Het Britse Florence & The Machine werd in 2009 terecht de hemel ingeprezen met het wondere debuut ‘Lungs’, theatraal bezwerende , zwierige indiepop, niet vies van bombast en een  orkestratie , ondersteund door de heldere , indringende stem van Florence Welch . Een dame met een persoonlijkheid en met een stem als een klok , het boegbeeld van de band die de wereld veroverde en in de hitparade stond met  “Kiss with a fist” , “Dog days are over”, “Rabbit heart” en Candi Station’s “You‘ ve got to love”. Ze groeiden meteen uit tot een topact.
De opvolger van de 25 jarige ‘redhead’ en haar band klinkt poppier en heeft grootse arrangementen achter zich. Ze draaien er hun hand niet voor om, want er wordt niet gekeken op een koor, een orkest of een bak galm meer of minder. Ook de harp wordt nog bovengehaald. Het geheel straalt minder gespannenheid en dreiging uit, maar behoudt een lichte mystiek . Melodieuze , toegankelijk sfeervolle soms vrolijke songs . Indrukwekkend, licht euforisch wel , waarbij Florence haar dagdromen , nachtmerries en extreme types verhaalt .
Een afwisellende plaat is het geworden, met “Shake it out”, ” What the water gave me” , “No light no light” en “Spectrum” als voornaamste songs, groots en meeslepend en die verder put uit de kracht van ‘Lungs’, maar langs de andere kant op die manier wat minder verrast. Door de grootse arrangementen legt ze de link naar de dames van Evanescence, Nightwish, Within Temptation, The Gathering en kunnen we niet omheen ( de harp van ) Loreena McKennitt .