Als je de naam SBTRKT hoort of ziet , dan laat het wat bijzonders en mysterieus uitstralen . Inderdaad,  hij komt aantreden met een apart masker binnen een geheel elektronisch web . SBTRKT staat voor Subtract en hierachter schuilt de Londense producer Aaron Jerome, die zich een weg aan het plaveien is binnen de elektronische muziek . Ondanks dat de naam prikkelt , is de muziek binnen de geijkte paden te catalogiseren , want soul , dubstep,  drum’n’bas, breakbeats en James Woon / Blakes achtige slepende, dreunende  basses,  grooves en bleeps vullen aan . En de elektronische songs zijn er met behulp van o.m. de soulfulle vocals van Stampha en van de zangeres van Little Dragon. Het zorgt ervoor dat we afstandelijkheid en nervositeit samengaan met een warm, tropisch, toegankelijk geluid. Op die manier brengt hij in het genre Flying Lotus en Katy B wat dichter bij elkaar …  De single “Pharoahs” vormt het hoogtepunt van de cd , maar songs als “Hold on” , “Wildfire” , “Right thing to do “ moeten niet onderdoen .
Kijk, SBTRKT brengt mooi elektronicavoer , die prima verrijkt wordt door nauw verwante genres en door de toegevoegde soul’n’voices …

Groot - Groter – Groots, de band van de laatste tien jaar is ongetwijfeld wel Coldplay geworden, die is uitgegroeid tot een heuse stadionband, in de voetsporen van een U2,  melodieus broeierige pop, die soms met de nodige bombast, breed uitwaaierende arrangementen, koortjes en meezingbare refreintjes vetter klinkt. Hun vijfde plaat , drie jaar na ‘Viva La Vida or death and all his friends’, is op en top afgewerkt, afgelijnd en is droompop bij uitstek , die de dagdagelijkse beslommeringen even opzij plaatst . Chris Martin en de zijnen durven wel eens aan plagiaat doen, maar bon soit, de songs op zich klinken goed, hebben een spannende intensiteit, verkopen goed en zorgen voor samenhorigheid, dus wie maalt er om … dat we horen we op songs als “Paradise”, “Charlie Brown”, “Every teardrop is a waterfall” en het afsluitende “Up with the birds” . Toch zien de heren nog Moeder Aarde en is er ruimte voor ingenomenheid en ballads, “Us against the world” en “U.F.O.”, die niet vies zijn van wat stroop. De U2 gitaarloops komen het sterkst naar voor op “Major minus”, maar The Edge zal het wel lekker met hen samenspelen, …  
Hitgevoelige Droompop , daar staat Coldplay nu garant voor en dat is hun uitgangsbord bij uitstek geworden .

Het Britse Florence & The Machine werd in 2009 terecht de hemel ingeprezen met het wondere debuut ‘Lungs’, theatraal bezwerende , zwierige indiepop, niet vies van bombast en een  orkestratie , ondersteund door de heldere , indringende stem van Florence Welch . Een dame met een persoonlijkheid en met een stem als een klok , het boegbeeld van de band die de wereld veroverde en in de hitparade stond met  “Kiss with a fist” , “Dog days are over”, “Rabbit heart” en Candi Station’s “You‘ ve got to love”. Ze groeiden meteen uit tot een topact.
De opvolger van de 25 jarige ‘redhead’ en haar band klinkt poppier en heeft grootse arrangementen achter zich. Ze draaien er hun hand niet voor om, want er wordt niet gekeken op een koor, een orkest of een bak galm meer of minder. Ook de harp wordt nog bovengehaald. Het geheel straalt minder gespannenheid en dreiging uit, maar behoudt een lichte mystiek . Melodieuze , toegankelijk sfeervolle soms vrolijke songs . Indrukwekkend, licht euforisch wel , waarbij Florence haar dagdromen , nachtmerries en extreme types verhaalt .
Een afwisellende plaat is het geworden, met “Shake it out”, ” What the water gave me” , “No light no light” en “Spectrum” als voornaamste songs, groots en meeslepend en die verder put uit de kracht van ‘Lungs’, maar langs de andere kant op die manier wat minder verrast. Door de grootse arrangementen legt ze de link naar de dames van Evanescence, Nightwish, Within Temptation, The Gathering en kunnen we niet omheen ( de harp van ) Loreena McKennitt .

Nog maar net de twintig voorbij is de Britse folky sing/songschrijfster, Laura Marling, een frêle blondine, al toe aan haar derde cd . Jeugdig enthousiasme vs (loodzware) verlatingballads wisselden elkaar af op ‘Alas I cannot swim’ en ‘I speak because I can’. Het derde album onderstreept haar talent en creativiteit en we horen afwisselend materiaal , broeierig, ingetogen, intiem, dreigend of donker . Marling wikt en weegt haar emoties in en stapt op die manier moeiteloos over van een zwaarmoedige “Night after night” naar het Dylanesque “Salinas”, het bezwerende gitaargetokkel op “The beast”, tot een lichte jazzy vaudeville en grooves op “The muse”, “I was just a card”,  of de opgetogenheid van “My friends”, “Sophia” en het folky “All my rage”.
Een veelzijdige artieste dus , die balanceert van fraaie intieme, dromerige tot meeslepende, broeierige sing/songwriting folky popsongs , die haar artistieke rijpheid  beklemtonen  .
Het is duidelijk dat ze met haar songschrijverstalent Joni Mitchell, Patti Smith, Martha Wainwright, Aimee Mann en Cat Power een duwtje geeft . Overtuigende derde plaat !

The Minority Print uit St Niklaas zijn toe aan hun tweede EP . We horen op ‘Down Memory Lane’ drie strakke, snedige , opzwepende songs die balanceren tussen rock en hardcore . Ze klinken goed en de indringende vocals hebben een meerwaarde . De band gaat er duidelijk voor en was al te vinden op de (kleine) podia met de hoop op meer airplay …
http://www.myspace.com/theminorityprint

Uitermate overtuigend klinkt de cd van het Gentse Cloon. In 2004 stonden ze al in de spotlights op het O-Vl rockconcours . Toen ze zanger/storyteller Tom Claus erbij haalden, kon de broeierige spanning maar stijgen en klonken ze nog venijniger, scherper en snediger. De groep werd hierbij ook nog gewaardeerd door z’n uitstekende livereputatie . De groep is zowaar gelanceerd , kreeg een tour met Clawfinger en werd uitgenodigd op diverse festivals met  Sziget als één van de hoogtepunten.
Die muzikale live ervaringen rijgen ze nog sterker aan hun referentie van stevige ‘90s rock, die ze moeiteloos door elkaar halen .  Gebalde, gedreven songs, die verrassende wendingen, tempowisselingen en kronkelende gitaarritmes ondergingen, en gekenmerkt werden door een intrigerend basspel, opzwepende drums en een indringende zang. Hier hoor je invloeden doorsijpelen van een Faith No More, Mike Patton’s projecten en - klonen, Tool, System of a Down , Pantera, Victims Family , Jello Biafra, Mudhoney, Primus , Sonic Youth en de avantgarde trekken van Frank Zappa . Allemaal wordt het verwerkt in de relatief (korte) songs  op de full cd  . Cloon heeft het en doet het , met een boeiende trip van o.m. “Bananas”, “The itch”, “The whoknows”, “Halftooth” , “Beep beep” en het overweldigende “Your lungs my air” die als een losgeslagen kompas alle richtingen uitgaat . Heerlijk die Cloon . “We like ‘em a lot” …  
http://www.cloon.bandcamp.com

Dromerige indietronicapop zweeft over ons heen op het debuut van Braids, een Canadees kwartet (twee vrouwen – twee mannen) . Een onschuldige, sprookjesachtige sound die aardser en grilliger durft te klinken . Ze plaatsen zich tussen een toegankelijke Animal Collective en Yeasayer, een op beide-voeten-op-aarde bewegende Cocorosie, de world van Gang Gang Dance en verder komen Cocteau Twins en Björk om de hoek kijken . Verschillende lagen van gitaarloops, synths en spaarzame drums bouwen zich op en ze zijn niet vies van een ‘hekserig’ experimentje of een verrassende wending meer of minder, daarom hebben (lange) nummers als “Lemonades”, “Glass deers”, “Same mum” en de titelsong ons kunnen inpalmen! De etherische zanglijnen van Raphaelle Standell-Preston betekenen een meerwaarde in dit muzikaal concept. Braids probeert een bedwelmend effect te realiseren.
Chairlift en Grizzly Bear hebben hier een fijn bandje bij op hun label …

The Black Keys zijn geëvolueerd van (Auerbach – Carney) rauwe, ruwe , hitsende Deltabluesrock - met een link naar Led Zep, The Kills, The White Stripes , Jon Spencer  naar een heuse band die retrorock, glamrock, bluestrash, stoner, Britrock funk & soul in een hip daglicht plaatsen. Onversneden, Opwindend, Energiek en Passioneel door het aanbod van  puur oprechte, woeste, stampende, broeierige rockers. In de eerste helft donderen ze over je heen met “Lonely boy”, “Dead & gone” en “Gold on the ceiling”. “Little black submarines” klinkt verrassend en boeit door de semi-akoestische start en de paar stevige klappen iets verderop.
En ze denderen maar door, sie , … tussen eenvoud, venijn en spitsvondigheid .
In het tweede deel zijn de songs meer doorleefd ,o.m. ”Sister” en “Hell of a season”,  zonder in te boeten aan doeltreffendheid. De muzikale weerhaken kunnen wel eens zalvend zijn, “Stop stop” is het lichtvoetige nummer op de plaat .
‘El Camino’ is alvast een erg gedreven plaat, die intrigeert en overtuigt!

De motor het duo Lamb , zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow, draait terug op volle toeren. Ze  leverden een nieuwe plaat af, simpelweg ‘5’ genaamd, vijfde in de reeks na ‘Lamb’ (’97), ‘Fear of fours’ (’99), ‘What sound’ (2001) en ‘Between darkness & wonder’ (2003) . Lamb onderscheidde zich binnen het triph(p)opwereldje van Massive attack, Everything but the girl, Tricky, Sneaker pimps en Portishead; er heerste een elektrische spanning tussen beiden door een dwars uitgekiende, gesofisticeerde sound van neohippe popfolk,  triphop, drum’n’bass , breakbeats en allerhande trancy beats (link naar de huidige dubstep), gerealiseerd door Barlow’s elektronica en Rhodes bezwerende, zwoele, breekbare (soms neurotische) vocals . Een broeierige spanning creëerden ze, innemend, pakkend, sfeervol, aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.
De nieuwe plaat ‘5’ is een logisch vervolg op de twee vorige cd’s, die best spannend klinkt, Toegegeven, het materiaal kan misschien niet meer tippen aan vroeger; daarvoor is de  ‘muzikale botsing’ en de ‘jus’ wat weg en is het duo de weg ingeslagen van prettig wegdromen en –luisteren.  En toch  … De Lamb formule van een ingetogen , sfeervolle start, langzaam opbouwen, aanzwellende arrangementen en enkele elektronica explosies omgeven door Rhodes hemelse stem , intrigeren door de verrassende wendingen en de vaardige, hakkende ritmes en de slepende, forsere beats  … De sound ontroert, kietelt en prikkelt de dansspieren … wat meteen een  paar klassesongs oplevert als “Another language” , “Build a fire” en “Last night in the sky” . “Wise enough”, “Rounds” en “Strong the root” zijn sfeervolle songs, en een bloedend hart horen we op de ballad “The spectacle”. Tot slot, “She walks” maakt de link naar The Notwist door de  knisperende elektronica .  Het zorgt ervoor dat deze vijfde lamskotelet beter smaakt en meer dan de moeite waard is …