Rock Werchter 2012 – donderdag 28 juni 2012
Rock Werchter 2012

2012 Editie 38 van Rock Werchter was er terug eentje om van te genieten …
Rock Werchter 2012 was meer … festival dan ooit …meer groepen dan ooit, meer mensen dan ooit, meer terrein, meer mooie momenten …
Het festival telde 139000 unieke bezoekers (67000 combi +vier keer 18000 dagtickets); dat zijn 85000 bezoekers per dag of 340000 mensen over de duur van het festival ...
Drie podia - de bijkomende tent de Barn, was een succes en wordt meteen een blijver…
De styling van het festival gaat verder en er was kunst op de wei – de opvallende creaturen tekenden mee de entourage en mag ook een blijvertje worden …
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de Marquee en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk …
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, maar jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ ‘hip’ blijven …
Om de vier vurige dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …

Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse …

dag 1: donderdag 28 juni 2012

Op deze eerste dag speelden The Maccabees een grootse set, blowde Cypress Hill ons de hemel in , was er het happy weerzien met Garbage , droeg Elbow iedereen een warm hart toe, hield oudje The Cure zich kranig , en deed Netsky de Marquee op z’n grondvesten daveren; Belgische trots die de drum’n’bass een bredere view geeft .

Startschot in de Barn gebeurde door Het Amerikaans/Canadese Metric die eerder in de spotlights kwamen op Les Nuits Bota, RW en Pukkelpop. “Help I’m alive” was een fris en aanstekelijk synthpop singletje. Ze hebben een nieuwe plaat ‘Synthetica’ uit , waaruit gretig werd geput;  radiovriendelijke, dromerige en zwierige muziek, met de bevallige , kortgerokte en spring-in-‘t-veld Emily Haines in de front . Beetje Elastica, Goldfrapp , Yeah Yeah Yeahs en Garbage ; ideaal om als support van deze laatste te fungeren . Sterke start was er met “Articifal nocture” en “Youth without youth” ; dan zakte de set wat ineen, maar ze besloten overtuigend met één van hun classics “Dead disco” . Hun oude singletje werd bizar genoeg opgeborgen …

The All-American Rejects  zijn mee op tour met Blink 182 , voor hen dan de ideale warming up op de Mainstage. Met een Simple Plan en My Chemical Romance in ons achterhoofd , hoorden we hier dertien in een dozijn onschuldige , eufore, ‘typical american’ pretpunkende rock waarbij het ouder werk als “Swing , swing” , “I wanna” en “Gives you hell” de sterkste  respons kregen.

Het Britse Bombay Bicycle Club (Barn) van spil Jack Steadman is al toe aan hun derde plaat en worden in de UK erg opgehemeld . Hier zal het bijlange nog niet zo’n vaart hebben . Hun dromerige, broeierige en aanstekelijke poprock  klonk af en toe snedig en fel , maar het waren vooral de fijne frisse, bruisende singles “Evening /morning” en “Shuffle” die tintelden …

De Pyramid Marquee werd deftig verduisterd met doeken voor de Braziliaanse samplegoochelaar Amon Tobin . Een muzikaal geheel van etherische synths en logge, slepende, dreigende, donker repeterende beats dreunden . Hij is op tournee om zijn laatste album ‘ISAM’ voor te stellen : Een live performance waarbij complexe animaties geprojecteerd worden op een metershoge, 3D-tetrisachtige blokkentorens, die voortdurend van gedaante verwisselen, en waarin we Tobin ergens middenin vonden . De show bevat drum’n bass/dubstepachtige invloeden, zachte, downtempo en rusteloze, huiverende  nummers. Dit was duidelijk geen evidentie in de namiddag …

Het uit Brighton afkomstige The Maccabees (Barn) klinken op de nieuwe , derde cd ‘Given to the world’ zelfverzekerd . Ook live kan die muzikale  lijn worden doorgetrokken, door de groovende elektronica, de frisse, ophitsende gitaren, de galmende gitaarriedels, de diep grommende bas en de bezwerende, opzwepende percussie. Een weemoedige , hoog uithalende zangpartij is hierin geweven.
Een referentie naar Clap your hands say yeah, Two door cinema club  en nineties band The Wolfgang Press waren op z’n plaats door de heerlijke zang en de  aanstekelijke, exploderende ritmes. Een spannende , overtuigende set met songs als  “Child”, “Can you give it”, “William Powers”, “First love” en “X Ray” , smoorden de sfeervolle, zeemzoeterige doorbraaksingle “Toothpaste kisses” van een paar jaar terug …

De ‘I wanna get high hiphop family’ van Cypress Hill moet geen nieuwe plaat uithebben om de ganse Marquee  naar zich toe te trekken . Vorig jaar op Dour stonden ze al garant voor een feestje .
De uit LA afkomstige ‘stoned’ hiphopveteranen  waren in de jaren ’90 pioneers en doen de laatste jaren meer optredens dan platen uitbrengen. Bon soit, ze zijn ‘back to earth’; en ondanks het feit dat ze een twintigtal minuten te laat konden aantreden (opgehouden met hun tourbus!) vlogen ze er meteen in …’Sticky green shits’ , nasale stemmetjes en bedwelmende hypnotiserende spacy beats brachten het publiek  meteen in de juiste stemming.
Het trio werd geruggensteund door een percussionist; wuivende handen waren te zien  en de dansspieren werden aangesproken. Niet vies van een Caribisch sfeertje en danspasje hitsten ze hun publiek op als “Get em up” , “When the shit go down”, “How I could just kill a man” en “Insane in the brain; telkens explodeerden de  songs op het juiste moment . En ze  joegen er een mix aan hits (o.m. “Dr Greenthumb”, “Hits from the bong”, “Thru your set in the air” ) tegenaan. Kortom , songs op het lijf geschreven van iedere marihuana liefhebber …

De oudere punkrockers van Blink 182 brachten wat er van hen verwacht werd : springers, meezingers en ambiance van een oldskool-tijdperk. De fors getatoeërden zorgden voor een heuse tempoversnelling op de Mainstage. Er werd duchtig gefeest op nummers als "RockShow" en "All the small things". Doorrammen dus . Het ingetogen "Miss you" werd luidkeels meegebruld. Het zat goed bij deze heren. Blink 182 is back. (met dank aan Danny)

Een blij weerzien voor band als publiek was Garbage (Barn). ‘Not your kind of people’ bracht hen opnieuw samen (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege na 7 jaar!) . In de jaren ’90 namen ze een voorname plaats in binnen de synthrock en de reeks oude frisse, aanstekelijke hits “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love”  en “only happy when it rains” staan er nog steeds. Het kwartet met Butch Vig (topproducer van o.m. Smashing Pumpkins en Nirvana) ging gretig  te werk; een band in bloedvorm dus, en de ‘coole chick’ Shirley Manson droeg haar publiek met een Schots accent  een warm hart toe . Net als in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check VT4 maar eens!) is haar een glansrol toegeschreven. Toegegeven , de songs moeten zich nog wat in ons geheugen nestelen maar de snedige , strakke “Blood for poppies” en “Control” passen ideaal in het Garbage plaatje! Geslaagde rentree!

Nog maar bekomen van Garbage , plofte een splinterbom van de drum’n’bass DJ Netsky neer. Hij stond genoteerd als een niet te missen act op de zomerfestivals, vooral nu dat de tweede cd uit is.
De indrukwekkende oude nummers “Iron heart” en “Moving with you” beloofden een fijne toekomst van de übergetalenteerde Boris Daenen aka Netsky. Die heftige sound maakte hij radiovriendelijker door de bredere aanpak richting elektronica en pop met een MC , keys, live drummer en een rits gastzangers; de dance - als popliefhebber komt hier samen. Wereldwijde faam geniet hij intussen. De twee concerten in de AB waren in een mum van tijd uitverkocht . Bescheiden als hij is , ‘hotter’ kan hij momenteel niet zijn. Tot ver buiten de Pyramid moest hij gehoord en gezien worden …  Iedereen stond te huppelen , te dansen,  te springen op de grooves en de vibes; op gepaste momenten waren er de exploderende, knallende ritmes. Iedereen ging uit z’n dak . Ook “Give & take” werd niet vergeten. Vocaal had hij de medewerking van Selah Sue (“Get away from here”) , en kwamen “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby) en “Come alive” ft Scarlet langs . Onze nationale drum'n’bass trots gaf zowaar een stomend concert!

Onder het motto ‘wie goed is , mag zeker nog terugkeren’ begroeten we Elbow (Mainstage). Net als vorig jaar slaagden ze erin de menigte in te palmen . Daar is de charismatische zanger Guy Garvey, die het songschrijven als kunst beheerst,  en de uitstekende band voor verantwoordelijk. Hij brengt de mensen bij elkaar en is met Elbow uitgegroeid als één samenhorigheidsbands bij uitstek. Het dromerige materiaal krijgt op de festival een extra dimensie , een gevoel van gelukzaligheid . Vorig jaar één van de topacts , vandaag een herhalingstoets, die met een prachttrilogie besloten, “Weather to fly”, “Open arms” en “One day” . Elbow en Garvey dragen België een warme hart toe , een ‘dream team’ op RW!

Lekker grasduinen was het in de bijna 35 jarige carrière van Robert Smith en z’n Cure (Mainstage); ondanks het jaartje ouder en de extra kilo’s erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende standvastige, weemoedige stem,  de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt.
We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. De ‘Desintegration’ plaat (’89) blijft duidelijk een mijlpaal met o.m.  “Love song”, “Pictures of you”  en “Lullaby”. Jonge bandjes als Interpol, Editors , White Lies en The xx zijn schatplichtig aan hun geluid.
Anderhalf uur werden we gedropt in een gevarieerde ‘Best of’. De songs waren  mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld . Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite waard was met “High”, “The end of the world”, “In between days”, “Just like heaven”, “The walk” , “Shake dog shake” en een ‘neverending’ “A forest “. Naar het einde zakte  het wat ineen, maar we noteerden een treffende eindspurt met “End” en de toegiften “Friday, I’m in love” en “Boys don’t cry “

Vaste afspraak hebben we met The Kooks , die we nu al voor de derde keer zagen op RW. En derde keer … beste keer! Luke Pritchard en de zijnen waren in bloedvorm, speelden strak en super enthousiast. Het geluid zat snor. De Scheur zijn schuur (Barn) stond van in het begin in vuur en vlam. Toppers waren "She moves in her own way" en "Oh la". Het pakkendste moment was de soloversie van "Seaside" door Luke himself, dat vele meisjeshartjes brak. In de bis , "Naive",  deed de tent ontploffen. Minutenlang geschreeuw en applaus achteraf. The Kooks zijn ‘hot’. (met dank aan Danny)

Spijtig moesten we dan keuzes maken tussen de scheurende , drilborende dubstep van de elektronica wizzard Skrillex en de electrohouserave van Justice. Juist, het heel jonge publiek was richting Marquee tent voor Skrillex . Wij kozen voor de zwarte leren jekkers van  Gaspard Angé en Xavier de Rosnay van Justice (Mainstage), die een paar jaar terug de dance  een bepalende push gaven en eigenlijk het paradepaardje waren voor een Bloody Beetroots en Skrillex. Het was toch al vijf jaar geleden , bij hun debuut , dat zij hier op RW waren te zien .
Altijd imposant om het grote lichtgevende kruis , geflankeerd door die Marshalltorens, te zien, maar ze klonken bijlange niet zo indrukwekkend als toen . Het zijn vooral de oudjes “Genesis”, “D.A.N.C.E.”, “DVNO” , “Thee Paarrtty” en de remix van “Never be alone/we are your friends” die ‘em doen . Pompen kunnen ze nog steeds op de nieuwe songs als “Civilisation” en “Audio, Video, Disco”; maar in die rauwe, ronkende  elektronica en electro is meer ruimte voor ‘70s psychedelische soundscapes. Een party wel , maar het grootste feest speelde zich af bij Skrillex die nacht …

En hoe was Skrillex (Marquee) dan ? Met enige nieuwsgierig- en terughoudendheid trokken we naar deze aparte DJ. Immens populair is hij bij de jeugd door het nummer "Bangerang" en met de opname met Damien Marley. Onze vragen van ‘hoe brengt hij het er van af’ en ‘kan hij het waarmaken op een podium’ werden meteen gesmoord, want een uur lang vuurde Sonny John Moore aka Skrillex scheurende en dreunende drilboorbeats af, waarbij hij het publiek opzweepte met onophoudelijk gekrijs en ‘gejump’, gestationeerd op een groot DJ meubel. Het publiek tot ver buiten de tent, ging volledig voor de bijl. De plankenvloer in en rond de tent werd gegeseld. Jammer dat "Bangerang" maar amper 2 minuten te horen was. Iets unieks, iets vreemds die Skrillex! (met dank aan Danny)

Neem gerust een kijkje van de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter