Het talent van het Britse Daughter , onder de openhartige uitstraling van Elena Tonra, werd op korte tijd beloond met een uitverkocht concert in de AB, Brussel. De opvolger van ‘If you leave’ is nog maar net klaar , ‘Not to disappear’ ligt in het verlengde , een heerlijke atmosferische rit , die een broeierige intense spanning , donkerte, op gedreven , ingetogen en subtiele wijze samenbrengt. De emotie en klankkleur wordt verwezenlijkt door etherische , ruimtelijke klanktapijten, ergens tussen Sigur Ros , The xx, Joy Formidable en het onderkende Geraldine Fibbers in .

We waren vanavond onder de indruk van het live concert .  Wat werden we geraakt van dit materiaal, dat breekbaar, dromerig , explosief klonk mét dat allesbepalend donker randje door het zinderend, scherp gitaargetokkel met z’n galmeffects, gedoseerde feedback , de diepe bas , de zalvende keys en de opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel , gedragen door die indringende , ontroerende, melancholische, getormenteerde zang.
We kregen meteen kippenvel en de aandacht was gescherpt op de eerste drie songs, die deze muzikale elementen letterlijk samenbalden en vastknepen. “How” was een prachtopener, “Tomorrow” en “Numbers” , iets gematigder in de aanpak, boden diezelfde onrust en dreiging. Alle registers werden opgezet . Wat een overdonderende start , klasse en live overstijgend!
De bekoorlijke glimlach van de lieflijke zangeres deed ons smelten . Het dromerig gevoel sijpelde meer en meer door op “Amsterdam”  en “Alone with you” , waar de finesse , subtiliteit doordrong ; de aanvullende backing vocals waren een meerwaarde, en de keys/pianoloops kregen ademruimte …
Met een “Human”, “Shallows”, “Home” , middenin de set, onderscheidde Daughter zich door de wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en de extraverte, hardere , strakkere aanpak. Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëerden ze , filmisch bezwerend zelfs in momenten . Ze schipperden tussen zacht en hard , dat net niet ontploft , maar je weet te hypnotiseren, te bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects . “Smother”, “Youth” en het nieuwe “Fossa” , die de set besloot, waren allesomvattend , bereikten een climax hierin en waren absolute hoogtepunten . Tussenin hadden we nog het directe “No care”, dwarrelend , hectisch als in de begindagen van PJ Harvey. 
De sterke respons ontroerde het kwartet , die speelsheid uitstraalt , achteloosheid uit de mouw schudt , maar erg doordacht te werk ging . Na zo’n helse trip bracht het innemende “Made of stone”, als toemaatje, de nodige rust . Mooi toch!

Daughter is niet zomaar het kleine zusje van … ‘who-ever’; ze is gegroeid en krijgt terecht een plaatsje op de Rock Werchter affiche. Een must- see!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daughter-10-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-joseph-brill-10-02-2016/

Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel