Een beloftevol gezelschap is alvast het Australische Young Magic met de in Indonesië geboren zangeres Melati Malay. Een melting pot van stijlen binnen de indie-elektronica , die een toegankelijke Animal Collectieve en Yeasayer herbergt .
Aanstekelijke , dromerige en sfeervolle songs , deels instrumentaal en deels met een overwaaiende, zweverige zang; een potpourri van popelektronica, shoegaze, elektronische, industriële beats, overstuurde synths, chillout, echo en feedback.  
Een muzikale trip van songs, klankbeelden, geluidstapijtjes, iets aparts , geheimzinnig , maar bezwerend , herkenbaar  en treffend . Songs als “Sparkly”, “Slip time”, “You with air” en “Night in the ocean”  zijn alvast de moeite .

Vijf nummers maar vind je terug op ‘Frying on this rock’ van het Amerikaanse trio White Hills . Kan ook niet anders gezien deze radicalen er geen probleem mee hebben doodgemoedereerd een bezwerende song een kwartier lang uit te rekken en uit te mergelen. En daar houden we wel van . Eén hypnotiserende, psychedelische, kosmische trip, hallucinant, een LSD overdose zonder zelf aan de stuff te zitten. Fans van Hawkwind, het oude Monster Magnet, Black Mountain, Burning Brides en Warlocks hadden hier een vette kluif. Check er de al of niet instrumentale songs “Robot stomp” , “Pads of light” en “I write a thousand letters” op na. Het voortreffelijke gezelschap trok de aanmodderende spacerock/stonerpsychedelica naar een hoger niveau . Op de pics wordt White Hills aangevoerd door ene Dave W met de lange wapperende haren, strakke broek en een bloemetjeshemd , de bevallige Ego Sensation, een jonge Poison Ivy, een blonde , sensuele dame in rode mini-outfit en opvallende rode, hoge hakken, en drummer Lee Hinshaw , nog de meest gewone van de drie. En in die aanpak zijn ze niet vies een bulldozergeluid te injecteren op z’n Cosmic Psychos of die sober  te verfijnen in repetitieve, slepende ritmes .
White Hills: ‘dopeheads’ al 10 jaar bezig , maar ‘du grande’ stonerpsychedelica …

Het NYse ensemble White Rabbits is toe aan hun derde cd en zijn een goed bewaard geheim binnen het indiepoplandschap . De broeierige songs hebben een evenwichtige opbouw en kunnen verrassen door de stuwende ritmes , de onverwachtse wendingen en de tempowisselingen, die zweren aan punkfunk , psychedelica en allerhande experimentjes. Geraffineerd, goed uitgewerkt materiaal en daar tekenen songs als “Heavy metal“, “Temporary”, “Hold it to the fire” en “It’s frightening” voor . Een eenvoudig verrassend popgevoel ontwikkelt zich bij deze band ,die opnieuw sterk voor de dag komt .

Het Limburgse Fence heeft al een paar platen uit en had met songs als “Always ultra” en “Mary Lou” een paar leuke , fijne singles uit . Na Pukkelpop 2006 gingen de leden elk hun eigen weg ; ze zijn nu terug bij elkaar en doopten de nieuwe cd simpelweg ‘Fence’. De songs zijn melodieus broeierige en sfeervolle rockers; we noteren alvast “ Without a trace” en “Walk the walk” . De groep durft breder te gaan op “I think I do” en “Evolution stock” . Ook de integere “We didn’t mean you no harm”, “Of day & night” en “Haystack” zijn de moeite . Fence schrijft songs zoals we hoorden van een Metal Molly . En zijn ze nu back. Mis hen niet!
Info http://www.fence.be   

Indierock in z’n puurste vorm … Dan is The Wedding Present uit Leeds van zanger/componist en gitarist David Gedge (oerlid trouwens) een goed bewaard Brits ‘indie’ geheim. De band , al zo’n vijfentwintig jaar bezig, tovert goed in het gehoor liggende, fris sprankelende rockende gitaarpopsongs, als van een Go-Betweens en The Chills toen. Een nieuwe plaat is uit, ‘Valentina’ met opnieuw enkele fijne songs als “You’re dead” , “Back a bit … stop”, “Stop thief?” en “End credits” , die sterk zijn door die subtiele rammelende gitaren ,  de diep groovende bas en de gedreven ritmes . De andere songs liggen natuurlijk in hetzelfde elan , maar raken iets minder . Wedding Present brengt per plaat een paar ongelofelijke indiepoprockende songs.
Ze zijn momenteel terug ‘on tour’, maar eigenaardig genoeg stellen ze eerst een ‘rewind’ voor met het album ‘Seamonsters’ (’91), om dan pas ‘nieuwere’ songs toe te voegen . Wedding Present, altijd wel ‘een specialleke’ binnen die indiescene …

Ondanks dat deze Amerikaan al lang in het vak zit is, is dit een eerste aangename kennismaking. Damien Jurado is met z’n melancholiedjes ergens te situeren tussen Bonnie Prince Billy en de zacht aanpak van My Morning Jacket en Neil Young. Hij heeft er al een vijftien jaar lange , grillige carrière achter de rug , maar bon , we horen aantrekkelijke , sfeervolle ,integere (semi-akoestische) songs , met psychedelische tunes door ‘70s toetsen, slides en hemelse backing koortjes, gedragen door z’n in weemoed gedrenkte stem . “Nothing is the news”, “Life away from the garden” en “Museum of flight” zijn alvast drie prijsbeesten  in het genre, zijn broeierig en ontroerend en voeren je (n)ergens mee …Dit is een plaatje van zo’n vijfendertig minuten singsongwriterpop op z’n plaats …

De muzikale duizendpoot uit Detroit, Michigan, maakte eerder brokken met The White Stripes , The Raconteurs en The Dead Weather . Hij liet zich ook al als producer en acteur voldoende opmerken. Een veelvraat die solo ook v zich laat spreken . Want we hebben hier met een afwisselend plaatsje te maken , die een stevig, pittig , doorleefd en emotioneel rock’n’roll/blues/country gehalte hebben.
De songs zijn melodieus, rauw, zompig , aanstekelijk en intens doorleefd. De openers “Missing pieces”, “Sixteen salteens”  en “Freedom at 21” zijn om U tegen te zeggen . Even verderop zijn “Trash Tongue talker” en het afsluitende “Take me with you when you go” even magnifiek , spannend en meeslepend .
En White is niet vies van halve sfeervolle ‘saloonbar’ballads als “Live interruption”, “Hypocritical kiss”, “I guesss I should go to sleep” en de titelsong .
De rock’n’roll krijgt een frisse kleur van dit muzikaal talent .  Een verbluffend staaltje waarbij het materiaal deels refereert aan een Jon Spencer Blues Explosion “ …‘they ‘ve got the blues” … Meesterlijke broeierige  jams ,  gitaarslides , opzwepende drums , piano en White’s prachtige rockende stem . Ze zorgen voor de gepaste klankkleur en rock’n’roll outfit .  De songs zitten perfect in elkaar en zinderen na.
Trouwens White tourt met twee verschillende bands, een mannelijke, zwart in het pak gekleed , en een vrouwelijke, in witte jurken … Live rasmuzikanten ‘to the bone’ .

Rock Werchter 2012 – donderdag 28 juni 2012
Rock Werchter 2012

2012 Editie 38 van Rock Werchter was er terug eentje om van te genieten …
Rock Werchter 2012 was meer … festival dan ooit …meer groepen dan ooit, meer mensen dan ooit, meer terrein, meer mooie momenten …
Het festival telde 139000 unieke bezoekers (67000 combi +vier keer 18000 dagtickets); dat zijn 85000 bezoekers per dag of 340000 mensen over de duur van het festival ...
Drie podia - de bijkomende tent de Barn, was een succes en wordt meteen een blijver…
De styling van het festival gaat verder en er was kunst op de wei – de opvallende creaturen tekenden mee de entourage en mag ook een blijvertje worden …
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de Marquee en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk …
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, maar jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ ‘hip’ blijven …
Om de vier vurige dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …

Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse …

dag 1: donderdag 28 juni 2012

Op deze eerste dag speelden The Maccabees een grootse set, blowde Cypress Hill ons de hemel in , was er het happy weerzien met Garbage , droeg Elbow iedereen een warm hart toe, hield oudje The Cure zich kranig , en deed Netsky de Marquee op z’n grondvesten daveren; Belgische trots die de drum’n’bass een bredere view geeft .

Startschot in de Barn gebeurde door Het Amerikaans/Canadese Metric die eerder in de spotlights kwamen op Les Nuits Bota, RW en Pukkelpop. “Help I’m alive” was een fris en aanstekelijk synthpop singletje. Ze hebben een nieuwe plaat ‘Synthetica’ uit , waaruit gretig werd geput;  radiovriendelijke, dromerige en zwierige muziek, met de bevallige , kortgerokte en spring-in-‘t-veld Emily Haines in de front . Beetje Elastica, Goldfrapp , Yeah Yeah Yeahs en Garbage ; ideaal om als support van deze laatste te fungeren . Sterke start was er met “Articifal nocture” en “Youth without youth” ; dan zakte de set wat ineen, maar ze besloten overtuigend met één van hun classics “Dead disco” . Hun oude singletje werd bizar genoeg opgeborgen …

The All-American Rejects  zijn mee op tour met Blink 182 , voor hen dan de ideale warming up op de Mainstage. Met een Simple Plan en My Chemical Romance in ons achterhoofd , hoorden we hier dertien in een dozijn onschuldige , eufore, ‘typical american’ pretpunkende rock waarbij het ouder werk als “Swing , swing” , “I wanna” en “Gives you hell” de sterkste  respons kregen.

Het Britse Bombay Bicycle Club (Barn) van spil Jack Steadman is al toe aan hun derde plaat en worden in de UK erg opgehemeld . Hier zal het bijlange nog niet zo’n vaart hebben . Hun dromerige, broeierige en aanstekelijke poprock  klonk af en toe snedig en fel , maar het waren vooral de fijne frisse, bruisende singles “Evening /morning” en “Shuffle” die tintelden …

De Pyramid Marquee werd deftig verduisterd met doeken voor de Braziliaanse samplegoochelaar Amon Tobin . Een muzikaal geheel van etherische synths en logge, slepende, dreigende, donker repeterende beats dreunden . Hij is op tournee om zijn laatste album ‘ISAM’ voor te stellen : Een live performance waarbij complexe animaties geprojecteerd worden op een metershoge, 3D-tetrisachtige blokkentorens, die voortdurend van gedaante verwisselen, en waarin we Tobin ergens middenin vonden . De show bevat drum’n bass/dubstepachtige invloeden, zachte, downtempo en rusteloze, huiverende  nummers. Dit was duidelijk geen evidentie in de namiddag …

Het uit Brighton afkomstige The Maccabees (Barn) klinken op de nieuwe , derde cd ‘Given to the world’ zelfverzekerd . Ook live kan die muzikale  lijn worden doorgetrokken, door de groovende elektronica, de frisse, ophitsende gitaren, de galmende gitaarriedels, de diep grommende bas en de bezwerende, opzwepende percussie. Een weemoedige , hoog uithalende zangpartij is hierin geweven.
Een referentie naar Clap your hands say yeah, Two door cinema club  en nineties band The Wolfgang Press waren op z’n plaats door de heerlijke zang en de  aanstekelijke, exploderende ritmes. Een spannende , overtuigende set met songs als  “Child”, “Can you give it”, “William Powers”, “First love” en “X Ray” , smoorden de sfeervolle, zeemzoeterige doorbraaksingle “Toothpaste kisses” van een paar jaar terug …

De ‘I wanna get high hiphop family’ van Cypress Hill moet geen nieuwe plaat uithebben om de ganse Marquee  naar zich toe te trekken . Vorig jaar op Dour stonden ze al garant voor een feestje .
De uit LA afkomstige ‘stoned’ hiphopveteranen  waren in de jaren ’90 pioneers en doen de laatste jaren meer optredens dan platen uitbrengen. Bon soit, ze zijn ‘back to earth’; en ondanks het feit dat ze een twintigtal minuten te laat konden aantreden (opgehouden met hun tourbus!) vlogen ze er meteen in …’Sticky green shits’ , nasale stemmetjes en bedwelmende hypnotiserende spacy beats brachten het publiek  meteen in de juiste stemming.
Het trio werd geruggensteund door een percussionist; wuivende handen waren te zien  en de dansspieren werden aangesproken. Niet vies van een Caribisch sfeertje en danspasje hitsten ze hun publiek op als “Get em up” , “When the shit go down”, “How I could just kill a man” en “Insane in the brain; telkens explodeerden de  songs op het juiste moment . En ze  joegen er een mix aan hits (o.m. “Dr Greenthumb”, “Hits from the bong”, “Thru your set in the air” ) tegenaan. Kortom , songs op het lijf geschreven van iedere marihuana liefhebber …

De oudere punkrockers van Blink 182 brachten wat er van hen verwacht werd : springers, meezingers en ambiance van een oldskool-tijdperk. De fors getatoeërden zorgden voor een heuse tempoversnelling op de Mainstage. Er werd duchtig gefeest op nummers als "RockShow" en "All the small things". Doorrammen dus . Het ingetogen "Miss you" werd luidkeels meegebruld. Het zat goed bij deze heren. Blink 182 is back. (met dank aan Danny)

Een blij weerzien voor band als publiek was Garbage (Barn). ‘Not your kind of people’ bracht hen opnieuw samen (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege na 7 jaar!) . In de jaren ’90 namen ze een voorname plaats in binnen de synthrock en de reeks oude frisse, aanstekelijke hits “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love”  en “only happy when it rains” staan er nog steeds. Het kwartet met Butch Vig (topproducer van o.m. Smashing Pumpkins en Nirvana) ging gretig  te werk; een band in bloedvorm dus, en de ‘coole chick’ Shirley Manson droeg haar publiek met een Schots accent  een warm hart toe . Net als in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check VT4 maar eens!) is haar een glansrol toegeschreven. Toegegeven , de songs moeten zich nog wat in ons geheugen nestelen maar de snedige , strakke “Blood for poppies” en “Control” passen ideaal in het Garbage plaatje! Geslaagde rentree!

Nog maar bekomen van Garbage , plofte een splinterbom van de drum’n’bass DJ Netsky neer. Hij stond genoteerd als een niet te missen act op de zomerfestivals, vooral nu dat de tweede cd uit is.
De indrukwekkende oude nummers “Iron heart” en “Moving with you” beloofden een fijne toekomst van de übergetalenteerde Boris Daenen aka Netsky. Die heftige sound maakte hij radiovriendelijker door de bredere aanpak richting elektronica en pop met een MC , keys, live drummer en een rits gastzangers; de dance - als popliefhebber komt hier samen. Wereldwijde faam geniet hij intussen. De twee concerten in de AB waren in een mum van tijd uitverkocht . Bescheiden als hij is , ‘hotter’ kan hij momenteel niet zijn. Tot ver buiten de Pyramid moest hij gehoord en gezien worden …  Iedereen stond te huppelen , te dansen,  te springen op de grooves en de vibes; op gepaste momenten waren er de exploderende, knallende ritmes. Iedereen ging uit z’n dak . Ook “Give & take” werd niet vergeten. Vocaal had hij de medewerking van Selah Sue (“Get away from here”) , en kwamen “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby) en “Come alive” ft Scarlet langs . Onze nationale drum'n’bass trots gaf zowaar een stomend concert!

Onder het motto ‘wie goed is , mag zeker nog terugkeren’ begroeten we Elbow (Mainstage). Net als vorig jaar slaagden ze erin de menigte in te palmen . Daar is de charismatische zanger Guy Garvey, die het songschrijven als kunst beheerst,  en de uitstekende band voor verantwoordelijk. Hij brengt de mensen bij elkaar en is met Elbow uitgegroeid als één samenhorigheidsbands bij uitstek. Het dromerige materiaal krijgt op de festival een extra dimensie , een gevoel van gelukzaligheid . Vorig jaar één van de topacts , vandaag een herhalingstoets, die met een prachttrilogie besloten, “Weather to fly”, “Open arms” en “One day” . Elbow en Garvey dragen België een warme hart toe , een ‘dream team’ op RW!

Lekker grasduinen was het in de bijna 35 jarige carrière van Robert Smith en z’n Cure (Mainstage); ondanks het jaartje ouder en de extra kilo’s erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende standvastige, weemoedige stem,  de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt.
We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. De ‘Desintegration’ plaat (’89) blijft duidelijk een mijlpaal met o.m.  “Love song”, “Pictures of you”  en “Lullaby”. Jonge bandjes als Interpol, Editors , White Lies en The xx zijn schatplichtig aan hun geluid.
Anderhalf uur werden we gedropt in een gevarieerde ‘Best of’. De songs waren  mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld . Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite waard was met “High”, “The end of the world”, “In between days”, “Just like heaven”, “The walk” , “Shake dog shake” en een ‘neverending’ “A forest “. Naar het einde zakte  het wat ineen, maar we noteerden een treffende eindspurt met “End” en de toegiften “Friday, I’m in love” en “Boys don’t cry “

Vaste afspraak hebben we met The Kooks , die we nu al voor de derde keer zagen op RW. En derde keer … beste keer! Luke Pritchard en de zijnen waren in bloedvorm, speelden strak en super enthousiast. Het geluid zat snor. De Scheur zijn schuur (Barn) stond van in het begin in vuur en vlam. Toppers waren "She moves in her own way" en "Oh la". Het pakkendste moment was de soloversie van "Seaside" door Luke himself, dat vele meisjeshartjes brak. In de bis , "Naive",  deed de tent ontploffen. Minutenlang geschreeuw en applaus achteraf. The Kooks zijn ‘hot’. (met dank aan Danny)

Spijtig moesten we dan keuzes maken tussen de scheurende , drilborende dubstep van de elektronica wizzard Skrillex en de electrohouserave van Justice. Juist, het heel jonge publiek was richting Marquee tent voor Skrillex . Wij kozen voor de zwarte leren jekkers van  Gaspard Angé en Xavier de Rosnay van Justice (Mainstage), die een paar jaar terug de dance  een bepalende push gaven en eigenlijk het paradepaardje waren voor een Bloody Beetroots en Skrillex. Het was toch al vijf jaar geleden , bij hun debuut , dat zij hier op RW waren te zien .
Altijd imposant om het grote lichtgevende kruis , geflankeerd door die Marshalltorens, te zien, maar ze klonken bijlange niet zo indrukwekkend als toen . Het zijn vooral de oudjes “Genesis”, “D.A.N.C.E.”, “DVNO” , “Thee Paarrtty” en de remix van “Never be alone/we are your friends” die ‘em doen . Pompen kunnen ze nog steeds op de nieuwe songs als “Civilisation” en “Audio, Video, Disco”; maar in die rauwe, ronkende  elektronica en electro is meer ruimte voor ‘70s psychedelische soundscapes. Een party wel , maar het grootste feest speelde zich af bij Skrillex die nacht …

En hoe was Skrillex (Marquee) dan ? Met enige nieuwsgierig- en terughoudendheid trokken we naar deze aparte DJ. Immens populair is hij bij de jeugd door het nummer "Bangerang" en met de opname met Damien Marley. Onze vragen van ‘hoe brengt hij het er van af’ en ‘kan hij het waarmaken op een podium’ werden meteen gesmoord, want een uur lang vuurde Sonny John Moore aka Skrillex scheurende en dreunende drilboorbeats af, waarbij hij het publiek opzweepte met onophoudelijk gekrijs en ‘gejump’, gestationeerd op een groot DJ meubel. Het publiek tot ver buiten de tent, ging volledig voor de bijl. De plankenvloer in en rond de tent werd gegeseld. Jammer dat "Bangerang" maar amper 2 minuten te horen was. Iets unieks, iets vreemds die Skrillex! (met dank aan Danny)

Neem gerust een kijkje van de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2012 – zaterdag 30 juni 2012
Rock Werchter 2012

dag 3 – zaterdag 30 juni 2012: Een stevige bries ‘80s blies er met Simple Minds , The xx en Editors , die zelfs 10 kaarsjes op de stage hadden staan . Alabama Shakes en M83 brachten je in extase in de Marquee en met Chase & Status is de opvolging klaar van de Chemical Brothers en Underworld  

De Ierse sing/songwriter en multi-instrumentalist James Vincent McMorrow (Marquee) had een vijfkoppige band bij zich en maakte ons zachtjes wakker met z’ n intimistische , dromerige, broeierige folky americana pop , die door de bredere aankleding fris en aanstekelijk kon zijn . De laatste plaat ‘Early in the morning’ zorgt voor de definitieve doorbraak en z’n zachtmoedige fluwelen stem gaf elan . Met Bon Iver, Ray Lamontagne en Sufjan stevens in z’n achterzak, levert hij een handvol fijne  songs af  . Heel wat volk was al aanwezig, wat McMorrow een onwennig gevoel gaf , maar de ietwat schuchtere zanger was zo vroeg op het middaguur ontspannen genoeg om telkens een amicale draai te geven .

En in de Barn bleef het nog even gezapig met rustig voortkabbelende ‘hangmat’ trippende soulpop van Michael Kiwanuka , die dit jaar definitief doorbrak met een handvol sfeervolle hits en die kregen we hier allemaal te horen als “Home again” , “Tell me a tale” en “I’ll get along”. Met een knipoog naar “Albatross” van Fleetwood Mac, werden we meegevoerd naar een droomwereld , een terrasje bij valavond met een cocktail in de hand . “Always waiting” smaakte hier het lekkerst. Aangename, onschuldige soulpop zonder weerhaken hoorden we, songs  in de sfeer van Bill Withers, Marvin Gaye en Al Green.

Het Amerikaanse Alabama Shakes (Marquee) heeft een zangeres Brittany Howard, om U tegen te zeggen . De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma , uitstraling en beschikt over een gouden stem, die alles aan flarden kan doen springen … indringend, ruig, helder en zuiver als een klok, overmand van gospel . Haar mondbewegingen spreken boekdelen en hun fraai aanstekelijke garagerock en rollende bluesy soul pop raakte , en is te situeren bij een Black Keys , White Stripes,  Sharon Jones & The DapKings en Bellrays. De gespierde, energieke en meeslepende songs van hun debuut ‘Boys & girls’ met de broeierige, huppelende en exploderende ritmes, en die frisse “Hold on” single voorop,  werden er praktisch helemaal doorgedraaid.

The Alabama Shakes hadden de juiste toon gezet voor een namiddagje rock’n’roll … Op de Mainstage hadden we de jonge wolven Jan Paternoster (zang/gitaar) en Dries Van Dijck (drums), Black Box Revelation , en die doen waar ze goed in zijn: rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of eerder broeierig, slepend, intens kan zijn. Ze zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze vorig jaar een nieuwe plaat uithadden, ‘My perception’ , speelden ze een ‘Best of’ , rock’n’roll ‘pur sang’ van “Do I know you”, “Rattle my heart” naar “Gravity blues”, “Never alone”, “High on a wire” tot “I think I like you”, “Set your heart on fire” , “My perception”, en het onstuimig opbouwende “Sealed”. Cheers!

De lekkere muziek én het ontspannend concert van Noah & The Whale (Barn) blijft in m’n geheugen geprent! Vooral de meezing/fluitende popsongs  "Tonight's The Kind Of Night" en "L.I.F.E.G.O.E.S.O.N"  zijn schitterend. In mooi stijlvol pak speelden ze even stijlvol heel veel moois. De ietwat terughoudende , houterige zanger was geen afbreuk aan het geheel. Integendeel. Tot mijn grote verbazing zong het publiek zowat alle nummers feilloos mee. Eén van de hoogtepunten m.i. die dag en voor ons RW weekend. (met dank aan Danny)

Wolfmother (Mainstage) is wat van z’n pluimen verloren . De heerlijke pot onvervalste seventies retro hard-rock werd na de eerste songs “Woman” en “California queen” teveel omfloerst met psychedeische tunes en meeslepende ritmes , die de vaart en de aandacht deden verslappen. Alsof Black Crowes op hun beurt kwamen meedoen voor een langgerekte jam op “Dimention” en “White unicorn”. Respect voor de weelderige haardossen en langharigen van de band, maar hun rock’n’roll was een beetje téveel losvast en téveel een kosmisch ei . Met een song als “Colossal” rockte het zoals Wolfmother moest rocken … Gemiste kans …  

In onze jeugdjaren waren zij met U2, Peter Gabriel, Eurythmics niet weg te denken op de T/W –se weide . Simple Minds (Barn) hebben de laatste jaren maar weinig soeps meer uitgebracht tot Kerr – Burchill even de eerste 5 platen afstoften en op tour trokken; onder  een‘5 x 5’ formule, waarbij ze vijf nummers uit die elpees (tussen 1979 en 1982) zouden opvoeren (‘Life In A Day’ , ‘Real To Real Cacophony’, ‘Empires and Dance’, ‘Sons and Fascination/Sister Feelings Call’, en ‘New Gold Dream (81,82,83,84)’, dé doorbraak naar het grote publiek). Een paar maanden terug kregen ze in het KC de nostalgici en 80s geïnteresseerde jongeren op de knieën. Nu konden ze maar een beperktere reeks voorstellen, maar ‘waaaw’, hier hadden we een gretige band , die bewees opnieuw een eighties –icoon te zijn. Het vuur werd aan de lont gestoken met grootse versies van “I travel” , “Celebrate”, “The fear of God” uit hun derde cd. Kerr bespeelde en omarmde z’n publiek, huppelde, sprong en danste heen en weer , maar gelukkig liet hij die grootse gebaren en lang uitgesponnen ‘oohooh’ s’ achterwege .
In dit concept telde de waverockende sound  met die typisch repeterende donkere soms bombastische synthtunes . Niks anders dan sterk materiaal hoorden we, “Love song”, “The american”, en enkele ‘New gold dream’ hits als de titelsong, “Someone, somewhere in summertime” . “Waterfront” van het verderop verschenen ‘Sparkle in the rain’ rockte en de obligate “Don’t you” en “Alive & kicking”  van latere platen is hen vergeven tijdens een festivaloptreden , gezien de obscure opener “Moscow Underground - een nummer uit ‘Graffiti soul van 2009 -, perfect  paste in hun dark ‘80s.
Zoals de Simple Minds vandaag klonken, zouden de zwarte t-shirt, hemd of jasje van vele waverockende bands verbleken , want in dit concept speelden de Simple Minds strak en beregoed! Eén van de hoogtepunten op dag 3. En volgend jaar mogen zij dit gerust overdoen op een TW Classic!

En kijk ,één van die bands die houden van een zwarte tenue zijn de uit de UK afkomstige Kasabian (Mainstage), die gestadig in ons landje aan hun succes hebben gebouwd . In Engeland zijn ze ‘hot’ , hier hebben ze nog niet die status , wel in wording,  en daar zit het laatste werk voor iets tussen . De handvol singles “Days are forgotten”, “Where did all the love”, “Clubfoot”, “Re-wired” en “Fire” ontbraken niet . Zanger Meighan en gitarist Pizzorno kregen het publiek naar hun hand . Enkele jaren terug was dit ook het geval. Er werd gedanst  en  refreinen werden meegezongen . Het tempo trachten ze zo hoog mogelijk te houden , wat te horen was in de elektronica boost, de ophitsende gitaren en de drums op “Switchblade Smiles” en “Vlad The Impaler”, die het publiek opfokten . Op deze nummers ontplofte Kasabian en ging met een overwinning naar huis!

Het is snel gegaan voor Marcus Mumford en z’n Sons (Mainstage). De tijd van kleine zaaltjes was in 2010 definitief voorbij toen de onbevangen speelse, frisse indiefolkende songs met  die stuwende, opzwepende ritmes, aanstekelijke refreinen en gemoedelijke emotievolle stemmenpracht  ongekende hoogstandjes kende, “Winter weeds” , “Little lion man”, “Roll away your stone” , “The cave” en “Awake my soul”. Songs die door een afwisselend instrumentarium gedragen worden , en tintelen door banjo, mandoline en accordeon. Deze songs waren ook op de Mainstage prijsbeesten , die iedereen in actie bracht: handclaps, heupwiegen, springen en dansen.
Het is nog even wachten vóór de nieuwe cd verschijnt , maar het lijkt erop dat de band kiest voor een sfeervolle, intiemere aanpak door een ingehouden instrumentarium en een fijne samenzang . Op zich goede songs, een acapella ingehouden “Lovers eyes” , “Lover of their light” en “Ghost that we knew”, maar niet genoeg om iedereen over de streep te trekken op de grote festivalwei. Misschien moet Mumford & Sons eenvoudigweg terug naar die knusse clubzalen?!
Respect voor Marcus want het had weinig gescheeld of ze moesten de show cancellen door z’n gebroken hand. Een vervanger nam Marcus’ taak van gitaar, mandoline en drums over . 

De Fransman Anthony Gonzalez aka M83 (Marquee), is al een tiental jaar bezig en breekt nu definitief door met de dubbele langspeler ‘Hurry up, we’re dreaming’ . ‘chillwave/elektronica’ wordt het omschreven , niet vies van kitsch en bombast. Invloeden van Tangerine dream, Brian Eno, Pink Floyd, JM Jarre, Vangelis, Air en The Aloof zijn hier op hun plaats. Live een gretig spelende band en een bevallige zangeres op synths. Gaandeweg werden we meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die een ‘red bull booster’ gevoel bezorgde , de dansspieren aansprak en ontplofte op de single “Midnight city”. Heerlijk zoiets, lagen elektronica , gitaren, percussie en galmende zanglijnen . Het afsluitende , opzwepende “Couleurs” klonk verbluffend en kreeg uitzinnige reacties. We waren gewaarschuwd toen we de band in het clubcircuit zagen ; op een groot podium werden we op uitnodigende wijze meegevoerd in hun aparte rijk beladen sounds , beats en klankkleur.

We waren verwonderd dat de Britse The xx (Mainstage) zo hoog op de affiche stond op het festival , maar soit , vorig jaar deden Portishead het hen voor en ook op MSF stonden ze zelfs nà Editors . Zo zie je maar. Niet getreurd , we hadden meer (adem) ruimte en konden intens genieten van hun soort ‘pop noir’, fluisterpop ( een spaarzame mix van indiepop, postpunk, ‘80’s wavepop en r&b),  die onverwachts een aardig decor meekreeg van het zwaarbewolkte weer en regendruppels . Een prachtig uit de hemel geworpen sfeerbeeld voor het trio, dat intrigeert door een minimum aan middelen een maximum aan intensiteit creëert. Ook de stijlvolle zwart-wit beelden en hun indringende blikken behoren tot de entourage.
Na twee jaar mogen we nieuw werk verwachten en dat werd netjes verdeeld in de set . Toch wel iets apart , die xx , met hun ingehouden spannende, dreigende songs, door een spooky glamrockend gitaarspel, - getokkel, verdwaalde donkere bluesrock’n’roll, wave basstunes en gestripte synths en toetsen . De duetten van Madley Croft en Sim zijn in een soort half brabbelende vertelzang . De ‘oudjes’ “Islands” , “Fantasy”, “Crystalized” en “VCR” ontbraken niet , de nieuwe songs klinken veelbelovend en op het eind kregen ze slepende, diep dreunende beats en tunes . Vele bedankingen kregen we en intussen was de invallende duisternis een bijkomende hulp om hun sound te doen huiveren . Een zaalconcert zal niet uitblijven …

Een ontgoocheling was toch wel het optreden van het indierockende Incubus (Barn). Een tiental jaar geleden, remember "Are you in" zagen we hen nog schitteren in de Marquee.
Nu was het bijna één gitaarbrij aangevuld met draaitafelbeats en de screamozang van Mike Einziger. Ondanks veel goede wil en navenante inspanningen konden deze Californische heren niet meer overtuigen ... De belangstelling en respons was matig … (met dank aan Danny)

België houdt van Editors en Editors houden van België (Mainstage). Een beetje een verhaal gelijklopend met Muse , ook zo’n groots geworden Britse band die we volgend jaar hier wel zullen tegenkomen. Een gewonnen match dus  als je al het hartje van elke Belg hebt veroverd; als dank hiervoor werden tien kaarsjes uitgeblazen en trakteerden ze op een ‘Best of’: muzikale stroomstoten met “Racing rats”, “Bullets”, “Smokers outside hospital doors”, “Blood”, “An end has a start” en “Munich”. De pianoloops  en de zacht dreunende electrotunes van de single “Eat raw meat - blood drool” van de laatst verschenen cd’ In this light and on the evening’ is eerder de ingeslagen weg voor een paar nieuwe songs . Tom Smith is knuffelbeer,  maar na de laatste plaat is er in de bezetting toch wat veranderd: gitarist van het eerste uur Chris Urbanowicz (muzikale meningsverschillen?) is er niet meer bij en de bassist Russell Leetch is praktisch niet te herkennen. Naast het derde vaste lid  Ed Lay  vult een toetsenist aan.
“This is now your song” … het intimistische “No sound but the wind” was speciaal voor onze Jason , die het twee jaar terug zo intens stond mee te zingen; het pompende, dansbaar scheurende en dreunende  “Papillon” blies in één ruk de tien kaarsjes uit . Topact!

Chase & Status (Mainstage) stonden vorig jaar garant voor een dansfeestje in de Marquee en wilden een vervolg verhaal breien op de Mainstage van Pukkelpop  . Maar dat verhaal ken je onderhand wel . De Londense DJ’s  Saul ‘Chase’ Milton en Will ‘Status’ Kennard staan nu verdiend  op het grote podium van Rock Werchter. In de hip-parade waren we al te vinden voor de aanstekelijke nummers “Let you go” , “Credits” , “Blind faith” en “Fashing lights”, die hier in een Prodigy drumandbass/breakbeat/dubstep achtige drone werden gedraaid. MC Rage hitste het publiek op , gooide er nodige ‘one liners’ tegenaan, porde aan tot moshpits en zalfde  met ‘good music for good people’  … en  het klonk hard & harder . “Killing in the name of” haalden ze door  de mallemolen . “Smash to Pieces” , met een zanger op scherm, bouwt op en ontploft. Gastzanger Liam Bailey  brengt krakers “Big man” en “Blind faith” . Feestje dus… De tijden van Underworld en Chemical Brothers behoren door acts als deze tot het verleden …

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter