Al een tijdje geleden dat we Cody hoorden . We herinneren ons nog die  plaat ‘The headphone masterpiece’ en die sterke single “The seed” met The Roots . Zijn sound was een opvallende ‘lofi’ mix van rock , funk en soul. Sindsdien was het opmerkelijk stil rond dit smaakvol multitalent , die af en toe nog iets liet lekken via het internet , maar bon, hij is back en heeft alvast een sterke return  uit. Heel veel soul , in de beste traditie van Marvin Gaye en het Stax label , een seventies retro geluid , een kenmerkend gitaarspel, gepast ondersteund van blazers, strijkers en koortjes . Onderhuids ademt de muziek een Q Tarentino sfeertje. “Til I met thee”, “I’ve been life” en “That’s still mama” zijn al meteen drie sterke openers. We vallen voor de sfeervolle, groovy sound  en voor de charme en dynamiek van Chesnutt . Hij brengt messcherpe observaties  over de wereld waarin we leven . Puike return !

Maudlin, een Belgische postmetal /hardcore/doom band, zag het leven in 2004. In 2008 brachten ze hun debuutalbum ‘ Ionesco’ uit onder Offerandum Records, kort nadien gevolgd door een vinyl release onder Genet&Offerandum Records. Ionesco speelt zich af in de jaren 1950 en vertelt het verhaal van een fictief personage die door Doctor Freeman een transorbitale lobotomie ondergaat; een operatie die depressie zou genezen. Ionesco beschrijft de gevoelens die deze fictieve patiënt ervaart voor, tijdens en na de operatie. Het verhaal van Ionesco kent een open einde en een symbolische stilte die de weg symboliseert naar het ‘witte licht’.
Maudlin deelde sindsdien samen het podium met Russian Circles, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna, Calliston Rosetta, AmenRa en vele anderen. Maudlin staat gekend voor hun intense, dynamische live act. Hun nieuwe album ‘A Sign of Time’ zag het licht in 2013 en borduurt verder op de stilte van het open einde van ‘Ionesco’. ‘A Sign of Time’ is een time-stretch van die stilte en vertelt over de bijna doodservaring van diezelfde patiënt, keert samen met hem terug naar die momenten die hem als persoon hebben geraakt. Net voor het verliezen van bewustzijn worden we door shockerende gebeurtenissen, net heel bewust van die bijzondere momenten. Een autobiografie van een leven die in één enkele seconde door het bewustzijn flitst.
Nieuw is de samenwerking met ConSouling Sounds, een Belgisch platenlabel, die onder meer Alkerdeel, Syndrome en Amenra onder hun vleugels neemt. Voor de vinylrelease kregen ze steun van het onafhankelijk DIY Duitse platenlabel Moment of Collapse die bands als REKA, In The Hearts of Emperors, Light Bearer en Selenites promoot.
Maudlin kenmerkt zich door een rijk geluid die de luisteraar in de sfeer brengt die ze wensen op te roepen. ‘A Sign of Time’ heeft een atmosferische focus, waar gitaren zowel crunchy als etherisch uit de hoek komen –vaak met een knipoog naar bands als Pink Floyd en Led Zeppelin. Het nummer “Become minutes” is hier een perfect voorbeeld van. Maudlin beweegt zich tussen hard en zacht, tussen proza en zang, tussen pre en post. Het donkere, grove timbre van zanger Davy De Schrooder kleurt de nummers met een melancholische essentie. Maudlin roept zowel melancholie als levendigheid op, zowel  gemoedelijkheid als gerichtheid, zowel intensiteit als ademloosheid.  Het nummer “Hours” creëert een mysterieuze, lugubere sfeer door de fragiele vrouwenstem die perfect zou passen in een scène van David Lynch. Persoonlijke favoriet is “She whispers treason”, een nummer waar een ware Maudlin drive in zit. Zowel het label psychedelische doom als posthardcore doen ze alle eer aan, meer zelfs, Maudlin barst van de creativiteit door hun flamboyant samenspel van verschillende genres, zonder te vervallen in een kakafonie.
Dat deze band ondergewaardeerd wordt door het Belgische publiek is een feit. Maar hier geldt dan misschien vooral de regel dat onbekend onbemind is. Wie Maudlin live aan het werk wil zien, kan de komende tijd in verschillende Belgische zalen terecht. Hun releaseshow is voorzien op 15 februari in cultuurcentrum De Grote Post in Oostende en op 9 maart spelen ze samen met Steak Number Eight in de 4AD, Diksmuide.
Hun eerste album ‘Ionesco’ is te beluisteren op http://maudlin.bandcamp.com/album/ionesco . Op Facebook vind je hun onder http://www.facebook.com/MAUDLINrocks 

Uit Brasschaat is het Belgisch/Amerikaanse duo Sam Oerlemans en Jennifer Summer afkomstig . Zes songs horen we op de EP en nu al kan je zeggen dat The Cranberries van Dolores O’Riordan hier de trein hebben gemist , want de muziek van het duo vormt de ontbrekende schakel in hun oeuvre . Verder ademt het duo de sfeer van Evanescence en Within Temptation , dwz dat er een onderhuids een gothic sfeertje sluipt in hun meeslepende, broeierige rocksongs, die mooi uitgewerkt zijn . Er zit magie in het duo , die ons trakteren op een uitermate goed verzorgde debuut EP.

http://www.hitherside.com

Tamikrest – Tinariwen – Mali . Hier schuilt veel politiek , gezien Mali op dit moment in de schijnwerpers staat vanwege de onrustige en broeierige situatie in het land. Tamikrest is nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen die vanuit de onderdrukking een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Ze brengen net als hun kompanen fascinerend materiaal die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae en funk inslag en de worldpop laten je niet los.

Gitarist Ousmane Ag Mossa heeft goed naar Jimi Hendrix geluisterd, en brengt in gebroken Frans aan verder inspiratie te halen bij Mark Knopfler en Bob Marley. Zijn dromerige zang en de vocale uithalen van de zangeres zorgden voor een traditionele Touaereg glans. De percussie, de calabash, de djembé , de diepe basstunes en de typische handclaps stoppen er naast de bluesy gitaarlicks en tokkels in de lome ‘desert trance’ meer ritmiek en  doorleefde rootsrock. Niet voor niks deden ze beroep op Chris Eckman  van The Walkabouts voor hun doorbraak ‘Toumastin’ .
Anderhalf uur werden we ondergedompeld in die aparte sound ; een afwisselend geheel , een bezwerende sound, met een weemoedige tune en verlatingsgevoel,  regelmatig opgevangen door de aanstekelijke, opzwepende , dynamische ritmes en de ruimte voor de instrumenten . Pittig , aantrekkelijk, gedreven klonk het en dan sta je niet stil om welke song het gaat . Het geheel en het concept tellen hier!
En we kunnen spijtig genoeg niet omheen wat leeft rond de band én z’n land … Tamikrest is  een belangrijke exponent van de Tamasheq muziek (Tamasheq is de taal van de Touareg, de nomadische volkeren die de Sahara bewonen). De muzikanten zijn afkomstig uit de Saharagebieden van Mali, Niger en Algerije. Een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolkt en hun medereizigers een hart onder de riem steken in de Sahara. Maar er heerst chaos , onderdrukking, er zijn represailles en ze lijden onder de oorlog, de rebellie , de wraakacties en de  radicaal islamitische strijders. Ze gaan er sterk gebukt onder, komen op voor hun eigen bestaan als nomadenvolk en zingen voor de vrede in hun eigen land . Al meer dan een jaar voelt Tamikrest zich niet meer welkom in eigen land en wonen nu in Algerije.

Muzikaal werden we meegevoerd naar stoffige woestijnoorden en het vuur van de woestijn sloop in Tamikrest’s optreden . Het was heerlijk luisteren en was een unieke live ervaring. Maar de politieke onrust is een zware last ; de musici staan voor hun land en streven voor een verenigd en vredig Mali! We duimen verder …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tamikrest-03-02-2013/

Organisatie: Trix , Antwerpen

Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Geen makkelijke muziek trouwens! 14 songs – 35 minuten, schurend , te door worstelen én toch … talent. Ze zitten net als een Liars en het beëindigde Ween in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel , is verrassend en heeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes.  Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van muzikale vrijheid en gekte . En hun muziek wordt ondersteund door de aparte neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Lekker ontstemd, onvast, onstuimig, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Als je het hobbelig muzikaal parcours zo goed als volledig hebt afgelegd , komt daar op het eind de titelsong, ééntje die een aardige indiehit kan worden .

David Byrne & Annie Clarks St. Vincent - Twee eigenzinnige artiesten die elkaars muzikale ideeën uitwisselen, afwisselen en aanvullen . Het is niet de eerste keer dat deze twee elkaar vonden , met name hoorden we hen voor het goede doel bij het project ‘Dark was the night’ uit 2009. Een begin, een samenwerkingsproces dat wel eens navolging mocht krijgen .
Qua leeftijd is de ene wel twee keer zo oud , maar kijk, hier is sprake van magie als deze twee aparte artiesten samen zijn. De blanke en zwarte artrock van Talking Heads , de exotica , de bossanova en de indie zijn samengeperst  in een reeks uitbundige , opwindende en levendige popsongs die een groovy ritme hebben en verrassende wendingen ondergaan; er is ruimte voor experiment en de toegankelijkheid wordt niet uit het oog verloren .
Begonnen als klein ensemble, ging het crescendo en werd de band rond het duo steeds groter. Funk en blazers nemen hier een voorname plaats in naast de hoekige gitaarpartijen en sfeervolle kleurrijke synths en toetsen . Met een knipoog naar het 80ies project ‘My life in the bush of ghosts’ met Eno.
Op die manier hebben we enkele overtuigende songs die we koesteren als “Who” , “Weekend in the dust” en “Dinner for two” ; “Optimist” en “The one who broke your heart” zijn absolute hoogtepunten . Trouwens op deze laatste hielpen Antibalas en the Dap-Kings mee .  
Emotioneel sterke plaat die verschillende stijlrichtingen samenbrengt . Ohja, op de hoes zien we soort ‘Beauty en the Beast’ en dit kunnen we moeiteloos linken aan Campbell en Lanegan.

Arno , nog net niet pensioengerechtigd, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe .
Als je de laatste tien jaar eens op een rijtje plaatst, hebben we hier nog steeds een hoop consistente platen , die hij op zijn eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving.
‘Future Vintage’ volgt het twee jaar oude ‘Brusseld’ op . Een goed afwisselend plaatje in het Engels , Frans en een ‘Oostends Brussels’ dialect van aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen songs, gedragen door z’n grauwe, indringende, doorleefde stem.
Arno rockt op z’n TC Matics op “Show of life” , “Die lie” en “I don’t believe” , met die kenmerkende broeierige , hitsende ritmes; hij gooit er de zoveelste remix van “Olalala” tegenaan. Het toont nog eens de onmiskenbare invloed van die band door die smachtende explosieve bluesy , funkende ritmes en grooves aan.
Maar ook de ingenomen vaudeville overtuigt als vanouds , “Quand les bonbons parlent”, “Chanson d’amour” en  “Dis pas ça à ma femme” .
Arno is en blijft op dreef. Arno speelt tijdloze rock, boeit en heeft een recept in alle talen.

Bearskin - toffe ontdekking uit Lommel , een kwartet dat muzikaal kan ondergedompeld worden in het hoekje van de indie/altamericana en een reeks sfeervolle , broeierige songs aflevert. De eerste twee songs “Derelict” en “Passive” vormen al meteen de toon en de focus komt op het tintelende , grauwe, innemende gitaargetokkel , keys , drums en de  diepe, donkere , warme stem van Sam Geraerts . Er valt voldoende afwisseling en moois te noteren; we ontdekken de twee parts van “Bruïtism” en sommige nummers als “Derivative” klinken door de opbouw krachtiger en feller .
In de sound zweeft de geest van Lanegan – Dave E Edwards – Bon Iver en The National . Referenties om U tegen te zeggen over dit overtuigende debuut .
Info op http://www.bearskin.be

Na een sabbatical van een goede twee jaar zijn de heren uit Londen onder Kele Okereke er terug bij . De electro soloplaalt van Kele laten we hier achterwege .
Met de nieuwe cd ‘Four’ hebben ze aansluiting op de eerste twee cd’s ‘Silent alarm’ en ‘A weekend in the city’ en wordt de drukke , industrieel vormgegeven electrorock van ‘Intimacy’ op het achterplan geduwd . Een ‘back to basics’ op de ‘Four’ plaat , waarbij we strakke rocksongs horen die onrustig, nerveus, hitsig klinken of  sfeervol , broeierig van aard zijn. Toegegeven , niet de ganse plaat overtuigt , maar hun ouderwets ‘back to the bone’, heerlijk straf organisch, kaal rockend spul, indien nodig ondersteund van synths , doet uitermate deugd, luister maar eens naar “So he begins to lie”, “3x3”, “Octopus” , “Kettling” en “The healing”.

In ons landje zijn de West-Vlamingen van Amenra de vaandeldragers van postmetal/doom/sludge. Hun platen krijgen de titel ‘Mass’ toebedeeld en  ze zijn nu aan de vijfde plaat . Vier songs , die een geheel vormen en niet beneden de negen minuten gaan , worden geruggensteund door Scott Kelly van Neurosis. Een invloed die onmiskenbaar is . Amenra is iets aparts , klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek; een immense sound , een slepende herhaling  tussen dynamiek, explosies , zalvende stemmige melodieën en rustpunten. Voldoende ruimte is er voor de instrumenten, maar evenzeer worden ze gedragen door de zangpartij en schreeuwzang van Colin H Van Eeckhout, op de gigs met de rug naar het publiek gekeerd.
Amenra is geen muziek voor tere, romantische zielen!

En zoals onze redactrice en grootste fan Fleur Coevoet omschrijft : ‘Amenra berust op ‘een intense ervaring’,  Alles en Niets, Altijd en Overal. Amenra wekt een oerenergie op. Amenra veronderstelt een innerlijk oor om de kracht die hun sound opwekt tot op het bot te ervaren. Amenra overstijgt de menselijke ervaring. Het gaat verder dan puur ervaren, het is de weg van de beleving, het raakt een innerlijk weten. Amenra is existentiële muziek. Ze vragen echter wel een onvoorwaardelijke overgave Ze nemen je mee naar het zwartste gat ter wereld maar laten je daar niet aan je lot over. Het zijn muzikanten én kunstenaars én alchemisten.