Het Britse Band Of Skulls uit Southampton wordt getipt als één van de beloftevolle ontdekkingen in 2010. We waren dus erg nieuwsgierig naar het trio Russell Marsden (zang/gitaar), bassiste Emma Richardson en drummer Matt Hayward. Hun optreden (btw op het einde kon je eerder spreken van een showcase, want na 45 minuten was het allemaal al ingeblikt en finito zonder bissen!) en de daaraan gekoppelde pas verschenen debuutplaat ‘Baby darling doll face honey’ brengt ons tot Led Zeppelin, The White Stripes, The Black Keys, The Kills, The Raconteurs en Black Mountain. Op plaat zorgen ze voor een stevige scheut alternatieve indierock en stonerblues, rauw, vunzig als toegankelijk en aanstekelijk.
Kracht en finesse gingen samen in deze korte set. De groep ging er fors tegenaan, behield de subtiele melodielijn en verloor zich in geen enkel moment in oeverloze soli binnen deze stijl. Ook zijn er twee straffe vocalisten (wat een schurende emotionaliteit), die de sound explosiever maakte en vonken gaf als ze samen hun snedig doorleefde songs zongen. Ze werden door het publiek erg warm onthaald, wat hen ertoe bracht een tandje bij te steken in de langgerekte songs als “Blood”,“Impossible” en “Dull gold heart”, die gespeeld werden in het tweede deel van de set. In de eerste songs trok het trio de kaart van melodieuzer materiaal, “Light of the morning”, “I know what I am” en “Death by diamonds & pearls”. “Pattern” was het sein om ons volledig onder te dompelen in de slepende stukken van hun intens bezwerende, broeierige trip. Onweerstaanbaar!
Ondanks de korte set, eiste Band Of Skulls zich een plaatsje op binnen de internationale mainstream. Eerlijk, puur en oprecht klonken en waren ze. Om te weten wat ze meer in hun mars zullen hebben, moeten we echter afwachten op die belangvolle tweede plaat …

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Botanique, Brussel