Bob Mould heeft een nieuw album. Zijn vorige, ‘Blue Hearts’, verscheen in 2020, op het einde van de eerste ambtstermijn van Donald Trump. “Here We Go Crazy” komt uit bij het begin van Trump’s tweede termijn. Toeval? Misschien. Maar daar ligt misschien een deel van de verklaring voor de woede van Bob Mould op zijn 65ste.
Bij ‘Blue Hearts’ was één van de conclusies dat Mould op zijn oude dag er niet bepaald milder op geworden is. De trefwoorden van de review van 2020 gelden net zo goed voor het nieuwe ‘Here We Go Crazy’: ingekookt gif, lyrics die de schijnheiligheid van de maatschappij aan flarden bijten. De voormalige frontman van Hüsker Dü en Sugar duwt nog steeds met veel enthousiasme op de plekken waar het al pijn doet, met een soundtrack van melodieuze hardcore zoals hij die al decennia met veel precisie op ons afvuurt.
Wij genieten het hardst als Ome Bob het gaspedaal diep induwt en de herinneringen aan Sugar opduiken, zoals op het furieuze “Neanderthal”, “Breathing Room”, “Hard To Get” of nog “Fur Mink Augurs”. Als hij de teugels viert en het ritme zakt krijgen de lyrics meer ruimte, maar daar zitten we als Mould-fan niet echt op te wachten. Het mag schuren en knarsen tot het pijn doet en we ons een beetje gek beginnen voelen.
In november komt Bob Mould naar Het Depot in Leuven.
https://www.youtube.com/watch?v=SWvEDGbdJ54
De Belgische metalband Dodengod heeft een nieuw album uit. ‘Heralds of a Dying Age’ is de opvolger van ‘Salvation’ uit 2018. Het nieuwe album was al een tijdje klaar, maar de nummers werden door de band zelf nog een herwerkt, voor de release bij Pest Records.
Met Pest Records uit Transylvanië/Roemenië heeft Dodengod een nieuw label. Hun vorige album verscheen bij het Britse Antitheus Productions, maar dat label kon de gemaakte beloftes niet waar maken. Pest Records lijkt betrouwbaarder.
Bij Dodengod als studioproject is er een toch wel ingrijpende verandering. Svn (ook van Thronum Vrondor, vroeger bij Impedigon en Fleshmould) en Yvs (vroeger bij Iconoclasm en Chalice) werken al decennia samen als duo. Dat deden ze al zo bij Ascend-ency eind jaren ’90, de voorloper van Dodengod. Voor het nieuwe album hebben ze drummer Barduk (vroeger bij Iconoclasm) er bij gehaald.
Met een ‘echte’ drummer erbij klinkt een studioproject toch meteen anders. Er bestaan genoeg heel degelijke computerprogramma’s om heel geloofwaardig drumpartijen mee op te nemen, maar die kunnen vaak toch niet tippen aan een drummer van vlees en bloed. Met de drummer erbij klinkt Dodengod een stuk organischer en krijg je als luisteraar nog meer het gevoel dat je naar een band aan het luisteren bent.
De sound van Dodengod verandert er ook voor een stuk door: minder industrial en misschien iets minder extreme metal. Eerder blistering deathmetal met hints van vooral black, al zitten er nog meer elementen van andere genres in. De venijnige ritmes ‘dragen’ ook meer de structuur van de tracks en duwen de agressieve gitaarpartijen en rauwe vocalen zo naar een nog hoger niveau. Een goed idee dus, om die derde man erbij te betrekken.
In de lyrics brengt Dodengod opnieuw een schatkist van dood en vernieling. Svn spuwt zijn zure gal over de maatschappij in het algemeen en politiek en religies in het bijzonder als een profeet die het einde van de wereld aankondigt. Goed dat aan dat element nog maar weinig veranderd is.
De beste tracks van het album zijn voor mij titeltrack “Heralds of a Dying Age”, de vooruitgeschoven single “The Grinder Feeds on Hate” en “No Distant Flame Ahead”. Maar het niveau ligt voor elke track hoog en er staan geen missers op. Over het nut van de instrumentale outro-track “In Death” (een beetje een vertraagde hartslag die er plots mee ophoudt) kan je bij pot en pint lang van gedachten wisselen, maar dan is dit feest van hel en verdoemenis eigenlijk al zo goed als afgelopen.
We hebben misschien lang moeten wachten op nieuw werk van Dodengod, maar daar krijg je wel kwaliteit voor in de plaats.
https://www.youtube.com/watch?v=e8gSZaj15_c
Kingfisher Sky plays Kate Bush - Justice for Kate
Kingfisher Sky
Eind vorig jaar bracht de Nederlandse progrockband Kingfisher Sky zijn nieuwe album ‘Feeding The Wolves’ uit, waar wij alle reviews heel enthousiast over waren. De (eerste) promotournee daarvan is afgelopen en de band speelt opnieuw enkele avonden hun al vaak bejubelde ‘Kate Bush-tribute’. Wij gingen naar zo’n Kate Bush-tribute luisteren in de PIT in Terneuzen, waar ze wel vaker tributebands op het podium zetten, telkens met perfect licht en geluid.
Tributes bestaan er in allerlei vormen en gradaties. Het verschil van Kingfisher Sky plays Kate Bush met sommige andere tributes is dat Kingfischer Sky ook gewoon een bestaande band met eigen nummers is, die af en toe eens een avond uitsluitend Kate Bush-nummers brengt.
Er zijn maar weinig (tribute)bands die Kate Bush-covers brengen, ook zelfs niet als ze maar één nummer van haar in ganse set zouden brengen. Kate zingt heel hoog en gebruikt ook nog eens haar stem op een specifieke manier die je niet zomaar kan kopiëren, zelfs als je een klassieke zangopleiding genoten hebt. Voor veel muziekliefhebbers staan of vallen de nummers van Kate Bush met de stem. Judith van Kingfisher Sky is één van de weinigen die die stem sterk benadert en die er ook zichtbaar plezier in heeft om dat repertoire te brengen.
Dat merk je al meteen bij het eerste nummer in de set van de avond. De band start met “Babooshka”, een heel bekend nummer dat het publiek van bij de start mee in het verhaal neemt. Judith’s eerste noten zijn misschien nog wat ‘shaky’ maar zodra ze opgewarmd is, wordt het voor het publiek duidelijk dat ze niet moeten twijfelen. Voor Kate Bush-fans wordt dit een aangename avond.
Kingfisher Sky heeft de set in twee helften verdeeld, met in de eerste helft vooral nummers die misschien niet superbekend zijn, maar die bij de oudere muziekliefhebbers wel een belletje van herkenning doen rinkelen. Leuk is bovendien dat Judith en drummer Ivar elkaar afwisselen in de praatjes bij de plaatjes. In een paar zinnen schetsen ze de inhoud van het nummer en de plaats ervan in de tijdsbalk van de Engelse zangeres. Ivar en bassist Nick verzorgen ook nog eens de backings. Celliste Maaike is er niet bij voor de Kate Bush-avond in Terneuzen. Ze herinneren er aan dat Kate Bush ook in haar lyrics een buitenbeentje was en ze gaan in op de rehabilitatie van Kate Bush dankzij de tv-serie ‘Stranger Things’, wat op de socials de hashtag ‘Justice for Kate’ opleverde.
Kingfisher Sky heeft de set met veel zorg en met veel variatie samengesteld, een goede mix tussen bekende en minder bekende nummers, veel variatie in tempo en het drama-gehalte, met kleine eigen toevoegingen en weglatingen en toch heel dicht tegen de originele nummers aanklevend. Net de aanpak waar veel mensen van houden. Op de eerste rijen in Terneuzen worden de bekendste nummers mee-gelipt of –gezongen en de band mag zich laven aan enthousiast applaus.
De leukste momenten in het eerste deel waren voor mij “The Kick Inside”, “James And The Cold Gun” en “The Man With The Child In His Eyes”.
In het tweede deel van de set wordt gestaag opgebouwd naar de finale met “Wuthering Heights”, “Running Up That Hill” en “Cloudbusting”. In dit tweede deel zit voorts het stevig rockende “Experiment IV” dat niemand van het publiek in Terneuzen al eerder gehoord heeft. In de toegift hadden een aantal mensen in het publiek gehoopt op een eigen nummer van Kingfisher Sky, eentje uit ‘Feeding The Wolves’ zou leuk geweest zijn, maar de band houdt zich netjes aan het tribute-concept en zet “The Big Sky” in.
Het doet deugd dat er nog steeds publiek bestaat voor de muziek van Kate Bush en Kingfisher Sky plays Kate Bush is een garantie voor een leuke avond met een band die talent op overschot heeft. We hopen deze Nederlandse band eens terug te zien met hun eigen repertoire.
Organisatie: PIT, Terneuzen
Cobra The Impaler - Massieve rots in de branding
Cobra The Impaler + X-Pozed
CC De Schakel (Schakelbox)
Cobra The Impaler is bezig aan een intensieve headliner-tournee doorheen Europa en de UK voor hun album ‘Karma Collision’ waarbij het al even geleden was dat ze op een Belgisch podium stonden, maar vorige vrijdag stonden ze gewoon in de Schakelbox in Waregem.
De support kwam van de lokale helden van X-Pozed, een metalcoreband die al sinds 2007 podia in vuur en vlam zet. In hun eerste run (tot ongeveer 2012, schat ik) stonden ze onder meer in de legendarische The Steeple in Waregem (als support van Caducity en Chalice) en deden ze een korte tournee door Ierland. Na een periode van afwezigheid zijn ze terug in de originele bezetting en met opnieuw een trouwe fanbase. In hun tweede run mochten ze al openen voor onder meer Congress en Schizophrenia en nu dus voor Cobra The Impaler.
Vorig jaar stond X-Pozed op Alcatraz Open Air in Kortrijk na het winnen van de ‘band battle’ (met 124 bands) van dat festival. Dat is het stadsbestuur van hun thuisstad Waregem niet ontgaan en daarom werd de band zopas nog gelauwerd als een soort van cultureel ambassadeur van Waregem. Hoeveel metalcorebands kunnen dat zeggen?
In Waregem waren de fans van X-Pozed op post, wat een bijna volle Schakelbox opleverde. Al na een paar nummers ontstond voor het podium een bescheiden moshpit en die zou aanhouden tot het einde van de set. X-Pozed-zanger Jeroen zag voor zijn vader in de zaal, wat uitzonderlijk is, en omdat papa Bernard ook nog eens jarig is, werd voor hem ‘Happy Birthday’ gezongen door een paar honderd mensen. Ook leuk: X-Pozed nam de clip voor “Back Down” op in de Schakelbox (zonder publiek) en om dan dat nummer live te kunnen brengen voor de fans, maakt op een manier de cirkel rond.
Prima metalcoreband. Alcatraz was waarschijnlijk nog niet het laatste hoogtepunt van X-Pozed.
Met ‘Karma Collision’ als opvolger van ‘Colossal Gods’ bevestigt Cobra The Impaler zijn status als opkomende kracht in de hedendaagse heavymetal. De band van Thijs De Cloedt (ex-Aborted) zorgt voor een muur van intens geluid met messcherpe riffs, kolossale grooves en een perfecte balans tussen screams en cleane vocals. Inzake genre zijn ze moeilijk in een vakje te stoppen, maar fans van Baroness, Mastodon en Red Fang hebben hier een lekkere brok aan.
Deze Belgische band heeft er zopas The Great Belgian Trendkill Tour (met Bark en Hippotraktor) opzitten en hun agenda staat heel goed gevuld voor de rest van het jaar.
Misschien heeft dat intensieve touren van de band er iets mee te maken, maar in Waregem trad Cobra The Impaler aan zonder bassist. Die zat ziek thuis. Natuurlijk merk je dat aan het geluid, maar de band putte uit die afwezigheid ook energie om er toch het beste van te maken en de fans niet teleur te stellen. Wat een topband is dit ook. Het vele touren heeft deze band naar een hoger niveau getild.
Zanger Manu stijgt boven zichzelf uit als performer. Nog meer dan uit zijn lyrics zijn zijn emoties af te lezen van zijn gezicht en houding. Hij draagt de performance van de band gedurende de hele set, zodat James, Thijs en Ace zich vooral kunnen concentreren op de muziek.
De set in Waregem bestaat in hoofdzaak uit tracks van ‘Karma Collision’, aangevuld met enkele tracks van ‘Colossal Gods’.
“Spirit of Lyssa” wordt opgedragen aan X-Pozed en “Shifting Sands” is de persoonlijke favoriet van Manu. Wij waren vooral – opnieuw – onder de indruk van de rauwe intensiteit van “Mountains”, “The Message” en “Blood Eye”.
Cobra The Impaler is aan het doorschuiven naar de hogere regionen van de Europese metal. Als deze bezetting bij elkaar blijft en de tijd krijgt om nog meer sterke albums uit te brengen, dan gaan we nog grootse dingen zien van deze Belgen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Maison Dieu is een Italiaans mystic doomrock-trio dat met ‘Herbacea’ een knappe EP uitgebracht heeft. Ze deden in januari nog een kleine tournee door Europa waarbij ze halt hielden in Ieper en Gent.
De band bestaat al een tijdje en toch is deze EP hun eerste release. De band wil in de releases songs bundelen die iets met elkaar gemeen hebben. Op ‘Herbacea’ zijn planten en kruiden de gemeenschappelijke noemer. En dat zijn heel onschuldige kruiden, niet de geestverruimende kruiden van de stonerbands dus. Wel planten als klimop, aronskelk, alruin (liefdesappel) en salie. Hoewel we de lyrics niet goed kunnen volgen, zijn dat wel allemaal planten waar best wel een leuk verhaal bij te verzinnen valt. Het is misschien geen klassiek thema, maar deze band doet er wel iets moois mee. In de lyrics van zangeres Ester zitten vaak mantra-achtige herhalingen die alles een extra mystiek chachet geven.
Muzikaal is mystic doom een treffende definitie. Stoner en psychedelica zijn nooit ver weg. Dit is niet het droeve of neerslachtige van heel wat andere doom. Wel zit er iets sjamaan-achtig in, zoals bij Heilung en Wardruna. Denk aan die bands en denk er dan nog wat andere bij, zoals een Witch Piss, (de eerste versie van) Splendidula, The Girl Who Cried Wolf, Katie Kruel, My Baby en Chelsea Wolfe.
Maison Dieu biedt een mooie gelaagde sound en vaak vroeg ik mij af hoe ze dit als trio voor elkaar krijgen, maar het zijn natuurlijk studio-opnames.
De beste track van de vier songs op de EP ‘Herbacea’ is “Mandragola”.
https://www.youtube.com/watch?v=jh0xPTyVhSs
The Radar Station is terug. Is eindelijk terug. Vlaanderen heeft deze band enkele jaren geleden omarmd, maar de live-bezetting en het opvolgende album waren blijkbaar niet altijd zo vanzelfsprekend als je zou verwachten na een succesalbum als ‘Life Inside a Tornado’. Ondertussen leerden we frontman Brent Cliquet ook kennen als de Nederlandstalige mystic-crooner Brent Beukelaer.
De nieuwe single is “Big Big Town” en die klinkt in de intro heel erg als een nummer dat op ‘Life Inside a Tornado’ had kunnen gestaan hebben. Een beetje als The War On Drugs dus, maar dan net iets anders, iets meer poppy. Gaandeweg horen we een paar verschillen met het eerdere werk, zoals dat de nadruk nog meer op synths is gaan liggen en dus iets minder op gitaar.
Het is allemaal een klein beetje beter: meer puur en meer matuur in lyrics en muziek, meer vanuit de emotie en de pracht en kracht van Brent’s ribfluwelen stem.
Dit is een leuke voorbode van het nieuwe album. Bring it on!
https://www.youtube.com/watch?v=aZFb8p3lLyo
Na de EP ‘Bidole’ in 2019 bracht Tien Ton Vuist tal van digitale singles uit. Wie dacht dat die allemaal zouden gebundeld worden in een full album, komt bedrogen uit. ‘Break A Sweat’ lijkt een nieuwe start, een doorstart voor deze band.
Eerder hebben we Tien Ton Vuist al vergeleken met the White Stripes, The Black Keys, Sons en Equal Idiots, maar dit viertal uit Oudenaarde vindt steeds beter zijn eigen sound: smerig rockend, met sarcasme en een punk-attitude en dus niet altijd ernstig.
Het is heerlijk moshen op anthems als “Bad Reputation”, “Antisocial” en “World Did You Miss Me”, een schuimbekkend meebrulmonster dat voor de intro een gitaarakkoord geleend heeft van Nirvana.
Vaak op dit album haalt Tien Ton Vuist hetzelfde energie- en octaangehalte als The Hives en The Melvins. Nog zo’n heerlijk rockend nummer is “Neon Lights”. Duister en adrenaline-epic tegelijk.
‘Break A Sweat’ lijkt een oefening in het niet volwassen willen worden, omdat onstuimig en rücksichtsloos je dromen najagen toch zo plezant kan zijn.
Je vindt ‘Break A Sweat’ op Spotify.
https://www.youtube.com/watch?v=CSGqJvH1fuc
De legendarische Belgische heavymetalband Killer viert dit jaar zijn 45ste verjaardag maar kondigt ook aan dat 2025 mogelijk het laatste jaar is dat de band live speelt. Frontman Paul Van Kamp (Shorty) is evenwel nog niet uitgezongen of leeggespeeld. Hij komt met een solo-album als Van Camp.
Als Van Camp bracht Shorty al een eerste solo-album uit. Dat was in 1988, net na de eerste pauze van Killer als band. ‘Too Wild To Tame’ werd opgenomen met twee bandleden van White Fang en eentje van Killer en met Jos Kloek, de zowat vaste producer van Killer. Op de hoes van het vinyl zat een sticker met ‘Ex Killer’ erop, waarmee duidelijk was voor welk publiek Van Camp bedoeld was. Recent werd ‘Too Wild To Tame’ toegevoegd aan re-issues van Killer-albums en zo groeide bij fans de vraag naar een nieuw solo-album van Shorty.
Nu Killer opnieuw even in het vriesvak gaat, heeft Shorty dan maar Van Camp ontdooid. In de live-band speelt Wim Wouters (Scarved, coverband Black Jack met Shorty) bas en Geert Mariën (Praga Khan, Scarved) drums. Die hebben ook meegewerkt aan het album. Alle composities zijn van Shorty en het schrijven en componeren begon hij al tijdens de lockdown van de coronapandemie in 2020.
Het tweede album kreeg ‘Volume II’ als titel en omvat acht nieuwe tracks voor de vinyl-kopers en nog vier extra nummers voor wie de CD koopt. Eén van die bonusnummers is een interpretatie van de vijfde en negende symfonie van Beethoven. De bonusnummers op de CD zijn leuk, maar met de tracks van het vinyl heb je al helemaal de essentie van het album.
De nieuwe solo-nummers klinken verdacht als die van ‘Hellfire’, in 2023 het voorlopig laatste studio-album van Killer. Het is natuurlijk dezelfde Shorty die zingt, gitaar speelt en de nummers geschreven heeft. De nummers zijn evenwel langer en de structuur is complexer. De gitaarsolo’s zijn gemiddeld wat langer dan bij Killer, de nadruk ligt nog meer op de gitaren dan op de zang en er zit al eens een instrumentaal nummer in.
Hoewel Van Camp vaak wel klinkt als de hardrock en heavymetal van de jaren ’80 van vorige eeuw, zit er ook al eens een moderne twist in de songopbouw en in de lyrics. Fans van Michael Schenker en Zakk Wylde zullen dit album zeker weten te waarderen. De sterkste nummers zitten voor mij helemaal aan het begin: “Now Or Never”, “Dark Days” en “Heaven’s Gate”.
Van ons hoeft Killer nog niet op pensioen. Met een pauze kunnen we vrede nemen omdat dan deze Van Camp van stal gehaald kan worden.
‘Volume II’ is een knap nieuw hoofdstuk in het al lange verhaal van Shorty. Voor dit nieuwe album gaat van Van Camp op tournee door Vlaanderen: geef dit instituut alle lof die het verdient.
https://www.youtube.com/watch?v=jv0RQqrvwPw
Augustijn is geen onbekende meer voor de volgers van Musiczine. “Hel” is de eerste single van zijn nieuwe album 'En/On', dat deze zomer volgt. Aan de succesformule werd niets veranderd: Augustijn doet alles zelf: alle instrumenten, de tekst, de opnames, de mix. De productie is van Pedro De Bruyckere.
“Hel” is dan ook heel herkenbaar, en ook nog eens goed voor een glimlach op ieders gezicht. “Hel” is een frisse song over onze eerste-wereldproblemen. Augustijn houdt opnieuw zichzelf en vooral ons een spiegel voor.
Bekijk zeker ook de hilarische clip bij “Hel”, met Augustijn als nieuwslezer
https://www.youtube.com/watch?v=CsZdEfZMKAY
Nikki Roger - Ik wil laten zien dat je vanuit je eigen kamer grootse dingen kunt doen
Tien Ton Vuist (Nikki Roger)
Nikki Roger, dat is dezelfde Nikki als die van Tien Ton Vuist, de indierockband uit Oudenaarde. Van die band kwam zopas het album ‘Break A Sweat’ uit, maar ook voor Nikki Roger belooft het een productief jaar te worden, met ook al een nieuw album. Na het horen van debuutsingle “Just Take A Minute” gingen wij van Musiczine langs voor een kort interview.
2025 belooft een druk jaar voor je te worden. Wat zijn je belangrijkste plannen?
Nikki Roger: Het wordt inderdaad een spannend jaar. Ik lanceer mijn soloproject, Nikki Roger dus, officieel en breng maar liefst 13 nummers uit. Daarnaast zit ik in Tien Ton Vuist, waarmee we 10 nummers uitbrengen. Het voelt alsof alles samenkomt wat ik de afgelopen jaren heb opgebouwd.
Wat kunnen we verwachten van je soloalbum?
Nikki Roger: Het soloalbum is heel DIY. Ik heb de nummers opgenomen in mijn kleine thuisstudio en in een grotere ruimte boven de garage van mijn vader. De muziek is indie, maar ik hou ervan om grenzen te verleggen en te experimenteren. De EP ‘No One Asked for Pangolin People’, die ik heruitbreng en vijf oude songs bevat, zal het startschot zijn. Het album bevat tot nu toe acht nummers, waarvan zeker drie singles worden en vier een videoclip krijgen.
Vier videoclips, dat is een flinke onderneming. Wat mogen we daarvan verwachten?
Nikki Roger: De videoclips zullen dezelfde DIY-energie uitstralen als de muziek. Ik werk met creatieve, maar eenvoudige ideeën, vaak met een knipoog. Ik wil laten zien dat je geen groot budget nodig hebt om iets authentieks te maken. Eén song en videoclip zal samen met mijn maatje Tijl (singer-songwriter en zanger/gitarist van Tien Ton Vuist) vorm krijgen.
Naast je soloalbum heb je ook je punkproject Tien Ton Vuist. Hoe verschilt dat van je solowerk?
Nikki Roger: Tien Ton Vuist is rauw, energiek en recht voor z’n raap. Het is mijn manier om helemaal los te gaan zonder te veel na te denken. Waar mijn soloproject meer gelaagd en experimenteel is, draait de band om pure energie en punkspirit.
Naast muziek heb je ook plannen op het gebied van contentcreatie. Wat houdt dat precies in?
Nikki Roger: Ik wil elke week een grappige reel maken waarin ik van een willekeurig geluid een nummer bouw. Denk aan het piepen van een poortje of het schuiven van een stoel over de vloer. Het idee is om mensen te laten ervaren hoe je met weinig middelen iets unieks kunt maken.
Dat klinkt als een leuke uitdaging! Hoe combineer je dit met je andere projecten?
Nikki Roger: Het is inderdaad een balans vinden, maar ik hou ervan om verschillende dingen tegelijk te doen. Ik werk één dag per week aan mijn muziek als bijberoep en houd heel wat vrijdagen vrij om met andere muzikanten te werken. Die afwisseling maakt het voor mij interessant.
Wat hoop je met je muziek en projecten te bereiken in 2025?
Nikki Roger: Mijn doel is om mensen te inspireren, zowel met mijn muziek als met mijn creatieve aanpak. Ik wil laten zien dat je vanuit je eigen kamer grootse dingen kunt doen. Daarnaast hoop ik dat mijn muziek en videoprojecten me helpen om een breder publiek te bereiken.
Tot slot, hoe blijf je trouw aan jezelf terwijl je al deze projecten oppakt?
Nikki Roger: Dat is een goede vraag. Ik blijf altijd dicht bij mijn kern: muziek maken waar ik blij van word en content die de clown in mij weerspiegelt. Als ik mezelf blijf uitdagen en plezier heb, dan weet ik dat ik op de juiste weg zit. Ik kan niet wachten om het allemaal te delen.
Bedankt voor dit gesprek
Nederlands 
Français 
