In 2007 werd ik in de Pit's zowaar omver geblazen door een toen nog piepjonge Miss Alex White uit Chicago. Wat een power had die krullenbol! Zes jaar later was ze nu opnieuw in Kortrijk en bleek ze The Red Orchestra overboord gekieperd te hebben om te touren in duovorm als White Mystery met haar jongere broer Francis Scott Key White. Ook muzikaal werd het roer drastisch omgegooid. De volle vettige rocksound heeft plaats moeten ruimen voor een veel primitiever en gruiziger geluid waarin soms wat glamrockinvloeden te bespeuren waren. Gebleven zijn de tomeloze energie en die krachtige, helle stem van Alex hoewel ze een paar keer de leadvocals aan broerlief overliet.
In een razendsnel tempo joegen ze hun set erdoor, er was nauwelijks tijd voor een adempauze. Hun songs waren telkens kort en uitermate explosief, een beetje zoals bij The Hussy, die ik onlangs aan het werk zag. Pas naar het einde toe zakte het tempo even voor een oud nummer, ging het stof wat liggen en kwam ik tot het besluit dat ik Miss Alex White vroeger met The Red Orchestra net iets beter vond.

Drie van de vier Allah-Las werkten bij de platenzaak Amoeba Records in Los Angeles waar ze honderden stokoude elpees beluisterden en uiteindelijk besloten om zelf iets dergelijks op te nemen. Dat resulteerde vorig jaar in hun door Nick Waterhouse geproducete debuut. Eén van de beste platen van 2012 vond ik en ik was duidelijk niet alleen met die mening want er was behoorlijk wat volk (zowel jong als oud) komen opdagen.

De Allah-Las klinken niet alleen zoals in de sixties, ze deden verdomd hard hun best om er ook zoals toen uit te zien. Hun kledij, hun kapsels en zelfs hun houding op het podium (nogal stijf en vastgeroest op dezelfde plek) leken perfect gekopieerd uit het gouden decennium. Maar het was uiteraard eerst en vooral de sound die zwolg in nostalgie en als een zwoele zeebries ons kwam toegewaaid. De mooie, licht hese stem van Miles Michaud, de breekbare vintage gitaar van Pedrum Siadatian, de bijzonder soepele baslijnen van Spencer Dunham en de accurate drums van Matthew Correia klonken steeds erg laid back terwijl de hemelse samenzang voor de kers op de taart zorgde. Dichter bij The Ventures kan je niet geraken(vooral in de instrumentals werd dat heel duidelijk) alhoewel er ook echo's van The Beach Boys en The Zombies te horen waren.
Alles klonk uiterst verzorgd, als honing voor de oren maar ook wel wat voorspelbaar. Nooit werd afgeweken van het vaste patroon buiten dan tijdens dat laatste nummer waarin de zanger en de drummer van plaats wisselden. Nooit ging de nochtans steeds schitterende Pedrum Siadatian eens voluit op zijn gitaar, al had je dat toch zo graag gewild.
Nee, onverstoorbaar hielden ze vast aan hun perfectionistische sound. "Black Lips-light" zou je het oneerbiedig kunnen noemen. En ook in de talrijk aanwezige nieuwe nummers wees niets erop dat er voor een volgende plaat van de koers zal afgeweken worden.
Hoogtepunten eruit pikken blijkt evenzeer moeilijk daar de songs nogal inwisselbaar leken tenzij misschien "Busmans holiday" waarvan je zou zweren dat het een hit was uit pakweg 1967. Ondanks die kritische noten bleef dit een heerlijk concert en kwamen de sixties (zij het niet die van bijvoorbeeld The Sonics of The Stooges) voor even terug tot leven.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/allah-las-24-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-mystery/

Organisatie: Kreun , Kortrijk