Dead Can Dance is terug, met een single en met een paar boodschappen. “Our Day Will Come” is een eerste teken van leven sinds de reünie-albums (‘Anastasis’ uit 2012 en ‘Dionysus’ uit 20218) en de Japans geïnspireerde single “Mushin” uit 2021 van de Brits-Australische band rond Brendan Perry en Lisa Gerard.
Dead Can Dance waren in de jaren ’80 de grondleggers van de neofolk-darkwave of noem het ambient world music. Dat er in 2026 opnieuw nieuwe muziek uitkomt, is mooi. We zijn blij om de bariton van Brendan Perry terug te horen en muzikaal ligt dit helemaal in het straatje van Dead Can Dance. Er hangen evenwel twee boodschappen aan vast. Dead Can Dance kiest ervoor om in de digitale wereld alle streamingdiensten te negeren, behalve Bandcamp. Omdat die diensten artiesten uitbuiten en AI-muziek promoten. Deze single zal digitaal dus enkel via Bandcamp beluisterd kunnen worden. Elke volgende maand zouden er nog meer nieuwe singles moeten volgen, telkens met artwork en met de teksten erbij.
De tweede boodschap is politiek/maatschappelijk. De helft van de opbrengst van deze single gaat naar medische hulp voor de Palestijnen. De band trekt daarbij parallellen met het Ierse volk dat streeft naar een verenigd, eengemaakt Ierland, bevrijd van de ‘kolonisator’. De songtitel is een rechtstreekse referentie naar die strijdslogan voor een verenigd Ierland.
https://deadcandance.bandcamp.com/album/our-day-will-come
Current Affairs
Various Artists
Subunderground CA is het label waarop Hans Ford de releases van vooral zijn band Ford’s Fuzz Inferno uitbrengt. Soms zijn er releases van bevriende bands. Zo was er in 2023 de vinyl-EP ‘Compulsive Agitation’. Dat was een 7” met zes tracks van vijf bands. Nu is er als vervolg daarop ‘Current Affairs,’ opnieuw een verzamelaar van Nederlandse en Britse punk, maar deze keer op CD.
Op een kleine vinyl kan je natuurlijk maar weinig tracks kwijt, en de kosten en wachttijden durven al eens oplopen als je een vinyl uitbrengt. De keuze om van ‘Current Affairs’ een CD te maken, is dus logisch. Op tape (cassette) had misschien ook nog gekund. Inzake street credibility is dat misschien zelfs de overtreffende trap in de punk, maar handig zijn die tapes vandaag niet meer als je wil dat de muziek erop ook gehoord wordt.
Vier van de bands van op ‘Compulsive Agitation’ zijn opnieuw van de partij op ‘Current Affairs’, maar nu met andere tracks uiteraard. We kunnen ze niet allemaal gaan analyseren, maar we willen toch wijzen op enkele pareltjes. De openingstrack van deze verzamelaar is van Old Age Spies, een projectje van Hugh Duncan. Dat is een oudstrijder van de punkscene in de UK. Al sinds 1976 staat hij muzikaal op de barricades. Leuk dat Old Age Spies op deze verzamelaar staat, want er zijn bijna geen officiële releases van deze band. En wat een nummer ook.
“Catch 22” en “Holler” van Geezapunx komen van hun recente album ‘Banned Practice’. Neil Duncan van Geezapunx staat overigens ook met Krust Worthy twee keer op ‘Curret Affairs’. Iets origineler dan is de bijgewerkte 2025-verise van “We Pretend To Work Because They Pretend To Pay Us” van Abrazos, de band van Tony Suspect. Eén opmerkelijke track is “Asteroids” van Scoundrels uit Nederland met de Britse spacerocker Kev Ellis. Misschien niet voor elke luisteraar zal dit 100% punk zijn, maar wel een leuk nummer. Beide partijen kennen elkaar sinds Betty Ford Clinic.
Mouser, een andere Nederlandse band, staat ook met twee nummers op deze verzamelaar. “¡No Pasaran¡” is van hun EP van vorig jaar en “Mr. Greed” is een nog onuitgebracht nummer. Uiteraard kunnen Waste en Ford’s Fuzz Inferno van Hans Ford niet ontbreken. Wie een goede en uitgebreide leidraad wil bij deze verzamelaar die kan die vinden in het fanzine Lower Than Low.
De meeste bands staan met twee nummers op deze verzamelaar en dat geeft een dubbel gevoel. De punkscene in Nederland en de UK is rijk en breed genoeg om meer bands aan bod te laten komen. Aan de andere kant geven twee nummers je als luisteraar wel een bredere, ruimere kennismaking met een band om dan voor jezelf te beslissen of je die band nog verder wil gaan volgen of niet. Dit is alweer een fijne verzamelaar en we hopen alvast dat er nog een opvolger komt.
Het Nederlandse punkorkest The Mono Kids heeft een nieuwe single uit bij het Britse Dammit Records. “Speeding Up Faster” staat uiteraard op het maandelijkse digitale verzamelalbum van het label, samen met onder meer Asthma Kids en The Neurophobics, maar je kan deze single ook afzonderlijk vinden op Bandcamp.
Dit klinkt als heel rafelige, enthousiaste punkrock. Een heel leuke single.
The Mono Kids speelden onlangs nog in Retie met de vrienden van Röt Stewart en op zaterdag 25 april staan ze in Cafe Pumpkes in Tongeren voor een gratis concert.
https://dammitrecords.bandcamp.com/track/speeding-up-faster
De Griekse band Crystal Tears heeft een nieuw album uit. ‘Athanato’ verwijst als albumtitel naar de ‘onsterfelijkheid’ van deze band.
Crystal Tears werd opgericht in 1997 en mag dus ergens volgend jaar zijn 30ste verjaardag vieren. Voor ‘Athanato’ werden al vier full albums uitgebracht, telkens bij een ander Duits label. Crystal Tears bracht albums uit bij onder meer Massacre Records, Pride & Joy en Pure Steel. Na het album ‘Decadence Deluxe’ in 2018 zat de Griekse band zonder label. Even leek het erop of Sliptrick Records na enkele digitale singles ook ‘Athanato ‘zou gaan uitbrengen, maar uiteindelijk werd het het Belgische Gio Smet Records.
De voorbije jaren trad Crystal Tears vooral in Griekenland op, maar ze deden al eens een tournee van een paar weken op de Filipijnen en in 2014 gingen ze mee met Mystic Prpohecy en Fire Force op Europese tournee, met haltes in Mechelen en Maasmechelen. Mystic Prophecy en FireForce komen overigens nog een paar keer terug in de tijdslijn van Crystal Tears. Mystic Prophecy is de band van RD Liapakis en die was de producer van de vier reeds uitgebrachte albums van Crystal Tears. FireForce leverde dan weer één van de zangers van de Griekse band. Sören Adamsen (ook bekend van Artillery) zong eerst bij FireForce en later kort even bij Crystal Tears.
‘Athanato’ betekent dus in veel opzichten een nieuwe start voor Crystal Tears. Het is het eerste studio-album met de Finse zanger Antony Hämäläinen (Ancient Settlers, Amaranthe, …), het is bij alweer een nieuw label en met een nieuwe naam in de studio. Crystal Tears-drummer Chrisafis, het enige overgebleven originele bandlid, heeft wel wat ervaring als producer bij andere bands en hij levert prima werk als producer van ‘Athanato’. Hij kreeg voor de mix de hulp van Matt Hyde (As I Lay Dying, Kreator, Trivium, The Raven Age, …). En er werd voor ‘Athanato’ een hele reeks gasten opgetrommeld: Mike Wead van King Diamond en Mercyful Fate speelt gitaar en Jay Walsh van Xentrix en Blaze Bayley zingt mee. Opvallend is Helena Josefsson. Zij vervangt Marie Frederiksson bij Roxette.
Er staan ook twee covers op het album. “You Could Be Mine” kent iedereen wel van Guns ’n Roses. “Nosi Balasi” is de Crystal Tears-versie van “Nosi Ba Lasi”, een Filipijns rock-anthem uit de jaren ’80 van Sampiguito, met extra gitaarpartijen van twee Filipino’s. Het is een leuke knipoog naar de succesvolle tour van Crystal Tears door de Filipijnen.
Als album torst ‘Athanato’ heel wat ballast. Denk dan aan de gasten, de covers, de inmiddels al ‘oude’ singles, … Bij heel wat bands haalt die ballast een album uit evenwicht, omdat dan vaak alle aandacht naar één song of één aspect gaat. Hier is dat uitzonderlijk niet. Elke song is een eigen verhaal en als geheel is de aandacht netjes verdeeld over alle tracks. Ook tussen de individuen blijkt er naar een zekere harmonie te zijn gezocht. Het is niet dat of de zanger of één van de gitaristen op elke track alle spots op zich gericht krijgt. Dat is misschien het voordeel van een drummer als producer. Die bekijken dat vanuit een ander standpunt dan een producer die zelf zanger of gitarist is.
Muzikaal is dit nog wel ongeveer powermetal met daarnaast elementen van klassieke heavy metal (heel aanwezig) en thrash (iets minder). In de geschiedenis van deze Griekse band is ‘Athanato’ misschien wel het donkerste en meest agressief klinkende album. Dat is voor een deel toe te wijzen aan zanger Antony, die met zijn stugge, bijtende vocalen alles naar een eerder donkere, gloomy hoek duwt. Songopbouw, lyrics en productionele ingrepen zijn degelijk, maar blazen ons hier niet van onze sokken. Het verleden van deze band klinkt nog door, maar er wordt vooral niet krampachtig vastgehouden aan dat verleden: oldschool met een paar moderne touches.
Mijn favorieten op dit album zijn “All Sins Remembered”, “Crawl Into Your Grave” en “Bloodstorm”.
https://www.youtube.com/watch?v=n1y7AZqx9Kk
‘The Devil’s Door’ is het nieuwe studioalbum van de Britse postpunkband And Also The Trees. Het album is een ingehouden maar intense plaat. Filmisch, poëtisch en geladen met een onderstroom van donkere psychedelica.
‘The Devil’s Door’ vormt het sluitstuk van een trilogie met ‘The Bone Carver’ en ‘Mother-of-Pearl Moon’. De vaste ingrediënten zijn de poëtische teksten, de orkestrale gitaarpartijen en de door soundtracks beïnvloede composities, geïnspireerd door nieuwsbeelden, schilderijen en folklore. Nieuw is de toevoeging van onverwachte instrumentatie, waaronder gastvioliste Catherine Graindorge, die het geluid een richting opstuurt waar John Barry en Béla Bartók elkaar ontmoeten.
And Also The Trees is misschien niet zo breed bekend, maar het is één van de oorspronkelijke postpunkbands. De band ontstond begin jaren ‘80 in Worcestershire. Vanaf de start was er een directe en hechte band met The Cure. De bands speelden en werkten samen en Robert Smith en Lol Tolhurst waren betrokken bij de vroege opnames van And Also The Trees. De band werd opgericht door de broers Simon Huw Jones (zang) en Justin Jones (gitaar) en was bijna constant aanwezig in de internationale postpunk- en alternatieve scene. In Frankrijk en België zijn best populair. Met name in het Franstalige gedeelte van ons land komen ze heel vaak spelen (bijna 40 keer al). In Vlaanderen stonden ze al eens op het inmiddels ter ziele gegane festival Sinners Day.
Simon Huw Jones deed al mee op het album ‘Songs for the Dead’ van Catherine Graindorge uit 2024, vandaar waarschijnlijk de wederdienst op ‘The Devil’s Doo’r. Graindorge werkte eerder al samen met onder meer Iggy Pop, John Parish, Hugo Race, Chris Eckman (van de Walkabouts) en de Belgische improvisatieband I H8 Camera. Haar bijdragen op dit album zorgen voor een extra dimensie. Ik vermoed dat wel wat fans later dit album zullen aanduiden als ‘het album waarop die Belgische violiste meedoet’.
‘The Devil’s Door’ is het zestiende studioalbum van And Also The Trees. Voor wie de band al eerder volgde, klinkt alles vast heel vertrouwd. Voor wie ze nog moet ontdekken, denk aan het rijtje postpunkers van The Chameleons, Pink Turns Blue, Legendary Pink Dots en Gavin Friday. Tindersticks is eveneens een goede referentie, hoewel we die band zelden bij de postpunk indelen. Dit is geen dansbare postpunk, wel verstilde, vertraagde en soms breekbare postpunk. Heel dichterlijk in de teksten, maar ook in de muziek. Niet zo somber en donker als een gemiddeld recent Cure-album, al zijn er muzikaal en inhoudelijk wel overeenkomsten te vinden met bijvoorbeeld ‘Songs of a Lost World’.
De absolute topper van dit album is “The Riffleman’s Wedding”. De top drie wordt dan vervolledigd door “The Child In You” en “The Trickster”. De bij deze band vaak terugkerende mandoline zit deze keer onder meer in “The Silver Key”.
‘The Devil’s Door’ is een meesterwerk dat nog maar eens aantoont dat And Also The Trees best wel een ruimer publiek verdient, zowel bij de postpunk-fans als daarbuiten.
https://www.youtube.com/watch?v=_-9TdA1TQjY
Straks 3 keer support in Frankrijk van The Cure
Turpentine Valley is terug met zijn derde album. Daarop wordt de signature sound van dit Belgische instrumentale postmetaltrio nog uitgepuurd.
Het gaat goed met Turpentine Valley. Vorig jaar hebben ze misschien wat minder concerten gespeeld. Die tijd hadden ze nodig om de nieuwe tracks te componeren en op te nemen. Maar dit jaar is er inzake concerten geen houden aan en staat het trio weer op zowat alle podia in Vlaanderen en daarbuiten.
Na korte tournees door de UK, Denemarken en Duitsland in het recente verleden wordt hun concert op Alcatraz in Kortrijk deze zomer de spreekwoordelijke kers op de taart.
Het nieuwe album dan. Tien jaar na hun ontstaan klinkt Turpentine Valley bij momenten donkerder, maar vooral meer dooraderd en meer vastberaden dan ooit. Na ‘Etch’ en ‘Alder’ is het nu aan ‘Veuel’. Afgaand op het artwork mogen we die albumtitel interpreteren als het Zultse dialect voor ‘vogel’. Er zat al een vogel in het artwork van ‘Alder’, maar met dit piepkuiken slaan ze een andere weg in, die nog meer ruimte laat voor interpretatie. De luisteraar wordt uitgenodigd verbanden te zoeken met de songtitels. Die zijn op zich al een uitnodiging tot het zoeken naar betekenis en naar verbanden. Een mix van weinig gebruikte woorden in het Nederlands (“Trampel”, “Frugaal”, …) met termen die in verschillende talen hetzelfde betekenen (“Serpent”, “Transparant”, “List”, …). Een groter geheel inzake betekenis zien we er niet meteen in, wel zijn er songtitels die heel raak gekozen zijn. “Trampel” kan bijvoorbeeld zowel verwijzen naar ‘ter plaatse trappelen’ als naar ‘aanstampen’ en beide betekenissen zitten wel in die track.
Van dit album kregen we al twee singles. “Pando” gaat van compromisloos log en massief tot meeslepend en melancholisch. Dit was het eerste nummer dat klaar lag voor dit derde album en het is ontegensprekelijk ook het hardste van de tien tracks op ‘Veuel’. In “Pando” walst de band vanaf de eerste noot aan een rotvaart over de luisteraar. Verderop laat een ingetogen passage hem/haar even naar adem happen vooraleer de band hem/haar opnieuw onder te dompelen in de repetitieve mantra van riffs.
De eerste single van dit album was “List”. Die track toont vooral de signature sound van de band, maar toonde ook al een hogere intensiteit en een heel meeslepende opbouw en dynamiek. De twee singles zijn raak gekozen visitekaartjes voor ‘Veuel’: hard en ook zacht, melodieus en ook met pompende riffs, ongenadig en ook meevoelend.
‘Veuel’ is een album van dikker aangezette contrasten en iets minder melodie.
Turpentine Valley werkt op ‘Veuel’ nu ook met lange intro’s die als afzonderlijke nummers worden aangeduid. De tracks die er voor mij een beetje bovenuit steken op ‘Veuel’ zijn (bovenop de singles) nog “Serpent”, “Derf” en “Aloof”.
Voor de opnames, mix en mastering van deze nieuwe plaat deed de band opnieuw beroep op Stef Exelmans. De préproductie was dit keer in handen van Chiaran Verheyden, songschrijver en gitarist van de Belgische progressieve post/sludgemetalband Hippotraktor en achter de knoppen bij bands als Huracán, Psychonaut, No Prisoners, Pothamus, …
LINKEN
https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ
https://musiczine.net/index.php/nl/item/102002-turpentine-valley-harder-en-met-uitgediepte-contrasten
https://musiczine.net/index.php/nl/item/85550-alder
https://musiczine.net/index.php/nl/item/83519-turpentine-valley-we-weten-beter-waar-we-naartoe-willen-en-wat-we-willen-vermijden
https://musiczine.net/index.php/nl/item/78029-turpentine-valley-you-love-us-or-you-hate-us
https://musiczine.net/index.php/nl/item/76773-etch
Linda Perry, dat is/was de frontvrouw van de Amerikaanse grungeband 4 Non Blondes. In 1992 hadden ze wereldwijd een hit met “What’s Up?”(What’s Going on?). De band hield het nog slechts een paar jaar vol en daarna ging Linda Perry haar eigen weg. Ze werkte vooral achter de schermen, als producer, songschrijver en labelbaas. Ze ‘maakte’ hits voor Christina Aguilera, Gwen Stefani en Pink.
Na 25 jaar maakt ze haar comeback als solo-artieste. Daarvoor koos ze voor “Beautiful” als single, de iconische wereldhit uit 2002 die ze schreef voor Christina Aguilera.
Ze schreef en producete ook voor (onze) Milow, Dolly Parton, Courtney Love, Britney Spears, Cheap Trick, Celine Dion, Weezer, Gavin Rossdale, The Lemonheads, Juliette & the Licks en enkele honderden anderen. Niet elke song van haar hand was goud waard. Daar willen we eerlijk in zijn, maar tegelijk moeten we toegeven dat ze heel vaak in de roos gemikt heeft.
Deze eigen versie van “Beautiful” klinkt uiteraard anders, authentieker misschien. Voor een deel zal het Linda Perry te doen zijn om de erkenning (dit is wel mijn song), maar het siert haar wel dat ze daarmee zo lang gewacht heeft om dat ‘op te eisen’. Haar comebackalbum ‘Let It Die Here’ verschijnt begin mei.
https://www.youtube.com/watch?v=m7ca8b5ZovI
Donkere Tijden 2026 - Keeping the dream alive
Donkere Tijden 2026
DVG Club
Kortrijk
Rating: 8
2026-03-14
Filip Van der Linden
Op zaterdag 14 maart kon je in de DVG Club in Kortrijk naar de derde editie van het indoorfestival Donkere Tijden. Op de vorige edities stonden onder meer al Dark Minimal Project uit Frankrijk en de Belgische bands Partikul, Cryptochroma, Enzo Kreft, CauseNation en Black Snow in Summer.
Deze keer verwachtten we drie duo’s op het podium, maar eentje deed het solo. De opkomst was behoorlijk, met een paar mensen uit Frankrijk en Duitsland, maar er kon nog wel wat volk bij.
Het duo dat deze Donkere Tijden mocht openen, was Black Snow in Summer. Dit Belgische darkwaveproject is actief sinds 2013. Het duo van Kurt en Corina (ook van Face Your Fears en Silent Presence) bracht reeds een album uit (‘Shadows at Night’ in 2019), een EP (‘Lost Feelings’) in 2020 en een 7” single (“Help Me”/”One Click”) in 2025. In 2023 speelden ze voor het eerst in Duitsland, waar ze heel wat streaming-volgers hebben.
Kurt en Corina begonnen iets later dan gepland aan hun set, maar de sfeer zat wel meteen goed. De korte set was een dwarsdoorsnede van de releases, aangevuld met “Red Light”, een cover van Siouxsie & The Banshees, en het nieuwe nummer “False Light”. Dat nieuwe nummer is een evolutie in het oeuvre van Black Snow in Summer, met deze keer langere gezongen stukken en meer een verhaal, waar het vroegere werk al eens vaker korte, vaak herhaalde zinnen waren.
Alle nummers werden enthousiast onthaald, hoewel de darkwave van dit Belgische duo misschien niet naadloos aansloot op de twee Duitse EBM-acts.
Setlist: Dream / Lost Feelings / Julia / One Click / Red Light (Siouxsie) / False Light
Plastikstrom komt uit Duitsland. Matthias en Jürgen van Plastikstrom vormden eerder de helft van de gothic rockband Darc Entries. Ze zijn actief sinds 1995 als EBM-duo Plastikstrom en hun recentste release is het album ‘Eskalation’ uit 2023. Matthias komt graag naar België, omdat daar de bakermat ligt van de EBM. Hoewel je afgaand op zijn podiumoutfit een voorliefde voor Front 242 zou kunnen afleiden, houdt hij nog meer van The Neon Judgement. Ook Clan of Xymox en nog een hele rits oudere pioniers van EBM, synthwave en gothic rock kunnen hem al eens inspireren.
Plastikstrom is zeker geen onbekende in België, waar ze bijna elk jaar wel eens langskomen. Dat was ook te merken bij het publiek. Heel wat nummers werden op herkenningsapplaus onthaald en meegezongen. EBM is dan toch vooral een muziekgenre dat je beleeft door te dansen.
Omdat de DVG niet uitverkocht was, was er ook genoeg ruimte om dat te doen. Het enthousiasme van de dansende meute werkt aanstekelijk en zo gaat Matthias twee keer meedansen.
Plastikstrom werkt aan een nieuw album dat misschien al in mei of juni uitgebracht zal worden. Een handvol nieuwe nummers zaten al in de set, met voorlopige werktitels als “Nachtmacht” en “Keine Ahnung”. Openen deden ze met hun signature-track “Eskalation” en daarna werd er toegewerkt naar een zinderende finale met “Alles Für Uns”, “Wandertag”, “Tote Stadt” en “Städtekrieg”. “Wandertag” is een mooi contrast tussen het onderwerp (rustig wandelen in de natuur) en de pompende beats en dreigende lyrics over een Ruckzack!-je).
Als uitsmijter was er de Plastikstrom-versie van “A Forest” van the Cure. Later dit jaar komt Plastikstrom terug naar Sint-Niklaas voor het BIMfest.
Setlist: Eskalation / Mutterschoss / Grosny / MKO / Amok / Nachtmacht / Tanz Allein / Keine Ahnung / Mir Egal / Pogokinder / Alles Für Uns / Wandertag / Tote Stadt / Städtekrieg / A Forest (the Cure)
Eerst was Dive, het electro/industrial-project van pionier Dirk Ivens, aangekondigd als headliner voor deze derde editie van Donkere Tijden, maar Ivens moet afzeggen wegens persoonlijke redenen en werd vervangen door Jäger 90. Jäger 90 brengt oldschool EBM waarvoor ze de inspiratie vooral halen bij DAF, maar frontman/zanger Thoralf Dietrich is ook fan van Front 242 en Rammstein.
Deze Duitse act maakt sinds 2005 internationale podia onveilig, oorspronkelijk als duo maar sinds kort steeds vaker als solo-act van frontman Thoralf. Jäger 90 speelt regelmatig op Duitse festivals als het Wave Gotik Treffen en Amphi Fest en staat op concerten en festivals in gans Europa. In 2025 stond Jäger 90 voor het eerst in Mexico. Deze act stond al die tijd nog maar een paar keer op een Belgisch podium. In 2013 speelde de band op Electric Summer Night in Doornik, met voorts nog Orange Sector en Pankow.
Nieuw materiaal heeft Jäger 90 al niet meer uitgebracht sinds 2013, maar in 2024 was er nog een leuk vinyl-only verzamelalbum (‘Rückspulen’), inmiddels hopeloos uitverkocht Thoralf kondigt in Kortrijk aan dat er nu eindelijk echt wel nieuwe muziek van Jäger 90 aankomt en brengt live al een paar tracks die op dat nieuwe album zullen komen, zoals “Gib Mir Deine Hand”.
Voorts natuurlijk klassiekers als “Wir Brauchen Kein Feuer” (uitzonderlijk eens niet als openingstrack), “Nord/Ost” en “Dessau” en een cover van DAF. Jäger 90 heeft een langere geschiedenis dan de andere bands op Donkere Tijden en toch moet Thoralf meer moeite doen om iedereen voor het podium mee te krijgen.
Al na een paar nummers lukt hem dat en vanaf dan geht’s los. De dreunende beats, de dreigende lyrics in dat militante Duits, het charisma van Thoralf, … het is een combo die werkt.
Leuke momenten zijn als Tamara uit het publiek op het podium even mag meedansen met Thoralf en als er bij “Stiefelblitz” ‘medailles’ (stickers van de band) worden uitgereikt aan iedereen in het publiek met mooi gepoetste legerbottines, zoals bij een keuring in de legerkazerne. Na een eerst bis-ronde mag Jäger 90 nog eens terug het podium op en dan vormt “Scheissegal” het orgelpunt van de avond, waarbij Thoralf op het podium 20 pushups doet om dan – een beetje theatraal – in elkaar te zakken.
Setlist: Nord/Ost / Wir Brauchen Kein Feuer / Muskeln / Ich Schwitze / Neuer Tanz / Komm Und Rück Ein Bisschen Näher / Am Sonntag Ist Krieg / Ich Und Die Wirklichkeit (DAF) / Dessau / Gib Mir Deine Hand / Unsere Neue Republik / Stiefelblitz / Die Sonne Und Der Regenfall / Scheissegal
Donkere Tijden is niet het grootste festival in zijn genre, maar als ze nog eens zo’n affiche kunnen samenstellen, kunnen er nog vele knappe edities volgen.
Organisatie: Kurt Vanhollebeke & Black Planet
Tom Robinson - Blijven gaan, uit liefde voor de fans
Tom Robinson + Adam Phillips
Tom Robinson vierde recent zijn 75ste verjaardag en het is exact 50 jaar geleden dat hij zijn grote hit “Glad To Be Gay” uitbracht op single. Dat was genoeg aanleiding voor Tom om nog eens naar België af te reizen voor een paar concerten. Wij gingen luisteren in Oosterzele.
De getalenteerde singer-songwriter en Britse icoon van de punk- en LGBTQ-gemeenschap kwam in 2022 nog naar Vlaanderen met een volledige band, maar deze keer was het als duo, met gitarist Adam Phillips. Die kan je kennen van begeleidingsbands voor Tina Turner en Richard Ashcroft.
De optredens in Oosterzele en Antwerpen waren uitgesteld door een hart-operatie van Tom. Dat het concert nu midden in de week georganiseerd werd, maakte dat enkele fans afhaakten, maar toch zat De Kluize tot het laatste stoeltje vol.
Tom Robinson komt al sinds 1979 naar België. Eerst met zijn Tom Robinson Band en later als solo-artiest. Hij kwam er al zo vaak dat het voor hem ‘home from home’ is. Hij heeft zelfs een in Vlaanderen opgenomen live-album met die titel uitgebracht. Deels heeft het ermee te maken dat hij een Belgische tourmanager had, maar wat vooral telt is dat het Belgische publiek hem koestert en waardeert.
Met zijn 75 jaar is Tom’s stem niet meer zo indrukwekkend als vroeger. In de duo-bezetting wordt dat al snel duidelijk. Dan is het opvallend dat hij in zijn set toch kiest voor niet die nummers waarin hij vaak lang hoog moet uithalen. Alsof hij nog niet wil toegeven dat de 50 jaren van opnemen en concerten spelen hun tol hebben geëist. Het is nu zeker niet dat hij slecht gezongen heeft, verre van. De patine op de vocalen heeft zelfs zijn charme. Zijn fans vinden het overigens helemaal niet verkeerd dat hij zich vocaal nog niet gewonnen heeft.
Tom zet de avond in met “You Tattooed Me”. Dat hij daarvoor koos als openingssong heeft misschien te maken met de vermelding van de Belgische steden Antwerpen en Zaventem in de lyrics. Verderop in de set zat “Spain”, een song die eigenlijk over Griekenland vertelt, maar Greece paste niet in het rijmschema. Het zijn dergelijke anekdotes die het leuk maken om naar zijn concerten te gaan kijken en luisteren. Naast een begenadigd zanger, muzikant en songschrijver is hij ook een verteller met een hoge entertainment-factor, ook al komen sommige verhalen en grapjes steeds vaker terug.
Ook een volgende song kwam met een verhaal. Die schreef hij op bestelling voor Elton John. Alleen had hij nog geen titel toen het nummer klaar was en schreef hij “Elton’s Song” op als werktitel. Elton was daardoor zo gecharmeerd dat hij die titel gewoon overnam. “You Tattooed Me”, “Spain” en “Elton’s Song “waren overigens bij de weinige songs die in Oosterzele hun originele lyrics mochten behouden. In de meeste nummers smokkelt Tom wel een sneer naar recente politieke of maatschappelijke fenomenen. Dat lukt allemaal zonder haperingen, maar voor een paar songs liggen toch spiekbriefjes en een leesbril klaar. (What If We Make It To) “Fifty” schreef hij op 45-jarige leeftijd en die songtitel heeft hij al een paar keer moeten ‘opschuiven’. In Oosterzele werd “Fifty” dus “Eighty”. Het aanpassen van de lyrics naar recente gebeurtenissen is altijd al een constante geweest. Britse fans vertelden mij ooit dat ze nog nooit een identieke versie gehoord hadden van “Glad To Be Gay”, ook niet nadat ze al meer dan 100 van zijn concerten bijgewoond hebben. Het inleidende grapje (to sing along, you don’t have to be glad, in plaats van you don’t have to be gay) is dan weer wel een vaste waarde.
In de set in Oosterzele zat vooral ouder werk en niets van zijn meest recente studio-album ‘Only The Now’. Om Tom’s stem te sparen, mocht Adam Phillips twee van zijn eigen nummers brengen (“A Song For Everyman” en “Lost Without You”). In de set zat ook een misschien wat overbodige Beatles-cover (“You’ve Got To Hide Your Love Away”). Het voorlezen van een oude brief met daarin een ode aan de inwoners van Ieper en Brussel, werd op enthousiast applaus onthaald. In de finale zaten “War Baby”, “Atmospherics (Listen To The Radio)” en “2-4-6-8 Motorway”, allemaal netjes meegezongen door de fans.
De toegift begon met nog een cover. Tom Robinson heeft op zijn Belgische concerten al heel wat Belgische artiesten gecoverd, van “Les Bourgeois” van Jacques Brel tot “Ik Ben Zo Eenzaam Zonder Jou” van Will Tura. In Oosterzele bracht hij – in Frans met een leuk accent – een a capella-versie van “Les Yeux De Ma Mère” van Arno, die hij omschreef als de David Bowie van Oostende. Het publiek zong het refrein mee uit volle borst.
Voor de laatste toegift haalde Adam Phillips op advies van zijn jongste zoontje de ‘special guitar’ boven: een blikken ukelele. “Up Against The Wall” kennen we vooral als potige rocksong die we liefst met een volledige bezetting beluisteren, maar deze ukelele-versie krijgt ook een plekje in ons hart.
We hopen dat Tom Robinson’s hart het nog een paar jaar volhoudt en dat hij dan nog een paar keer de oversteek kan maken voor nog een paar concerten.
Setlist: You Tattooed Me / Fifty / You’ve Got To Hide Your Love Away (Beatles) / Elton’s Song / Spain / A Song For Everyman (Adam Phillips) / Glad To Be Gay / Days / Too Good To Be True / Lost Without You (Adam Phillips) / War Baby / Atmospherics (Listen To The Radio) / 2-4-6-8 Motorway / Les Yeux De Ma Mère (Arno) / Up Against The Wall
Organisatie: vzw GNISP
Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten
Turpentine Valley + Onrust
Postmetalband Turpentine Valley heeft het nieuwe album ‘Veuel’ uit en daarvoor deden ze liefst drie releaseconcerten in evenveel dagen. Een flinke inspanning voor de band. Wij pikten er het concert uit in Zottegem, bij hun label Dunk!records.
Als support in Zottegem fungeerde Onrust. Dit Antwerpse vijftal bracht eind vorig jaar zijn album ‘Van Woede Tot Wanhoop’ uit, ook al bij Dunk!records. Voor hun zware postmetal met lyrics in het Nederlands kregen ze zowat overal lovende kritieken. Het geluid stond wel heel hard voor de kleine concertzaal in Zottegem, maar het publiek is wel wat gewoon, daar bij Dunk!.
Onrust bracht vooral tracks van het recente album en het publiek had het best naar zijn zin.
Turpentine Valley dan. Ze deden voor hun nieuwe live-set al een try-out in Hasselt en daarna volgde een druk release-weekend met concerten in Wakken, Zottegem en Menen, telkens met een andere band als support. Eén releaseshow in een grotere zaal maakt misschien meer indruk, maar deze band speelt zo graag concerten, dat ze het release-moment liever spreiden.
De fans in Zottegem waren alvast goed voorbereid. Zottegem was de eerste plek waar je het nieuwe album fysiek (vinyl) kon kopen, maar heel wat liefhebbers hadden ‘Veuel’ al gestreamd, of kenden toch al de singles “Pando” en “List”.
Live valt het nog meer op dat ‘Veuel’ harder klinkt dan voorgangers ‘Alder’ en ‘Etch’. Minder aandacht voor de melodie, grotere contrasten tussen hard en zacht en in de riffs zitten meer ‘metal-riffs’. Het verschil met ‘Alder’ en ‘Etch’ werd het duidelijkst toen Turpentine Valley die avond twee ‘Alder’-nummers speelde (“Trauma” uit ‘Etch’ en “Parabel” uit ‘Alder’).
Andere bands kiezen ervoor om bij de releaseshow hun nieuwe album zo compleet mogelijk te brengen, maar bij Turpentine Valley houden ze van een ‘vaste’ set die ze lang kunnen aanhouden. Een zaak van efficiëntie, en eigenlijk geen verkeerde keuze. Daardoor konden we in de relatief korte set in Zottegem nog niet horen hoe bijvoorbeeld “Trampel” en “Transparant” live klinken.
Alle andere nummers van ‘Veuel’ kregen we wel te horen. Mijn live-favoriet van de nieuwe nummers is toch wel “Derf”.
De reacties van de fans op de nieuwe nummers was prima. De hoofden deinden mee op de ritmes en het applaus was telkens enthousiast. Dat enthousiasme werd na het concert ook vertaald aan de merch-stand, wat altijd een goede graadmeter is.
Dit jaar kan je Turpentine Valley nog zowat overal in Vlaanderen zien. Onrust en Turpentine Valley staan in mei op het Dunk!fest. Na enkele jaren in de Vooruit in Gent keert dat festival terug naar Zottegem, en ook het legendarische podium in het bos hoort er opnieuw bij.
Setlist: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List
Organisatie: Dunk!records
Nederlands 
Français 
