Weaves is een jong band je geleid door de donkere punkchick Jasmyn Burke . Niet te verwarren met Wavves , gezien we evenzeer een lofi stuiterende, rammelende, schurende indiesound noteren.
Het kwartet hotst , botst op een speelse, onbesuisde wijze in het materiaal . We horen een bandje die rauwe emotievolle poprock brengt als “Shithole” en “Eagle” of ontregeld klinkt , zeker de eerste nummers, die snediger, feller zijn met jengelende gitaren, gekenmerkt van een ruwe, gortdroge ritmiek. De roekeloze uitstraling, attitude  heeft iets van een Courtney Barnett.
De elf songs komen zo uit de losse pols en zijn aangenaam , leuk zonder al te veel franjes! Fijn debuut.

Een zangeres met weelderige krullen, gigantische schoenzolen en een zomers kleed, in niets lijkt dit een frontvrouw met een klok van een stem. In een andere wereld kon de dame een soulvrouw als Sharon Jones vervangen, nu maakt ze stevige punk die een gevoel van vernieling voorop stelt. Live begon het erg rustig maar wanneer de band echt in hun element geraakte, spatte de energie er van af. De band smeet zich volledig en amuseerde zich kostelijk. Het plezier straalde af op het publiek; op het einde van het concert waren ze helemaal weg van deze sympathieke lawaaimakers.

Weaves is een band uit Toronto die het midden houdt tussen Pavement en Pixies. De groep behoudt een zekere DIY-attitude wat het genre moeilijker omschrijft. De band wordt opgehemeld, Rolling Stone o.m. omschreef hen als ‘One To Watch’. Op 17 juni kwam het debuut  uit en die speelden ze bijna integraal in La Péniche.
Al van in het begin valt de energieke uitstraling op. Op “Birds & Bees”, “Candy” en “Shithole” moeten ze wel nog wat opwarmen maar eenmaal ze de aftrap van “Coo Coo” geven , start de match echt. Frontvrouw Jasmyn Burke laat haar statief voor wat het is en danst wat meer in het rond. Op het eerste gehoor is deze song erg rustgevend maar de tekst zegt het zelf “You’re so crazy” en al snel loeien de gitaren en breken ze het opgewekte deuntje stuk voor stuk af.
Met “One More” niet veel later is de batterij volledig opgeladen en neemt bombast de bovenhand. Een destructief nummer dat alles wegblaast van begin tot eind, meer moet dat niet zijn. Burke danst rustig en zwoel in het rond en raakt af en toe het lage plafond aan om haar moves nog wat sensueler te maken. Bassist Zach Bines heeft de looks van Yannis Philippakis en is ook even moordzuchtig als hem. Vol overgave speelt hij z’n solo’s en het lijkt erop dat zijn gitaar het niet zal overleven.
Weaves staat duidelijk open voor experiment en ze proberen de song “Two Oceans” voor het eerst live uit. Het werkt , wanneer gitarist Morgan Waters zijn geschreeuw in de klankkast van zijn gitaar brengt, ervaart het publiek een angstaanjagende maar unieke sound.
Weaves zijn speelvogels zondermeer en met “Tick” breien ze een dansbaar einde aan de set. Het beperkt opgekomen publiek beweegt voorzichtig mee, maar is nadien unaniem verbaasd over de veerkracht en entertainment van de band.

Weaves is een storm over het water die af en toe wat gezellige rustpunten heeft.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille