True Zebra - Veel mensen proberen de zwarte kant van het leven weg te duwen, niet te accepteren. Terwijl je dat eigenlijk zou moeten omarmen
True Zebra is het project rond Kevin Strauwen die op eigenzinnige wijze zijn weg baant in het elektronische muzieklandschap. De man wist ons al enkele keren aangenaam te verrassen, zoals bij zijn vorige release 'War of the words'. Er zat vier jaar tussen die release en de nieuwste 'Idiorhythmic'
We volgen de man al sinds zijn titelloos debuut in 2012. Over de opvolger 'Adoremotion' schreven we ''Net het balanceren tussen dreigende klanken , de pop aanvoelende sound en de aankleding doen ons denken dat True Zebra met deze plaat ‘Adoremotion’ een heel ruim publiek van elektrofans kan aanspreken. Binnen de brede waaier van genres, is dit een heel goed voorteken. We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.''
Het voortdurend in uitersten flirten is ook de rode draad op het laatste werk 'Idiorhythmic'. De recensie kun je hier eens nalezen.
We zagen True Zebra live op BIM Fest in De Casino (Sint-Niklaas) . Live zet hij de kenmerken in de verf. Naderhand hadden we een fijn gesprek over dat optreden, de release, de remix plaat ‘Weird Sex’ , de ambities en de verdere toekomstplannen .
Ik volg je al sinds je debuut in 2012 dat is tien jaar geleden, wat waren de diepte- en hoogtepunten tot nu toe?
Ik werk niet echt met dieptepunten. Ik heb ooit, helemaal in het begin een optreden gedaan op een lege Kaai in Antwerpen. Maar ook dat was geen dieptepunt, dat zijn herinneringen en een soort leerproces. Gewoon je best doen, of er nu veel of weinig publiek is. Daar draait het steeds om.
Dat je er gewoon voor gaat voelde ik gisteren wel tijdens je optreden, of je nu voor tien of duizend man speelt, speelt bij jou geen rol. Dat siert je wel
Dank u. Gewoon doen, dat lukt niet altijd, ik sta alleen op een podium, maak alles zelf tot en met de video dus een klein technische hapering kan je soms heel even uit je lood slaan. Ik voelde aan dat er snel een klik was tussen mij en het publiek. Na twee jaar niet optreden deed dat deugd.
Wat me opviel aan je optreden, heel energiek ben je bezig, je hebt een prachtige stem en springt nog eens in het publiek
Dat is iets dat op het moment zelf komt. Er was genoeg publiek maar ik kon me nog tussen de mensen duwen en rondlopen. Het hangt allemaal van het moment af en daar speel ik mee.
Hoe waren de reacties?
Als je reactie krijgt is het over het algemeen altijd wel positief. Ik heb wel eens gehad, op een ander optreden, dat iemand zei na het optreden ‘het vorige optreden vond ik niet zo goed’ maar dan weet ik ook niet waar het over gaat. En ik wil graag wel bijleren. Misschien voelde ik me niet goed die dag of zo... in elk geval de reacties meteen na een optreden zijn altijd goed.
Over je laatste plaat “Idiorhythmic’’ schreef ik ‘’We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.'' Je klinkt binnen de EBM wel uniek, is dat een bewuste keuze? Ben je een muzikale kameleon binnen het elektronische muzieklandschap of is dat te ver gezocht?
Nee dat is niet ver gezocht, ik hoor dat nog van mensen. Mijn favoriete muziek komt uit alle hoeken. Net omdat mijn waaier aan muzikale invloeden zo breed is, sijpelt dat ook in mijn muziek en live performance en pas ik hierdoor als een ‘net iets anders’ in redelijk wat genres.
Het flirten met uitersten tussen donker en licht viel me ook op, niet alleen op plaat maar ook live. wederom een bewuste keuze?
Dat is het leven. Veel mensen proberen de zwarte kant van het leven weg te duwen, niet te accepteren. Terwijl je dat eigenlijk zou moeten omarmen. Voor mij is muziek een uitlaatklep. Het probleem is dat mensen niet willen horen als het slecht gaat, en het leren dat te omarmen een leerproces is. Ook dat probeer ik in mijn muziek te stoppen en sowieso komt het er onbewust toch in. Als iemand vraagt ‘hoe gaat het’ wees gewoon doodeerlijk… Er schuilt veel hoop in mijn muziek, het klinkt wel donker maar ik probeer dat lichtpuntje aan het einde van de tunnel te laten voelen.
Hoe waren de algemene reacties op die plaat (beetje op een slecht moment) , heeft het weer nieuwe deuren geopend?
De plaat moest er gewoon komen. Ze lag al een jaar klaar. Het was puur een emotioneel hoofdstuk dat ik van mij moest afschrijven. Er is wel een verschil met tien jaar geleden qua response, bij mijn eerste plaat had ik bijvoorbeeld een luistertip gekregen in De Standaard. Maar nu heeft de algemene en de zogezegde alternatieve media nog minder aandacht voor de kleinere bands en artiesten dan toen. Het is anders geworden op dat vlak. Zoals je in de ecologische sector greenwashing hebt is er in de muziek ook indiewashing.
Na al die jaren zijn er nog ambities of doelen die je absoluut wil bereiken? Buitenland?
Een van de dromen dat ik heb is ooit in Amerika optreden, Japan mag ook. Nu wordt alles sowieso even wat moeilijker omdat veel festivals twee jaar achterstand moeten inhalen. Grote kanonnen komen nu met een plaat en tour af en ze zijn duurder.
Was optreden op BIM Fest dan een mijlpaal voor jou?
Ik ben zeer blij hier terug te mogen staan, maar ik zie het niet zo. Het is een fijn samenzijn onder vrienden, publiek en muziek. Sommige van die vrienden zie ik ook als ik in Duitsland speel. Muziek maken is een deel van mijn levensadem maar het is ongelooflijk leuk als je op een plek toekomt zoals Bimfest dat een warm familiegevoel heeft en waar we veel kunnen lachen.
Als je moet kiezen, een groot podia afsluiten (Werchter, Sportpaleis) of toch maar iets meer uitbouwen binnen het club circuit? Wat verkies je en waarom?
Veel obscure, klein of grote plekken om muziek te vieren zijn welkom. True Zebra transformeert wel goed op veel locaties. Voorliefde voor de donkere plekken lijkt me aantrekkelijker aangezien de video ook een deel is van de zebra wereld.
In 2021 bracht je een remix EP uit ’Weird Sex’. Was dat een ‘tussendoortje tijdens de corona’ periode of hoe moet ik dat zien (die plaat is wat aan mij voorbij gegaan sorry)
Ik sta niet echt te springen voor remixen zonder kader maar ik had het plan om dit te laten remixen door vrouwen, vooral om een andere kijk te vinden wat ze daarmee konden doen met die nummers ‘Weird’ en ‘Sex’. Dat is helaas niet gelukt, ik kreeg daar weinig reactie op. Enkel de groep ‘Onrust’ reageerde positief. Dan was de keuze nadien snel gemaakt en ik was super tevreden dat Crash Course In Science, Implant, Hantrax en Intens positief reageerden. De EP is echt een apart eilandje geworden dat werkt.
Ik wou het ook eens hebben over deze COVID tijden. Hoe heb je de laatste twee jaar deze coronatijden doorstaan?
Die eerste lockdown was een tijd om te herbronnen, dat viel goed mee na wat stress weken. Maar de tweede en derde voelde telkens eenzamer aan. Ook met mijn werk, ik heb een eco winkel met mijn ma, dat heeft toch een aantal maanden moeten sluiten. En dan open ik nog niet eens het deksel van wat ik zag in de maatschappij.
Is dat een bron van inspiratie? Ben je er sterker uit gekomen of op je grenzen gebotst?
Ik heb altijd iets gehad van, ook al luistert er niemand naar mijn muziek, ik zal dat altijd blijven doen en platen blijven uitbrengen. Soms denk ik wel , zoals iedereen, waarom doe ik het nog? Als ik een slechte review lees waar ik commentaar krijg dat de laatste plaat over seks gaat. Dat is niet zo , het gaat over een onbegrijpelijk en onwetende diepe connectie tussen twee mensen. Dan denk je wel eens ‘pfff …’. Ik doe alles alleen en er is nauwelijks een buffer dat kan soms vermoeiend zijn omdat je de enige bent die telkens moet vechten.
Heb je al nieuwe nummers?
Niet echt behalve een tweetal die zeker afgewerkt zullen worden. Ik heb gisteren wel iets nieuw live gebracht. Ik weet nog niet goed hoe ik de nieuwe nummers ga aanpakken. Ik ga dat nog eens aanvoelen. Maar ben er wel mee bezig, in mijn hoofd dan toch. De omzetting gaat ook over gevoelens overwinnen.
Wat zijn dan wel de verdere toekomstplannen ?
Zeker verder werken aan een nieuwe plaat en vooral meer optreden. Ik wil ook een nieuwe instrumentale soundtrack afwerken onder de naam ‘newuarts’. Ik zie wel welke richting het uitgaat. Dat er iets komt, is zeker.
Jij slaagt er wel in om iets uniek te doen binnen de EBM, maar ik krijg de indruk dat veel fans op zoek gaan naar de zoveelste kopie van Front242 of Neon Judgement, zorgt dat ervoor dat ze jou meer ‘negeren’ binnen de scene? Of is dat net niet het geval?
Door het publiek niet, de meeste zijn opgegroeid of beïnvloed door de jaren ’80 en staan zeker open voor een meer avontuurlijke aanpak. Zelfs de harde kern EBM fans. De organisatoren hebben misschien meer vrees? Mijn sets kunnen gevarieerd zijn en passen in de meeste settings. Gewoon een bliksem energie delen met het publiek, dat is wat ik doe.
Dank voor dit fijne gesprek, en we blijven je ook na tien jaar nog steeds op de voet volgen
Red Zebra - Peter Slabbynck - Red Zebra heeft plannen om mini-album 'Bastogne' opnieuw op vinyl uit te brengen
De vaccinatie komt maar traag op gang, heel wat zomerfestivals zijn al uitgesteld tot volgend jaar. Het ziet er - momenteel - naar uit dat we straks opnieuw naar kleinschalige, coronaproof concertjes zullen moeten/kunnen gaan. Na het succes van de akoestische trio-bezetting van Red Zebra vorig jaar bereidt opper-Zebra Peter Slabbynck een nieuw offensief voor: met opnieuw een bezetting als akoestisch trio, maar nu met nummers van bijna alle bands waar hij in speelde. Behalve Red Zebra zijn dat The Boy Wonders, de Lama’s en the John Lennon Rifle Club, wat resulteert in de ZebraLamaWonderJohn-show. Een mooie aanleiding om eens samen met Peter Slabbynck te grasduinen door de herinneringen aan al die bands.
De geschiedenis van Red Zebra is genoegzaam bekend, maar wat was ook alweer The Boy Wonders?
Met Red Zebra hadden we in 1980 de finale gehaald van de Rock Rally, een handvol singles, een mini-album en een album uitgebracht. Met wisselend succes maar wel met heel wat optredens. We kwamen met Red Zebra in 1985 op een punt dat ik vond dat ik alles gezegd had. En muzikaal wisten we het even niet meer, zaten we op een dood spoor. Ik vind het altijd leuk om nieuwe dingen te proberen en met nieuwe mensen te werken en dat werd dan The Boy Wonders. We begonnen met weinig ambitie en de poppy garagerock die we brachten stond een eind af van de postpunk van Red Zebra. Het zat eerder in het straatje van The Mudgang en The Spanks. Er zat geen groot plan achter, maar voor we het wisten haalden we met The Boy Wonders in 1986 opnieuw de finale van de Rock Rally. Met als resultaat een bronzen medaille, ex-aequo met Wolf Banes. We deden tal van optredens, oa een tour als support van Won Ton Ton, brachten we een single en een maxi-single uit en stonden op een verzamelaar van het legendarische Boom! Records van JP Van. Dat was allemaal leuk, maar na verloop van tijd pikte ik toch terug de draad op bij Red Zebra. Twee leden van de laatste bezetting van The Boy Wonders heb ik nadien nog ingelijfd bij Red Zebra. Eén ervan zit zelfs in de huidige line-up!
De Lama’s zitten wel nog bij heel wat veertigers fris in het geheugen
Dat was mijn band met Kloot Per W en de legendarische Lolita Lama. Ik wou heel graag eens lyrics schrijven in het Nederlands. Vooral over seks. Een democassette met 'De Ideale Penis' belandde bij Studio Brussel presentator Jan Hautekiet die dat nummer maar bleef draaien tijdens zijn 'Hallo Hautekiet'. Dan zijn we hals over kop de studio ingedoken om een deftige versie 'De Ideale Penis' op te nemen. Daarna volgden zeer veel concerten, een paar singles in 'De Afrekening' en een album, dat het nu - voor een Belgische CD - heel goed doet op Discogs. Misschien moeten we die eens opnieuw uitbrengen, op vinyl. Er staan immers echt goeie songs op zoals 'Blijf Binnen' en 'Laatste Woorden'. De Lama’s waren een heel leuke tijd, maar op een bepaald moment waren er te veel spanningen tussen Kloot en mijzelf. Ik heb sinds kort wel opnieuw contact met Kloot en we wisselden al een paar ideeën uit, maar het is nog veel te vroeg om al te spreken van een comeback van De Lama’s.
Voor de John Lennon Rifle Club moeten veel mensen al wat dieper graven in hun herinneringen
Wat misschien een klein belletje zal doen rinkelen is de single 'Wanna Be Adopted By Madonna'. Ik had het vorige zomer al eens gedropt in de bis van de akoestische set van Red Zebra. Bij wijze van fun. JLRC was immers Red Zebra plus gitariste Nathalie Van Laeke. Maar ik ben vooral trots op 'Panic On A Plane', een nummer over vliegangst, iets waar ik vroeger last van had. En 'This Is Not Another Ramones Song', volledig gepikt van The Ramones, mag er ook zijn. Het wordt deze zomer de helft Red Zebra-nummers en de andere helft komt van de overige drie bands. Met gewoon een kopie van de Red Zebra-set van vorig jaar zouden we misschien meer geboekt worden en elke avond meer applaus krijgen, maar dat is geen uitdaging. En Hazy en Sam doen ook weer mee uiteraard. We zijn al begonnen met repeteren en ik kijk er enorm naar uit.
Van je nieuwe project PESCH speel je geen nummers
De nummers van PESCH hebben weinig lyrics en zijn moeilijk te ‘vertalen’ naar een akoestische set. Maar voorts gaat alles prima met PESCH. De EP 'Melba' met vier nummers is klaar en komt deze maand uit op een oplage van 300 copies op splattered vinyl op ons eigen label Apricot Records. Het eerste officiële concert van PESCH staat nog steeds op de agenda voor de Sinner’s Day in Oostende, met Front 242 en the Neon Judgement. Al plannen we hier en daar nog een try-out, bijvoorbeeld in de B52, als corona het toe laat.
Maar ook Red Zebra heeft plannen voor dit jaar?
Klopt. Dit jaar wil ik met Red zebra ‘Bastogne’ na 40 jaar opnieuw opnieuw op vinyl uit brengen. Er zijn daaromtrent nog meer plannen. Zo heb ik aan een paar bands gevraagd een nummer van 'Bastogne' te coveren. Wie? Dat verklap ik nog niet. Ik ben ook een Nederlandse tekst aan het maken voor 'Living Room'. Het wordt geen pure vertaling, maar een tekst over chronische pijn voor de VZW Breinstorm die rond dit thema werkt. We zullen hopelijk binnenkort een nieuwe drummer hebben bij Red Zebra. Zonder veel reclame te maken hebben zich een twintigtal kandidaten gemeld, waarvan er acht in eerste instantie een auditie mogen komen doen zodra de coronamaatregelen dat toelaten. Als dat vlot verloopt kunnen we in de loop van de zomer en in het najaar opnieuw met een volledige bezetting Red Zebra-shows brengen. En ik ga meezingen op een track van de Italiaanse Numa Echoes. Deze Italiaanse brengt interessante elektro. Ondanks corona zit ik niet stil dus, integendeel.
Pics homepag @Heidi Mares
True Zebra is het project rond Kevin Strauwens die op eigenzinnige wijze zijn weg baant in het elektronische muzieklandschap. De man wist ons al enkele keren aangenaam te verrassen, zoals bij zijn vorige release 'War of the words'. Er zat vier jaar tussen die release en de nieuwste 'Idiorhythmic'
We volgen de man al sinds zijn titelloos debuut in 2012. Over de opvolger 'Adoremotion' schreven we ''Net het schipperen tussen dreigende klanken , de pop aanvoelende sound en de aankleding doen ons denken dat True Zebra met deze plaat ‘Adoremotion’ een heel ruim publiek van elektrofans kan aanspreken. Binnen de brede waaier van genres, is dit een heel goed voorteken. We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.''
Het voortdurend in uitersten flirten is ook nu weer de rode draad op het nieuwe werk 'Idiorhythmic'. Dat zet True Zebra in de verf op “Connection is Addiction”. Een song die duisternis (met streepjes EBM invloeden) en licht (door het toevoegen van lichtvoetige synhtpop klanken) bij elkaar brengen. Hij onderstreept het nog meer op “Wait Wait Wait” en het dreigende mooie “Weird”; soms aangrijpend, zeer meeslepend maar ook vaak om je in doodsangsten achter te laten o.m. op “Sex”. True Zebra kan als een razende tekeer gaan, tot je hersenpan op barsten staat en je ziel haast dreigt te branden in de Hel.
Op “Move” zijn de EBM elementen dan weer opvallend aanwezig en gaan we dansen tot in de vroege uurtjes. True Zebra sluit de plaat af met een elektronische mokerslag die in je gezicht tot ontploffing komt op de titelsong “Idiorhythmic”. Het tempo wordt opgedreven tot een climax , waarna alles plots bruut stopt, waarnij je totaal verweesd achterblijft in een donkere hoek, met een opvallend uitzicht op ietwat licht aan het eind van de tunnel.
Flirtende met uitersten zo horen we Kevin graag. We houden van afwisseling , en dit biedt True Zebra je over de hele lijn aan op de nieuwe schijf, wat in het verleden ook al zo was. Met het nieuwe meesterwerk slaagt Kevin er in ons te verwonderen, te laten nadenken maar ook voldoende te laten dansen. Hj laat het licht nog voldoende schijnen in de gang, zodat we onze weg vinden naar het einde van die donkere tunnel.
Besluit: We hadden eigenlijk niet anders verwacht van onze favoriete kameleon binnen dit elektronisch kader, True Zebra slaagt er in meeslepende elektronische muziek te verbinden met donkere, rauwe EBM en voegt er aanstekelijke synthpop aan toe; je zweeft veilig over de lijn tussen licht en duisternis.
Tracklist: Connection is addiction 03:56 Wait Wait Wait 03:34 Logistica and thelemia 04:03 Weird 03:40 Sex 04:10 Move 03:59 Idiorhythmic 04:06
Electro Rock/Synthpop/Electropop
Idiorhythmic
True Zebra
Exact 40 jaar na “I Can’t Live In A Living Room” (het B-kantje toen van “Innocent People”) brengt Red Zebra nog eens een single uit. Dankzij de coronacrisis is er helaas geen video bij, maar dat mag de pret niet drukken. “My Boss, The Robot” sluit veel beter aan op het oude en meest geliefde werk van de band, of toch beter dan vorige, vooral rockende singles als “Spit On The City”, “I Got The Microphone And You Don’t” en het inmiddels ook al bijna 20 jaar oude “Punks Don’t Have Barbecues”.
Deze “My Boss, The Robot” heeft een intro die bijzonder catchy is, met een retro en bijna rockabilly gitaartje en vooral een ritme dat voor vleermuizen en andere pogoënde medemensen heel dansbaar is. De lichtjes provocerende lyrics van Slabbinck maken het hier mooi af. Deze single is een mooi extraatje voor het verzamelalbum dat later dit jaar uitkomt (omdat alle vorige verzamelaars uitverkocht zijn).
Der Klinke-Red Zebra - Gedane zaken hebben geen keer. Ik wil vooruit kijken. Ik leef in het nu. En terwijl ik dit zeg, is het nu al vroeger. Zo snel gaat dat tegenwoordig
Red Zebra
2019-08-29
Erik Vandamme
Op donderdag 8 augustus kleurde het Josephine Charlottepark op Fonnefeesten gitzwart. Dat had te maken met de 'New Wave Eve' die werd georganiseerd. Met op de affiche Belgische kleppers van formaat zoals Allez Allez, Der Klinke en Red Zebra. Bovendien werd afgesloten met een heuse New Wave Classic om de danslustige zwartzakken onder ons tot de vroege uurtjes te vermaken. Het volledige verslag daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75291-fonnefeesten-2019-donderdag-8-augustus-2019-belgische-nostalgie-trip-voor-de-zwartzakken-op-fonnefeesten.html Wij hadden naderhand een zeer verrijkend gesprek met Sam Claeys (Red Zebra + Der Klinke) en Peter Slabbynck (Red Zebra)
Eerste vraagje aan Sam, u hebt vandaag twee keer opgetreden op korte tijd. Niet teveel pijn aan de vingers? Valt dat wat mee? Vergelijkbaar met twee marathons op korte tijd? Enfin, uw mening Sam
Sam: Doseren was de boodschap, maar dat mislukte. Dat valt allemaal wel mee, maar nadien gaat de adrenaline over in serieuze moeheid.
Peter: Sam moest aan het infuus na het optreden van Red Zebra. Zijn plan om mee te spelen met Allez Allez ging dan ook de mist is. Gelukkig was zijn nieuwe vriendin snel ter plekke voor enige kunstmatige ademhaling. Hoewel, zo kunstmatig leek mij die adem ook niet.
Oei vandaar de radiostilte naderhand Sam? Peter, ik las op facebook dat je wat sukkelde met je gezondheid , ik vond je toch zeer bewegelijk. Iets minder dan gewoonlijk. Maar toch.. gaat het zo een beetje ondertussen?
Peter: Yep, het kan gebeuren. Gelukkig heb ik in al die tijd nog maar weinig optredens moeten afzeggen. Ik hoop dat zo te houden. Al is het niet evident dat vals gebit en die glazen oogbol op hun plaats te houden tijdens een optreden.
We vonden het wederom fijn vertoeven in deze nostalgie trip, jullie verleggen ook nog steeds grenzen naar mijn mening. Hoe hebben jullie zelf dit concert ervaren vandaag?
Peter: Echt slechte concerten geven we niet meer. Maar het concert dat we op Fonnefeesten gaven, was zeker één van de betere van de voorbije maanden. En was ik helemaal fit geweest, dan had het echt kunnen knallen. Nu moest ik mij hier en daar wat inhouden. Gelukkig misschien voor de eerste rijen.
Zowel Der Klinke als Red Zebra zijn fenomenen die al zoveel jaar meedraaien in de scene. Vergeleken met de jaren '80 was is volgens jullie de meest opvallende verandering?
Sam:Je kunt volgens mij meer mensen bereiken door de algoritmes op Spotify en andere online streamers. En mensen luisteren naar veel meer verschillende genres.
Peter: Ik zweer bij mijn platendraaier.
Is er binnen die scene feitelijk veel veranderd, ik zie vaak steeds diezelfde bands opdagen op doorsnee new wave optredens. Terwijl er toch jong volk opstaat. Hebt u daar een verklaring voor?
Sam: Organisatoren willen uit de kosten geraken, en nemen veelal gevestigde waarden. Maar veel organisatoren steken ook jonge groepen in voorprogramma’s. Wij deden dat ook ten tijde van The Batcave.
Als ik het doorsnee publiek bekijk op een new wave en aanverwant gebeuren zie ik vooral leeftijdsgenoten of toch ongeveer. Heb ik het mis? Of komt daar nog jong volk op af? En heeft u daar een verklaring voor? Ik vraag dit omdat bij punk en metal concerten je bij nog steeds een opvallend jong publiek opdagen
Peter: Mocht we alleen spelen voor leeftijdsgenoten, zou ik er snel mee ophouden. Ik zie steeds meer jong volk bij onze optredens opdagen, zelfs op de eerste rijen. Tenminste als ik mijn bril met grote glazen opzet. Misschien moet ik binnenkort toch eens naar de huisarts.
Er zijn redelijk wat bands die terugkeren naar die jaren '80, met wisselend succes. Hoe staan jullie daartegenover?
Peter: Wij doen ons ding, zij doen hun ding. Het is het gezondst van vooral naar je eigen te kijken. Ik ben bezig met Red Zebra en vooral hoe de band op het podium nog beter, nog straffer kan klinken. Daar heb ik al werk genoeg mee. Sommige bands hebben de tand des tijds goed doorstaan. Andere veel minder. Zo hebben ook tandartsen weer wat werk.
Ik kan u enkele goede Tandartsen aanraden Peter, PM me even op facebook. Red Zebra stond ook op Sinnersday, jullie waren zelfs één van de absolute toppers. Er speelde eveneens een jonge band die snel aan het doorbreken is. Ik heb het over Whispering Sons. Wat is jullie mening over deze band?
Sam: Whispering Sons is een band die enorm gegroeid is in het laatste jaar. Ze doen het goed.
Peter: Mag ik ook een vraag stellen. Als de meest succesvolle Belgische new wave band van het moment, Whispering Sons, muziek maakt vol echo’s uit het verleden, waaronder ook Zebra, spelen wij dan muziek van vroeger of van nu? Interessant om daar eens over na te denken. Antwoorden graag op een gele briefkaart, zoals vroeger. Maar merci voor het complement wat Sinners Day betreft.
Gele briefkaart komt eraan! Red Zebra namen in 1980 ook deel aan Humo’s Rock Rally. Jullie geraakten zelfs tot in de finale. Waarom lukt het met een band als Whispering Sons wel om die Rock Rally effectief te winnen (in tijden dat die muziekstijl toch wat passé is)? En bij jullie niet?
Peter: Ik vind dit een ietwat vreemde vraag. De eerste keer dat iemand mij dit vraagt. Noch de tijden noch de twee bands zijn zomaar te vergelijken. Bovendien spelen er bij het winnen van gelijk welke wedstrijd heel wat factoren een rol. Dat is als appels met garnaalkroketten vergelijken. Lang geleden dat ik nog garnaalkroketten gegeten heb. Ik breng mezelf op ideeën!
Daar heb je een punt, en ik houd het ook bij garnaalkroketten. Een vraag die ik vooral aan bands en artiesten stel die al wat jaren bezig zijn. Weten wat je nu weet, zijn er dingen die je anders zou aanpakken?
Peter: Gedane zaken hebben geen keer. Ik wil vooruit kijken. Ik leef in het nu. En terwijl ik dit zeg, is het nu al vroeger. Zo snel gaat dat tegenwoordig.
Worden jullie nog steeds achtervolgd door het onsterfelijk succes van I Can’t Live In A Living Room Stoort het niet dat jullie door veel mensen enkel worden geassocieerd?
Peter: Een hele tijd terug had ik het daar wat lastig mee. Maar toen besefte ik dat het ook een sterkte was. Iedereen kan Red Zebra met iets identificeren. Als dat enkel Living Room is, ok. Als dat met meer is, des te beter. De minilp ‘Bastogne’ blijft voor mij ons beste werk.
Naast concerten brengt Der Klinke en Red zebra nog iets nieuws uit binnenkort? Vertel eens over jullie toekomstplannen?
Sam: Der Klinke brengt zeker nog nieuw materiaal uit. We zijn daar ook mee bezig. Stay tuned!
Peter: Plannen genoeg. Dromen ook. Als die echt zullen uitkomen, is een andere vraag. Red Zebra heeft zeker een toekomst. Er wordt elke dag aan gewerkt. Tussen de ouderdomsslaapjes door.
Is het eigenlijk in tijden van Streaming nog interessant genoeg om nieuw werk uit te brengen denken jullie? Met andere woorden, hoe staan jullie tegenover spotify en overvloed aan streaming en sociale media?
Sam: Meestal verkoop je uw platen nog op optredens, en minder in de platenwinkels, die er helaas bijna niet meer zijn. Een mens moet mee met zijn tijd, denk ik. En als jonge mensen onze muziek oppikken, dan is dat voor mij goed.
Na veertig jaar ervaring, heeft u als ervaren rotten in het vak nog een advies aan beginnende alternatieve bands?
Peter: Go your own way. En als het effe tegen zit, toch doordoen. Als het dan weer lukt, voelt dat zo goed. Het moet vreselijk zijn om in een band te zitten waarin alles lukt.
Merci voor het fijne gesprek heren. Heel verrijkend moet ik zeggen. Veel succes en we komen elkaar nog wel tegen
Het lijkt wat onwerkelijk als je er tegenwoordig de inhoud van De Rode Loper op na slaat, maar er was ooit een tijd waarin Belgische bands het moesten rooien zonder buitensporige media aandacht, dure opnamestudio’s en dito buitenlandse producers. Platen werden eigenhandig opgenomen, eigenhandig geproduceerd, en ja, als het moest zelfs eigenhandig aan de man gebracht. Begin jaren ’80 werd het Vlaamse muzieklandschap overspoeld door een heuse golf van dergelijke D.I.Y. exponenten, waarvan de meeste er niet veel meer dan een cult status hebben aan over gehouden. Naar aanleiding van nieuw (verzameld) werk steken twee van deze vaderlandse cult acts, Aroma di Amore en Red Zebra, momenteel terug de neus aan het venster. Afgelopen zondag kwamen beide bands in eerste instantie de versheidsdatum van hun back catalogue testen in een matig gevulde Balzaal van de Gentse Vooruit.
Net als generatiegenoten De Brassers en -het binnenkort even terug springlevende- Arbeid Adelt! valt het van oorsprong Mechels gezelschap Aroma di Amore (AdA) terug op het Nederlands als muzikale voertaal en is hun geluid te situeren in de minimale, vaak tegendraadse new wave hoek. Sinds hun Rock Rally avontuur in 1982 en enkele meningsverschillen daargelaten bleef de creatieve spil van AdA tot op de dag van vandaag nagenoeg ongewijzigd. Frontman Elvis Peeters (aka Jos Verlooy) oogt naast het podium als een minzame en ietwat verstrooide boekenworm die zo uit de jury van De Gouden Uil geplukt lijkt, maar eens op het podium ontpopt hij zich al vlug tot een politiek (in)correcte linkse activist met een messcherpe tong, onnavolgbare woordenschat en dito gebarentaal. Peeters’ cynische teksten worden muzikaal nog steeds ondersteund door de hoekige gitaarriffs en stuiterende drumcomputer van Fred Angst (aka Gerry Vergult) en de dwingende aan Jah Wobble refererende bas van Lo Meulen.
Ondanks de echo’s van Gang Of Four, Wire en het vroege PIL lijkt AdA’s muzikale formule anno 2010 verre van uitgewerkt. De pompende ritmebox van “Overleven” uit de vergeten mini LP ‘De Sfeer Van Grote Dagen’ (’85) opende een dik uur eigenzinnige bloemlezing uit drie decennia AdA. Ook de recente vinyl compilatie ‘Ongehoord’ met voornamelijk nooit eerder uitgebrachte nummers kwam hierbij aan bod, zoals tijdens het snedige “Snoep Voor Haar”. Zielsgenoten Wire hoorden een fraai vertimmerde versie van hun “Heartbeat” langskomen als “Hartslag”, het enige echt nieuwe nummer in de set dat pas afgelopen februari in muziekcentrum TRIX werd ingeblikt. De Belpop classic “Gorilla, Dans De Samba” (‘83) werd weliswaar geweerd uit de set, maar in ruil werd diens even aanstekelijke B-kantje “Dobberman” geserveerd.
Zonder ooit te vervallen in gepreek deelde de alerte analist in Peeters zoals in de grote dagen hier en daar een linkse uppercut uit aan het politieke establishment zoals tijdens “De Aarzel”, een niet mis te verstane sneer naar de voorstanders van het confederalisme. Ook persoonlijke favoriet “In Jou Maag” ontbrak gelukkig niet, het was opnieuw genieten toen het geniale stukje poezie “Ja ik wou met jou naar bed, maar niet als een maagtablet” voorbij kwam draven. De encores “Mongool” en de bijna-hit “Voor De Dood” besloten een indringende set propvol vaderlandse muziekgeschiedenis. Benieuwd of Vanthilt, Van Roelen & Van Acker dit komende herfst nog kunnen overtreffen...
Vlak na AdA’s uppercut leek het optreden van hoofdact Red Zebra op het eerste zicht wat overbodig. Want laat ons eerlijk zijn: de Brugse punkwave veteranen hebben hun muzikale sporen vooral verdiend in de donkerste helft van de jaren ’80, maar blonken de jongste decennia niet bepaald uit in memorabel songmateriaal. Eén constante valt er echter wel te bespeuren sinds hun Rock Rally deelname in 1980, met name de uitstekende live reputatie van de West-Vlamingen die hen trouwens ook in onze buurlanden momenteel nog heel wat krediet oplevert.
Zoals aangekondigd door organisator New-Wave-Classix koos Red Zebra voor een soort ‘best of’ formule en werden recente of nieuwere nummers (gelukkig) slechts bij vlagen de set binnen gesmokkeld. Opener “Agent Orange” is zo een eerder doordeweekse rocker uit het jongste live album van Red Zebra, maar gaf wel aan dat de groep hecht en strak op elkaar ingespeeld leek. De grappen en grollen van de clowneske frontman Peter Slabbynck zijn soms wat belegen, maar gelukkig heeft Red Zebra met gitarist Geert Maertens en drummer Johan Isselee nog twee andere oudgedienden in de rangen die de groep anno 2010 de nodige credibiliteit opleveren. Beste bewijs hiervan kregen we tijdens het indrukwekkende trio “The Ultimate Stranger”, “Paradise Lost” en “Shadows Of Doubt” dat ons prompt terug flitste naar de hoogdagen van de vaderlandse cold wave. Minder geslaagd waren dan weer de covers van “Winning” (The Sound) en “Transmission” (Joy Division), twee holy grails uit het new wave tijdperk waarbij de groep weliswaar verdienstelijk musiceerde maar Slabbynck vocaal toch wat te kort door de bocht ging.
Aan het einde van de set werd in de voorste gelederen een bescheiden pogo feestje ingezet met de weliswaar onvermijdelijke doch onverslijtbare Belpop anthems “I Can’t Live In A Living Room” en “The Art Of Conversation”. Uit de twee daaropvolgende bisrondes onthouden we vooral de nog steeds heel knappe cold wave instrumental “Bastogne”, het vergeten B-kantje “Innocent People” van Red Zebra’s eerste single uit 1980 en de obligate mond-vol-banaan act tijdens “Man Comes From Ape”. En wat de covers betrof leek derde keer echt wel de goede keer, want Slabbynck & co slaagden er wonderwel in om via een gedreven versie van Magazine’s “Shot By Both Sides” met brio afscheid te nemen van het publiek.
Aroma di Amore en Red Zebra mogen dan wat uitstraling op en naast het podium betreft wel elkaars tegenpolen zijn, elk op hun eigen manier bezorgden beide bands een leuke new wave avond aan zowel nostalgische oudere fans als aan nieuwsgierige jongelingen. Dus wat dat betreft zit het met de versheidsdatum van het Aroma en (vroege) Zebra oeuvre wel snor...
Organisatie: Amusez-Vous
Nederlands 
Français 
