Plaid - gebalde verschijning en fris uit de hoek komend
Plaid + Fin

Ed Handly en Andy Turner is Britse duo dat al meer dan een kwarteeuw met het alter ego Plaid podia overal ter wereld platspeelt. Deze onvervalste IDM-iconen zijn naast geestesgenoten Autechre en Aphex Twin een van paradepaardjes uit de legendarische Warp-stal.
Op 19 mei vierde het duo dat ook furore maakte met The Black Dog de uitgave van hun tiende langspeler op het immer invloedrijke hogekwaliteitslabel uit Sheffield. Plaid levert met ‘Reachy Prints’ opnieuw een elektronisch meesterwerk af dat niet de bedoeling heeft baanbrekend te zijn. Toch slagen ze er telkens in om zowel op plaat als op het podium bijzonder fris uit de hoek te komen.  Het bewijs hiervan werd maandagavond geleverd in de compacte AB box. 

De combinatie van speelse melodieën en soms complexe ritmepatronen genereren een twinkelende magie dat in deze live setting een perfect gedoseerde lijvigheid meekrijgt.  De opgewektheid van bijvoorbeeld “Hawkmoth” is een welgekomen verademing na het dreunende geweld van Plaid’s opwarmer Fin. Dit eenmansproject, residerend onder de vleugels van het vooruitstrevende Tri Angle Records, doet ons wel vaker denken aan labelgenoten zoals The Haxan Cloak. Het boe-geroep van sommige bezoekers verraadt dat zijn aanvallende, doch intelligente drones een onnoemelijk agressief laxerend effect hadden. De pijnlijke aars van de boe-roepende enkelingen werd na de darmdrainage door Plaid op vakkundig verfrissende wijze gezalfd. Hun jarenlange ervaring maakt hen een lekker geoliede machine dat perfect weet hoe ze een publiek moet laten schommelen tussen verschillende emoties. De uitbundigheid van bescheiden danspasjes en meeknikkende hoofdjes werd gevoelig opgedreven bij het zeer dansbare “Tether”. Dit nummer kwam tot stand via T.E.T.H.E.R, een interactieve webapplicatie dat de mannen van Plaid in samenwerking met Jono Brandel hebben ontwikkeld. Deze applicatie stelt gebruikers in staat geluid te manipuleren door een simpele klik of sleepbeweging met de muis. Het open karakter van “Tether” zorgt ervoor dat dit nummer trouwens uitstekend voer voor remixes vormt.

Plaid’s gebalde verschijning valt op geen enkel moment te onderwerpen aan kritiek. Het recept van intelligente ritmes gecombineerd met olijke melodietjes wordt enorm gesmaakt en spreekt enorm tot de verbeelding.
Wie hun passage in Brussel heeft gemist, krijgt een nieuwe kans op de finale editie van het Gentse 10DaysOff festival! Daar prijken zij op de affiche naast Carl Craig en Axel Boman. Een aanrader van formaat! Mis deze kans niet!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

‘Lefto presents’ Andrew Ashong, Fulgeance & Sampha – Fulgeance redt het feestje
Fulgeance

Lefto – ons meest succesvolle exportproduct in soulfunkjazzland – was vrijdag opnieuw aan een veelbelovende editie toe met zijn steeds verrassende partyconcept .  ‘Lefto Presents’ pakte voor deze lente-editie uit met een gevarieerde line-up. Neo-soul-artiest Andrew Ashong, de Franse producer Fulgeance en de nu al legendarische Sampha hadden de eer op Lefto’s affiche te prijken.  Fulgeance – in extremis aan de affiche toegevoegd ter vervanging van de gecancelde Dorian Concept – mocht misschien tweede keuze zijn maar de Fransman bewees een meer dan waardige vervanger te zijn voor het Oostenrijkse wonderkind Dorian Concept. Meer nog, Fulgeance was de absolute redder van deze licht tegenvallende avond.

Multi-instrumentalist  en vocalist Andrew Ashong (zie foto) kwam het voorbij jaar keihard in de spotlight te staan met zijn absolute hit “Flowers”. Deze productie in samenwerking met techno/house-pionier Theo Parrish was vorig jaar niet weg te slaan in de top van mijn playlists. Deze fluweelzachte oorworm lokte ongetwijfeld heel wat nieuwsgierigen naar de Vooruit. Vraag is of deze nieuwsgierigen de performance van Ashong en zijn vierkoppig gevolg al even matig vonden als ikzelf. De dromerige souljazz-getinte sound waaide als een aangenaam frisse bries door de Balzaal maar het jongensachtige stemgeluid van Andrew gaat na een tijdje wel stevig vervelen. “Waar is de soul, en niet iets teveel poo-pa-poo-papa”, dacht ik wel vaker!
Het vijftal eindigden hun korte set met een creatieve variatie op “Flowers”. Het werd duidelijk dat de Parrish-touch in het origineel dé sleutel is geweest om Ashong die gehoopte carrièreboost te geven.

Een tweede ontgoocheling van de avond was in de maak toen Fulgeance zijn opwachting maakte. Een uiterst getalenteerde Micro Korg-tovenaar Oliver Thomas Johnson aka Dorian Concept als headliner vervangen lijkt me een moeilijke uitdaging. Wel, de showman uit het Franse Caen heeft zijn rol als substituut perfect uitgevoerd. Zijn persoonlijke sound leunt heel dicht aan bij de club funk en future beats van Dorian zelf. De electro-geïnspireerde futureclubfunkdisco van de hyperactieve Fulgeance slaat ogenblikkelijk over op de heupen van de half gevulde Balzaal.  Een dikke pluim op de hoed van Fulgeance. Hij heeft er een fan bij en we houden hem in het oog.

Tenslotte was de veelbelovende Sampha  uit de Young Turks-stal de rol toebedeeld om de avond naar een nog hoger niveau te tillen. Sampha Sisay is de singer-songwriter dat vooral gekend is van zijn collaboraties met SBTRKT, Jessie Ware, Drake, Katy B en Solange Knowles. Geen live vanavond, wel een dj set. De energieke vibe van voorganger Fulgeance wordt meteen keihard in de grond geboord.  Openen met zijn eigen “Too Much” schoot als lood in de benen van het publiek en het leek er ook op dat zijn makke verschijning de sfeer helemaal naar beneden zou halen. Enthousiast dj’en is vooral weggelegd voor de ubergetalenteerde Lefto. Misschien was het niet de beste keuze om een producer als Sampha op te voeren als party-dj. Zijn set met de obligate SBTRKT-nummers “Living Like I Do” en “Hold On” hebben mijn idee over deze flauwe verschijning nooit kunnen veranderen.

Eerlijk, dit is de eerste ‘Lefto Presents’ waarbij ik serieus op mijn honger ben blijven zitten. De verrassende Fulgeance, de immer oerdegelijke Lefto-intermezzo’s en mijn excellente gezelschap waren de welgekomen lichtpuntjes van deze avond.  Mijn steun voor Lefto’s avonden zal ondanks deze tegenvaller eeuwig blijven leven. Ik kijk alvast uit naar een volgende editie.

Organisatie: Democrazy, Gent

Dat David Lynch sinds de uitgave van ‘Inland Empire’(2006) geen cinematografische hoogstandjes meer de wereld heeft ingestuurd, is voor vele liefhebbers van het genre al een even grote teleurstelling als de uitgave van de verschillende full albums van de laatste jaren. Zowel bij ‘Crazy Clown Time’ (2011 – Sunday Best Recordings) als bij ‘The Big Dream’ (2013 – Sunday Best Recordings) werden de hoge verwachtingen nooit ingelost. Het hoge niveau van zijn muzikale collaboratie met Angelo Badalamenti (Fire Walks With Me Soundtrack) werd nooit meer geëvenaard.  Ook  ‘This Train’, een productie in samenwerking met zangeres Chrysta Bell, is geen absolute hoogvlieger, rekening houdende met het feit dat het inblikken van dit album tien jaar in beslag nam.  Toch moet wel worden gezegd dat miss Bell haar rol in het geheel meer dan voortreffelijk vertolkt. De jongedame zet een uitstekende prestatie neer. Ze is vurig en bulkt van zangtalent, maar het project ‘David Lynch presents Chrysta Bell’ is zeker niet hot.

Democrazy kreeg vrijdag de Balzaal van de Vooruit amper halfvol. Geen verrassing, zo blijkt. Tijdens haar tour worden ook andere organisatoren geconfronteerd met een geringe belangstelling. De roodharige furie geeft toch op geen enkel ogenblik de indruk dat dit feit haar in de weg staat om zelf te schitteren in het rolletje dat ze in Lynch’s duistere fantasiewereld speelt.  Chrysta’s verschijning is ronduit adembenemend. Alles wat rond haar gebeurt lijkt nog meer op de achtergrond te verdwijnen vanaf het ogenblik dat ze die goddelijke stem gebruikt.  Zonder enige moeite neemt ze ons met een onmogelijk te weerstane verleiding  mee naar dat troebel Lynchiaanse universum.  Na het bijzonder geile nummer ‘Friday Night Fly’ trekt Chrysta Bell haar jasje uit en komt de femme fatale in haar nog uitdrukkelijker op de voorgrond.  “You are making me hot” zei ze op een ondeugend speelse manier … Ja, we geven allemaal toe dat ze ons in haar macht heeft.  Haar charisma gecombineerd met een onnoemelijk krachtige en nauwkeurige stem brengt haar ertoe het publiek netjes in een houdgreep te nemen.  Die greep is op zijn stevigst bij “Do You Love Me” en het bloedgeile “Swing With Me”. Voor het eerst vanavond krijgen we een lekker rauwe sound dat we vanavond net iets te weinig hebben gehoord.

Deze avond was zeker niet uitzonderlijk en onvergetelijk. Chrysta Bell zelf mag gezien haar talent en overtuiging terecht met de eer gaan lopen. Deze vrouw heeft het in zich om een mooie carrière uit te bouwen. Misschien moet ze maar eens vanonder Lynch zijn vleugels komen en zelf haar weg uitgaan. Eén ding is zeker: dit project kent eerder vroeg dan laat een einde.

Organisatie: Democrazy, Gent

Ook na een dijk van een performance in de AB vind ik het nog steeds bijzonder jammer dat Moderat eind september vorig jaar de geplande afspraak in de Henri Le Boeufzaal  in Bozar niet heeft gehaald.  Deze jammere gedachte werd gisteren echter een anderhalf uur compleet naar de achtergrond geschoven. Zoals voorspeld ging het dak van de AB er af, én van de gemiste kans in Bozar was er even helemaal geen sprake meer!

De Berlijnse drie, een elektronische alliantie tussen de party makers Gernot Bronsert, Sebastian Szary (Modeselektor) en de milderende factor Sascha Ring (Apparat), zijn hét absolute topexportproduct van de Oost-Duitse stad.  De alom bekende Berlijnse club scene waar voornamelijk de steeds saaier wordende tech-house-eenheidswurst heerst, vergrijst nóg meer naast die unieke goddelijke sound van Moderat. Ze zijn de perfecte samensmelting van Modeselektor’s bounciness en de emotioneel verfijnde toets van een overigens ontzettend goed en bezwerend zingende Apparat.
“This Time” en “New Error” waren gisteren de opwarmende tracks in deze bijzonder goed opgebouwde set. Het voorspelde basfestijn barstte los met “Rusty Nails”, “Versions” en het übervette “Bad Kingdom” dat door Gernot grappig bedoeld en op een mompelende manier werd aangekondigd als “Get Lucky”, not!! De mannen van Moderat lijken zelf ook heel tevreden te zijn met deze zeer strakke live-set. De  geanimeerde Gernot gaf meermaals met een duim-op-wijsvinger-gebaar te kennen heel tevreden te zijn met het geleverde werk. De hele act kreeg bovendien nóg meer diepgang, een extra dimensie, met secuur uitgekiende doch sobere visuele effecten. Geen epilepsieverwekkende lasers en gigantische lichtschermen zoals dit al eens vaker het geval is bij flashy elektronische acts. Duitse oerdegelijkheid zonder opzichtig uiterlijke vertoon! Zo zien we het graag! De twee techneuten van Modeselektor bepalen de stoere beats en de effecten terwijl Apparat – trouwens de sexiness zelve –  met gitaar de melodieën voor zijn rekening neemt. Net die combinatie van gespierdheid en tederheid is een sleutelfactor in het succesvol bereiken van een groot en divers publiek zonder dat het een uitgemolken, platte commercie wordt.
Ik dank de goddelijke drie dat ze niet in bonkende beats à la Modeselektor zijn vervallen. Wie dat wou kon best vóór de ietwat flauw ingezette bisronde begon, aanschuiven voor een van de 240 polsbandjes voor de after party in het foyer. Trouwens, een après-feestje met de jonge knullen van Compact Disc Dummies aan de draaitafels in de hoedanigheid van opwarmers voor de dreunende Duitsers van Modeselektor. De obligate bisronde met “Gita” en “Let In The Light” vormden geen absolute meerwaarde en de nummers leken wat verloren te lopen in het anders zeer netjes opgebouwde geheel. Even verdween ik voor zo een gelimiteerd polsbandje, een halve liter bier en een plaspauze. Volledig relax en verzekerd van after party pikte ik toch nog  afsluiter “Therapy” mee.


Zalige show, voelde net aan als een aangename klets in mijn gezicht… Met veel plezier bied ik mijn ander kaak aan.  Deze fluwelen Berlijnse uppercut slaat zich meteen een weg naar mijn persoonlijke top van beste elektronische podiumacts van 2014. Of dit even goed werkt op Rock Schueremans..? Ik betwijfel het…

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/moderat-05-03-2014/

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Darkside ft. Dave Harrington & Nicolas Jaar - Niet van deze wereld
Darkside
Ancienne Belgique
Brussel

Tegenwoordig hoef je niet langer op de peperdure wachtlijst te staan bij Virgin om een onvergetelijke  buitenaardse trip te maken.  Darkside, het hernieuwde project van de uiterst eigenzinnige Nicolas Jaar en gitarist Dave Harrington, bracht ons voor nog geen twintig euro een heel pak voorbij de dampkring.

Nicolas en Dave staan al langer dan sinds deze debuutplaat samen op een podium. Dave Harrington was de vaste gitarist in de liveshows van Nicolas Jaar en vóór de geboorte van hun langspeeldebuut “Psychic” brachten ze al een selftitled  EP uit en een herwerkten ze de allernieuwste van Daft Punk. De chemie tussen deze twee geniale muzikale breinen werd nu gebundeld in een geweldige spacerockplaat.
De intiem belichtte ABbox werd het geknipte decor voor het werelddebuut van het duo. Hun performance klonk net iets anders dan op plaat en het is duidelijk dat beiden nog op zoek zijn naar nog meer perfectie op het podium. Deze spaced out rock met flarden electronica en ambient klinkt vrij minimaal en kent hier en daar een dansbare uptempo stuiptrekking met die typerende bass drops. Wat we gisteren te horen kregen was echter niets minder dan geweldige buitenaardse seks zonder orgasme met een Lynchiaanse schone. De met een beetje verbeelding op Lynch lijkende Harrington heeft duidelijk de hoofdrol in dit verhaal. Nicolas Jaar draait aan de knoppen en neemt zoals altijd de zanglijnen voor zijn rekening. Ze bewijzen dat goede composities niet moeilijk hoeven te zijn en niet noodzakelijk naar hoogtepunten hoeven te zoeken. Darkside bracht ons één lang uitgesteld muzikaal orgasme en dat werd enorm gesmaakt bij de smeltende fans. We kregen zelf twee bisrondes. Bij de tweede encore waren de twee net iets te goed op elkaar ingespeeld om van een zogenaamde improvisatieronde te kunnen spreken.

Maar wat maakt het uit als je weet dat meneer Jaar telkens opnieuw zelf de krijtlijnen trekt voor het ontstaan van nieuwe stromingen.  Bovendien kunnen we bijna met zekerheid zeggen dat het eigenwijze jonkie nooit zal bezwijken voor het geld en de daarbij horende dwingende richtlijnen van grote labels.  Alsjeblief Nicholas, blijf gewoon doen wat je doet.

Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel

Bozar Electronic Arts Festival 2013 – dag 3 - zaterdag 28 september 2013
Bozar Electronic Arts Festival 2013
PvsK
Brussel
Bozar Electronic Arts Festival (BEAF), voorheen Bozar Electronic Weekend,  werd sinds vorig jaar in een nieuw jasje getooid. De focus in deze tweede ligt niet alleen op elektronische muziek maar de nieuwe naam verklapt meteen ook dat  de nieuwste technologische ontwikkelingen in de beeldende kunsten , film en fotografie in de spotlight worden gezet. Het zou ons iets te ver leiden om alle bezigheden uit deze driedaagse hoogmis voor elektronische kunsten aan bod te laten komen.  Daarom concentreren we ons op dag drie vooral op de muzikale hoogtepunten.

De headliners voor deze zaterdag waren ongetwijfeld Jon Hopkins en Moderat (Modeselektor + Apparat). Spijtig genoeg werd de organisatie door overmacht genoodzaakt de albumvoorstelling van Moderat van de affiche te schrappen.  Sascha Ring aka Apparat belandde na een motorongeluk in het ziekenhuis en de geplande concerttour werd afgelast. Gelukkig  is de man na een operatie wel weer op de been. Het Berlijnse duo Modeselektor was zo vriendelijk om het gat in de affiche op te vullen. Wie wil er nu ook niet die fantastische Henri Le Boeuf-zaal eens volledig op stelten zetten? En dat heeft de schijnbaar nog steeds in festivalmodus verkerende Modeselektor met opener “Blue Clouds” ook netjes voor mekaar gekregen.  In een mum van tijd werd de Le Boeuf-zaal een omgetoverd tot een bruisende danstempel.  De lichtjes geschifte mannen van Modeselektor weten perfect hoe ze de tot de nok gevulde zaal in beweging moeten houden. Soms vragen wij ons af hoe ze telkens opnieuw wegkomen met hun gekende, op het randje van het platvloerse balancerende sets.

Onze absolute held van de avond had met zijn grand piano-show niet meteen de bedoeling de tent volledig op zijn kop te zetten zoals Modeselektor.  De adembenemende en met emotie gevulde audiovisuele liveset van Jon Hopkins sloeg menig toeschouwers met verstomming. Dreigende en aardverschuivende drones wisselt hij in het begin van zijn set af met wondermooi en breekbaar pianospel. Zijn broze toetsenwerk ontaardt uiteindelijk in een aanstekelijke technoset dat ten top wordt gedreven met de single “Open Eye Signal”. De uitmuntende akoestiek in de Henri Le Boeuf-zaal maakte onze bewondering voor Hopkins alleen maar groter. 

Deze derde dag van BEAF was een volstrekt goed gemikt schot in de roos. Horta zou echter wel een hartaanval krijgen indien hij zou zien dat Henri Le Boeuf in zekere zin wordt mismeesterd door een uitzinnige massa.

Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4173

Org: PvsK (Bozar), Brussel

Dat Gent Dok Noord gaat missen is wel heel duidelijk. Zondag werd de zomer én DOK definitief uitgewuifd met  twee fantastische Belgische topbands op het programma. Dans Dans zorgde voor een zinnenprikkelende set in DOKarena en in laatste instantie werd 50 Foot Combo aan de affiche toegevoegd.  Een betere avond om ons geliefde DOK vaarwel te zeggen konden wij ons niet inbeelden.

Een zachte nazomeravond, een steeds vroeger invallende duisternis en de intieme gezelligheid van de arena vormden het perfecte decor voor de ingetogen sound van deze Gentse jazzrockers. Dans Dans wordt sinds een paar maanden in de nationale en internationale pers de hemel in geprezen. Met hun tweede album ‘I/II‘ lijken ze echt hun doorbraak te forceren. Gitarist Bert Dockx (Flying Horseman), bassist Fred Lyenn en drummer Steven Cassiers (Dez Mona) experimenteren op dit nieuwe album met nummers van onder andere Bowie, Tom Waits, Morricone en Sun Ra. Ze vallen moeilijk in een vakje te duwen maar hun experimentele jazzrock is ingetogen, soms psychedelisch en hun zinderende gitaarwerk is ronduit meeslepend. Alsof ze je meenemen naar gortdroge en broeierige woestijnlandschappen. Het gitaarwerk van Bert Dockx tast voortdurend de technische mogelijkheden af: live detunen, gebruik van vocal samples op cassetjes die hij door de snaren van zijn gitaar jaagt. Broze nummers als “Au Hasard” en hun versie van Morricone’s “The Sicilian Clan” zorgden voor een extra piek in hun act dat eigenlijk één langgerekt hoogtepunt was.

Om het afscheid van DOK helemaal legendarisch te maken werden in extremis de immer aanstekelijke mannen én vrouw van 50 Foot Combo gevraagd om er een lap te komen op geven. Terwijl Dans Dans ons mentaal wist te prikkelen, veroorzaakten de Gentenaars van 50 Foot Combo voor een ware aanslag op onze heupen. Die spreekwoordelijke lap was eerder een aangename uppercut dat zeker zal blijven nazinderen zijn bij het begin van de nieuwe werkweek.

Bedankt Democrazy voor deze prachtige avond. Bedankt DOK voor de fantastische zomeravonden dat we er konden beleven. Wij gaan dit keihard missen.
https://soundcloud.com/undayrecords/sets/dans-dans-i-ii
https://soundcloud.com/urgent-fm-official/dans-dans

Organisatie: Democrazy, Gent 

10 Days Off 2013 – Dag 06 – Pioneer day – James Zabiela
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent

Na een welgekomen rustdag organiseert 10DaysOff voor het eerst een dagprogrammatie. Deze dag staat grotendeels in het teken van hoofdsponsor Pioneer. Een workshop met de DJ-school van Benoeli geeft bezoekers de kans om dj-apparatuur van Pioneer te leren kennen. Die zelfde namiddag krijgen we ook de kans om iets meer te weten te komen over de historie van de revolutionaire invloed van de Belgische sound op het elektronisch muzieklandschap. ‘The Sound Of Belgium’ – eerder vertoont op het Filmfestival van Gent – was te zien in het Foyer van de Vooruit.
Poppunt vult de vooravond aan met een workshop dat artiesten tips & tricks geeft om online visibiliteit te genereren via de meest courante sociale media.

Typerend voor deze 10DaysOff-editie is toch de hele geringe belangstelling. Zelf voor de DJ-set van Pioneer-ambassadeur James Zabiela komen slechts een dertigtal mensen opdagen. De sessie van dit boegbeeld uit de progressive house-scene  lijkt meer op een exclusief privéfeest met Boiler Room-allures. Zabiela  demonstreert op meesterlijke wijze en met uitgebreid enthousiasme waartoe de Pioneer DJ-gear in staat is. Xian – DJ maar tevens ook gezicht van Pioneer Belgium – laat James lekker begaan en laat zijn geplande uurtje over aan de Brit. Eigenlijk was dit een heel mooie namiddag en avond. Stiekem zat ik te denken dat een namiddag en avondprogrammatie als deze wel ideaal is. Uiteindelijk kregen we nog mooi de kans om de nacht verder te zetten in de straten van Gent.

Organisatie: 10 Days Off, Gent  

10 Days Off 2013 - Dag 05 - Kompakt Label Night
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent

Mijn bewering van gisteren dat het clubleven op sterven na dood blijkt te zijn kunnen we vandaag terug even herbekijken. We hebben moeten wacht tot dag 5 om het échte 10daysOff gevoel van weleer terug te krijgen. Een goed gevulde, broeierig hete concertzaal gevuld met partyheads die er duidelijk veel zin in hadden. Een populaire programmatie met bonzen als Gui Boratto, Kölsch en Michael Mayer hebben clubbend Vlaanderen terug op de been te brengen.  Hoewel, voor een echt clubgevoel moesten we geduld hebben tot de verschijning van grootmeester Michael Mayer.  Gui Boratto en vooral Kölsch brachten een set met vrij grote festivalallures.

Het was dan vooral de Deense Kölsch wiens live set als een rollercoaster door de Vooruit raasde en dat bij ons het festivalgevoel opriep.  Zijn bombastisch recept met heel veel climaxen – balancerend op het randje van het plat commerciële - gaf hem vanavond een zekere status van volksmenner. En dat het pakte, daar was geen enkele twijfel over. Het letterlijk klaargestoomde of gaar gekookte publiek werd een hapklare brok voor techneut Gui Boratto. De Braziliaan bracht een iets consistentere en meer rechtlijnige, toch bumpy set met vrij veel tech en diepgang. Bijna anderhalf uur hangt ie als een overgeconcentreerde – bijna krampachtige – nerd voorovergebogen boven zijn decks. Het is pas het laatste half uur dat we de man zien opkijken. Voor dit laatste half uur hield Boratto zijn eigen producties achter de hand. Een goede zet waarmee hij ervoor zorgde dat het publiek hem op handen droeg. Boratto nam zelf even de tijd om vanuit zijn gezichtspunt een kiekje te nemen van de losgeslagen menigte. Respect en dankbaarheid droop van het podium.

De anders op festivalweides vertoevende herkauwende kuddedieren verlieten de stal  toen de Michael Mayer zijn set inzette.  Eenmaal die overgeblevenen bevangen werden door de zweverige sfeer was er geen haar op hun hoofd dat ook maar dacht het feest te verlaten. De Kompakt labelbaas is oud gediende DJ/producer/remixer dat zijn label tot één van de meest invloedrijke heeft gemaakt. Het respect dat deze man afdwingt wordt tijdens zijn set nogmaals geïllustreerd. Kölsch en Gui Boratto ruggensteunen Mayer op het podium. Mayer is tot nu toe trouwens ook de enige die tussen zijn digitale nummers ook al eens een vinyl draait. De sound dat door speakers galmde was zo innemend, zo toegankelijk, zo zinnenprikkelend…. Over de hele lijn weet je dat Mayer probeert zijn publiek  van de grond te tillen, zoekend naar een soort toestand van gewichtloosheid. Net als Mayer ons van de grond weet te liften met een opeenvolging van bijna cheesy platen gooit hij er terug een iets meer rechttoe rechtaan plaat erdoor waardoor we terug even met beide voeten op de grond komen te staan. De man had er zoveel zin in dat hij het einduur ruim overschreed. Meermaals zagen we de organisatie de dj-booth bestijgen, Mayer in het oor fluisterend dat hij gerust mag verder doen.
De man had het heel erg naar zijn zin. Mooi om te zien dat het publiek tot het laatste moment geboeid bleef. De Mayer madness was hét hoogtepunt van het even heroplevende 10days.

Morgen een welverdiende rustdag. Nu heel hard uitkijken naar de speciale Pioneer-avond met James Zabiela.

Organisatie: 10 Days Off, Gent

10 Days Off 2013 – Dag 04 - R&S Label Night
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent

Terwijl de troonswissel zich al voltrokken had, wordt Gent  na zijn eerste officiële feestendag terug puffend en kreunend wakker onder de warmte. 10 Days is daarentegen al aan zijn vierde avond toe. Dat het legendarische dancefestival een moeilijke tijd beleeft is meer dan ooit te merken. De clubscene  moet in tegenstelling tot de ‘Boom’ ende festivals overduidelijk omgaan met de uitdaging om opnieuw mensen te lokken.  Ongetwijfeld spelen de tropische temperaturen ook een rol in de lage belangstelling. Toch lijkt de neergang dit jaar in een extra stroomversnelling geraakt. 

Dat een speciale R&S label night met een geweldige line-up echt zo weinig volk op de been brengt is toch wel hoogst merkwaardig te noemen. Plaatsvervangende schaamte overvalt me bijna. Dit hield ons echter niet tegen om deze geweldige avond te delen met het heel selecte publiek.
Het Gentse R&S label staat al 30 jaar garant voor kwaliteitsvolle muziek met een uiterst eigenzinnige invalshoek. Labelmanager Renaat bracht voor de gelegenheid de leukste van zijn poulains mee naar Gent. Bij wijze van statement staat hij op zijn 57-jarige leeftijd zelf meermaals zelf achter de decks vanavond. De man die ooit de Detroit-sound naar België bracht en een revolutionaire beweging op het Europese continent in gang zette heeft helemaal niet de bedoeling de DJ uit te hangen. Wat zogenaamde DJ’s dezer dagen kunnen, kan hij volgens hemzelf minstens evengoed onder zijn alias ‘I’m Not a DJ’. Renaat mag dan wel nog wat te schaven hebben aan zijn skills, de man heeft een excellente smaak voor detroit-minded rauwe techno.  En daar draait het toch ook allemaal om. Iedereen is DJ dezer dagen.

Vondelpark, de eerste echte band op het label, zijn echter geen DJ’s maar ze zijn wel de absolute headliner van de avond. Het ambient-pop trio uit Londen brengt een loepzuivere etherische sound met dromerige zanglijnen die live meer op de voorgrond lijken te komen.  Ondertussen zijn ze niet meer die veelbelovende jonge band. Vondelpark heeft de wereld ondertussen al weten te overtuigen van hun potentieel.

Lone en Space Dimension Controller brengen na het zweverig uurtje van Vondelpark terug wat vuur in de keet. Uptempo basgerichte detroitbeats met een stevige drive brengen dan toch de eerste mensen aan het dansen. Synkro durft nadien terug het tempo even te laten schommelen. Ijle soundscapes worden afgewisseld met 2 Step, dubstep en techno terwijl het publiek intussen werd gereduceerd tot een twintigtal die hards.

Detroit mag dan wel failliet aan het gaan zijn! Ik weiger te geloven dat de sound van Motorcity en het clubleven in België er zo slecht aan toe is. Aan kwaliteit ligt het althans niet. Misschien heeft de huidige generatie clubheads meer nood aan voorgekauwde en overhypte shit. Dit was een mooie avond waar ik mij verdomd raar heb bij gevoeld.

Organisatie: 10 Days Off, Gent