Danny Blue is de nieuwe naam van Danny Blue & The Old Socks, de Antwerpse alternatieve indie-rockband die haar oorsprong vindt op de middelbare school. Geïnspireerd door de 21e-eeuwse golf van eclectische indie rock wist het viertal in 2017 voor het eerst de aandacht te trekken met hun EP 'Backyard Days' en de song “Belgian Venice”.
De jaren daarna speelde de band talrijke concerten in uiteenlopende bezettingen en verscheen in 2020 de EP 'Boys'. Tegelijkertijd groeide bij de bandleden de behoefte om hun eigen artistieke pad te verkennen. De bijkomende druk van de coronaperiode leidde uiteindelijk tot een tijdelijke stilte.
Vijf jaar later keert de band als Danny Blue terug naar de oorspronkelijke vierkoppige bezetting. Het collectieve schrijfproces voor de songs staat opnieuw centraal en bracht de band dichter dan ooit bij haar essentie. Hun vernieuwde geluid zoekt het spanningsveld op tussen verleden en toekomst. Dreamy shoegaze-texturen en een rockende grunge-catharsis vloeien samen met een eigenzinnige indie-rockenergie met een jaren ’90-vibe. Dromerig maar ruw, nostalgisch maar vooruitstrevend. De naamsinkorting symboliseert die evolutie: bewust een stap vooruit, maar met respect voor waar het allemaal begon.

“Tears”, de eerste, knappe single onder de nieuwe bandnaam, is geen klaagzang, maar een innerlijke schreeuw. Het belichaamt voor de band een moment van confrontatie waarin je niet langer zeker weet wie je bent of waar je naartoe gaat. Waar dromen en sterren ooit richting gaven, groeit het besef dat niet alles voorbestemd is. Met “Tears” willen ze die twijfel vangen: een luide uitbarsting tijdens een stille strijd tussen vasthouden en loslaten.
Dit is er eentje voor De Afrekening van Stubru, zou ik denken.
https://www.youtube.com/watch?v=fWdXHwRoBww&t=1s

Montagne Noir is het alter ego van Emanuel De Vos. De EP ‘Zombie Circuit’ is niet zijn eerste release – er was vorig jaar bijvoorbeeld al ‘Destroyer’ -, maar hij kwam eerder toevallig nu op mijn radar terecht.
Montagne Noir brengt new beat of noem het neo new beat, omdat de glorieperiode van dat genre al even voorbij is. In de neo new beat hoorden we al interessante releases van onder meer Belgica Erotica en er was de release van de verzamelaar ‘Walhalla New Beat’ in 2023.
Montagne Noir past in dat rijtje. Geluidsmatig – en waarschijnlijk ook inzake apparatuur – blijft Montagne Noir soms heel dicht bij de originelen van eind jaren ’80, begin jaren ’90. De vervormde stem op ‘Destroyer’ was niet altijd goed te volgen, en het mag zeker een beetje mysterieus blijven, maar op ‘Zombie Circuit’ is die veel minder track te horen. Het overgaan van het ene focus-ritme naar het volgende was op ‘Destroyer’ soms wat warrig en dat is op de nieuwe release al stukken beter.
“The Executioner” klinkt een beetje industrial met een laagje retro-space erover. De vervormde stem klinkt mechanisch en traag en koud en kil, wat een contrast vormt met de gesproken soundbite, die net heel warm klinkt. “Lunar Tides” heeft iets luchtigs, zweverigs in de intro en heeft een tekstfragment dat uit een film of docu zou kunnen komen. “Broken Circuit” zit meer tegen de oldschool new beat aan, met het typische dance-ritme en de sound van die periode. “Zombie” kan mij het minste bekoren op deze EP.

Op korte tijd is er al behoorlijk wat evolutie dus voor dit project. Benieuwd waar dit naartoe gaat. Je vindt Montagne Noir makkelijk op Spotify.

https://www.youtube.com/watch?v=XYXeNQ0Dl4Y

The Black Crowes scoorden begin jaren ’90 van vorige eeuw met enkele goedgemaakte singles en albums. De geest van die begindagen horen we vandaag terug op hun nieuwe album.
De doorbraak van The Black Crowes in België en de rest van de wereld kwam er in 1990. De muziekbusiness zou in 1991 leren dat je ook met bands uit de underground als Nirvana, dEUS, Guns ’n Roses, Within Temptation en Metallica belachelijk veel (toen nog fysieke) albums kon verkopen. Wel meer dan wat tot dan toe als de mainstream werd beschouwd. De meeste labels haastten zich toen om een kloon van Metallica of Nirvana in hun aanbod op te nemen, maar bij het Def American-label van Rick Rubin zagen ze het grotere plaatje. Het moeten geen klonen zijn, gewoon alles is mogelijk. Def American kwam in die periode met bands als The Jayhawks en The Black Crowes en muziekfans omarmden die net zo als ze eerder met die andere bands hadden gedaan.
Het eerste salvo van The Black Crowes was het album ‘Shake Your Moneymaker’, met de singles “Jealous Again” en “Hard To Handle”. Gewoon bluesrock volgens het boekje, met een scheut gemene southern rock erbij. Daarna kwam “The Southern Harmony & Musical Companion” (met de singles “Sting Me”, “Remedy” en “Hotel Illness”) en op dat album werden nog soul en gospel toegevoegd aan het al uitstekende recept.
Het wereldwijde succes van die albums kwam voor de band wat onverwacht, maar ze genoten van het touren (met onder meer Aerosmith) en kregen wat sterallures. Of anders gezegd: alles wat ze vertelden werd uitvergroot in de Amerikaanse en Europese pers. Kleine opmerkingen werden opgeblazen tot grote verwijten – intern en extern - en dat deed de sfeer tussen de broertjes Robinson geen goed.
Daarna volgde nog het album ‘Amorica’. De ietwat controversiële hoes is bij vele fans langer in het geheugen blijven hangen dan de muziek. De singles van The Black Crowes deden het vanaf dan minder goed. De wereld had in die periode alweer zoveel nieuwe bands ontdekt. Dat de groei gestopt was, zorgde voor nog meer strubbelingen in de band. Een split volgde al snel en daarna waren er wel reünies.
Vandaag zijn ze meer dan 30 jaar verder dan de release van “Shake Your Moneymaker” en twee jaar verder dan comeback-album ‘Happiness Bastards’. De ruzies zijn bijgelegd bij de broers Robinson en de solo-albums en solo-shows staan op een laag pitje. Ze hebben misschien begrepen dat de bandnaam dan toch het meeste tickets, albums en streams en dus inkomsten oplevert. Tegelijk zullen ze moeten vaststellen dat de fans nog steeds de oudste albums koesteren en dat maar weinigen echt zitten te wachten op nieuw werk.
Nieuwe singles doen het doorgaans niet slecht, maar de impact van een “Jealous Again” zullen ze nooit meer evenaren. Maar genoeg context en over naar het nieuwe album.
Het album opent met twee pittige bluesrockers. “Profane Prophecy” is stevig, catchy en massief, met een beetje een southern Rolling Stones-vibe. “Cruel Streak” heeft een leuke intro en een nog leukere versnelling in het ritme. Deze gaat wat meer in de richting van de swampy blues. Beiden zijn vintage Black Crowes. Hadden perfect op ‘Moneymaker’ of ‘Southern Harmony’ kunnen staan.
Ook “Do The Parasite!” heeft een pittig tempo. Als dat tempo dan wat zakt, overtuigen de broertjes Robinson mij net iets minder. “Pharmacy Chronicles” is een trage bluestrack die een paar luisterbeurten nodig heeft om mij te kunnen overtuigen. “High And Lonesome” is een akoestische ballad met een treurende viool en ook “Queen Of The B-Sides” is een akoestische ballad. Van deze twee ballads is de eerste de sterkste.
Op naar de tweede helft van het album is er “It’s Like That”, met fuzzy southern rock en flink wat soul en gospel, zoals op ‘Southern Harmony’. “Blood Red Regrets” en “Doosmday Doggerel” zijn voor mij een verrassing, met hun gloomy sfeerzetting. Meer rillingen dan bij een murderballad en dat associeerde ik eerder nog niet met The Black Crowes. Misschien wel het pareltje dat het hardst schittert op ‘A Pound Of Feathers’ is voor mij “You Call This A Good Time?”.
Voor mij mag je het vraagteken in deze songtitel vervangen door een uitroepteken. Dit is schitterende dirty & gritty stompin’ bluesrock.
Algemeen besluit: ‘A Pound Of Feathers’ laat een versie van The Black Crowes horen die sterk neigt naar de begindagen. Tegelijk zitten er enkele leuke verrassingen tussen alle bevestigingen.
Of The Black Crowes live nog zo goed zijn als vroeger, dat kan je eind juni ontdekken in Antwerpen.

https://www.youtube.com/watch?v=OijKt39iE9M

“Feel The Flames” is de eerste single van het aankomende debuutalbum van Suecide High, een nieuwe Belgische band onder leiding van Renaud Mayeur (Hulk, Triggerfinger, Dario Mars and the Guillotines, La Muerte, …), met voorts nog Fabrice Giacinto (Romano Nervoso), Stephane Panozzo (Nehal & Osvald) en Charly Cornez (the Sidz, Criminal Animal).
“Feel the Flames” staat bol van de rauwe energie die de band ook op het podium brengt: ergens op het kruispunt tussen Kyuss en Black Flag met een flinke scheut 70’ jaren punkrock. Inhoudelijk gaat het nummer over de onmacht om positief te blijven in een steeds meer chaotische en vervreemde wereld.

Dit is de eerste single van het album ‘Chaos Has Its Charm’.
https://www.youtube.com/watch?v=ZyGXFY6ZXQE

Brazzmatazz is een 18-koppige steampunk-brassband uit Gent die theatrale showelementen combineert met rauwe muzikale energie. Met een unieke mix van New Orleans-grooves, Balkan-vibes, funk, drum-’n-bass en stevige beats creëren ze hun kenmerkende brassband bangers: energieke, dansbare nummers die elk publiek meeslepen.
De band staat bekend om explosieve concerten vol kleur, kostuums en stoomkracht, waarin het publiek wordt ondergedompeld in een totaalervaring.
De voorbije jaren speelde Brazzmatazz doorheen Europa, met shows op de Boomtown Fair (UK) en optredens in Kroatië, het Baskenland, Nederland, Frankrijk, Luxemburg en België, (Gentse Feesten, Dranouter, Bozar, Vooruit en DeSingel).
Daarnaast bracht de band een eigen boek uit, waarmee ze hun steampunk universum en verhaal verder tot leven brengen.

In de lente van dit jaar verschijnt hun derde studioalbum ‘Crank Up The Pressure’, waarin ze hun sound en energie naar een hoger niveau tillen. Als voorproefje van het aankomende album is er “Walk The Plank”,  een zinderende brass-expeditie vol zilte zeelucht, krakende masten en dreigend tromgeroffel aan de horizon. De groove rolt als golven tegen de boeg, terwijl de blazers als meeuwen boven een naderend gevecht cirkelen. Het nummer laveert tussen een strak arrangement en ontembare energie, met solo’s die als kanonschoten door de mist knallen: baritonsaxofonist en componist Mathias Van Severen laat zijn instrument grommen als een onweer boven open zee, terwijl trombonist Pieter Verraes de luisteraar meesleurt in een kolkende draaikolk van koper en bravoure.
De grappige videoclip toont de band als een bende moderne zeerovers die verschillende schepen proberen te kapen. Het nummer werd opgenomen, gemixt en co-geproduced door Geert De Waegeneer (Thou, Va Fan Fahre, Ghent Folk Violin Project, …) en gemasterd door Jonas Nyaarrr.

https://www.youtube.com/watch?v=5HhNdntepQI

Op hun nieuwe album keert The Me In You terug naar het idee van het conceptalbum, zoals ze dat in 2018 al deden op ‘Stuart Conroy’. Toen hielden ze vol dat het ging om een bestaand persoon terwijl ze het album deze keer vormgegeven hebben rond een fictief personage.
Ze stelden een interessant uitgangspunt – noem het een leidraad – voorop voor hun fictieve personage. “In een maatschappij waar mensen hoe langer hoe meer gelabeld worden en in hokjes worden geplaatst, voelt de Duitse Ida Fischer zich niet meer thuis. Ze is niet getormenteerd, wankelt mentaal niet en heeft geen nood aan populariteit; ze leeft zonder etiket en heeft geen enkele voeling meer met de samenleving in haar huidige vorm. Een radicale beslissing nemen is het enige wat haar nog rest: ze verdwijnt uit de maatschappij en zet haar leven verder op haar manier. Ida Fischer is niemand.”
Het uitgangspunt is gelaagd, abstract en filosofisch. Het laat heel veel ruimte voor muzikale invulling en biedt weinig handvaten voor authenticiteit. The Me In You greep deze wolk van ideeën aan voor een breed geschakeerd palet van muzikale tinten: van dreampop over melancholische, filmische ambient tot noiserock. Het ligt verder uit elkaar dan op voorganger ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’. Het avontuurlijke van dit album doet mij twijfelen of het verhaal wel als uitgangspunt diende. Is het verhaal er misschien achteraf bij verzonnen om de ver uit elkaar liggende (muzikale) punten alsnog te verbinden of cohesie te geven? En doet dat er eigenlijk toe voor de luisteraar? Voor sommige luisteraars zou het misschien een klein verschil kunnen maken. Als je een album als concept in de markt zet, wil een deel van de luisteraars dat concept kunnen vatten en de bouwstenen daarvan terughoren in de songs. Op zich is ‘Ida Fischer’ niet echt een moeilijk album, maar wel als je de songs wil inpassen in het verhaal erachter.
Ik heb het hardst genoten van het rockende “Sturmfrei” en het melancholische “Himmelgeist”. “Music For Carports” krijgt een eervolle vermelding voor de goed gevonden songtitel.
https://www.youtube.com/watch?v=n1AwmjQn8fY&list=RDn1AwmjQn8fY&start_radio=1

Tailgunner gaat al een paar jaar over de tongen in de metalwereld als een sterke belofte voor de toekomst. Ze blazen het stof van het ietwat oubollige genre heavy metal. Hun tweede full album ‘Midnight Blitz’ is een mokerslag die ook metalheads buiten dat genre kan aanspreken.
Tailgunner – vernoemd naar een track van Iron Maiden (van op ‘No Prayer For The Dying’) - is een Britse heavymetalband die werd opgericht in 2018 maar het is pas een paar jaar later dat er echt stoom op de ketel kwam. Van de allereerste bezetting is enkel nog bassist Bones aanwezig. De bal ging pas goed aan het rollen met de EP ‘Crashdive’, opgenomen met Olof Wikstrand van de band Enforcer achter de knoppen. De eerste stappen buiten de UK werden gezet in 2023, met onder meer een opgemerkte passage op Keet It True Rising in Duitsland. Een jaar later stond Tailgunner op Bloodstock en kwamen ze naar Vlaanderen (Bilzen) als support voor Riot V.
In 2025 mochten ze aantreden op Into The Grave en dit jaar staan ze op de affiche van Alcatraz in Kortrijk, nadat ze eerst nog op tournee zijn met Hammerfall, Fozzy en Accept. In december staan ze in de AB als support van de Duitse metallegende Accept. In 2023 was er overigens al een lovende review op deze site van hun debuutalbum ‘Guns For Hire’ (link onderaan deze review).
Dat mooie lijstje wil alvast zeggen dat Tailgunner live best oké is. Hun nieuwe album ‘Midnight Blitz’ heeft KK Downing, de voormalige gitarist van Judas Priest, als producer. Hij is niet zo heel vaak producer van een album, maar het is ook weer niet zijn debuut. Hij was al producer van albums van Judas Priest en KK’s Priest, maar eveneens van bands als Hostile en Violent Storm. Hoe groot Downing’s inbreng als producer was, daar hebben we het raden naar. Het geeft deze reelease alvast een extra gouden randje. Nog mooier had het geweest als Downing een stukje had ingespeeld voor Tailgunner, maar je hoort ons niet klagen. Ze hebben overigens een leuke gastbijdrage van Adam Wakeman, de toetsenist van wijlen Ozzy Osbourne, op de sentimentele powerballad “War in Heaven”.
Maar genoeg duiding en op naar de muziek zelf. Het tempo ligt hoog, de refreinen wachten om meegebruld te worden en de riffs knallen erop los. Tailgunner pikt de leukste kersen van de heavy metal-taart en brengt de nummers alsof de hoogdagen van de heavy metal tot vandaag voortduren. Geen pastiche, geen tribute, geen melancholie naar vervlogen tijden, … Wel vanuit de eigen sterktes en met veel panache voortbouwend op het beste uit het verleden. In de lyrics houden ze net als op ‘Guns For Hire’ vast aan een soort van universele battle hymns (die anders dan bij bijvoorbeeld Sabaton, 1914 of FireForce niet aan één gevecht of oorlog toe te wijzen zijn). Vocaal heeft Craig Cairns een stap vooruit gezet ten opzichte van ‘Guns For Hire’ en het vele touren heeft ervoor gezorgd dat de composities een stuk organischer aan elkaar hangen.
De leukste tracks zijn voor mij titletrack “Midnight Blitz”, “Bloodsacrifice” en “Follow Me In Death”. Echt vernieuwend is het allemaal niet, maar ze brengen het op een manier dat je makkelijk meegaat in hun trip. En toegegeven, als je ziet hoeveel fans Iron Maiden en Judas Priest vandaag nog hebben, moet er zeker ook een publiek te vinden zijn voor Tailgunner.
Je bent voor of tegen, maar je zal toch moeten toegeven dat ‘Midnight Blitz’ een prima album is. Tailgunner is misschien wel de nieuwe headliner-kandidaat waar heel wat metalfestivals op zitten te wachten.

https://musiczine.net/index.php/nl/item/91410-guns-for-hire
https://www.youtube.com/watch?v=nnsTQq_8mR8

Isle Of Men is de band van gitarist Dirk Fryns en Gunther Verspecht (Stash) met ook nog Tom Van der Schueren (keyboard), Herman Temmerman (bas en productie), Niels Delvaux (drums) en Sara De Smedt (backing vocals). Ze debuteerden in 2015 op wijze met het album ‘Voluntary Blindness’, waarvan verschillende tracks de playlist van Radio 1 haalden.
De reviews bestempelden dit in 2015 als melancholische muziek voor de nacht, met referenties naar David Sylvian, Talk Talk en Tindersticks. Na tien jaar is de band terug, met een prachtig mooie nacht-single die prima aansluit op alles van ‘Voluntary Blindness’: traag, verhalend, bedachtzaam, verbindend, puur en mooi …
Het album ‘The Soul Of Kindness’ zal op 1 mei verschijnen.

Weeping Water (radioversion) - Single by Isle of Men | Spotify

Elke twee jaar een nieuw album, dat is het ritme van releases dat Enzo Kreft zichzelf lijkt op te leggen. Dat betekent dat er in 2027 een opvolger moet komen voor het album ‘Dictator’ uit 2025. Dat komt er ook. Het kreeg inmiddels zelfs al een titel: ‘Synthetic Future (The Collapse of the Human Domain)’.
En de eerste single is "Command Protocol".

‘Synthetic Future’ wordt een logisch vervolg op ‘Control’, omdat het de evolutie toont van menselijke controle naar systeemautonomie. Waar ‘Control’ vooral focust op hoe macht wordt uitgeoefend — via propaganda, surveillance en sociale manipulatie — toont het nieuwe album wat er gebeurt nadat die controle volledig geïnternaliseerd en geautomatiseerd is. De mens wordt niet langer rechtstreeks onderdrukt door regimes, maar leeft binnen een realiteit die gestuurd wordt door algoritmes, synthetische waarheden en zelfregulerende systemen.
“Command Protocol" dompelt de luisteraar onder in die nieuwe wereldorde. Er is geen tiran, geen dictator, geen zichtbare onderdrukker. Er zijn alleen richtlijnen. Correcties. Aanbevelingen. Surveillance is niet langer een oog dat kijkt, maar een systeem dat begrijpt. Elk patroon wordt vastgelegd. Elk afwijkend gedrag wordt gecorrigeerd. Keuzevrijheid bestaat nog — maar binnen vooraf berekende marges.
De boodschap is heel duidelijk en krachtig verwoord. Muzikaal kiest electrowavepionier Enzo Kreft hier voor een mix van EBM en synthwave, met kille beats, zweverige melodielijnen en de typische onderkoeld klinkende vocalen. De aanvullende vrouwelijke stem (AI of niet?) is een verrassende aanvulling in het palet van deze artiest, die doorgaans alles zelf invult.

https://www.youtube.com/watch?v=BjG6wsmmrHU

Terneuzen on Fire 2026 - Waar Vlaamse en Nederlandse muziekliefhebbers elkaar vinden
Terneuzen on Fire 2026
Diverse locaties
Terneuzen (Nederland)
2026-03-28

Terneuzen on Fire is een interessant stadsfestival dat zich dit jaar uitstrekte over drie locaties. In het verleden had het festival al mooie namen op de affiche als Nightstalker, Wiegedood, Cowboys & Aliens en Cobra The Impaler. Dit jaar waren Hemelbestormer en Gnome de publiekstrekkers. Maar het was vooral een heel veelzijdige affiche.

Het hoofd- en bijpodium vond je in De PIT in Terneuzen en dan stonden er ook nog wat acts bij Orion Records om de hoek en in de Porgy & Bess twee straten verder. Allemaal op wandelafstand, maar het gure weer en de overlappingen nodigden niet altijd uit om op verkenning te trekken.
Wel leuk was dat er tussen de namiddag- en avondprogrammatie een uurtje voorzien was voor een dinnerbreak, met geen enkele band op een podium. Dat was een uur van stilte waarin de fans gezellig zaten bij te praten in de snackbars rond De PIT en dat is een vorm van verbinding die we vandaag misschien missen op de grotere festivals waar er vaak op geen enkel moment te ontsnappen is aan geluid.
Net zo leuk: bijna iedereen die op het podium stond, ging bij andere bands in het publiek gaan staan om die aan te moedigen of om een praatje te maken met de fans. Met de locatie en de programmatie was er veel publiek vanuit België naar het Nederlandse stadje Terneuzen gekomen, terwijl er net zo goed fans uit Breda en Amsterdam kwamen.
Een pluim dus alvast voor de organisatie van dit festival, maar de muziek komt toch op de eerste plaats.

De lokale sludge/doom-helden van Mould mochten aftrappen op het grote podium van De PIT. Nog maar twee jaar geleden stonden ze daar ook al om toen hun album ‘Pull & Repulsion’ voor te stellen. Dat album heeft met zijn goede reviews de band op weg gezet naar heel wat podia in Nederland en Vlaanderen (Vestrock, supports voor Frayle en The Obsessed, …). Surfend op die hoge golf is Mould al aan het opnemen voor een tweede album en daaruit kreeg het thuispubliek al een aantal nummers te horen, naast ouder werk als “Face The North” en “Abort”. Het nieuwe werk klonk alvast prima. Laat dat tweede album maar komen.
Setlist Mould: Judas / Face The North / Two Blades / Sulphur / Abort / Dream Machine

Op het kleine podium van De PIT stond daarna Yko klaar. Een Gentse band die postrock en postmetal blendt. Vaak instrumentaal en soms ook niet. En sinds vorig jaar met een saxofoonspeler erbij. Die zorgt soms voor een Morphine-vibe in het geluid. Het wordt pas echt bijzonder als de sax distortion krijgt. Dit was mogelijk hun eerste concert in het buitenland en hun eerste officiële albumrelease moet nog komen. Als die release dezelfde emoties en intensiteit kan vangen als hun concert op Terneuzen on Fire, dan kan Yko best wel een blijvertje worden in het postmetal-landschap van de Lage Landen. “Spissatus” en “Incus” waren voor mij de hoogtepunten in de set.
Setlist Yko: Volutus / Incus / Alto / Cauda / Spissatus

Daarna ging het opnieuw naar het hoofdpodium voor Pendejo! uit Amsterdam voor opnieuw blazers op het podium (trompet en schuiftrompet deze keer). Deze band is misschien een buitenbeentje in de stoner-scene, niet alleen vanwege de blazers, ook voor de lyrics in het Spaans. Dan toch een buitenbeentje dat zichzelf prima in de markt heeft gezet, met vier albumreleases op hun eigen Chancho Records en optredens zowat overal in Europa en zelfs daarbuiten. Pendejo! speelt in Terneuzen misschien een beetje op routine, dan nog is de set best heftig. “Tu Hermana” en “No Te Vayas” komen van hun meest recente album ‘Volcan’, maar er zijn ook oudere tracks en de Iron Maiden-cover “Wrathchild”. Het publiek in De PIT reageert heel enthousiast en er wordt al wat gedanst voor het podium.
Setlist Pendejo!: Timon / Tu Hermana / No Te Vayas / Wratchild (Iron Maiden) / 47 / Arrecho / La Reina / Flotadores / Amor Y Pereza / Camaron

Terug naar het bijpodium voor Turpentine Valley. Deze Belgische instrumentale postmetalband stelde nog maar pas het derde album ‘Veuel’ voor. Vergeleken met het releaseconcert in Zottegem waren de reacties van het publiek in Zeeland een stuk enthousiaster. Omdat de fans de tracks inmiddels beter kennen en ook omdat het publiek in Nederland doorgaans een stuk luider reageert als ze het naar hun zin hebben. Turpentine Valley zette een strakke set neer, het was aanschuiven tot voorbij de toog om toch maar iets te kunnen zien van het concert en de hoofden wiegden mooi mee met de melodie. Bassist Thomas speelde een stukje in het publiek, maar veel ruimte kreeg hij niet. Turpentine Valley speelt deze zomer nog op Alcatraz en de agenda staat voorts al goed vol.
Setlist Turpentine Valley: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List

Na de dinnerbreak was het aan Ronker om het vuur op te poken op het hoofdpodium. Deze Belgische band zorgt al enkele jaren voor flink wat aandacht en dit jaar lijkt de grote doorbraak in zicht, met een plek op Dynamo Metalfest, Alcatraz en ArcTanGent, naast een hele rits clubconcerten overal in Europa. Het nieuwe album van Ronker kreeg hier een lovende review en live gaat de speednoise van deze vijf Belgen met snorren nog een versnelling harder. Frontman Jasper is een sensatie. Hij kruipt op elke hindernis op het podium of springt er net zo vlot opnieuw af, als om nog eens extra in de verf te zetten hoe ‘gevaarlijk’ Ronker wel niet is. Hij maakt een grapje over de Nederlanders die gaan tanken in België en haalt herinneringen op aan de song “Annelies” (van Sas van Gent in Zeeland) van Louis Neefs. Hij heeft heel veel liefde voor de programmatie en alle andere bands op de affiche en hij laat plots iedereen het refrein meezingen van “Wonderwall” van Oasis. Dit is een heel leuke band die ondanks de snelheid en de gekte muzikaal prima overeind blijft.
Setlist Ronker: Tall Stories / Respect The Hustle / Slow Murder / No Sweat / Clear The Air / Shame / Hiit / Where The Dogs Sleep / Disco Dust / Snuff / House Of Hunger / Goliath / Limelighter / Hools

Het leven hangt aan elkaar van keuzes. Stereoseat op het kleine podium van De PIT zou logisch zijn geweest, toch stapte ik vrolijk naar Orion Records om de hoek voor de set van Kasmin. Het contrast met alles in De PIT kon nauwelijks groter zijn. Op twee stoeltjes badend in roze en paars licht hebben twee jonge mannen uit Amsterdam plaatsgenomen met een akoestische gitaar en een cello. Een twintigtal mensen hebben zichzelf tussen de platenbakken gepropt om aandachtig te luisteren. De liedjes van dit duo zitten ergens op het kruispunt van pop, folk en singer-songwriter. Denk aan een mix van Dressed Like Boys, Madredeus, Luka Bloom en Jeff Buckley. De cello krijgt veel tijd en ruimte en vertelt zo mee de bijna cinematografische verhalen die verteld worden. Mooi dat ook dit kan in de heel brede (om niet te zeggen eclectische) programmatie van Terneuzen on Fire.

Daarna terug naar De PIT voor Hemelbestormer. Deze Belgische postmetaltopper zie je qua festivals doorgaans vooral op een Graspop of Alcatraz, maar ze spelen vaak ook in kleinere venues en festivals. De ‘grote’ zaal stond afgeladen vol en het publiek reageert heel enthousiast en voldaan op de louterende, logge postmetal van dit viertal. Hun set staat bijna volledig in het teken van ‘The Radiant Veil’, hun recentste album, met puike versies van “Usil” en “Satre”, afgewisseld met de oudjes “Eight Billion Stars” en “In Praise of Sun”. Later dit jaar staat Hemelbestormer op Alcatraz.
Setlist Hemelbestormer: Usil / In Praise of Sun / Tinia / Eight Billion Stars / Turms / Satre

Omdat ik ook de derde plek van dit stadsfestival wil beleefd hebben, ga ik naar de Porgy & Bess voor de rootsrock van de Britse Rosalie Cunningham. Ik weet niet wat de reden was – misschien was het vorige concert uitgelopen – maar het lukte daar niet om tijdig alle instrumenten op het podium aan te sluiten en een soundcheck te doen. Een half uur na het voorziene begin is de frustratie bij Rosalie zo hoog opgelopen dat ze haar band het teken geeft om toch te beginnen spelen, zonder dat alles al goed is afgestemd. Voor wie net voor het podium stond, viel het geluid nog mee. Wie verder stond, kreeg de vocalen niet door. Achteraf hoorde ik wel wat ontgoocheling bij fans die van ver gereisd kwamen speciaal voor deze band. De set in Terneuzen werd ter plekke aangepast aan de beschikbaarheid van de ingeplugde instrumenten en de speeltijd die overbleef. Hoewel de frustratie af te lezen was van de gezichten van de bandleden en het ongeduldige publiek zich liet horen, bleef iedereen heel vriendelijk en professioneel.

Het laatste stuk van de set van Rosalie Cunningham heb ik gemist om op tijd te zijn voor Gnome op het hoofdpodium. Het Antwerpse stonertrio met de rode tuinkaboutermutsen bestaat tien jaar en is overal populair en dus ook in Nederland. Vorig jaar deden ze hun eerste Amerikaanse tournee en dit jaar staat hun agenda al goed vol. Terneuzen is een soort van opwarm-concert voor hun tournee door de UK die een dag later start. Gnome speelt dus met het vertrouwen van de grote dagen. De set in Terneuzen was een dwarsdoorsnede uit het oeuvre van de band, met onder meer “Blacksmith” uit hun debuutalbum. Elke song werd op herkenningskreten onthaald door het publiek, er ontstond een moshpit en er was de eerste (en laatste) crowdsurfer van de dag.
Setlist Gnome: Duke of Disgrace / Wenceslas / Golden Fool / Blackmsith / Gods Are Evil / Antibeast / The Ogre / Rotten Tongue / Old Soul / Kraken Wanker / Ambrosius

Komatsu mag Terneuzen on Fire afsluiten op het kleine podium. Als je de carrière en successen van Komatsu afzet tegenover de podiumruimte en het late uur vind ik het misschien toch wat weinig respect voor dit Nederlandse trio. Opnieuw staat de ruimte naast de toog helemaal volgepakt. In de set zaten heel wat nummers uit ‘A Breakfast for Champions’, dat vorig jaar uitgebracht werd. De sfeer bij het publiek zat nog steeds heel goed en heel wat mensen zijn gebleven om de hele set uit te kijken, te luisteren en nog een laatste keer helemaal los te gaan. Dan zal het wel goed geweest zijn.
Setlist Komatsu : A Breakfast For Champions / Hail To The King / Blackened Eyes / Release The Flies / The Devil’s Cut / Savage / Fatcamp Workout / Livin’ The Dream / Welcome To The Underworld / Climb The Vines / Gator / Komatsu

Op een paar schoonheidsfoutjes na was Terneuzen on Fire een heel leuk festival. Je kon hier makkelijk tien bands zien voor amper 35 euro en het waren allemaal bands met een sterke uitstraling.

Organisatie: The PIT (ism Porgy & Bess/Orion Record Store)