Het NY se sympathieke kwintet O’Death overrompelde vorig jaar al op hun éénmalig optreden in de MaZ te Brugge, toen ze de doorbraakcd ‘Head Home’ voorstelden. Een crossover van rauw rammelende rock, country, folk, bluegrass en punk. Ze hadden in hun liveset iets mee van de dynamiek van The Pogues, Kaizers Orchestra, Arcade Fire, The Pixies,The Levellers en Cold War Kids.

Hun songs ondergaan verrassende wendingen, hebben een krachtig gitaargetokkel door banjo/fiddle, zwierige vioolpartijen, een diepe bas en een opzwepende, strakke drums in combinatie met de zalvende werking van een akoestische gitaar. Het lijken wel zeemansliederen in de prairie, die beheerst en heerlijk klinken binnen de vooropgestelde songstructuur, en geleid worden door ‘kapitein van dienst’/zanger/gitarist Greg Jamie (vocaal refererend aan Fleet Foxes/My Mornig Jacket of Band Of Horses), die eerst de zang inzet, de anderen vocaal laat inhaken om dan luidkeels te zingen en te schreeuwen.
Het weirdo vijftal mag misschien over een overdosis energie beschikken door als een bende gekken in ontbloot bovenlijf te headbangen en heen en weer springen. Je slaat de bal mis als je denkt dat we het hier hebben over een stelletje ongeregeld …want da’s nu net hun formule die op het podium aanstekelijk werkt en het geheel opwindend en feestelijk maakt.
We hoorden 17 songs in een goed uur. Een opbouwende start met “Home” , “On an aching sea” en “Adelita” om beetje in de juiste  stemming te komen. Eénmaal ze op dreef waren, gingen ze als een stoomtrein tekeer op het podium, geselden hun instrumenten en zongen en  schreeuwden de longen uit hun lijf met het weirde walsende “Mountain shift”, “Legs to begin” en “That light does not dim”. De drummer liet zich niet onbetuigd: hij porde het publiek aan en zorgde voor een rauwer en meer opzwepend geluid door de mokerslagen op z’n drums en het ranselen van een ketting op de drums, een ton en cimbalen.
O’Death hield het tempo hoog en strak en liet maar eventjes de teugels los op broeierige songs als “Down to rest”, “Lowtide” en “Angeline”. “Allie Mae Reynolds” en “Nathaniel” in de bis breidden er nog een zwierig eind aan hun rondedans en overtuigende kroegentocht in de Rotonde. Doe het hen maar na in dit razendsnelle tempo.

Ze amuseerden zich alvast te pletter en werden succesvol onthaald in de goed halfgevulde Rotonde. Dit smaakte naar meer … een welverdiende wildcard mag weggelegd worden in een nokvolle biertent op Folkdranouter …

Organisatie: Botanique Brussel

Het Britse Kyte is een jong beloftevol bandje uit Leicester, die zichzelf profileren als de Kyte Brothers; dit jaar maken ze veel kans om door te breken. Ze hebben alvast enkele troeven in handen: een opmerkelijk gevoelige zang, sfeervol dromerige songs en subtiele arrangementen als kleurrijke xylo en orkestraties. Inderdaad, de acht songs zijn mooi uitgewerkt en klokken op bijna telkens acht minuten! Vakmanschap van het kwintet, die de aandacht behouden en ons laten zweven in hun sprookjeswereld. Hun muzikale weemoed klinkt fris en betoverend! “Sunlight” opent aandachtig en in het midden is er het overtuigende “Planet”; het instrumentale “They won’t sleep” vat de tweede selectie songs aan met het orkestrale “Home” en “Ghosts”, en ze doen ons de ogen sluiten met het ingetogen “These tales of our stacy”. Postal Service, Sigur Ros, Mum, een meer afgelijnd Notwist en ons eigen Yuko zijn terechte referenties. En we mogen Kyte gerust linken aan de horde indiepopelektronica met een vleugje intimistische Mogwai postrock.

’Singles & Rarities’ is een overzichtsplaat, waarop we songs horen uit haar drie cd’s ‘Mud stories’ (’99), ‘Helium Sunset’ (’02) en ‘… & White Velvet’. Ze vat de cd aan toen ze nog solo speelde op haar zitbal, bepaald door haar intieme, bedreven pianospel en emotievolle stem, die ergens te situeren is tussen Emmylou Harris en Tori Amos. De eerste vijf nummers zijn ingetogen en sober: van “Tower”, “Anytime you leave” (acapella), “As sudden tears fall” en “Mud stories”. Prachtige sing/songwriterpop!
Toen ze met haar man Koen Gisen over een full band beschikte, ‘White Velvet’ genaamd, hoorden we een breder geluid van broeierige, donkere , ingetogen en sfeervolle poprock, wat het geheel avontuurlijker en gewaagder maakte. Sommige nummers ondergingen onverwachtse wendingen: “How does it feel”, “Jupiter”, “Mary’s had ma baby” (met elektronica/blazers) of “Eldorado” met strijkers . Een zwierig bewerking van J. Dutronc’s “Il est 5 heures Paris s’eveille” besluit cd 1. Ook horen we hier nog de uitgeklede versie van Gary Numan’s “Are friends electric”, de radio edit van “Sing song Sally”, één van haar sterkste songs, en de musical getinte “Here in the woods”.
Cd 2 op z’n beurt is Pierlé met band van gigs te Brussel/Hamburg en Parijs in 2006 en 2007. Een schitterende livetrip van zomaar vijftien nummers, met een prachtversie van het puike “Sing song Sally” (opnieuw!) en “The days of Pearly Spencer” van David McWilliams.
’Singles & Rarities’ bevat een mooie afwisseling van innemend, pakkend en fris songmateriaal, gekenmerkt door een portie avontuur en durf!

Spinvis is het muzikale project van de liedjes- en woordenkunstenaar Erik de Jong, die op 41 jarige leeftijd debuteerde in 2002 met ‘Spinvis’: herfstige, melancholische, sfeervolle, dromerige en intieme Neder(pop)landstalige songs. Moderne kleinkunst van een spitsvondig schrijverstalent, die goochelt met klanken en met woordjes en zinnetjes in z’n teksten. Al drie cd’s heeft hij ondertussen uit, want naast ‘Spinvis’ verschenen ‘Dagen van gras en dagen van stro’ en in 2007 ‘Goochelaars en Geesten’.

De Jong wil met deze -solo-clubtournee aan z’n fans tonen hoe hij z’n songs helemaal thuis alleen in elkaar steekt, knutselt en componeert. We waren alvast onder de indruk van de man als multi-instrumentalist en samplekunstenaar. Een arsenaal aan instrumenten op het podium, alsof hij met een heuse begeleidingsband voor de dag zou komen, vooraf opgenomen lofi geluidjes en ingespeelde stukjes, en op het moment zelf laag per laag gearrangeerde sounds, liet hij door z’n laptop afspelen.
Achter hem stonden drie kleine videoschermen, waarop getekende figuren, alledaagse gebeurtenissen en de ingespeelde stukken van z’n begeleidingsband of van hemzelf te zien en te horen waren. Deze aanpak kwam ideaal tot z’n recht in de Kleine Zaal van de Arenberg. Een broeierig , intiem sfeertje waar componist, kleinkunstenaar en z’n publiek met elkaar verbonden zijn.
De in maatpak en met das geklede veertiger toonde z’n geluidskunst in telkens een set van een vijftigtal minuten. Z’n akoestisch en elektrisch gitaarspel stond voorop, maar probleemloos stapte hij over naar minimale drums, een pocket vibrafoon, toetsen en harmonica of liet die versmelten met z’n voorgeprogrammeerde sounds op PC.
Hij ontpopte zich als een gesofistikeerde Boudewijn De Groot. Het ingetogen, innemende “Kindje van God” opende, “Ik wil alleen maar zwemmen” en het nieuwe “De grote zon” waren sober, net als de bekendste single “Voor ik vergeet”, dat gedragen werd door een snaarinstrument. “Wespen op de appeltaart”, die ergens middenin de set zat, was de meeste directe popsong. “Op het voordeel van Video” toonde hij z’n eerste ware gelaat in die samplekunst, wat in het eerste deel verder aan bod kwam met de radiohitjes “Aan de oevers van de tijd” en “Bagagedrager”, die een forsere beat meekregen.
De klemtoon kwam op een beeldrijk, dromerig en filmisch sfeertje in het tweede deel, wat tevens ook donkerder, gevoeliger en persoonlijker van aard was: de fijne gitaarloop op “De ogen van de bruid”, een minimaal geluid op het eerbetoon aan een overleden vriend die zelfmoord pleegde, het poppareltje “Ronnie gaat naar huis” en tenslotte de bevreemdende muziekkunst (diverse geluidjes en soundscapes) met grote K op o.a “Kus me dan, en bijt m’n tong af”: een repeterende sound, lekker groovende, soms neurotische, knisperende elektronica en beats of een rockende Spinvis.
Hij was onder de indruk van het warme onthaal en na lang aandringen speelde hij heel intiem, sober en kwetsbaar de titelsong van z’n laatste plaat.

Spinvis solo: een heerlijk overtuigende, weemoedige trip van mans spectrum en breikunst van geluid en woord.

De 16 jarige Jasper Erkens is telkens mee op de clubtournee van de Jong. Een leeftijdsverschil van dertig jaar, waarbij hij wel de zoon kon wezen van deze Nederlandse samplekunstenaar. Vorig jaar nog behaalde hij terecht een tweede plaats op de Humo’s Rock Rally. Een talentrijk singer/songwriter die attent, gevat en sympathiek uit de hoek kwam en boordevol verhaal was over z’n tot stand gekomen sfeervolle , dromerige ‘on the road’ akoestische gitaarsongs over verliefdheden, doordrongen van z’n heldere, doorleefde vocals (op die leeftijd!).
Binnenkort verschijnt z’n debuut. Gretig enthousiast stelde hij een handvol songs voor, waaronder de huidige single “Waiting like a dog”. De obligate Gnarls Barkley cover “Crazy” liet hij terzijde, maar geen nood, hij beschikte over voldoende puik materiaal, wat ons halsreikend doet uitkijken naar het debuut.

Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen

Het Britse Bloc Party beheerst samen met samen met The Killers, Kaiser Chiefs, Editors en Franz Ferdinand het huidig rockpatrimonium. Bloc Party bracht in een kleine vier jaar tijd drie cd’s uit: de energieke, frisse, sfeervolle postpunk op het debuut ‘Silent alarm’, een bedachtzame aanpak op ‘A weekend in the city’, wat verfijning en subtiliteit bood en het vorig jaar verschenen ‘Intimacy’, waarop de band al met de single “Flux” een muzikaal bredere richting insloeg, want naast de hoekige ritmes hoorden we een harder industrieel en meer gebald elektronisch geluid.
Net als Kaiser Chiefs hadden ze besloten er een tweedaagse stop van te maken in telkens een uitverkochte AB! De groep lijkt wel onophoudelijk te toeren. In 2007 kwamen ze drie keer langs: een optreden in de AB, Werchter en in de Lotto Arena; en vorig jaar op Pukkelpop klonk het kwartet gesmeerd, messcherp en genadeloos.
De ‘motor’ draait nog steeds, want de band blijkt nog even fris, aanstekelijk en opwindend te klinken. Ze zijn hun fans uiterst dankbaar en speelden een broeierige, snedige en krachtige set. De paar mindere momenten, het meeslepende “Biko” en “Letter for my son”, ving Bloc Party op door hun ongekende spontaniteit, speelsheid en enthousiasme.
De vernieuwende aanpak op de laatste plaat van gelaagde elektronica binnen hun postpunk stond live duidelijk overeind: “One Month Off”, “Mercury”, in de uitgebreide bis “Talons” en “Flux” (wat een bonkende beats), en tenslotte “Ares” (bepaald door scherp gitaarspel, stevige drumloops en beats).
Bloc Party palmde moeiteloos z’n publiek in. Uitzinnige reacties op praktisch elke song deed Kele Okereke en de zijnen besluiten dat dit wel hun avondje was tav het optreden de dag voordien in de AB. Iedereen zat dus in de juiste stemming wat zorgde voor het tandje bij om het beste van zichzelf te geven en zich te amuseren, ondanks dat in het begin van de set de zang nog wat moest worden bijgesteld.
Maar OK, naast het nieuwe materiaal speelden ze snedige versies van “Hunting for witches”, “Positive tension”, “Waiting for the 7.18” en “Song for Clay”, die een broeierige opbouw hadden, diverse tempowisselingen ondergingen en waarvan de pedaaleffects regelmatig eens fors werden ingedrukt. “Banquet” werd luidkeels meegebruld en velen konden niet meer inhouden om eens te skydiven.
Die intense spanning en frisheid behielden ze tot op het eind; “This modern love” en “The prayer” (waarbij drummer Matt Tong van achter z’n drums Okereke een duw gaf en als eerste de zang inzette) besloten dan ook overtuigend het eerste deel van de set, want de band breidde er nog een uitgebreide, feestelijke bis aan. Bonkend met de eerder vernoemde nummers uit de laatste plaat, werd “Sunday” bepaald door dubbele drums, en konden de gekende krachtige oudjes “Helicopter” en “Like eating glass” onze belaagde oren eindelijk rust gunnen. Graag hadden we nog een “I still remember” of “So here we are” erbij gehad, maar wat we totnutoe kregen, klonk al afwisselend en sterk genoeg! Zonder er vooraf bij stil te staan, heeft Bloc Party al aardig wat potentiële hits uit, die mooi in de set verweven zaten.

Bloc Party zorgde - opnieuw  - voor een groots concert en zal dit proberen te herhalen op Rock Werchter om zich dan een tijdje terug te trekken en te genieten van een welverdiende rustpauze. Franz Ferdinand deed het hen voor en zie wat voor resultaat ze achterna er mee geboekt hebben voor hun nieuwe werk …

Van de support act Delphic zagen we nog een glimp en op het eerste zicht hadden ze alvast die springerige sound mee van het debuut van Bloc Party.

Neem gerust een kijkje naar de pics.

Organisatie: Live Nation

Het Amerikaanse Earth, uit Seattle, is al actief van ’90. Centrale pion van de band is gitarist Dylan Carlson. De groep was in die jaren één van de grondleggers van de drone/doom en laat in die donkere en dreigende sound traag slepende, broeierige filmische trips horen. Postrock avant la lettre of avantgarde kon je wel zeggen. Ze gooien er zelfs fraaie stukjes psychedelica en progrock bovenop, wat de muzikale schoonheid onderstreept. Ze roepen beelden op van een desolaat landschap, met in de verte een ‘petite maison dans la prairie’. Earth is zowat de Ennio Morricione van de drone en heeft een western uit zonder acteurs.
Ondanks het sfeervolle karakter en het rustige tempo valt er voldoende variëteit te bespeuren: “Omens and Portens I en II: The driver / Carrion Crown” en “Engine of ruin” tonen de donkere kronkels van de band aan. “Rise to glory” en “Miami Morning coming down (shine)” zijn opbouwend en broeierig en tenslotte de twee afsluitende tracks, “Hung from the moon” en de titelsong passen zo in het plaatje van de postrock.
Ook de titels zijn veelzeggend en zijn nu bepalend voor de sfeer van de song. Earth slaagt er nog steeds in groeiplaatjes uit te brengen die per beluistering z’n muzikale geheimen prijsgeeft en nooit hoeft onder te doen onder de rits postrock/drone bands.

M.I.A. is het verhaal van Maya Arularpragasam, dochter van één van de ‘Tamil Tijger’ krijgers, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland.
M.I.A. staat voor ‘Missing In Action’, wat verwijst naar haar vader. Was de eerste plaat ‘Arular’ eerder een beleven hoe ze haar vader heeft gemist, dan gaat deze tweede plaat een stapje verder en is ze de spreekbuis van een generatie jongeren uit de derde wereld met haar vingerwijzende, soms radicale teksten. Een vrouw met ballen dus!, die muzikaal het nodige knip- en plakwereld leverde op haar amalgaan van hiphop, funk, afro, funk, folk in combinatie met rauw grimmige breakbeats, Jamaïcaanse dancehall en Braziliaanse ritmes. Het geheel klinkt opzwepend, dansbaar, hip en klinkt soms wel hyperkinetisch door die ‘allstyle’ dancemusic.
De plaat werd geproduced door DJ Switch en ook Timbaland kwam een handje toesteken. Ook al klinkt de plaat toch iets minder dan haar debuut, de singles “Boyz”, “Jimmy” en “Paper planes” zijn een schot in de roos.
Een breder concept van wereldmuziek en alternatieve hiphop met een open geest. Geniet er maar van , want het kan tot 2010 duren voor er sprake is van nieuw werk …