Dead Serious - We willen vooral bevestigen dat we terug zijn, dat mensen blijven terugkomen. Als dat lukt, zijn we in onze opzet geslaagd!

Een potje Oost-Vlaamse, Belgische thrash metal geschiedenis kregen we van de uit Zele afkomstige band Dead Serious, opgericht in 1987 en die zijn laatste liveconcert in 1993 speelde.
Hun stijl kan worden omschreven als old-school 'Bay Area-style' thrash, die doet denken aan legendes als Anthrax en Exodus. Humor was altijd een integraal aspect van hun muziek, teksten en imago.
Eind 2025 vierde de band zijn comeback, in een overvol Café t’ Verdriet in Zele. Lees gerust  https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100919-dead-serious-een-unieke-beleving-na-meer-dan-32-jaar-een-terugkeer-langs-de-grote-poort .
Ondertussen kwamen ze op tv in het programma ‘Vrede op Aarde’, en zijn er vele clubconcerten bij gekomen. Bovendien staan ze deze zomer op Alcatraz Metal Fest. Het gaat zodanig snel waardoor we, met alle respect, niet de comeback van K3 het belangrijkste moment van 2025 vonden, maar eerder die van Dead Serious.
We hadden een fijne babbel met de band erover, met de vraag: Is het niet te snel gegaan? En wat is er 32 jaar geleden echt ‘verkeerd’ gelopen? Plus enkele andere zaken naar de toekomst toe, want dit smaakt toch naar meer …

2025 was een topjaar … Op korte tijd dat jullie weer zijn begonnen, hebben jullie al een enorme weg afgelegd, zelfs op de TV geraakt ? Had je het verwacht?
In de eerste plaats, 2025 was vooral een werkjaar, we hebben heel het jaar naar dat moment toegewerkt voor die try-out in Zele. En we plukken daar nu de vruchten van. We hadden wel niet verwacht dat het zo een sneeuwbal effect zou zijn geweest, en dat we nu al werden geboekt voor Alcatraz Metal Fest deze zomer al helemaal niet. De verwachtingen waren hoog gespannen, maar deze positieve reacties van alle hoeken en kanten? Dat was wel heel onverwacht , ja.

Hebben jullie er een verklaring voor hoe het komt dat het zo snel is gegaan? De sterke promotie?
We zijn volle gas gegaan, sowieso. Maar er is ook een stukje nostalgie. Veel mensen zijn op zoek naar authentieke zaken en dingen van vroeger. De nieuwsgierigheid , in de trend van ‘we hebben die mannen ooit nog live gezien’ of net ‘we hebben die mannen helaas nog nooit live gezien’ dat speelde ook mee.

Dan gaat het voornamelijk toch over die try-out, jullie speelden een thuismatch. Intussen waren er al enkele cluboptredens gedaan  … Van de DVG in Kortrijk, de Elpee in Deinze tot de Asgaard in Gentbrugge. En nu op Alcatraz …
Die club concerten is een beetje een gevolg, maar Alcatraz hadden we echt niet verwacht. Nu, Mario is een fan van ons geweest, blijkbaar. In de tijd toen Filip nog dingen organiseerde in de Alcatraz in Gent heeft Dead Serious er eens opgetreden. In de jaren ’80. Als je gaat op de reacties nu daarop hebben blijkbaar zowat 3000 mensen of zo ons gezien toen, in die kleine club (haha) maar in elk geval, dat we er in die tijd hebben gespeeld? Het zal zeker een rol hebben gespeeld, zodat we nu op Alcatraz Metal Fest staan.

Je kan relativeren dat reeds veel mensen jullie zagen, maar heeft het ook een rol gespeeld?
Wat ook belangrijk is, we zijn dingen beginnen posten op sociale media na repetities en zo.  En dat we ons tonen als een nieuwe versie van Dead Serious, naar die sociale media toe. Dat we het echt menen .. en dat ook laten zien?  Er komt daar ook heel veel reactie op. De impact van sociale media is dus ook heel belangrijk. Je kunt door iets te posten op bijvoorbeeld Facebook enorm veel mensen bereiken, dus moet je dat onderhouden. Dat doen we dus ook, We vinden dat heel belangrijk. En ook dit zal dus een rol hebben gespeelt. waardoor mensen ons au serieux nemen. En die vier optredens die we ondertussen hebben gedaan, hebben bevestigd wat we op die sociale media maanden hebben beweerd. De reacties daarop waren subliem !


Iedereen vond (en dat is zeker terecht) de comeback van K3 het belangrijkste moment van 2025, ik vond jullie terugkeer echter het meest memorabele moment, mee eens?
(haha) Eén keer in het sportpaleis mogen staan is al goed genoeg hoor. Als special gast  bij K3. Kijk.. elk optreden doen we ons best, zijn er die eendjes die rondvliegen en zo, en maken er een waar feestje van. We wilden vooral bevestigen dat we terug zijn en willen bewerkstelling dat mensen blijven terugkomen. Als dat lukt, zijn we in onze opzet geslaagd.

Kunnen we stellen dat het 32 jaar geleden daar net is misgelopen, want het is niet enkel het overlijden van Marc wat heeft gezorgd dat jullie de handdoek in de ring hebben gegooid toen?
Jan Schepens: ik ben nu pas nieuw, maar wat ik gezien en gehoord heb uit die tijd ging het bij Dead Serious vooral om de draak te steken met die al te bands die te au serieux deden. We doen ook nu nog zotte dingen, maar we moeten de grens bewaken tussen wanneer is het grappig en wanneer is het een karikatuur daarvan. Waar het nu op aankomt, we zijn nog altijd los en leutig, maar als het erop aankomt hebben we de focus om het goed te doen. Ik weet niet, maar de verhalen die ik hoorde: die grens werd overschreden.
Jan Van Der Poorten: het is zeker onze insteek geweest om anno 2025 nog steeds plezier te hebben in wat we doen, maar het moet ook goed zijn wat we doen. Daar hebben we naartoe gewerkt. Als het au serieux moet zijn dan is dat ook zo. Maar we  hebben toen ook niet de erkenning gekregen die we verdienden, dat heeft toch ook een rol gespeeld… het heeft niet veel gescheeld, maar de interesse was er helaas te weinig . We kregen de kans gewoonweg niet. We hebben ook een paar dingen geweigerd, en wellicht hebben we daardoor daarna de kans niet meer echt gekregen. Voor niets spelen wilden we niet echt doen.. Er zijn dus wel meer dingen die hebben meegespeeld.

Je zou haast stellen dat het vroeger moeilijker was, maar er zijn nu veel meer bands, maar minder plaatsen om te spelen dan vroeger. En ook zijn er veel festivals die het moeilijker hebben …
Dat overaanbod is zeker een feit, veel bands willen per se elke week ergens optreden. Het zijn daardoor ook vaak steeds dezelfde bands die je op een affiche ziet staan, terwijl er inderdaad minder locaties zijn dan vroeger. Daardoor maken mensen keuzes, en dan valt de ticketverkoop soms tegen, of net niet als je geluk hebt en een gevarieerde affiche durft aanbieden.

Ik kom even terug op die TV in ‘Vrede op Aarde’. Hoe is het in zijn werk gegaan? Dankzij de connectie tussen Karen en Armand?
Puur toeval. Sommige mensen rond Woestijnvis zijn daarop uit gekomen, als een soort ‘kerstverhaal’. En kwamen zo bij ons terecht, en zo is die bal aan het rollen gegaan. Dus niet door die connectie van Karen. Want ze viel uit de lucht, op de VRT zijn ze daar later op terecht gekomen, en hebben dat gebruikt. Maar alles berust dus op ‘puur toeval’ , in ons voordeel. We hebben nooit echt te weten gekomen hoe dit echt is gekomen. Het blijft een verrassing.

Heeft het TV optreden ‘deuren geopend’?
We hebben heel veel reacties gekregen, en merken wel dat ons verhaal open getrokken is naar heel Vlaanderen ondertussen, op dat vlak heeft het zeker deuren geopend. We worden ook spontaan gecontacteerd door mensen die ons willen boeken voor optredens. We moeten er niet voor smeken, we krijgen ze zelf. Onze agenda staat ondertussen heel vol. Kijk, als band doe je het via een booker of doe je het zelf. Als je dat zelf doet moet je veel mails sturen, veel via sociale media en zo. en we hebben geluk gehad met dat TV optreden…

En waarom niet met een booker?
We hebben veel bookers weten starten, en er al even veel weten opgeven. Als band moet je vaak bijna dingen gaan doen waar je niet 100% achterstaat, en dat willen we op dit moment een beetje vermijden. Eerst groeien op onze eigen manier. En als die stap hogerop moet gezet worden? Buitenland bijvoorbeeld? Dan kunnen we er eens over spreken, maar dan zal het zijn om in deftige clubs te gaan spelen …

Die ambitie voor het buitenland is er dus zeker?
Ja, een mooi festival of voorprogramma voor een band in het buitenland zeker en vast. Ook niet om daar in een kelder voor 10 man en een paardekop te gaan spelen. Uiteindelijk is Dead Serious in bijvoorbeeld Duitsland niet onbekend. En als we daar kunnen optreden, zeker en vast! Maar het moet beetje de moeite zijn.
Xavier Weekers: Wat interesse uit buitenland betreft, als je onze streaming ziet op Spotify en vanwaar de interesses komen? Spanje, Kroatië, Australië… Dan hebben we overal fans, zelfs tot in Japan. Meer nog, Japan is een redelijke afzetmarkt.

Trouwens, van Karen wist ik al dat ze een brede smaak heeft, en dus ook van metal houdt. Kan het voor jullie deuren openen? Een optreden met K3? (hmhm)
Met andere woorden, kan het feit dat Karen jullie kent deuren openen?
Dat lijkt weinig realistisch omdat zij ook gebonden is aan bepaalde regels die ze moet volgen. Natuurlijk, ooit heeft Brusselmans eens iets gepost in de jaren ’90 over Channel Zero ‘als beste band van de wereld’, hij was fan. Als Karen eens die foto van op Vrede Op Aarde eens moest posten op haar eigen Sociale media?  Waarbij ze aangeeft dat ‘Dead Serious’ de beste metal band ter wereld is’ Dat zou kunnen helpen.

Ik was op de try-out in Zele. Na 32 jaar terug samen op het podium, wat doet dat met een mens? Voelden jullie de aanwezigheid van Armand en Mark? Ik wel eigenlijk (al klinkt dat raar)
Wij voelden het in ieder geval wel zo aan, dat was gewoon raar, die songs na 32 jaar voor de eerste keer terug live te mogen spelen. Het was alsof ze ergens in die ruimte aanwezig waren, en dat voelde goed.

Hoe waren de reacties, o.m. ook van zijn dochter en anderen. En van andere familieleden die aanwezig waren?
De dochter van Armand zei achteraf dat ze het zo aanvoelde, dat ze na een tijd het gevoel had dat ze haar pa terug zag en hoorde. Dat was kippenvel hoor, toen ze dat zei.

Voor dit interview lieten jullie al iets vallen over een single. Het is dus de bedoeling om met nieuw platenwerk voor de dag te komen?
Op redelijk korte termijn. We gaan die Dead Serious nummers uit begin jaren ’90 wel nog blijven spelen. Dat is het pakket waarmee we op de baan gaan. Maar langzaam gaan nieuwe nummers inpassen, en de oudere nummers in een nieuw kleedje steken. Nochtans stralen die heel wat kwaliteit uit, we blijven erbij, we kregen toen de erkenning niet die we nu wel krijgen..

Maar gaat het nu dan niet een beetje te snel?
Nee, zeker en vast niet. Op een moment dat je voelt dat het begint  te slabbakken is dat het moment om met ‘iets nieuw’ te gaan komen. Kijk naar Cyclone? Die hebben onlangs pas een nieuw werk gebracht, maar ze hebben een comeback gebouwd rond hun oude nummers. Tot een punt was gekomen dat het tijd werd voor dat iets nieuw. Wij werken dus zeker aan nieuw materiaal , dat we als de tijd het uitwijst langzaam aan zullen uitbrengen.

Wat betreft het nieuw materiaal, ben je niet een beetje bang dat de mensen het niet zo goed zullen ontvangen? Want tenslotte zijn de meeste mensen komen kijken door die ‘nostalgie uit de jaren ‘90’?
Daarom moeten we erop toezien dat nieuw materiaal nog steeds in de geest ligt van wie Dead Serious echt is. We moeten erop toezien, trouwens in Elpee Deinze hadden we een nieuwere song in de set verstopt, waarop de reactie kwam ‘dat was een goede song’. We moeten erop toezien, we zijn Dead Serious en het moet Dead Serious blijven. We gaan niet plots een hele andere kant uitgaan, dat mag een dijk van een nummer zijn maar als het niet in de lijn van Dead Serious ligt, dan wordt het verticaal geklasseerd. Simpel.

Het valt me op dat veel bands eerst beginnen met singles, vooraleer ze een album uitbrengen. Is het een strategie die jullie ook volgen? En waarom?
Door van tijd tot tijd een single uit te brengen, blijf je in de schijnwerper staan. Een cd of LP uitbrengen, dan moet het aantrekkelijk zijn, een afgewerkt product. Dus is het interessanter een single te lanceren, tot de tijd daarvoor rijp is.

Als ik het goed begrijp gaan jullie er compleet voor… Maar sommige van jullie spelen nog bij andere bands. Valt het allemaal nog te combineren met de andere projecten?
William Lawson: Promise Down is nu volop bezig met release shows voor te bereiden, het gaat allemaal heel snel nu. En het is ook heel druk, zeker en vast. Het gaat gewoonweg om de juiste en goede afspraken te maken. “comunication is the key’’. Het gaat over ‘first come first served’ alles is natuurlijk met een korrel zout te gaan nemen. Als we met de ene of de andere de kans krijgen een groot podia te staan? Het is te nemen of te geven he …
Jan Van Der Poorten: Dat is bij Cult of Scarecrow ook, een goed planning maken …  goede afspraken maken…

Wat is de echte ambitie met Dead Serious? Want zoals ik zei, jullie voornaamste doel is nu al bereikt … Jullie staan op Alcatraz Metal Fest!
Dat was ons eerste doel ja, maar niet ons laatste! We willen dus terug nieuwe nummers, misschien een gans album uitbrengen, andere festivals doen in België, naar het buitenland gaan spelen, touren, enz. Lukt het, prachtig! Lukt het niet, jammer maar we zullen toch geprobeerd hebben.

Pics homepag @Peter Vangelder

Heel veel succes in het nieuwe jaar, hopelijk tot binnenkort ergens.

Brussels Jazz Festival 2026 - Tortoise – Muzikale virtuositeit als kunstvorm
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-24
Erik Vandamme

De laatste avond van Brussels Jazz Festival was al lang uitverkocht. En het had allemaal te maken met die ene naam op de affiche: Tortoise (****). Hoewel deze legendarische band eerder te vinden is binnen de post rock, zijn er binnen hun muziek heel wat jazz vibes. De band mag al een brok nostalgie zijn, in 2025 verscheen een nieuwe plaat, 'Touch'. Ze kijken bewust vooruit en in hun set krijgen we de klemtoon op het nieuwste werk. In een overvolle Flagey kregen we negentig minuten lang een muzikale virtuositeit tot een kunstvorm verweven, vurig, gedreven, meeslepend, gevarieerd.
"De nummers op Touch, het eerste nieuwe album van Tortoise in negen jaar, zijn drama's zonder woorden. Ze zijn zorgvuldig samengesteld en gemixed om een vertrouwd gevoel te versterken: een duidelijk filmisch gevoel van onbehagen" lezen we in de bio. Het is inderdaad het onderliggende gevoel dat overheerste. Een filmisch, fantasieprikkelende set, die tot de verbeelding spreekt. Tortoise zijn multi-instrumentalisten, die hun virtuositeit onderstrepen. De percussie, de drums en de gitaarlijntjes zijn kleurrijk, gevarieerd. De toevoeging van elektronica en synths vormen een meerwaarde. Wat een ingenieuze kruisbestuiving.
Songs als “Night Gang”, “Vexations” en “Layered  Presence” - van de nieuwe plaat - klinken spannend, puur, robuust als hun ouder materiaal. Mooi doordacht met de indruk van routineus. Het contact met het publiek was mimimaal, enkel eventjes een handgebaar in het begin en op het eind.
De muziek sprak voor zich, bedwelmend, hypnotiserend die tot een  'zen' gevoel leiden.
Bij Tortoise primeert het totaalpakket in instrumentatie. Twee drums staan heel strategisch vooraan, de muzikanten dwarrelen eromheen en wisselen moeiteloos.
Die avontuurlijke multi-aanpak intrigeerde en maakte er een bijzondere filmische totaalbeleving van. Een perfecte afsluiter van 9 dagen Brussels Jazz …

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Tom Skinner – Muzikaal bochtenwerk in het jazzy drumspel
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-23
Erik Vandamme

We geven toe, toen we de naam Tom Skinner (****) zagen verschijnen in het programma boekje, ging er ergens een belletje rinkelen. Later opzoekwerk bracht ons bij de formatie Sons of Kemet, de band die hij in 2011 samen met onder meer Shabaka Hutchings oprichtte. Bovendien was hij ook actief bij de band The Smile met Radiohead's Thom Yorke en Jonny Greenwood. Ook als solo artiest heeft hij ruimschoots zijn sporen verdiend. Nu kwam hij zijn nieuwste plaat voorstellen 'Kaleidoscopic Visons'. Zijn eigenzinnige aanpak, primeert op deze plaat. Deels instrumentaal, deels vocaal, weet hij grenzen te verleggen.

Hoewel Tom in het midden zit met zijn drumstel, en hij de meeste aandacht opeist met zijn bijzondere drumskills, is de samenvloei met de andere instrumentalisten wat dit optreden zo intrigerend, boeiend maakt. Tom Herbert zijn zwevende baslijntjes, de verbluffende tenorsax van Chelsea Carmichael en Robert Stillman vormen een heel grote meerwaarde. Kareem Dayes’ cello is al even magisch. Verder opvallend in de band de pianist Jonathan Geyevu die eveneens met poken drum komt spelen naar Tom zelf, die de geluidsmuur haast doorbreken.
Op de integere, intieme momenten horen we z’n warme, bevreemdend mooie stem. Kortom, Tom Skinner is van vele markten thuis, en hij zorgt met de anderen voor een mooi samenspel bol van verrassende wendingen. Ook al durft het even mis te gaan , het wordt telkens mooi opgevangen.
Het is een balanceren in intimiteit, experimenteren met klanken, het gaspedaal indrukken, buiten de comfortzone treden van de jazz enz. Die verschillende wendingen behouden een muzikaal spanningsveld en intrigeren op alle vlak.
De bijzondere drum skills van Tom Skinner  en het samenspel met de anderen tekenen een avontuurlijke aanpak.
Muzikaal bochtenwerk in het jazzy drumspel … Ergens tussen free jazz, experiment en improvisatie. Een bijna onwereldse sound, die niet echt in een chaotische brij verzandt. Het talentvolle gezelschap rond en met Tom siert. Wat een muzikale versmelting rond de drum wizard Tom Skinner. Buitengewoon, verrassend mooi!

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 -  Milena Casado  + Isaiah Collier - Trompet en saxofoon tsunami's
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-22
Erik Vandamme

Met in Studio 1  Milena Casado en in Studio 4 Isaiah Collier stonden op deze frisse donderdagavond, twee artiesten met een warm hart. De ene liet haar trompetgeschal horen, de andere zorgde voor een ware wervelstorm aan Saxofoonklanken.
Het werden twee shows met een verhaal, vuurwerk en energiebommetjes. Mooi.

De trompettist en componiste Milena Casado (****) palmt langzaam maar zeker de jazzwereld in, met optredens op Montreal Jazz Festival, North Sea Jazz Festival en in Carnegie Hall. Eerder kreeg ze lof voor haar werk met jazzgrootheden als Terri Lyne Carrington, Vijay Iyer en Aaron Parks, nu debuteert ze met een eigen soloplaat, 'Reflection Of Another Self'. Een heel persoonlijke plaat die ze ook in Flagey kwam voorstellen.
We vroegen ons luidop af of de lofbetuigingen vanuit de scene, niet wat overdreven zijn, maar na haar performance voorspellen ook wij haar een gouden toekomst.
Milena Casado vertelt niet alleen een heel persoonlijk verhaal, ze betrekt het publiek er ook in en dat siert haar. Ze port de aanwezigen aan, en polst in een soort vragen naar wat hen bezighoudt. Ze past haar muzikaal pad ook aan, en haar boodschap van hoop komt dan ook echt binnen.
Het trompet geschal, maar ook de muzikale omlijsting van haar mede muzikanten, bezorgen ons koude rillingen. Echter, voelen we vooral positieve energie, om in deze donkere tijden waarin we leven steeds dat lichtje aan de tunnel te kunnen blijven zien.
We hebben de boodschap die ze bracht in woord en klank begrepen, en aan het warme applaus dat ze ontving, iedereen in de zaal trouwens. ''Rusteloos en een tikketje revolutionair'', zei Lies Steppe in haar toespraak vooraf. Dat was ook de rode draad van Milena Casado haar fijn concert.

Verkondigde Milena Casado op een kordate als zachtaardige manier haar mening, dan ging saxofonist Isaiah Collier (****) tekeer als een furieuze losgeslagen punk. Isaiah verlegt als saxofonist hier de grens. Een Non-stop sax tsunami van meer dan een uur kregen we hier.
In eerste instantie stond hij als enige saxofonist op het podium, en later met twee. Ze porden elkander aan, duwden en trokken en gingen een muzikaal gevecht aan.
Ze vulden elkaar aan. Uitspattingen van langer dan een kwartier aan verpulverende saxklanken gierden door de zaal.
We zouden haast vergeten dat er nog andere muzikanten op dat podium stonden. Nochtans boden de bas, drums en piano voldoende weerwerk en vormden ze een enorme meerwaarde.
Mooi lvast die opeenvolgende saxofoon wervelstormen. Onaards wat Isaiah Collier en zijn compagnon hier brachten. Maar ook wat langdradig na een tijdje. Maar net de intensiteit ving dit op.
Isaiah Collier wist met zijn hele band en extra saxofonist ware sax uppercuts te bieden.

Een indrukwekkende avond, zonder meer. Een avond van trompet en saxofoon tsunami ’s deed Flagey op zijn grondvesten daveren.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi Trio Brass & Bow - Een magi-e-straal concert
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-21
Erik Vandamme

Als resident van dienst mocht pianist Wajdi Riahi drie projecten voorstellen.
Op 16 januari was dat Riahi, Blake, Juki? & Sumbry
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Op zondag 18 januari stond hij solo op het grote podium van Flagey
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
En nu deze avond stond hij er met zijn vertrouwde trio, Wajdi Riahi, piano - Basile Rahola, contrabas -Pierre Hurty, drums met aanvulling van trompettist  Jean-Paul Estiévenart en het strijkerskwartet van Brussels Philharmonic, d.i. Adèle Viret, cello - Elke Wynants, cello - Emmanuel Tondus, cello - Karel Stylaerts, cello.
Onder de muzikale noemer Wajdi Riahi Trio Brass & Bow (*****)  zorgde dit gezelschap voor een 'magi-e-'straal, emotioneel beladen en hypnotiserend mooi optreden, nu al 'één van de optredens van het jaar'.

Als trio vullen de drie tenoren elkander niet zomaar aan, er is een bepaalde band tussen die drie. Een wisselwerking tussen gelijkgestemden,  eentje van een uitzonderlijk kaliber.
In het begin van de set toonden ze wat dat oplevert. Een avontuurlijke trip, waarbij de grenzen worden verlegd. Geruggesteund door een betoverende trompetklank van tenor Jean-Paul Estiévenart, lieten we ons wegvoeren en konden we wegdromen.
Echter, eens aangevuld door het cello kwartet, ontstond er iets unieks van zachts, intiems naar een forsere klank, waardoor we bedwelmd raakten door zoveel schoonheid en weerbarstigheid. We voelden ons wegglijden naar een heel andere wereld.
Er hing hier magie in de lucht. Een van die magische momenten bleek toen Basile Rahola zijn groovy , warme contrabasklank liet samenvloeien met de drumpartijen van Pierre Hurty. De zacht strelende drumvellen vulden perfect de contrabas aan.
Wat een verrassende wendingen maakten we mee. Er viel steeds iets te beleven. We genoten er optimaal van. Wat een emoties borrelden op.
We kregen een krop in de keel toen Riahi alleen aan zijn piano, zijn vocals etaleerde met enkel die toegevoegde cello. Schoonheid binnen een verstilde sfeer, het voelde haast spiritueel aan.
Riahi stelde iedereen voor aan het publiek, met veel liefde en respect. We kregen nog een wervelende finale waarbij elk van de instrumentalisten hun onaardse virtuositeit tentoonspreidden. Alles kwam terug mooi samen in een rollercoaster van een bedwelmende klankenpracht.
We hadden hier een hemelse pracht van klank, een samenspel, de zin en speelsheid in improvisatie en avontuur, die een magi-e-straal concert tekenden door de instrumentalisten en Riahi zelf.
Mooi dus wat Wajdi Riahi Trio Brass & Bow ons meer dan een uur lang brachten.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Matoka's last & first - Spannende set in klank en beeld
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-20
Erik Vandamme

In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière.
Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz. Onder de naam Matoka's last & first (****) trad hij op in een goed gevulde Studio 4.
We vroegen ons wat hen zo bijzonder maakte, waardoor ze deze prestigieuze wedstrijd hebben gewonnen …

Een opvallend jong publiek was in grote getale aanwezig. Vermoedelijk ook heel wat mede studenten en vrienden. Na enkele toespraken van mensen rond de organisatie van 'Toots Thielemans Award' en Koninklijk Conservatorium Brussel kreeg bezieler van het project Yarno Matoka nog een prijs overhandigd, onder luid applaus. Het werd ons vrij snel duidelijk, Matoka's last & First speelde hier een ware thuismatch.
Wat we kregen bleek dan ook veel meer dan een doorsnee jazz concert. Enerzijds is er die piano virtuositeit van Yarno zelf, die - vooral op de intieme momenten - liet zien en horen wat voor een gepassioneerde en talentvol pianist hij wel is. Hemelse klanken, met een lichtjes mysterieuze zweem eraan verbonden, bracht hij. Een tweede opvallendheid was de opstelling van de band, ze stonden in een soort boog naast elkaar opgesteld, waardoor niemand echt op de voorgrond stond, maar iedereen een even belangrijke plaats toebedeeld kreeg. Het derde interessante punt, de verlichting. Verplaatsbare mozaïeken die door mensen met kennis van zaken, werden verplaatst naargelang de sfeer binnen de sound ook veranderde. Een meerwaarde binnen een spannend geheel.
De muzikanten waarmee Yarno zich laat omringen zijn eveneens uitzonderlijke instrumentalisten. We waren onder de indruk van hoe de klarinet/fluit klanken van Lucia Pires mooi samen vloeide met de magistrale altosaxofoon van Elly Brouckmans. Geruggesteund door de groovy klinkende bas gitaar van Zé Almeida en het diverse, brede drumwerk van Umberto Odone.
Het vloeide allemaal mooi samen in een muzikale wervelstorm. En dat dan nog met de mooie synth klanktapijtjes van Victor Maillard.
Om maar te zeggen, elk van deze muzikanten lieten in de soli wel horen hoezeer ze hun instrumenten onder de knie hebben, eens alles samenvloeide ontstond er een apotheose van een bijna onaards mooi allooi.
Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw. Spelenderwijs, avontuurlijk werden grenzen afgetast. Er zijn nog groeimogelijkheden geven ze toe. Maar hier lieten ze ons met verstomming achter. Een terecht staande ovatie.
We zagen hier in de ruimschoots negentig minuten de toekomst van de Brusselse jazz voorbij komen. En we vermoeden stiekem dat er nog andere topmuzikanten in en rond het Brusselse zijn. Als ze allemaal in die verlengde zijn van deze talentvolle formatie, dan ziet de toekomst binnen die jazzscene er veelbelovend uit.
Het smaakte in elk geval naar meer … Dit was een mooie, kleurrijke combinatie van klank en beeld. Schitterend dus.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-18
Erik Vandamme

Wij leerden piano wonder Wajdi Riahi (*****) kennen met zijn trio in De Casino, Sint-Niklaas. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93291-wajdi-riahi-trio-een-culturele-schokgolf .
Hij speelt met dit trio op woensdag 21 januari op Brussels Jazz Festival, deze keer zelfs samen met een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. Eerder in dit kader stond hij met een heus kwartet ook al op het podium. Lees gerust de review!
Nu bekleedde hij Studio 4 helemaal op zijn eentje achter zijn piano, op een vroege zondagavond omstreeks zes uur. Zo alleen op een podia schept natuurlijk risico's. Maar Riahi haalt al zijn troefkaarten boven en weet het publiek en mezelf ruimschoots 90 minuten bij de leest te houden.

Zijn troeven – Hij is een sympathiek man met een enorm charisma; verder zijn Tunesische roots weet hij mooi te verbinden met zijn Brussels avontuur, ook in de muziek. Hij heeft een fluisterende, emotionele stem. Maar die liet hij deze keer achterwege. En vooral hij is een uitzonderlijk pianist die zijn instrument laat spreken. Sterk!

Al meteen wist hij ons te hypnotiseren met een klankenpracht, subtiel, intiem en breed klinkend. Wat een diversiteit hoorden we hier.
Heel subtiel was er nu ook weer, mooi verpakt, die milde botsing van de Brussels en de Tunesische roots. Hij brengt een warme klank, gecombineerd met de mooie kantjes die Brussel stad te bieden heeft. Wajdi Riahi doet niet mee om hard en bars de rauwe kant te tonen van de wereld, maar hij doet ook niet mee aan zeemzoetigheid. Virtuoos speelt hij met zijn piano de grijze zone tussen licht en duisternis, tussen vreugde en weemoedigheid, tussen melancholie en somberheid, zonder in uitersten te vervallen. En dat maakt hem als pianist bijzonder. Helemaal alleen op het podium, toont hij wat hij echt allemaal in zijn mars heeft. We waren diep onder de indruk van die emotionele aanpak. Het daverende applaus was terecht.
Wajdi heeft solo met brio aan de hoge verwachtingen voldaan. ''Een culturele schokgolf'' schreven we over zijn optreden in de Casino, maar toen kreeg hij wel de support van twee andere al even grote tenoren. Wat een overtuigingskracht.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Corto.Alto - De dansbare kant in jazz
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
2026-01-17
Brussel
Erik Vandamme

Onlangs hadden we een interview met het jazz fenomeen Julien Fillion. Op onze vraag 'wat betekent 'jazz' voor jou als muzikant  antwoordde hij: ''Pour moi, le jazz, c'est la liberté. Freedom" En dit staat ook voor een artiest als Corto.Alto (****).
Trombonist en producer Liam Shortall maakte indruk met zijn debuut ‘Bad With Names’: "Een nieuw hoogtepunt voor de jazz in Schotland" (Skinny Mag). Live zorgt dit voor een tsunami in melodie en beats met een oneindig improviseren en energieke uitspattingen. Althans dat bleek ook uit de filmpjes die we vooraf bekeken op YouTube. We waren dus uitermate benieuwd hoe het live echt klonk op deze derde avond van Brussels Jazz Festival in een overvolle Studio 4.

Het is een multi-instrumentalist, want naast trombone speelt Liam ook gitaar en zorgt hij voor opzwepende elektronische beats. Hij is omringd van twee muzikanten die hem perfect aanvoelen en dezelfde ingesteldheid hebben. Drummer Graham Costello heeft op zijn drums enkele opvallende cimbalen hangen, waarmee hij maar al graag op experimenteert. Saxofonist Mateusz Sobieski zorgt op zijn beurt voor de nodige 'groove’, die het jazz gevoel aanport. Met een geluid dat het midden houdt tussen jazz, club en experimenteel, is de uit Glasgow afkomstige band Corto.Alto moeilijk te omschrijven. De diversiteit in aanpak siert hen. Het is aanstekelijk muziek, die de dansspieren prikkelt. Het publiek durfde te heupwiegen op hun stoel in die sound. Corto.Alto spil Liam weet z’n publiek te bespelen, port hen aan en gaat moeiteloos van trombone naar elektronica tot gitaar alsof het de normaalste zaak is.
De energie tijdens het optreden was dan ook erg voelbaar. De muziek van de componist is een eclectische mix van soul, funk, elektronica en hiphop, allemaal gefilterd door een jazzbril. Stuwende bas, weelderige blazers en sfeervolle tunes zorgden dan ook voor een boeiend muzikaal klankentapijt. De verassende wendingen, de brede, uiteenlopende weerhaakjes en de voortdurende opzwepende beats gaven ons zelfs het gevoel van een Tomorrowland feestje. Binnen die context van experiment met klanken, bleef het trio echter de jazz invloed even trouw. We kregen echter het gevoel dat er steeds uit hetzelfde opzwepende vaatje werd getapt. Maar Corto.Alto hield ons in de ban. Een staande ovatie volgde. Het publiek had dus enorm  genoten van hun muzikale gretigheid. Dus En dus trokken ze nog één keer alle registers open.
Heel wat variërende muzikale prikkels dus van Corto. Alto, die zorgden voor een dansbaar kantje in de jazz. Een uniek totaalbeleven. Een bijzondere parel dus.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
Datum: 2026-01-16
Erik Vandamme

De tweede Brussels Jazz Festival avond moest en zou een top avond worden. Met enerzijds in studio 1 het nieuwste project rond alleskunner Stéphane Galland - Kanda en anderzijds de onvolprezen pianist Wajdi Riahi , resident voor deze elfde editie, in Studio 4. En dat werd het ook. Een oneindige speelsheid, virtuositeit en voortdurende improvisatie hield ons volledig in de ban. wisten beiden ons compleet van de sokken te blazen.

De drum grootmeester Stéphane Galland verwierf bekendheid met bands als AKA Moon en in allerlei projecten als Stéphane Galland & The Rythm Hunters, waarmee we hem in 2024 twee keer zagen optreden. Hij brengt talenten samen en zorgt op die manier met hen voor onvergetelijke concerten.
Nu is er een gloednieuw project Stéphane Galland - Kanda (*****). Hij is omringd door puike muzikanten, die de speelsheid en improvisatie moeiteloos aanvoelen. De bas van Louise van den Heuvel klinkt intrigerend. Eerlijk gezegd was Lúcia Pires, flute en EWI, ons totnutoe niet bekend. Haar charisma en haar muzikale bagage was sterk.
De muzikanten waren op elkaar ingespeeld, en ze porden elkaar aan in de intieme momenten en wanneer de registers werden opengetrokken, in een wervelstorm aan piano, flute, bas en drums. De speelsheid primeerde. Het publiek was mee in hun verhaal dat ze vertelden. Ze werden sterk onthaald. Verdiend. ‘Krachtig & fragiel’ lazen we in de bio. Een emotionele trip, die alle kanten uitging.

Wajdi Riahi is een sympathiek man en talentvol pianist, die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizont te verbreden. We zagen hem nog in 2024 aan het werk in De Casino. Er volgde zelfs een interview: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/94069-wajdi-riahi-trio-muziek-gaat-over-emoties-overbrengen-verhalen-ervaringen-vertellen-en-het-delen-met-anderen-dat-is-wat-ik-wil-doen .
In het kader van het huidig Brussels Jazz Festival staat hij er met drie projecten. Op 18 januari solo, op 21 januari als trio aangevuld door een strijkkwartet van Brussels Philharmonic en trompettist Jean-Paul Estiévenart. En vandaag bracht hij, letterlijk, een internationaal gezelschap samen onder de noemer:  Riahi, Blake, Juki?, Sumbry (*****).
"Dit project gaat over luisteren, risico's nemen en elkaar muzikaal uitdagen, geworteld in een diepe onderlinge connectie", staat te lezen in de bio. En dat is zeker niet uit de lucht gegrepen. In de opstelling staan alle muzikanten broederlijk naast elkaar, wat bewijst dat elk van hen een even belangrijke plaats inneemt in dit project.
Oneindig improviseren vormt de rode draad. Gelijkgezinden die elkaar vinden in een drang om speelsheid tot een kunstvorm te verheffen. Elkander voortdurend aanporren, met knappe solo’s, die niet te luid gaan, maar wel ook de geluidsmuur durven te treffen.
Muzikaal sterk, er valt heel wat te beleven, of het nu die wervelende groovy saxofoon is, of de warme contrabas of de subtiele drums aangevuld door adembenemende piano lijntjes. Een onaards aanvoelende wereld. Er hing magie in de lucht.
De apotheose volgde echter op het einde van de set, toen Riahi zijn warme stem liet horen in een best lang nummer, die alle registers compleet opentrok. Een staande ovatie volgde voor het kwartet , toen die rollercoaster ons overspoelde.
Kortom: Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk van deze virtuozen. Wat een knal van een tweede festival dag!

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - N?BOU - Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic – Wat een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-15
Erik Vandamme

Brussels Jazz Festival is aan zijn elfde editie toe en is zo goed als uitverkocht. Niet zo verwonderlijk, want elk jaar presenteert de organisatie artiesten van een uiteenlopend allooi  die binnen de jazz scene naam en faam hebben verworven. En bovendien durft de organisatie buiten de comfortzone van het genre te treden. Het zorgt voor een gevarieerd publiek van jong en oud.
Flagey, in het hartje van Brussel, is eveneens een historisch locatie die sowieso tot de verbeelding spreekt. En hiermee is de cirkel rond.
Dit jaar verwelkomt Flagey Wajdi Riahi als artiest in residentie met drie nieuwe projecten.  Wij waren aanwezig op elke avond. De eerste avond stond in het teken van enerzijds de trombose virtuoze N?BOU die haar nieuwste plaat 'Indigo' kwam voorstellen en Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, een heus ensemble van muzikanten aangevuld door het Vlaams Radiokoor. Het zorgde letterlijk voor een overvol podium in studio 4.
Het werd zonder meer een boeiende avond, een (over) aanbod aan muzikale weerhaakjes!

Na het succes van 'You Know 'en 'Hubert' is N?BOU (*****) terug van weggeweest. Met een nieuwe bezetting, frisse energie en een gloednieuw album dat persoonlijker klinkt dan ooit. Tromboniste Nabou Claerhout – is nog steeds herinnerd als artist in residence op het Brussels Jazz Festival 2023 - laat haar meest intuïtieve en kwetsbare kant zien in muziek die schraapt, groovt en verrast.
Met haar nieuwste plaat 'Indigo', waait er dan ook duidelijk een nieuwe wind doorheen haar emotioneel beladen set. Verdriet en vreugde lagen nog nooit zo dicht bij elkaar. Uit de nieuwe plaat grijpt ze terug naar songs over beide onderwerpen. “Johanna” over haar dochter is zo een weemoedige song, die enorm veel liefde uitstraalt. Maar evengoed zijn er momenten waar ze het heeft over een overleden vriend, wat haar diep heeft geraakt. Ook hij krijgt een ode op de nieuwe plaat en het podium.
In haar bindteksten is ze eveneens erg open over alles wat met haar is gebeurd. En ze laat zich ook verdomd goed omringen. De muzikanten krijgen voldoende ruimte om te schitteren. We waren we danig onder de indruk van de groovy contrabaslijntjes en de zwevende gitaarriedels. Ook de drum solo op het einde van de set zorgde voor een daverend applaus.
N?BOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral  een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium.
Een klasse optreden van een klasse artieste pur sang!

Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic (***1/2) bleek een vrij ambitieus concept. Alleen al wat de podium opstelling betrof. Een heus orkest van blazers, viool, cello en zelfs een harp en piano stonden op dat podium, naast de instrumenten van het trio zelf. En verder een heus Vlaams Radiokoor.
Een overvol podium dus, dat zorgt voor een overvolle sound, binnen een intimistisch kader. Er viel muzikaal veel te beleven. Het tonen van de schilderijen van Tal R en de tot stand koming ervan, werd op een scherm getoond. Het zorgde op zijn beurt voor een extra impuls De dirigent, die met zachte hand de leiding nam, vuurde iedereen aan. De aandacht was op die manier verdeeld en niet enkele toegespitst op Jakob en C°.
Het was het totaalconcept wat zorgde voor een pak prikkels die op ons afkwamen. We waren hier danig onder de indruk van de percussie wizard Midori Takada, die een heel arsenaal aan percussie gebruikte; het creëerde voortdurend sfeervolle, minimalistische texturen die elke hoek van de zaal bekleedde. Binnen die context konden we ook niet voorbij de saxofoon van Mark Turner en hoe Jakob daar enkele groovy gitaarlijnen aan toevoegde. Gaandeweg sloeg helaas de verveling wat toe, maar gelukkig was er naar het einde van de set dat Vlaams Radiokoor die zorgde voor enig soelaas. Het gezang zorgde zelfs voor een bevreemdend mooie sfeer; gerust mocht het wat meer voorkomen. Maar het vervelde soms allemaal weer in diezelfde aanpak als voorheen, helaas.
Met zo’n arsenaal aan instrumentatie hadden we iets meer kleur en verrassende wendingen verwacht. Compleet op onze honger bleven we gelukkig niet met Jakob Bro Trio & Brussels Philharmonic, maar aan de hoge verwachtingen muzikaal voldeden ze niet volledig, ondanks  de immense opstelling van muzikanten.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel