De derde plaat al van deze Poolse psych rockers. Vergeef het ons dat wij de eerste 2 gemist hebben, we halen zeker onze schade in.
Weedpecker is een band die het houdt bij flink uit de kluiten gewassen psychrock met stoner uitwasemingen, prog-rock uitstapjes en volbloed hard-rock riffs. Zelf hebben de heren het over ‘drugrock’, waarmee ze ook meteen de groepsnaam hebben uitgeklaard.
Voor deze derde plaat tekende Weedpecker bij het Duitse label Stickman Records en daar vertoeven ze in hun geliefkoosde biotoop, tussen onder meer Motorpsycho, Elder, King Buffalo, The Heads en Spidergawd. Allemaal bands die al wat ruimtereizen hebben afgelegd en die niet kijken op vijf minuten meer of minder, in één song wel te verstaan.
Bij momenten doet Weedpecker zelfs een beetje denken aan de eerste platen van Tame Impala, in de tijd dat die nog geen kermismuziek maakten maar wel avontuurlijke psychedelische rock. Doch over ’t algemeen scheuren de riffs hier toch een stuk harder en duren de space-excursies heel wat langer. Drie kwartier, vijf songs, er mag dus al wat gejamd en gefreakt worden. En dat doen ze met klasse, het is een plezier om mee in de flow te gaan. Heel vaak neigt Weedpecker naar Motorpsycho, check de gelaagdheid in de songs, de rustige intro’s en mijmeringen, de geestverruimende solo’s en de daaropvolgende heavy instrumentale uitbarstingen. Zo is elke song een avontuurlijke trip die verschillende tussenstations aandoet, met “Embrace” en “From Mars To Mercury” als voornaamste  hoogvliegers.

Ooit was MGMT een hip en relevant groepje die met uiterst aanstekelijke singletjes “Time To Pretend”, “Electric Feel” en “Kids” een frisse nieuwe wind joeg doorheen het hitparadelandschap.
Dat MGMT voor eeuwig zal vastgekluisterd zitten aan dit triootje hits heeft alles te maken met de pijnlijke vaststelling dat ze er sedertdien niet meer in geslaagd zijn om met evenwaardige succesnummertjes op de proppen te komen. Verwoede pogingen werden ondernomen op albums als ‘Congratulations’ en ‘MGMT’, maar het is nooit meer geworden wat het ooit geweest is.
Op vandaag is MGMT een doordeweeks elektro popgroepje met een goedkope sound die gerecycleerd is uit lichtvoetige synthpop van eightiesbandjes als OMD, A Flock Of Seaugulls of, erger nog, Kajagoogoo en fuckin’ Pet Shop Boys.
Op ‘Little Dark Age’ treffen we meer bubblegum dan song, meer kitsch dan hits, meer goedkope elektrodeuntjes dan frisse melodieën, meer plastiek dan goud, meer verpakking dan inhoud.
Niet echt een tijdloze sound dus, wel eentje die om onbegrijpelijke redenen dezer dagen terug hip is. Voor zo lang het duurt natuurlijk. Speciaal voor dit soort bandjes werd de term ‘vergankelijk’ uitgevonden.

Yungblud  is het alter ego van het nieuwbakken tieneridool Dominic Harris en die klinkt een beetje als de missing link tussen One Direction en Arctic Monkeys. In een onding als “Anarchist” menen wij zelfs Rihanna te horen. U heeft misschien geen idee wat u zich hierbij allemaal moet voorstellen, maar wij worden er alleszins niet euforisch van.
Er staan amper 5 songs op dit debuutplaatje en die zijn voor ons meer dan genoeg om die bakvis en zijn bandje volledig te wantrouwen.
In de UK is Britpop blijkbaar een verplicht vak geworden in de kleuterklas, en dan komen daar onvermijdelijk dit soort boysbandjes of tieneridolen uit voort. Je hoort, ruikt en voelt gewoon dat er een gewiekste mediacampagne achter schuilt om dit te pushen richting hitlijsten. Het klinkt allemaal zo fake, maar de modale tiener of StuBru fan heeft dat doorgaans toch niet door, dus zal dit jochie hoogstwaarschijnlijk wel  in zijn opzet slagen.
Harris weet nog niet echt op welk publiek hij zich moet richten en schiet dan meer lukraak zijn pijlen in alle mogelijke richtingen.
Dit is noch mossel noch vis, Yungblud balanceert op de lijn tussen indie-pop met iets te opzichtige Arctic Monkeys trekjes  en slappe r&b. Het lijkt ons eerder iets voor Ed Sheeran fans die van zichzelf vinden dat ze heus ook wel iets afweten van ‘alternatieve’ muziek.
Hier kunnen wij dan ook niks mee aanvangen, doch iemand anders wel, menen wij . Een piepjong publiek, check. Gillende meisjes, check. Hitparade, check. Rock Werchter? Zit er dik in.
Wij klasseren dit in het schuif ‘wegwerptieneridolen’.

Met die nieuwe hypes uit de UK weet je maar nooit. Als ze met een onding als Yungblud komen opdagen dan is het voor ons hoogtijd om even de hond uit te laten, maar wanneer er iets spannends als Shame op ons afkomt komt dan zijn wij razend enthousiast. Shame is het meest opwindende bandje dat uit de UK is komen overwaaien sinds het al even bewogen Idles. Het gaat soms toch wel de goede richting uit met die nieuwe Britse groepjes.
Wat Shame siert is dat de jongens to the point blijven en overdaad mijden, ‘Songs Of Praise’ bevat 10 vlijmscherpe compacte songs en hoegenaamd geen ballast. De songs flirten met punk, indie-rock, pop en post-punk en ze knallen stuk voor stuk bijzonder explosief uit de speakers. “Rizzla” is een verdomde catchy single, een hit die niet uit onze kop weg te branden is. Op “Concrete”  voelen we dezelfde zinderende spanning als op de laatste van Protomartyr en op het geweldige “The Lick” gaan The Amazing Snakehaeds bij The Libertines op bezoek. De gebeten punkertjes “Tasteless”, “Donk” en “Gold Hole” doen sterk denken aan het al even fantastische Idles, die andere Britse post-punk revelatie. “Friction” gaat terug in de tijd en verkent eventjes met succes de Madchester scene van Happy Mondays en Charlatans om dan iets verder bij The Godfathers uit te komen.
Pas op de afsluiter “Angie” haalt Shame de voet van het gaspedaal en nemen ze de tijd om er een 7 minutenlange trip uit te puren die het beste van Oasis, Savages en Iceage bij mekaar brengt.
Een wervelend debuut van een bende veelbelovende Britse jong wolven.
Shame speelt op 22/05 in een helaas al uitverkochte Botanique. Voor het concert in l’Aéronef in Lille op 20/05 zijn er wel nog tickets.

Amenra - Niet voor gevoelige oren
Amenra – Boris
Aéronef
Lille
2018-02-21
Sam De Rijcke

Een dubbele affiche eigenlijk, met twee bands die wereldwijd gestaag een serieuze cultstatus verworven hebben in de analen van de extreme underground-metal.
Beide bands kregen de tijd om een volwaardige set te spelen maar de hoofdmoot van het publiek bleek toch wel voor Amenra te zijn gekomen. Een en ander kon natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat Lille op een boogscheut van West Vlaanderen ligt terwijl Japan toch net iets verder is.

Als je weet dat het Japanse Boris al eens een plaat heeft opgenomen samen met de monnikskappen van Sun O))), dan mag het niet verwonderlijk zijn dat dit trio zweert bij een trage, extreem logge en slopende sound. Ook hun laatste wederom imponerende plaat ‘Dear’ is voorzien van een hoge graad van ‘heaviness’, wat zich duidelijk manifesteerde in hun live set. Boris produceerde typisch zo een geluid waar een mens zich best liet in mee drijven, anders beleefde men er niks aan. Echte songs waren er bijna niet te horen, eerder een heavy geluidstapijt voorzien van dreigende drones en loodzware gitaren. In hun extreme post-metal schuwden ze het experiment niet, wat het geduld van de toeschouwers al eens op de proef durfde te stellen. Soms werd het iets te langdradig, vooral wanneer een overenthousiaste drummer te veel en te lang allerlei dierlijke uithalen door de microfoon joeg. Maar voor de rest bleek Boris een indrukwekkend trio die met imposante en tergend trage slowmotion-metal de zaal meer dan een uur bij de keel greep. Een absoluut hoogtepunt was een bij wijlen ingetogen en elders dan weer scheurend en gierend “Dystopia-Vanshing Point”, niet toevallig ook de uitschieter van dat nieuwe album.  

Over Amenra wordt wel eens zeer lyrisch gedaan, wat eerder uitzonderlijk is voor een metalband. We lezen en horen vaak dingen als ‘transcendentaal’, ‘helend’, ‘buitenaards’ of ‘apocalyptisch’. Het is bij ons nog niet zo ver gekomen dat deze band ons in een ander universum brengt, maar we begrijpen de hele heisa wel. Het moet gezegd dat Amenra qua intensiteit in België zijn gelijke niet kent.
Zanger Colin Van Eeckhout schreeuwde zich bij momenten de pikzwarte ziel uit het lijf terwijl de band een massieve en indringende sound creëerde die snoeihard door de ruimte knalde. De solide moordsound kon geregeld naar adem happen in verstilde momenten waarbij de zaal het muisstil hield. Het is een gekende formule, van geruisloos naar verschroeiend hard en weer terug, maar Amenra beheerste die als geen ander. De desolate zwart-wit beelden op de achtergrond benadrukten nog wat meer het mystieke karakter van deze intense post-metal. Het deed ons trouwens denken aan de apocalyptische beelden die onlangs het concert van Godspeed You! Black Emperor ‘opfleurden’. Trouwens nog zo geen kwade vergelijking, je zou Amenra met een beetje goeie wil eigenlijk wel de GY!BE van de post-metal kunnen noemen. Maar goed, Amenra was vooral zichzelf vanavond, en dat was heel wat. In tegenstelling tot de collega’s van Boris, had Amenra wel degelijk echte songs in huis, zij het venijnige lappen post-metal die hardvochtig door merg en been gingen. Uitschieters hoeven we hier niet op te noemen, daarmee zouden we de rest oneer aandoen. We geven u hierna gewoon de volledige setlist cadeau.

Feit is dat een Amenra concert een unieke, intense en geestverruimende beleving is van begin tot einde. Oei Oei, we gaan nu ook nog lyrisch worden.

Setlist : Boden – Plus Près de Toi – Razoreater – Children Of The Eye – Nowena 9.10 – Thurifer et Clamor ad te Veniat – Terziele – Am Kreuz – Diaken

Organisatie: Aéronef, Lille

Met het weirde ‘Pearl Mystic’ kon Hookworms ons een eerste keer bij het nekvel grijpen met een mix van psychrock en krautrock die geregeld door de vleesmolen werd gedraaid. Hawkwind, noisy ontdekkingstochten en een resem bedwelmende middelen waren de drijfveren. Op hun tweede album ‘The Hum’ gingen ze freewheelend op dat elan door, maar met ‘Microshift’ is er toch wat verandering op til.
De synths en keyboards zijn prominenter aanwezig, de eighties zijn in de sound binnengeslopen en de psychedelische uitspattingen worden ietwat in toom gehouden. Wij zijn er nog niet uit of dit al dan niet een gunstige evolutie is maar het is een feit dat dit album overal lovend onthaald wordt. Het zou veruit hun beste werk tot op heden zijn, lezen wij overal. Zelf gaan we ons zeker nog niet aan dit soort uitspraken wagen, want wij zijn een veel te hevige fan van de vaak geestdriftige razernij van ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’.
Gelukkig zijn de gitaren nog niet volledig overboord gegooid, het is geen drastische koerswijziging geworden zoals bijvoorbeeld bij Tame Impala op ‘Currents’, een plaat waarmee de hippe Australiërs zowat gans de wereld aan hun voeten kregen, behalve ons. Voor alle duidelijkheid, deze ‘Microshift’ is stukken beter dan het zwaar overroepen ‘Currents’.
Hookworms klinken bij momenten zeer poppy en catchy, en dat waren we tot nu toe nog niet gewoon. De band klinkt niet langer alsof ze met zijn allen zwaar aan de hallucinogenen hebben gezeten, maar de songs trippen nog steeds bijwijlen richting onontgonnen bestemmingen. Vooral opener “Negative Space” is een kanjer met een zwaar verslavend effect, de perfecte mix tussen de oude en de nieuwe sound, opzwepend en bijzonder aanstekelijk. Primal Scream, Jagwar Ma en LCD Soundsystem in een dansbaar samenzweringsverbond. Met een gejaagd “Static Resistance” wordt zelfs een tandje bijgestoken, het is een rollercoaster die de poppen nog uitzinniger aan het dansen brengt.
Bij de intro van “Ullswater” zou je gaan denken dat iemand de nieuwe van Soulwax nog eens heeft opgezet, de synths drijven het ritme aan tot men in een stroomversnelling komt en een stel heavy gitaren de boel uiteindelijk in lichtelaaie komen zetten. De ontspoorde sax in het krautrock tussendoortje “Boxing Day” is een aangename zijsprong en het fraaie “Opener “ is zweverige synthpop die ergens bij Kraftwerk vertrekt om een eind verder bij een uitgelaten Foals aan te komen.
Daarmee hebben we al de voornaamste prijsbeesten gehad, want ’t is niet allemaal grand cru. De elektronische niemendalletjes “The Soft Season, “ Each Time We Pass” en “Reunion” mochten best wel achterwege gelaten worden, want hun enige functie lijkt hier om de vaart te halen uit het hele gebeuren. Ook de lichtvoetige afsluiter “Shortcomings” klinkt te poppy om te beklijven. Bij de intro ziet alles er nog goed uit maar wanneer de heren iets verderop op het randje van de kitschpop gaan balanceren komen ze uiteindelijk aan de verkeerde kant terecht.
Hoogst interessant en boeiend plaatje met een paar misstapjes. Minder freaky en een stuk dansbaarder dan ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’. Daarom niet beter, gewoon anders.

Hookworms - Britse psych-rock met onstuimige synths
Hookworms
N.E.S.T.
Gent
2018-02-06
Sam De Rijcke

Hookworms is een bandje die met de release van het kersverse ‘Microshift’ nu plots overal met lof overladen wordt, maar ze verdienden eigenlijk al veel langer uw aandacht. Al vanaf ‘Pearl Mystic’ uit 2013 hadden wij door dat die gasten voor een krachtig nieuw geluid zorgden dat werd gedistilleerd uit extracten van zowel Spacemen 3, Spiritualized, Primal Scream als Hawkwind. Ook opvolger ‘The Hum’ was daar een sterk staaltje van. Voor de nieuwe ‘Microshift’ zijn ze met die sound het elektronicabos ingetrokken en hebben ze een flinke scheut LCD Soundsystem in hun sound gekieperd. En nu is plots iedereen wakker geschoten.

De nieuwe wending had zo zijn effecten op het podium, heel dikwijls in positieve zin maar ook af en toe in negatieve. Zo waren de heren een beetje te druk bezig met het frunniken aan de knoppen van hun toestellen waardoor de sound bij momenten nogal dicht geplamuurd en chaotisch klonk. Nu, dit had ook veel te maken met het feit dat de klank wel zeer scherp en luid stond afgesteld, Nest is vooralsnog niet de ideale concertzaal.
Hookworms combineerde de wilde uitspattingen van de eerste platen met de elektro-uitstapjes van de nieuwe. Soms leidde dat een beetje tot overkill maar over ’t algemeen kwamen de Britten overtuigend en energiek uit de hoek.
Als het echt spetterde dan klonk het tamelijk fantastisch. Dit was het geval in “On Leaving” en “Radio Tokyo”, niet toevallig twee sterkhouders uit hun vorige plaat ‘The Hum’. Hier was Hookworms fel op dreef en haalden ze hun beste ingrediënten boven, een verslavende groove, een stomend ritme, nerveuze doch efficiënte synths en gitaren die naarstig doorscheurden. De nieuwe songs bleken trouwens sterk genoeg om overeind te blijven, opener “Negative Space” bleek ook live een topper te zijn en “Static Resistance” en “Ullswater” brachten heel wat vaart in het zaakje.
En hoewel het eerste fameuze album ‘Pearl Mystic’ jammerlijk quasi volledig genegeerd werd hing de geest en de wilde sound van die plaat wel degelijk rond in hun set. Het ging er bijwijlen geschift, psychedelisch en wild aan toe.
Som sputterde de motor echter en kwam er te veel ongewenst prul uit. “Each Time We Pass”, ook al geen hoogvlieger op die nieuwe plaat, ging volledig de mist in en dat had veel te maken met de gastzangeres die een beetje zielloos haar part kwam inzingen. Het schuchtere mens bleek geen présence, geen stem en duidelijk ook geen goesting te hebben. Ook het poppy “Shortcomings”, één van de mindere momenten op de nieuwe plaat, weekte weinig beroering los.
“Boxing Day”, opgefleurd met een fijn ontspoorde sax, bleek dan weer een interessant krautrock zijstapje. De gastsaxofonist mocht trouwens op het podium blijven voor een geweldige afsluiter waarin Hookworms nog eens met verve alle registers open trok.

Een beloftevolle band met een bijwijlen geschifte maar intense sound. Er is hier en daar wel nog wat werk aan, een beetje overbodige beats en blieps elimineren zou geen slecht idee zijn.

Organisatie: Democrazy, Gent

De release van dit album dateert reeds van juni 2017, doch geen mens die het gemerkt heeft. Als de media dergelijke formidabele bands blijft doodzwijgen dan is Spotify de aangewezen uitweg. Ook wij ontdekten dit wonderbaarlijke album pas toen deze uitmuntende band opdook in één van die zovele Spotify playlists, wij waren meteen verkocht.
Het spreekt voor zich dat wij niet de zoektermen Ed Sheeran of Dua Lipa hadden ingetikt, Elder is namelijk een psych-stoner band uit Boston die superieure metal verpakt in een stel lange songs met loden riffs en prachtig solerende leadgitaren. Amper 6 tracks op deze plaat, maar het zijn stuk voor stuk magnifieke monstertracks die samen boven het uur afklokken. In die kanjers wordt al eens wat gas teruggenomen via melodieuze passages die voor heel wat afwisseling en kleur zorgen. En er wordt effectief gezongen, niet gebruld, op “Staving The truth” meenden we zelfs heel even Perry Farrell aan het werk te horen.
Het is uitgebalanceerde metal met gevoel en zin voor harmonie. Excellente gelaagde songs als “Sanctuary” en “The Falling Veil” hebben zelfs een prog-randje maar ze produceren voldoende power om een bulldozer mee aan te drijven. Het instrumentale “Sonntag” begeeft zich dan weer volop in krautrockland en “Thousand Hands” drijft ergens tussen de brute kracht van Torche en het avontuurlijke van Motorpsycho.
Waar we ook constant moeten aan denken is het al even fantastische Pallbearer, mocht u net als ons hun album ‘Heartless’ geweldig vinden dan zal u aan ‘Reflections Of A Floating World’ ook een overheerlijke kluif hebben.
Nu blijkt dat Elder komende lente naar de AB Club komt (07/05) lijkt het onze plicht om dit schitterende album terug op te vissen en aan de wereld kenbaar te maken. Dit is immers een pareltje van het zuiverste metaalhoudende water.

Overgewaaid uit L.A. en ginder onder meer dankzij lieve woordjes van Dave Grohl en Ryan Adams binnengehaald als de nieuwe hype. En dat met een debuutplaatje die nog geen half uur in beslag neemt. We snappen het wel, want er zit verdomme pit in dit bandje.

Vooreerst stellen we vast dat zangeres Arrow De Wilde nogal wat rock’n’roll attitude heeft en het podium met een vettige dosis lef inpalmt. Graatmager is dat mens, we vragen ons af of dit nog wel gezond is, maar eigenlijk zijn het onze zaken niet. Eerder in interviews stelde het slangenmens dat Ozzy Osbourne haar grote voorbeeld is. Hier kunnen we niet echt volgen, maar het zegt wel iets over de rock’n’roll allure die dit groepje nastreeft.

Starcrawler is immers meer punk dan hard-rock. De gitaar is smerig, de songs zijn korte adrenalinestoten, de riffs rammelen dat het een lust is en de energie die er uit voortkomt is hectisch. Wij horen The Runaways, prille Yeah Yeah Yeahs, Ramones en Johnny Thunders & The Heartbreakers. Daar tussenin zit wat gortige hard-rock en gepeperde glamrock. De songs richten zich steeds op de onderbuik en Arrow De Wilde verkoopt er met plezier nog een extra stamp in het kruis bij.
Neen, dit is hoegenaamd geen nieuw geluid, maar het is een bandje die de flow, de looks en de sound heeft en die er met pure rock’n’roll nonchalance een gortige lap op geeft. Vettige nummertjes als “Ants”, “I Love L.A.”, “Let Her Be” en “Pussy Tower” werken bijzonder aanstekelijk en banen zich een gruizige weg tussen de zuilen van de Witloof bar.

Het hele gebeuren duurt amper drie kwartiertjes, maar we zijn wel overtuigd. De hype is gerechtvaardigd, ook al is dit niets nieuws onder de zon. It’s Only Rock’n’Roll, maar het snijdt, briest en jakkert als een ouwe Ford Mustang met opgefokte motor die luidruchtig door de straten van L.A scheurt.

Organisatie: Botanique, Brussel

Lee Bains III & The Glory Fires - Southern Rock uppercut
Lee Bains III & The Glory Fires
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-01-22
Sam De Rijcke

De allereerste show op Belgische bodem van deze jongens uit Alabama USA was qua opkomst hoegenaamd geen hoogvlieger. Ze hebben nochtans al drie straffe albums op hun conto, maar geen hond die dat hier blijkbaar doorhad, vandaar dat bijna iedereen zijn kat stuurde.
Lee Bains verdiende zijn sporen bij The Dexateens, ook zo een pittig bandje die grossierde in rechttoe rechtaan punky americana waarmee ze in Europa echter ook al geen voet aan de grond kregen.

Enkele tientallen diehards waren toch komen opdagen, en die hebben een potig en strak concertje meegemaakt van een band die heel wat meer verdiende dan de magere opkomst van vandaag.
Lee Bains III & The Glory Fires serveerden hun southern rock op de meest hete en energieke wijze, een beetje zoals die andere vergeten gloriën The Bottle Rockets dat destijds konden. Ook de oprechte rock van The Replacements en The Gaslight Anthem kwamen ons voor de geest.
We troffen een vinnige en uitermate enthousiaste band die puntige southern-rock met een heuse punkspirit bracht. Dit vertaalde zich in korte krachtstoten van songs die meermaals fungeerden als een nijdige sneer naar het Amerikaanse establishment en meer bepaald opperlul Donald Trump. Lee Bains had dus wel degelijk wat te vertellen, zijn songs kregen dikwijls de nodige introductie mee vooraleer de gitaren de boel helemaal onder stroom kwamen zetten.
De strak spelende band voegde de daad bij het woord met een stel vlammende rocksongs als “Sweet Disorder”, “Company Men” en “Dirt Track”. Nog fellere kopstoten werden uitgedeeld met de rebelse rock van “I Can Change” en de withete punk van “Good Old Boy”.
Een klein uurtje gaf deze stomende band volle gas, met als enige rustpuntje het ingetogen en wondermooie “Reba” waarin Lee Bains duidelijk maakte dat hij met zijn krachtige stem ook de gevoelige snaar kon raken. “Reba” was zo een song die in zijn live versie boven zichzelf uitsteeg, het klonk veel intenser, mooier en vooral aangrijpendere dan de wat makke country versie die op de debuutplaat ‘There Is A Bomb In Gilead’ te vinden is.

Een uurtje gloeiende rock’n’roll, daarvoor waren we gekomen. En dat kregen we met volle teugen, maar kunnen we in ’t vervolg met een beetje meer zijn ?

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel