In de tienjarige carrière heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef.
En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. De nieuwe vierde, ‘Victorious’, is een nieuwe band. Maar Wolfmother is Andrew Stockdale. Punt . De plaat leunt nauw bij hun meesterlijke debuut aan . Vuige retrorock , tien songs in een goed halfuur , die raken en refereren aan vooropgenoemde bands , verder wat psyche ademt van Pink Floyd, glam op z’n Guns’n’Roses en hardrcok van AC/DC integreert .
We voelen het, het zijn allemaal sterke songs ; de openers “The love that you give” en de titelsong tonen al meteen hoe goed deze band bij de leest is en hoe scherp ze klinken. Af en toe sijpelen de keys door of wordt wat gas teruggenomen , maar wat is het heerlijk als Stockdale en C° onder stoom staan, verder op de plaat met “The simple life”, “Gypsy caravan”, “Happy face” en “Eye of the beholder” , die als afsluiter nazindert … Energiek , strak , gedreven , opwindend . Wolfmother is back!
Wolfmother - They were victorious
Wolfmother
Ancienne Belgique
Brussel
2016-04-27
Wouter Verplancke
Yes! Ze zijn terug van nooit echt weggeweest te zijn!? In de tienjarige carriere heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef. En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. Een nieuwe cd, ‘Victorious’, een nieuwe band.
Een matig voorprogramma (Electric Citizin) kon hier en daar het publiek bekoren. Denk een flauw afkooksel van Wolfmother en met een vrouwelijke lead. Het was niet slecht, maar wachtend op een schitterend hoofdgerecht, smaakt alles maar flauw.
Wolfmother opende sterk en gedurfd met “Victorious” de vraag of ze dit verder konden waarmaken , schoot even door mijn gedachten. De vette riffs lieten de gedachte al snel varen en overtuigden me meteen . Het geluid dat ze met drie produceerden op dit podium was overweldigend. De energieke bassist zorgde op zich al voor spektakel. Al snel schakelden ze over op gekende nummers als “New Moon Rising”, “Woman”,” White Unicorn”, etc. We hadden lang gewacht om deze nummers nog eens live te kunnen horen. Ze klonken strak en snel. De zaal ontplofte bij “Dimension” en “Joker & The Thief”. En hoewel het vooral de oudere nummers waren die de zaal tot bewegen kreeg, vielen de nieuwe nummers zo goed als nauwelijks uit de boot in deze setlist. Ze sloten perfect aan bij de vibe van het concert.
We kunnen enkel hopen dat nu deze formatie kan blijven bestaan. De combinatie met deze nieuwe drummer en bassist geeft Stockdale vertrouwen en biedt de band net dat tikkeltje meer …
Victorious- New Moon Rising- Woman- Apple Tree- Love That You Give- White Unicorn- White Feather- Caliqueen- How Many Times- Gypsy Caravan- Dimension- Simple Life- City Lights- Pretty Peggy- Pyramid- Colossal--- Vagabond- Joker&the Thief
Neem gerust een kijkje naar de foto’s
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wolfmother-27-04-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/electric-citizin-27-04-2016/
Organisatie: Live Nation
Voor een heerlijke pot onvervalste seventies hard-rock moest je vanavond in Het Koninklijk Circus zijn, een leuke zaal trouwens waarmee Wolfmother frontman en showbeest eerste klas Andrew Stockdale volledig in zijn nopjes was.
We vonden het al doodjammer toen wij zo ongeveer anderhalf jaar geleden vernamen dat Wolfmother er mee zou ophouden. Wij waren des te meer opgewekt toen er nieuwe berichten de ronde deden dat Stockdale gewoon een volledig nieuwe band had samengeraapt en onder de naam Wolfmother verder zou rocken.
Hier vanavond bleek dat de nieuwe jongens zowaar nog meer energie konden opwekken dan Stockdale’s voormalige kompanen. Vooral de bassist/keyboardspeler bleek een halve gek te zijn die zijn orgel zonder enig mededogen fel molesteerde. Bovendien was het afro kapsel van de man zowaar nog imposanter dan dat van Stockdale zelf wat diens rock’n’roll gehalte nog wat meer de hoogte injoeg. Een tweede gitarist hield zich iets meer gedeisd maar zorgde wel voor een sterke onderbouw van Stockdale’s wilde riffs en songs.
Wolfmother vloog er in met “Dimension”, de toon was gezet, het komend anderhalf uur zou het gaspedaal onophoudelijk ingedrukt blijven. Al vroeg in de set blies Stockdale er op fenomenale wijze twee van zijn prijsbeesten door, de geweldige kopstoten “New moon rising” en “Woman” (zie het als Wolfmother’s eigenste “Whole lotta love”) strak na elkaar. Even naar adem happen, was dat, maar neen, geen tijd daarvoor, Wolfmother stoomde onvermoeibaar verder.
Led Zeppelin en Black Sabbath hingen natuurlijk weer gans de avond in de lucht, maar ook de brute power van The White Stripes heeft Wolfmother niet ongemoeid gelaten, het explosieve en mega fantastiche “Apple tree” hiervan als levend bewijs. En dan die stem ! enkel Matthew Bellamy van Muse (nog zo een multitalent) kan met dergelijke hoge vocalen overeind blijven, een ander voorbeeld kennen we niet.
De gloeiend hete songs van ‘Cosmic Egg’ als “California Queen” (Sabbath meets Queens of the stone age), “Phoenix” en “In the castle” barstten van de power en stonden mooi te blinken naast de vroegere mokerslagen als “Colossal” en “White unicorn”.
In de zinderende finale ging het dak er helemaal af met “Vagabond” en het helse “Joker & the thief”, de absolute explosie, hoogtepunt der hoogtepunten.
Amai, mijn oren, wat een geweldige avond.
Setlist : Dimension – Cosmic Egg – California Queen – New moon rising – Woman – White unicorn – Colossal – Apple tree – White feather – Phoenix – 10.000 feet – Pilgrim – Back round – In the castle – Vagabond (bis) – Joker & the thief (bis)
Organisatie: Live Nation
Drie jaar terug waren we sterk onder de indruk van het titelloze debuut van Wolfmother, de band uit Sydney, onder Andrew Stockdale. De groep blies toen de retro/hardrock nieuw leven in en onmiskenbaar waren de invloeden van Led Zeppelin en Black Sabbath; ook klinkt de subtiliteit door van het toetsenwerk van Deep Purple en The Doors. Moordende snedige gitaarriffs, beukende drums en bezwerende toetsen gaven elan aan hun sound.
Maar na dit overweldigende debuut ging de band door een diep dal, ontsloeg Stockdale de andere twee leden en moest een nieuwe band formeren. Vandaar het lange wachten op ‘Cosmic Egg ‘. Maar het was het wachten waard en ze hebben hun “ei” gelegd in twaalf puike gevarieerde retrorockers. De band trekt alle registers open op de stevig, gedreven “California queen”, “New moon rising” en “Sundial”; ze hebben boeiende, broeierig opbouwende songs klaar als “In the morning”, “10.000 feet” en de titelsong. Ze nemen wat gas terug op het sfeervolle “Far away”. Op “Pilgrim” en “Phoenix” klinkt de ‘70’s psychedelica door en tot slot intrigeren ze met “Violence of the sun”.
Net als op hun debuut spelen ze bruisende, energieke en slepende ‘70’s retrorock, laten ze de instrumenten spreken en klinken ze breder, maar minder stampend en ronkend …
Nederlands 
Français 
