Body/Head - IJskoningin terug naar roots
Body/Head – Kim Gordon + Bill Nace),

Voorprogramma Ping Pong Tactics moet op een wat eigenaardige manier op de affiche gekomen zijn, want eerlijk gezegd ontgaat enig verband met wat la Gordon ten beste brengt me volledig. Niks tegen op wat ze brengen, een vast wel eerlijke soort punkrock, maar ik kon niet meteen een nummer ontdekken dat echt memorabel was. Het was allemaal ok binnen het enigszins beperkte sjabloon van wat een punkrocksong hoort te zijn, maar laten we zeggen dat ze naar ik hoop nog een evolutie door te maken hebben. Hun allerbelabberdste Frans zorgde wel voor enige leuke momenten. Benieuwd of ze toch nog ergens hebben kunnen crashen die nacht. De culturele kloof met Frankrijk is blijkbaar echt wat te groot geworden.

Dit gezegd zijnde kwam veronderstel iedereen voor Kim Gordon, zonder meer legendarisch lid van Sonic Youth, die zich na de scheiding met Thurston Moore opnieuw uit moest vinden en dan wist ik eerlijk gezegd ook niet wat ik moest verwachten. Gordon was altijd al het muzikaal minst onderlegde groepslid, zeker als je het vergelijkt met de achtergrond van iemand als Lee Renaldo, maar de filosofie van Sonic Youth en heel New York in de vroege jaren tachtig was toch dat dat allerminst een beletsel mag zijn om dingen te proberen en zonder meer experimenteel te zijn en dat was dus blijkbaar wat we kregen.
Gordon speelde ongeveer een uur, bijgestaan door Bill Nace , Body/Head, en het was behoorlijk experimenteel. Songstructuren werden achterwege gelaten om plaats te maken voor heel wat experimentele noise waar Sonic Youth groot mee geworden is, maar dan ontbrak misschien toch de gitaarvirtuositeit van Renaldo, of als je het vergelijkt met een concert van Thurston Moore die het afgelopen jaar Europa ook regelmatig aandoet iets als een song met weerhaken, met zelfs een bepaalde melancholie, een menselijke stem misschien. Niet dat dat op zich hoeft, maar het deed er dan toch aan denken dat Sonic Youth meer dan de som van de delen was, en dat Gordon zich nu toch beperkte. Het deed me heel erg denken aan de exploten van de no-wave scene uit de vroege jaren tachtig, die het experiment tot zowat een geloofsartikel verhief, en er is niks op tegen om het experiment weer als the way forward voor een stagnerende gitaarscene te zien, maar het knappe van Sonic Youth was altijd dat ze nog ergens vervormde songs uit hun noise wisten te puren en dat kregen we vanavond niet.
Kim Gordon is altijd wel de Queen of Cool geweest, en dat trok ze nu wel even al te hard door. Geen enkele keer contact met het publiek, zelfs haar gezicht bleef verborgen achter een hoop haar en een gebogen hoofd. Iemand met haar staat van dienst had zoiets vond ik niet nodig, maar dan is het weer zo dat de muziek misschien inderdaad voor zich moet spreken.

Hoogst interessant concert van een hoogst interessante vrouw, en ik wil gerust respect opbrengen voor een compromisloze aanpak.

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/fotos/body-head-19-09-2012/

Organisatie: Grand Mix , Tourcoing