Wanheda - We hebben niet iets van ‘het moet nu gebeuren of … We hebben met deze plaat gewoon iets van ‘we zien wel waar het eindigt’. We gaan er gewoon voor en genieten van wat op ons afkomt

Het is haast onmogelijk om binnen het aanbod van post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die in 2022 met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt.
Naar aanleiding van die release hadden we een tof gesprek met de voltallige band. https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/85039-wanheda-we-zijn-vooral-sterker-uitgekomen-door-het-uitbrengen-van-die-nieuwe-plaat-los-van-die-tijden-waarin-we-nu-leven-dus.html
Ondertussen zijn we twee jaar verder en brengt de band een nieuwe EP op de markt ‘Dusty Trails’. We gingen op zoek naar ‘het verhaal’ achter de plaat, vroegen ons af hoe het de band is vergaan en polsten naar de toekomstplannen.

Mijn laatste interview met jullie was in 2022, naar aanleiding van ‘Desert of Real’. Hoe is het de band ondertussen verlopen? In het vorig interview hadden jullie het over concerten in het Oosten van Europa?
Het Oosten van Europa was toen inderdaad het plan, maar is uiteindelijk beperkt gebleven tot twee shows in Duitsland. Samen met de Poolse post-metal sensatie Distant Dream hebben we in totaal zes shows gespeeld. Waarvan vier in België uiteindelijk, en dus wel twee in Duitsland. We hebben ondertussen redelijk wat shows gespeeld, niet overdreven veel, maar voldoende om het album wat in evenwicht te houden.

Heeft die plaat ‘Desert of Real’ deuren geopend, of hadden jullie het graag anders gezien?
Heel specifiek heeft het niet per se grote deuren geopend. Maar we hebben via vi.be wel een wedstrijd van Amplo en vi.be gewonnen, ‘Zware Gitaren Pitch 2022’. We moesten onszelf toen voorstellen in de 4AD in Diksmuide, met ook Koala Disco en Yko. De winnaar mocht het voorprogramma verzorgen van een band die in de 4AD zou spelen. We hebben dit uiteindelijk gewonnen en zijn gematcht met Jambinai. De show vond uiteindelijk plaats in juni 2023. Dat mogen openen voor Jambinai was wel een hele ervaring voor ons. Daarnaast hebben ook nog enkele andere mooie concerten gespeeld. En kregen ook positieve reviews en reacties op de plaat. Ook voor onze live shows. In dat opzicht zijn we zeker gegroeid en geëvolueerd als band. Maar mega grote deuren heeft het nog niet geopend. Als niche band is het ook niet evident om echt door te breken.

Je zegt een niche band. Maar wat jullie doen is van wereldklasse. Speelt het ‘Belg zijn’ in jullie nadeel denk je?
Als we kijken naar Belgische bands, naast ons en ook binnen andere genres, blijkt dat voor velen toch beperkt tot België. Kijk maar naar een band als Ronker die zeer goed bezig is of Pothamus, L’itch… Hoewel die wel naar de Nederlandse buren kijken, blijft het toch aanmodderen. Psychonaut is ook zo een voorbeeld, hoewel die dan wel een beetje meer voet in het buitenland kunnen zetten. Wat ons betreft? Postrock is en blijft een genre dat in een niche sfeer blijft hangen. We moeten gewoon blijven proberen, blijven spelen, blijven albums releasen. Blijven ontwikkelen is ook belangrijk.  Het gaat binnen ons genre wat trager. Maar we mogen niet opgeven. We zien toch dat het lukt voor bands binnen ons genre om in een AB of Trix te spelen. Het kan wel, er is voldoende hart voor post rock en post metal in ons land. Zolang we er zelf nog plezier uithalen, blijven we gaan. Dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste.

Belgische muziek wordt ook niet echt gepromoot of met mondjesmaat tijdens ‘de Week van de Belgische muziek’. Speelt ook dat in jullie nadeel?
Het klopt dat Belgische en bijvoorbeeld Franse of Nederlandse bands in ons genre het niet altijd makkelijk hebben, maar wij denken niet dat dat zozeer te maken met het feit dat we in België wonen. Als je kijkt naar het succes van bijvoorbeeld Engelse of Australische bands, dan zie je dat die vaak meer mogelijkheden hebben om te spelen en zich te laten zien, simpelweg omdat hun markten groter zijn. België is gewoon minder bevolkt. Dat betekent niet dat we geen kansen krijgen, maar dat het tijd en doorzettingsvermogen vraagt om een groot publiek te bereiken. Het is een kwestie van langzaam opbouwen, geduld hebben en volharden.

Dit interview is naar aanleiding van de EP die net uit is, ik heb die een paar keer beluisterd en ben onder de indruk van het epische kader. Wat waren de eerste reacties eerste reacties? Bij de vorige plaat schuilde er ook een verhaal achter, hier ook van deze ‘Dusty Trails’ ?
Dat is altijd wel een beetje zo geweest, dat er een soort verhaal achter schuilt. De vorige platen waren wel nog meer echt ‘concept platen’. Bij ons, als instrumentale band, komt de muziek altijd eerst. We blijven het wel belangrijk vinden om te evolueren in onze sound, zonder onze identiteit echter uit het oog te verliezen. Onze andere gitarist Jan Verduyckt zou er nog meer kunnen over vertellen. We hebben deze keer in ieder geval geen uitgebreid essay geschreven over het concept. De titels zijn hints naar bepaalde Western films. Het verhaal gaat over een eenzame, verwarde "cowboy" die grote dromen heeft. Zoals vliegen als een gier over de verlaten vlaktes en uiteindelijk zelfs de ruimte verkennen en de zon bereiken. Het is een beetje zoals het verhaal van Don Quichot, maar in plaats van een ridder is het deze keer een cowboy. De moraal van dit verhaal is dat dromen iets heel goeds zijn, maar dat je niet te veel of onbereikbare doelen moet stellen. Dat maakt je alleen maar gek of verlamd, waardoor je uiteindelijk geen vooruitgang boekt in het leven. Er zit dus wel een soort verhaallijn in, maar het is deze keer minder groots dan bij de vorige plaat, maar die ging over wat meer bewogen onderwerpen dan deze.

Men spreekt van spaghettiwesterns, ‘Beneath the Vulture’s Gaze’. Het is ook een erg gevarieerde plaat geworden, bij elke song komt er een ander ‘gevoel’ naar boven..  meer nog … Er zit eigenlijk geen lijn in, dat vind ik zelfs positief, soms worden we op het verkeerde been gezet … Een bewuste manier van aanpak om de aandacht scherp te houden of hoe moet ik dat zien?
Bij ‘Desert of Real’ hebben we meer gekeken naar het epische. Deze keer gaat het meer over de band zelf, en de instrumenten die we zelf bespelen in de schijnwerper plaatsen. Het is allemaal zodanig gecreëerd dat we dit perfect kunnen naspelen op het podium, het gaat er losser aan toe op deze plaat. Misschien ligt het daaraan dat je de indruk krijgt ‘op het verkeerde been te worden gezet’. De vorige plaat is ook geschreven tijdens corona, de beleving was toen ook anders. Dat speelt ook wel mee in de sound op deze nieuwe EP eigenlijk. Ik denk dat JV bij het schrijven van songs meer tot de essentie van de dag is kunnen komen, op deze nieuwe plaat en dat merk je wel. We willen ook steeds de dingen die vroeger minder waren wegwerken, en beter doen. Het is gewoon een groeiproces. Die elementen hebben dus allemaal een invloed op het creëren van deze plaat. In die zin zijn we allemaal heel tevreden met het eindresultaat.

Ik voel dat er ook nog groeimogelijkheden zijn zelfs, dat de inspiratie nog niet op is … Is dat zo? Spelen jullie nog met nieuwe ideeën naar de toekomst toe?
Zeker en vast. JV is opnieuw aan het schrijven van songs begonnen. We gaan proberen volgende jaren er een vervolg aan te breien. Er zit zeker nog voldoende speling op, naar andere wendingen binnen de sound van WANHEDA. Ook belangrijk, elke release , dat zijn er ondertussen drie, is anders en toch hoor je telkens WANHEDA erin terug. Dat is voor ons wel belangrijk. Dat geeft ons de mogelijkheid om bij de volgende plaat toch weer iets anders te doen, maar in het oog houdende dat onze identiteit bewaard blijft. Als dat niet zo moest  zijn  en we er stoner of met vocals van maken is dat niet meer WANHEDA, dan moeten we dat project een andere naam geven vind ik.

Het is op zich ook een filmische, visuele plaat. Is er nooit een ambitie geweest om er iets mee te doen in film of TV series of zo?
Dat is een vraag die JV beter zou beantwoorden. Iedereen heeft daar een beetje zijn eigen mening over. We denken wel dat het een van JV zijn dromen is om de muziek wat meer binnen te krijgen in dat wereldje van documentaires enzo. Om beeld erbij te krijgen, die erbij past. Twee songs van ‘Desert of Real’ zijn wel degelijk gebruikt voor een serie op Ketnet, namelijk Skate. Dat is echt heel fijn, het schept zeker en vast perspectieven. We hopen dat dat in de toekomst nog vaker mag gebeuren.

Ondertussen hebben jullie in wat leuke venues gestaan zoals Bonnefooi in Brussel en CC De Kruisboog in Tienen. Kortom, hoe is de tour verlopen en hoe waren de reacties?
We hebben sinds september zes try-out shows gespeeld in voorbereiding van onze releaseshow. Deze vindt komende week (30 november) plaats in JH SOJO in Leuven. https://releaseshowwanheda.eventgoose.com/
We hebben positieve reacties ontvangen op onze try-out shows en kijken enorm uit naar de eigenlijke releaseshow. We hopen wat bekende en nieuwe gezichten te zien!

Het is ook moeilijker geworden (sinds corona) om als alternatieve band voet aan de grond te krijgen. Het is heel divers , sommige als een Linkin Park op Werchter op een uur uitverkocht) maar een heel interessant bandje, soms minder gekend van naam en tickets, krijgt een zaal niet vol of zelf geen publiek voor zich … Hoe ervaren jullie dit?
Ja, maar dat is niet alleen bij ons het geval. Je hoort dat van andere veneus en bands waarmee we bevriend zijn dat het moeilijker geworden is, maar of dat puur en alleen corona gerelateerd is? Dat is een andere zaak. Er is wel iets aan de hand. Er is een overaanbod, de zalen zitten – en dat is nog steeds deels door de nasleep van corona – al twee jaar vol geboekt. En dezelfde organisatoren spelen duidelijk op veilig en willen alleen maar populaire bands waarmee ze hun zaal gegarandeerd vol kunnen krijgen. Tenzij je zelf een zaal afhuurt, en de kosten dan ook voor eigen rekening neemt. In België valt dit eigenlijk op zich nog mee. Wij mogen zelf ook niet echt klagen. Er zijn nog genoeg jeugdhuizen en zo, met vrijwilligers die dit toch nog willen verwezenlijken. Daar moeten we echt dankbaar voor zijn. In bijvoorbeeld Oost-Europese landen is dat helemaal anders. Het is in ons land moeilijk, maar valt nog al bij al mee.

Over ambities hadden we het in ons vorige gesprek al, Dunk!festival en AB waren opties die naar boven kwamen, zit die kans er nog in? Of herzien jullie deze ambities?
Tot op de dag van vandaag is optredens boeken in een clubcircuit als AB of TRIX nog steeds een realistische ambitie. Grote podia is niet zo realistisch voor ons, of je moet de kans krijgen om met een grotere band als voorprogramma te kunnen staan. Maar we blijven met beide voeten op de grond, en zo in een club circuit terecht komen lijkt dus nog steeds de meest realistische ambitie, laten we het daarbij houden.

Via een label als Dunk!records zou dat toch moeten kunnen lukken?
Volgend jaar bestaat Dunk!festival twintig jaar en ze doen al meer shows apart dan wat ze normaal gezien doen. Als daar iets moest beginnen bewegen, graag. Dunk!festival is en blijft nog altijd, ook al hebben we daar al eens gespeeld, het festival waar we eigenlijk elk jaar zouden willen optreden. Het is een festival dat op ons lijf geschreven is.

Wordt 2025 het jaar van de grote doorbraak? Maw, wat zijn jullie verwachtingen en wat hoop je te bereiken volgend jaar, na het uitbrengen van jullie nieuwste plaat?
Eind februari, begin maart gaan we terug op tournee. We gaan zeker in Oost-Vlaanderen geraken (haha) in Gent bijvoorbeeld. Begin December gaan we daar iets meer kunnen over communiceren, we gaan dus sowieso wat shows spelen. Voor de rest is het koffiedik kijken. Misschien vallen we in herhaling, maar Dunk!festival mag ons altijd vragen… we hopen vooral dus nog wat fijne concerten te kunnen boeken naar aanleiding van die nieuwe plaat. Wat hopen betreft, willen we de lat niet te hoog leggen want je wordt anders wellicht een beetje ontgoocheld. We hebben het al aangegeven, maar we moeten alleen realistisch zijn en blijven. We blijven ons amuseren, en het is altijd fijn om feedback te krijgen vanuit jouw hoek, of fans of zo.. je hoopt wel dat je een realistische droom kunt waarmaken. Maar we hebben niet iets van ‘het moet nu gebeuren of… We hebben met deze plaat gewoon iets van ‘we zien wel waar het eindigt’  … We gaan er gewoon voor en genieten van wat op ons afkomt.

Dat lijkt me een fijne ingesteldheid om dit gesprek af te sluiten. We zien elkaar wel terug in 2025, alvast een prettig eindejaar …

Wanheda - We zijn vooral sterker uitgekomen door het uitbrengen van die nieuwe plaat, los van die tijden waarin we nu leven dus

Het is haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt. Naar aanleiding van die release hadden we een tof gesprek met de voltallige band. Naast de  analyse van die plaat, keken we ook naar de verdere toekomstplannen van de band.

Voor zij die de band nog niet kennen, wie zijn WANHEDA? Hoe is alles begonnen, en wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Jan Boucké: We zijn zes vrienden die samen muziek maken. Hoe het begonnen is? Daarvoor moeten we terugkeren naar eind december 2014. Wat is begonnen als een jam tussen twee van ons, (Jan Boucké en Jan Peeters) we kennen elkaar al  heel ons leven. We hebben samen in andere bands gespeeld, met o.a. Jan Verduyckt (JV). Door elkaar zowat terug te vinden is de goesting ontstaan om samen nieuwe muziek te maken. We zijn wat beginnen jammen en hebben gaandeweg nieuwe leden aangetrokken waaronder Jasper Simon die de toetsen verzorgt. Dat was in 2017. We zijn als voltallige band beginnen repeteren in 2017, met kleine wissels. Zo ben ik gestart als bassist, maar sinds augustus 2018 heeft Nick Van Vynckt dit ingevuld en heb ik de ritme-gitaar fakkel van Jan Peeters (JP) overgenomen. Vorig jaar heeft Quinten Van Gils ons vervoegd als drummer. We zijn dus gewoon relatief jonge mensen die vanuit het graag samen muziek maken, deze band hebben opgestart.
Een hoogtepunt is ongetwijfeld onze tour in de lente van 2019 met afsluitend optreden op de Forest stage van het geweldige Dunk!festival. We hebben de afgelopen jaren hard gewerkt aan nieuwe muziek, waar ‘Desert of Real’ het resultaat van is. Het schrijf- en opnameproces heeft ons veel geleerd en was zeker eentje van vallen en opstaan. We zijn fier op het eindresultaat en kunnen dat eigenlijk nu ook wel al als een hoogtepunt beschouwen.

Op zich zitten jullie dus al een tijdje in de muziekwereld, het is niet zo dat dit jullie eerste project is?
Jan Boucké: Samen met de andere Jannen en Quinten hebben we in een metalcore band, Balances, gezeten. Nick en Jasper hebben ook in een ander project gespeeld. Ieder van ons heeft dus wel in verschillende bands gespeeld, dus ja we zitten al een tijdje in de muziekwereld. Als ik voor mezelf kan spreken, toch al een veertiental jaar dat we hier en daar in groepjes spelen en zo. Het is dus niet ons eerste project, maar wel het eerste waar het totaalplaatje echt klopt. Het voelt heel vertrouwd en comfortabel aan.

Het is niet dat jullie dus per se in het post-rock genre hebben gezeten. Waarom dan post-rock? Post-Rock is door de jaren heen één van mijn favoriete muziekstijlen geworden, mede dankzij o.a. Dunk!festival (waarover later enkele vragen) en een optreden van Explosions in the Sky in 2007 (wat eigenlijk best laat is om ‘into ‘ die stijl te geraken). Maar toch? Wat is jullie verhaal? Hoe zijn jullie in post-rock gerold?
Jan Boucké: Wij houden allemaal van uiteenlopende muziekstijlen, dat gaat van jazz naar klassieke muziek over post-rock, tot blues en metal en nog zo veel meer. Alles waar een gitaar in zit eigenlijk. We hebben ook niet bewust gekozen voor post-rock, dat is gewoon zo gegroeid. We kenden wel bands als Explosions in the Sky of Russian Circles. Je rolt daar gewoon in, je schrijft muziek vanuit wat je graag hoort en waar je jou goed bij voelt.
Jan Peeters: We komen ook allemaal een beetje uit het harde instrumentale muziek gebeuren, en vandaar uit is ook de interesse gegroeid eigenlijk voor dat post rock en post metal genre. Bovendien is er een perfecte match tussen al de muzikanten binnen de band, dat ervoor zorgt dat we die richting uitgaan. Maar bewust is dat dus inderdaad niet, het is gewoon zo gegroeid.
Jan Boucké: Het label ‘post-rock’ gebruiken we de laatste tijd ook niet meer zo vaak. We zien ons eerdere als een instrumentale band. Vanuit dat oogpunt dat we houden van gitaar muziek en alles daarrond.

Het is trouwens haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt boven het maaiveld uit te zien, en toch slagen sommigne daar wel in door een verrassende aanpak, op basis van ‘Desert of Real’ stel ik vast dat jullie daar dus wel in slagen. Maar waarom denk je zelf dat je als band boven dat maaiveld uitsteekt? Enkele bedenkingen die ik heb neergepend over deze nieuwe plaat ‘’ een combinatie van loudness en intimiteit mengeling, een indringende chaotische brij, “A Desert Real” is een song die vele kanten opgaat en verschroeiend kan klinken. Je hebt dan een ingetogen dreigende “Noumenon”. Is bewust voor deze aanpak gekozen? Wat is je mening?
Jan Boucké: Dat is eigenlijk gegroeid uit de manier van schrijven van onze songs, vooral door JV. Van daaruit groeit ook die afwisseling van uitbarstingen laat ons maar stellen. Dat is trouwens wat WANHEDA een beetje definieert eigenlijk. Dus niet vanuit het standpunt van klassieke post-rock die traag op gang komt en de laatste drie minuten in een climax zit. Bij ons zal je dat niet zo heel vaak terug vinden. Dat ligt ook aan de manier waarop we de nummers samen proberen af te werken. En de mix die gewoon ontstaat, dus zeker niet bewust. Als we het goed vinden, komt dat gewoon.
Jan Peeters: We starten vanuit een basis, en bekijken dan wat we er verder kunnen mee doen. Niet te ver, niet te lang. Dat zorgt allemaal voor een eerder gevarieerde mix.

Het voornaamste pluspunt aan ‘Desert of Real’ is dat elke song je fantasie prikkelt. Emoties die je diep raken, uiteenlopend, en waarbij je zelf mag invullen wat je daarbij voelt. Ook hier weer, een bewuste aanpak?
Jan Boucké: Dat ligt een beetje in de richting van het antwoord op de vorige vraag. Er zit een rode draad in als het ware. En wat de mensen daarbij voelen kunnen ze inderdaad zelf invullen, dat is ook weer zo gegroeid door dat mixen en van alles uitproberen zonder ons aan een bepaalde lijn te houden. Te durven variëren en dingen uitproberen.
Nick Van Vynckt: Er zijn veel mensen die bijvoorbeeld de song ‘Nothing Ever Goes Away’ een heel triestig nummer vinden, anderen vinden het eerder iets melancholisch en nog anderen zullen er een nostalgisch euforisch gevoel bij krijgen. Dat varieert dus echt van persoon tot persoon hoe je de songs ervaart.

Deze vraag heb ik uit een ander interview:  Je gebruikte een klassiek verhaal als basis: "Het oordeel van Parijs" uit de Griekse mythologie. Wil je me er meer over vertellen?
Jan Verduyckt: Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in geschiedenis en ook Griekse Mythologie. Technologie en sociale media in het bijzonder zijn een beetje de nieuwe religie geworden van de 21^ste eeuw. We zijn er door verbonden, ook letterlijk. Maar zoals de meeste religies is er ook een duistere kant aan deze evolutie. De emotionele strijd die gepaard gaat met onze verslaving aan sociale media, smartphones, en technologie, in het bijzonder. Dat is ook iets uit de Griekse Mythologie dat heel erg tot uiting komt, iedereen heeft een mening op de sociale media. ‘Het oordeel van Parijs’ dus. Waarbij personen zich voorstellen als de perfecte mens, die de waarheid in pacht heeft. We willen zeker sociale media niet afstempelen als ronduit slecht. Het heeft uiteraard ook enorme voordelen. We kennen echter nog niet helemaal de effecten van sociale media op ons mentaal welzijn en onze samenleving. Het album is een beetje een waarschuwing, want ook het verhaal “het oordeel van Paris” eindigt met de vernietiging van Troj’s samenleving. Waarbij de mens koos voor oppervlakkige schoonheid (Kallos) boven kracht (Dunamis) en wijsheid (Phronesis). Met Kallos sluiten we dan ook ons album af. Terwijl we met ‘To Kallisti, The Most Beautiful’ ons album openen. Dit stond geschreven op de twistappel die de godin van de twist ‘Eris’ gooide tussen de aanwezigen van een goddelijk huwelijk. We spreken als het ware hier de luisteraar mee aan en brengen hem zo binnen in de digitale & fictieve wereld van de technologie. We beschouwen de twistappel als technologie en sociale media die ongeremd en onherroepelijk in onze samenleving zijn gekropen. De rest van het album heeft meer betrekking op het mentaal welzijn omtrent het gebruik van sociale media en de maatschappelijke tweedracht die sociale media in vele gevallen veroorzaakt. Denk maar aan de discussies omtrent vaccinaties of bijvoorbeeld de tweedracht die er was in de Verenigde Staten bij de niet herverkiezing van Trump. In vele gevallen zien deze tegenstanders op sociale media telkens en enkel hun eigen versies van de feiten. Ik zei al dat we door sociale media verbonden zijn, maar kan deze digitale wereld echt onze sociale fysieke ontmoetingen vervangen? Een interessante vraag in tijden van lockdowns en veel roep naar meer aandacht voor ons sociaal welzijn.
Jan Peeters: Op sociale media is alles precies altijd maar positief, en de mensen zetten steeds dat masker op dat het bij hen allemaal goed draait . Het grote gelijk. Waarbij er dus die mooie link is met die Griekse Mythologie, inderdaad. In zekere zin is het dus een vergiftigd geschenk die sociale media.

Ik ben het eens dat de sociale media een vloek kan zijn of inderdaad een vergiftigd geschenk (ook maar al te vaak ondervonden) , maar het is toch ook een zegen . Want zonder die sociale media kun je je in deze tijden moeilijk in de schijnwerpers laten plaatsen als muzikant , kunstenaar of band. De sociale media zorgt er voor, in tegenstelling tot vroeger, dat je liefhebbers gemakkelijker kunt bereiken?
Jan Boucké: Absoluut, daar zijn we ons ook heel bewust van. We zijn ook blij dat we daardoor zoveel mensen kunnen bereiken, het is indrukwekkend dat je door iets online te zetten aan de andere kant van de wereld mensen naar uw muziek kunnen luisteren of fan kunnen worden van jou als muzikant of band. Dat was vroeger wel anders. Dat is dus het geschenk, we zijn op dat vlak ook wel filosofisch ingesteld. We willen – en dat hebben we met onze EP ‘The Cenozoic Implosion’ ook gedaan – kritisch durven kijken hoe de mensheid daarmee omgaat. En dan komt toch ook het minder fijne kantje boven drijven van diezelfde sociale media. Er kan bijvoorbeeld ook een verslaving uit voortkomen, zoals daarnet al even gezegd. Daar hebben we dus de aandacht op gevestigd met deze plaat. De gevaren ervan? Wat doet dit met u als mens? Die dingen wilden we in de schijnwerper zetten bij deze plaat.
Jan Peeters: We willen dus ook niet zeggen dat sociale media slecht is, of niet zou moeten bestaan. Anders hadden we waarschijnlijk dit interview niet (of moeilijker) gehad. Maar we mogen die gevaren zeker niet uit het oog verliezen, zoals inderdaad die verslaving. En het algemene denkpatroon dat je heel populair bent of zo, maar dat eigenlijk niet bent of enkel veilig achter een scherm. Er is gewoon een groot verschil tussen online, en hier met ons zes muziek zitten maken om maar te zeggen.  En daar ligt voor ons een beetje het verschil dat we willen aankaarten, dat die sociale media niet heilig is, zoals sommige het laten uitschijnen.

Heeft de naam ‘WANHEDA’ daar trouwens iets mee te maken? Hoe zijn jullie op die naam gekomen en wat is de betekenis?
Jan: Toen we de band oprichten hadden we een lange naam die te moeilijk was om te onthouden en zo, we zijn op WANHEDA heel toevallig gekomen, er zit niet echt een betekenis achter. Dat typische aan post-rock met al die lange namen, dat wilden we een beetje vermijden. Meer moet je daar niet achter zoeken. De naam komt uit ‘The 100’, een serie waarvan het onderwerp ons wel aansprak, maar het is zeker geen ode aan de serie. We vonden dat onze muziek gewoon een kort en krachtige naam nodig had.
Jasper Simon: Het klinkt en is gemakkelijk om te onthouden, meer moet je daar niet achter zoeken eigenlijk.

Dus geen lang verhaal over mythes en wat weet ik veel zoals bij sommige bands waarmee ik een interview had (haha). Maar goed… De plaat is sinds 2 februari op de markt, veel reviews of zo zijn er nog niet dacht ik of zijn er al reacties en hoe waren die? En vooral wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen van deze plaat?
Jan Boucké: Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden, de reacties zijn tot nu toe heel positief en lovend; het is gewoon soms moeilijk om te geloven dat het zo positief is eigenlijk. Ok, de verwachtingen? We vonden wel dat we een goede plaat hebben gemaakt, we voelden ons er goed bij. Alles zat voor ons alle zes goed in elkaar. En dan kun je alleen maar hopen dat er nog mensen zijn die er ook graag naar luisteren. Het is gewoon moeilijk om daar een verwachting bij te plaatsen eigenlijk.
Nick Van Vynckt: Op basis van de reacties die we nu gekregen hebben overstijgt het feitelijk al onze verwachtingen. Niemand van ons had verwacht dat we review na review zoveel positieve feedback zouden lezen, zoals je daarnet zegt van een emotionele plaat die de fantasie prikkelt. Eigenlijk hebben we op dat vlak ons doel al bereikt.
Jan Peeters: Het is sowieso heel emotioneel, het is een lang proces geweest en je werkt daar al zo lang naartoe. We steken bijvoorbeeld trompet in onze nummers, niet het meest geliefde instrument bij doorsnee post-rock gerelateerde, maar ook daar kregen we positieve reacties op. Dus ja zoals hier al gezegd.. we zijn echt verwonderd dat de impact zo positief is uitgedraaid. Een andere verwachting, die we nog niet hebben kunnen inlossen door gekende omstandigheden, is zoveel mogelijk live kunnen spelen.

Wat ik ook zo interessant vind aan de plaat, dat je na meerdere luisterbeurten telkens iets nieuw of anders ontdekt. Ook nu weer, is dat bewust of onbewust zo gegroeid?
Jan Boucké: Het is feitelijk fijn om te horen, dat één luisterbeurt niet voldoende is. Dat je binnen alle instrumenten en invloeden die we hebben gebruikt, toch nog iets nieuws opmerkt is zeker en vast fijn om vast te stellen. Bewust? Niet echt, dat is dus ook weer gegroeid door onze manier van werken waarover we het eerder hadden. Het schrijfproces dus. De momenten in de studio, de muzikanten die daartoe hebben bijgedragen. De mix en de mastering, iedereen heeft daar zijn steentje aan bij gedragen.
Jan Peeters: Het komt ook voort uit hoe die plaat uiteindelijk in elkaar is geknutseld. We hebben iemand aangesproken die veel ervaring heeft, maar niet echt de affectie met post-rock per se. Stijn Debontridder was echt de perfecte producer voor deze plaat. En de combinatie met mensen die dat wel hebben, zorgt er dus voor dat het veel kanten uitgaat, dat er in veel lagen wordt gewerkt en dat je dus uit eindelijk die ontdekkingen doet na meer luisterbeurten.

Hoe heb je als band, muzikant of als mens deze coronatijden doorstaan? En waarom midden in deze tijden een plaat uitbrengen en nog niet wat langer wachten?
Jan Boucké: Zonder corona had die plaat gewoon vroeger uit gekomen, het is gewoon een jaar uitgesteld. Het schrijfproces was gewoon al bezig van het jaar na het uitbrengen van onze EP , in 2019, we hebben dus zeker onze tijd genomen voor een nieuwe plaat. We voelden ook geen druk natuurlijk, er zaten geen 500 000 mensen te wachten op een nieuwe plaat van ons bij wijze van spreken (haha). Corona heeft dus wel wat roet in het eten gegooid, maar uiteindelijk moet je die plaat toch eens uitbrengen, blijven wachten is echt geen optie. De situatie is nu nog steeds niet perfect, maar toch iets beter.
Jan Peeters: Je moet jezelf als band blijven uitdagen. En als je meer dan een jaar steeds op met hetzelfde blijft zitten, dat is al heel lang, begint er wat roest op te komen. Dus ja, het moest gewoon nu. Het moment om ze uit te brengen was nu eigenlijk, los daarvan, perfect.

Was deze tijd een bron voor inspiratie en ben je er als band sterker uitgekomen of net niet?
Jan Boucké: We zijn vooral sterker uitgekomen door het uitbrengen van die nieuwe plaat, los van die tijden waarin we nu leven. Dat we stukken konden verbeteren en samen eraan werken, daaruit zijn we dus sterker uit gekomen. Niet per se uit die coronatijden eigenlijk. De combinatie tussen corona en rustig aan de plaat kunnen werken, dat was de sleutel.
Jasper Simon: Vooral dus dat we bezig waren met de plaat, geen stress hadden om te repeteren want we konden toch geen live shows doen, zorgde voor minder druk op de schouders waardoor we ons daarop konden focussen. Daardoor zijn we inderdaad sterker naar elkaar toegegroeid.
Jan Peeters: We kunnen zelfs nog sterker eruit komen als alles weer ‘normaal’ verloopt, want dat is nu ook nog steeds niet. Als we een paar jaar verder zitten en daarop kunnen terugkijken.

Live optreden lukt inderdaad nog steeds maar met mondjesmaat , en in niet altijd ideale omstandigheden. er is een optreden dat is uitgesteld tot 26 maart bijvoorbeeld? Staan er nog andere optredens op de planning?
Jan Boucké: Onze release show is voorzien komende zaterdag (26 februari). Dan dus 26 maart in Kinky Star. Er staat ook nog een show in mei op de planning, er komen zeker nog wel enkele bij. In het najaar gaan we wellicht op tour naar het Oosten van Europa. Er komen dus zeker nog mogelijkheden aan… maar bij alles is en blijft het toch nog steeds beetje koffiedik kijken.

Oost-Europa? Dus jullie lonken naar het buitenland als ik het goed begrijp?
Jan Boucké: Na onze EP release zijn we op tour geweest, we hebben zes landen gedaan op zeven dagen, zeer vermoeiend en veel kilometers op de teller. En we wilden dat absoluut nog eens over doen, maar deze keer met een andere band erbij. We gaan ook wat shows in Duitsland spelen bijvoorbeeld. Het is al even geleden, we staan echt te poppelen om terug op te gaan treden, dus ja ook in het buitenland omdat dit ons toen zo goed is bevallen.

Jullie stonden in 2019 op Dunk!festival. Het festival heeft Belgische post-rock op de wereldkaart gezet, jullie horen daar ook thuis , zeker met deze nieuwe plaat.. Zijn er plannen om daar te spelen dit jaar?
Jan Boucké: We hebben daar inderdaad in 2019 gespeeld, en dat was een schitterende ervaring. Ze mogen ons dus altijd vragen. We gaan zelf al veel jaren naar Dunk!festival.

Ik vind het persoonlijk een beetje jammer dat ze van locatie veranderen, de magie van in het bos tussen die bomen en zo vervalt een beetje , ook al is Vooruit met zijn mooie zalen zeker een aanrader. Je mening?
Jan Peeters: Op het eerste zicht is dat wel jammer, die Forest stage was iets uniek en bijzonder, maar ik denk dat de organisatie niet zo maar die keuze heeft gemaakt, dat er meer bij speelt. Ik denk dat je vertrouwen moet hebben in een organisatie die dit al jaren met hart en ziel doet, en de nieuwe locatie niet zomaar lukraak heeft gekozen. Die verandering van locatie is echt goed overwogen genomen, in een podcast met Luc en Wout kwam het ter sprake en daaruit bleek dat het moeilijker werd om te organiseren op de gekende locatie, dan moet je kort op de bal spelen en een andere oplossing zoeken. Vooruit Gent biedt waaier aan mogelijkheden, heeft enkele mooie zalen waar van alles kan worden mee gedaan.

Daar sluit ik me bij aan. Wat zijn, naast live optreden in binnen- en buitenland,  de verdere toekomstplannen voor WANHEDA?
Jan Peeters: Het meeste is al aangehaald eigenlijk, de voornaamste planning is het promoten van de plaat door daarmee zoveel mogelijk te gaan optreden. En daarna beginnen aan het proces van een nieuwe plaat, en niet zo lang wachten op die uit te brengen deze keer. Dat zijn zo een beetje de concrete plannen eigenlijk.

Wat is jullie grootste ambitie en doelstelling? Buiten de wereld veroveren en het Sportpaleis uitverkopen? Of toch AB (waarin sommige post-rock bands in slagen)
Jan Peeters: Dunk!festival was iets wat we absoluut wilden doen, een doel op zich en dat is dus al gelukt. Er zijn zeker nog andere festivals die we graag zouden doen zoals ArcTanGent in Engeland. Gelinkt aan Dunk wat betreft sfeer en dergelijke. In een zaal als AB spelen , dat is ook een ambitie en doel dat we willen bereiken, een van de mooiste zalen in België. Het geluid doen voor WANHEDA in de AB is sowieso één van mijn persoonlijke dromen.

Ancienne Belgique lijkt me voor jullie toch haalbaar? De grotere en kleinere post-rock bands hebben daar gespeeld, Sportpaleis staan zelfs de grotere niet (65daysofstatic heb ik wel het voorprogramma gezien van The Cure)
Jan Peeters: In de post-rock wereld is er eigenlijk geen enkele band die echt in het sportpaleis terecht komt, zelfs de grote niet. Het is gewoon een kleiner en beperkter publiek voor dat genre. Realistischer lijkt dan wel AB. En voor de rest nog volop touren met deze plaat, en misschien eens in Amerika spelen lijkt ook wel leuk.

Ik speel nog even in op dat je met post-rock dus wel een iets beperkter publiek aanspreekt. Is dat geen rem op jullie ambitie als band? Met eerder commerciële metal of rock kunnen jullie wellicht nog verder geraken, of is dat ook weer niet echt een ambitie want dan moet je iets gaan doen waar je misschien niet achter staat? 
Jan Peeters: Niet met deze band nee, met andere projecten kon dat eventueel wel. Maar met deze band is dat niet de ambitie nee. We zitten met zes mensen met een grote motivatie, om heel hard te werken. We willen nu onze focus nog niet afsplitsen of veranderen.

Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk spoedig op één of ander podia