeft.
“Hallelujah Goat” is weer zo’n typische Volbeatbeuker met heavy riffs en energieke zang. Hier krijg ik bij de zanglijnen en riffs voor het eerst een déjà vu naar de vorige albums. Deze ervaring kom ik nog een paar keer tegen op dit album. Maar zolang ik me er niet aan erger, hebben we niets te klagen. Dan komen we aan bij “Maybellene I Hofteholder”, waar ook een videoclip voor gemaakt werd. Het nummer gaat over een stalker die volledig in de ban is van een stripster genaamd “Maybellene”. Wat er verder gebeurt kun je lezen in de lyrics natuurlijk. Maar dit is één van de beste nummers van de plaat en qua stijl komt het overeen met ‘The Gardner’s Tale’ van Rock The Rebel / Metal The Devil.
Dan weer zo’n nummer waar de country invloeden erg naar boven komen. Verbazingwekkend hoe Michael Poulsen er telkens weer in slaagt zijn zanglijnen zo interessant en boeiend te houden. “Still Counting” start als een soort van reggaenummer en dan vliegen de gitaren er plots in… Lekker! “Light A Way” is gewoon een mooi nummer waar de heavy elementen ingeruild worden voor wat meer emotie en dramatiek. Er wordt zelf gebruik gemaakt van enkele strijkinstrumenten. Bij “The Wild Rover Of Hell” keren de riffs en het tempo terug en krijgen we een song die Metallica invloeden niet onder stoelen of tafels probeert te schuiven.
Ten slotte krijgen we nog een leuke cover van Hank Williams’ “I’m So Lonesome I Could Cry”, en de twee ietwat ‘mindere’ nummers van het album, namelijk “A Broken Man And The Dawn” en “Find That Soul”. Voor zij die de limited edition bezitten is er nog een extra cover voorzien in de vorm van Kelly Wells’ “Making Believe”.
Dat Volbeat een topband is die het nog wel eens kan schoppen tot headliner van Graspop hebben ze weer eens bewezen met dit album, dat ik gerust het beste tot nu toe durf noemen. Hopelijk krijgen we nog meer van deze werkjes voorgeschoteld in de toekomst!
Te zien op 11.10 in Hof ter Lo. Doen!
Nederlands 
Français 
