Smaken mogen uiteraard verschillen, maar wij zijn van mening dat de weemoedige folksongs van Whitney uit Chicago, die knipogen naar de seventies, het best gebaat zouden zijn bij een eerder minimale bezetting. Dat een likje gitaar, wat drumgeroffel en een spaarzame trompet op zich ruimschoots voldoende zouden moeten zijn om de mooie, dromerige falsetstem van zanger/tevens drummer Julien Ehrlich volop te laten schitteren.
Juist daarom deed de keuze om hun tweede, lovend onthaalde album “Forever Turned Around” te presenteren met een keurig uitgedoste 7 koppige band, het vrouwelijk strijkers achtergrondkoortje niet eens meegerekend, ons met de wenkbrauwen fronsen. Jawel, ze bestaan zeker, multi instrumentale indiefolk bands die op ongeëvenaarde wijze live weten te imponeren, denk aan Belle & Sebastian of Beirut bijvoorbeeld. Maar dergelijke hoge verwachtingen kon Whitney helaas nooit inlossen die avond in de Ancienne Belgique, na een nochtans veelbesproken passage eerder deze zomer nog op Pukkelpop.
Openingsnummer “Polly” was vooral een zoektocht naar de juiste geluidsbalans, nog enigszins begrijpelijk. Maar wat daarna volgde, zoals ”Giving Up”, “Dave’s Song”, en “On My Own”, nochtans stuk voor stuk subtiele aanradertjes, bracht helaas niet al te veel verbetering. Het was pas bij het instrumentale “Rhododendron” dat onze oren voor het eerst echt gespitst werden. En op “Golden Days” kon niemand, wijzelf incluis, eraan weerstaan om de “nahnahnahnahnahnah” outtro luidkeels mee te zingen, waarop nog een kort dankwoordje volgde.
Ergens halverwege de set verklaarde frontman Julien Ehrlich dat dit zowat hun vierhonderd twintigste optreden moest zijn. Een ironische opmerking natuurlijk, al kon het even goed een excuus zijn. Want de pijnlijke vaststelling was alleszins dat Whitney ook zo klonk die avond: als een automatische piloot die geroutineerd en zonder veel begeestering een vaste koers voer, zonder nieuwe zijpaden te verkennen.
Al moet het wel gezegd dat de voortreffelijke bisronde met 4 nummers nog veel kon goedmaken. Met onder andere het aan Neil Young schatplichtige “Used To Be Lonely” en “No Woman”, de doorbraaksingle die veel muziekliefhebbers Whitney in hun hart deed sluiten en die, zoals te verwachten viel, het onbetwiste hoogtepunt was van de set.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Opnieuw een mooie avond in café De Zwerver, dit keer met Whitney Rose, een Canadese schone (nooit eerder werd er hier zoveel gefotografeerd!) die zich na een reeks omzwervingen in Austin, Texas heeft gesetteld. Meteen kreeg deze frêle jongedame het talrijk opgekomen publiek op de knieën met haar indrukwekkende, loepzuivere stem.
Uiteraard wist ze zich geruggensteund door een uitstekende band : Andrew Pacheco op bas, Kyle Sullivan op drums en uitblinker Will Meadows op een heerlijk twangende gitaar. Samen brachten ze erg traditioneel klinkende country waar af en toe een scheutje pop aan toegevoegd werd. Zelf beweert la Rose te zijn beïnvloed door Dolly Parton, Patsy Cline en Keith Whitley en als dat zo is resulteerde dat in enkele knappe eigen songs waarvan “ The devil borrowed my boots” één van de absolute uitschieters was.
Heel wat covers ook en die waren niet altijd even gelukkig gekozen. Zo kregen we al heel vroeg het van Elvis gekende “Suspicious minds”, niet onaardig maar hier zat ik echt niet op te wachten. Dan liever het door een mij totaal onbekende Brennen Leigh geschreven “Analog”. Rose kwam haar nieuwe EP ‘South Texas suite’ voorstellen maar er was ook plaats voor enkele gloednieuwe songs waarvan vooral “Arizona” ons reikhalzend doet uitzien naar het nieuwe full album, dat eraan zit te komen.
Hoogtepunt van de avond en daar zal iedereen het met me over eens zijn was dan toch nog een cover : een verpulverende versie van “You don’t own me” (Lesley Gore) waarvoor Whitney Rose vocaal werkelijk alles uit de kast haalde. Een onwaarschijnlijke prestatie waarna ze toch even op adem moest komen.
Na een mooie set volgden nog drie bissen. Eerst mocht Will Meadows zijn beheerste gitaarspel etaleren in een erg gesmaakte instrumental waarna Whitney haar tanden zette in “Stand by your man” van Tammy Wynette. Mooi maar een tour de force zoals we die enkele minuten voordien hadden gehoord zat er niet meer in.
Uiteindelijk werd er in schoonheid afgesloten met “Tonight the bottle let me down” van de blijkbaar door vele aanwezigen geliefde Merle Haggard.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Whitney – Een nazomerse bries …
Whitney
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-30
Kimberley Haesendonck
Whitney overtuigde op Pukkelpop al enorm hard en was naar zin dit in de AB nog meer te doen. Niet 1 uitverkocht concert op één dag, maar 2. Door de ongelofelijk hoge vraag naar tickets was de AB genoodzaakt een extra concert aan de planning toe te voegen.
Het Amerikaanse Whitney uit Chicago draait rond ex Smith Westerns gitarist Max Kakacek en voormalig Unknown Mortal Orchestra drummer Julien Erlich . We horen hier heerlijk genietbare, nazomerse pop met een verkoelend briesje. Het optreden van Whitney is in deze herfstperiode dus ideaal en mooi meegenomen . Onmiddellijk kreeg je een warm gevoel, dat je meteen terug trok naar de voorbije zomer, waar Whitney één van de hoogtepunten van vormde. Een album dat nog maar recent uit is, en toch al twee uitverkochte AB Club shows. Dat gaf ons enorm hoge verwachtingen, die gelukkig werden ingevuld. Whitney stond er nog meer dan op de zomerfestivals. Je merkt dat de band jong en speels is, en dat zeker niet slecht doen.
Een drummer die zowel zingt als drummend is een enorm fijne eyecatcher, al denken wij misschien wel dat Whitney beter voor een aparte drummer kan kiezen. De frontman zou zich nog beter tot het publiek richten, waardoor de band nog beter en misschien bijna volledig tot zijn recht zou komen. Het is maar een suggestie!
Whitney stond dus in de AB voor hun debuut ‘Light Upon The Lake’ voor te stellen. Een album dat in onze ogen perfect nummer 1 kan scoren. Heel wat nummers uit dit album werden gespeeld, waaronder “Red Moon”, “The Falls”, “Follow” en afsluiter en publieksliefhebber “No Woman”, die uit volle borst werd meegezongen . Ook een tweetal covers kwamen aan bod o.m. eentje van Literatuurprijs winnaar Bob Dyan (“Tonight I’ll be staying here with you”).
De band speelt met genres in het indiewereldje, mengt probleemloos soul , funk , jazz en blues in hun nummers . Met zes op het kleine podium , een arsenaal aan instrumenten tekenen ze voor een charmante , aanstekelijke melancholie, een ongedwongen schoonheid , die de huiselijkheid als de vaste staminée bevordert …
Whitney heeft bakken potentieel in zich, heeft het in zich popmelodieën te schrijven , staat live zeer sterk in de startblokken van hun carrière en is duidelijk klaar om het te maken.
Pics homepag - dank aan Dansende Beren
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Amerikaanse Whitney uit Chicago draait rond ex Smith Westerns gitarist Max Kakacek en voormalig Unknown Mortal Orchestra drummer Julien Erlich . We horen hier heerlijk genietbare nazomerse pop met een verkoelend briesje. Een close harmony poprock wordt verwezenlijkt door soulfulle , jazzy tunes van trompet en toetsen, in een gepaste dosis orkestratie. De hoge vocals doen de rest.
Een sfeervol dromerig geluid hebben , soms wat extravert als op “Follow” en de titelsong . De single “No matter where we go” betekent de doorbraak en refereert naar hun 60s helden The Lovin’ Spoonful en The Zombies.
Pure popsongs noteren we in een ongedwongen schoonheid, die ergens weemoed , verlating , en verdriet ademen.
Smith Westerns stond te spelen in de Chateau op Pukkelpop 2011 toen de hel losbrak. Voor ons een stormachtige en eenmalige kennismaking met deze band uit Chicago. Ondertussen bestaat deze band niet meer, en een aantal leden van die band hebben een nieuwe band gevormd, Whitney. Ook de voormalige drummer van Unknown Mortal Orchestra maakt deel uit van dit zestal. Op StuBru zijn ze heel te spreken over deze band, en wordt de single “No woman” stevig gepusht. Een plaat hebben deze jongens nog niet uit, maar onze interesse was gewekt, dus wij naar Gent, naar de café van Walter De Buck voor een eerste kennismaking met deze band.
De Plancher was goed gevuld voor deze showcase die een heel intiem karakter kreeg omdat het publiek zo dicht op de band zat. Centraal in de band staat drummer Julien Erhlich, een piepjong gastje die ook het merendeel van de zang voor zijn rekening neemt, soms in samenzang met de orgelspeler. Whitney haalt de mosterd bij close harmony en country, al vonden we elementen van southern rock in de klank van deze band. We waren niet altijd even overtuigd, de hoge falset van Ehrlich was ons soms te honigzoet, boybands als godbetert Hanson waren nooit ver weg.
Niettemin, een mooie geluid, vooral door de combinatie van orgel en trompet. De band heeft nog niet zoveel materiaal, dus het was een kort optreden, met een cover van The Everly Brothers, “So sad (to watch good love go bad)”. Op basis van de single “No Woman”, dacht ik dat deze band wel iets kon betekenen bij ons, de vergelijking met Bon Iver werd terecht gemaakt.
Maar de andere nummers klinken toch wel echt heel erg country, en ik ben niet zeker dat daar een ruim publiek voor is in België, toch niet in combinatie met die hoge boysbandfalset.
Organisatie: Trefpunt ism Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
