Al twintig jaar zijn de Schotse postrockers van Mogwai bezig. En net als een Godspeed en Explosions worden ze enorm gerespecteerd . Een dubbelconcert in de AB werd voorzien en 2x kon fier het bordje uitverkocht prijken.

Mogwai werd warm onthaald en dat ving de kleine Stuart Braithwaite mooi op met een “Thank you very much, cheers”!
De vulkaanuitbarstingen spatten nu minder, maar Mogwai  weet nog steeds een broeierige spanning en  intensiteit te creëren in het genre , daarvan overtuigt het recentere werk als ‘The hawk is howling’ , ‘Hardcore will never die , but you will’ en het pas verschenen ‘Rave tapes’.
Opnieuw dompelen ze ons onder in die intrigerende dromerige , filmische, zwevende  aanpak door een gelaagd opgetrokken gitaargordijn en een klankkleur van elektronica, keys en percussie . Een ingehouden sfeervol , zacht geluid , dat opbouwt en aanzwelt , verder krachtiger kan klinken en omgeven wordt van gedoseerde pedaaleffects , om dan net niet te exploderen .
De groep houdt er een wisselende setlist op na , wat de ‘Mogwai’ avonden avontuurlijk en spannend maakt .
Twee uur lang hielden ze het publiek in hun greep  waarbij natuurlijk het laatste werk in de spotlights stond . Wat betreft die spotlights, de vier opgetrokken lichtbruggen, die eindigden in een zeshoek , net als de hoes van de laatste cd ‘Rave tapes’, gaven hun quasi-instrumentale sound elan, die kon huiveren en kippenvel kon bezorgen. Tja, niet voor niks werden ze aangesproken voor de soundtrack van de griezelreeks van ‘Les Revenants’. 
Oudje “I’m a long way from home” was meteen raak . Ook verderop hadden we die intense spanning en extravertie van kalibers “Master card”, “How to be a werewolf” en “San pedro”. Tussenin ruimte voor de zacht- harde aanpak; het gekende, ingetogen “Haunted by a freak”, het ruw knallende “Itheca 27 -9” werd zelfs van onder het stof gehaald , waarbij de stroboscoops de song kracht bij zetten. 
“The lords out of control” deed door de fluister-vocoderzang melancholie en emoties opborrelen . Of “Autorock”, die na die pianoriedels terug opbouwde . Het tempo werd forser door “Deesh” en “Remurdered” , twee om in te lijsten en die een schitterende, sterke  finalereeks waren, aanstekelijk door de grooves , de gortdroge drums , de hypnotiserende keys en de opbouwende gitaarmuren. Mogwai versnelde dus in die volgende postrocklaag , soms aangevuld met een zesde man; ze waren goed op dreef geraakt en haalden alles uit hun kas.
Postrock overstijgend klonken ze op de mooi uitgediepte  “Xmas steps” en “Mogwai fear Satan” ; alle duivels werden hier ontbonden en ze kregen een apocalyptische tendens door de lightshow en de stroboscoops .

Mogwai staat nog steeds garant voor boeiend spektakel en muzikaal avontuur. Een magnifieke sfeerschepping en een broeierig uitgewerkt klanktapijt hadden we. Het gehalte feedbackgeraas, noise, delays en pedaaleffects is door de jaren wat gematigd. De keys en de percussie durven hun stempel te drukken.
De wisselende  stemmingen aan de postrock is en blijft iets Mogwai unieks overstijgend …

Organisatie: Live Nation