Robbing Millions + Movulango - Eclectische, behendige en sympathieke roversbende

Robbing Millions heeft na de zelfgetitelde debuutplaat in 2016 een bescheiden succes behaald tot buiten Brussel. De jazzy indie cultband rond Brusselaars Lucien Fraipont, heeft ondertussen een metamorfose ondergaan waardoor de sound van de tweede langspeler ‘Holidays Inside’ eclectischer, jazzier, strakker en dromerig klinkt. Nog meer dan de lockdown, was het nieuwe label MGMT Records, van het gelijknamige bekende duo uit New York, de katalysator voor Robbing Millions’ recente release.

Het geluk had Robbing Millions niet aan hun kant, want na de nieuwe beperkingen waren er enkele shows geannuleerd. Gelukkig kon Fraipont en de zijnen toch hun geliefkoosde thuismatch spelen in de Ancienne Belgique.

Maar eerst mocht Movulango een poging wagen om het zittend publiek op te warmen. De jonge Gentenaar heeft tot dusver weinig uitgebracht maar toch verraste hij live met zijn gevarieerde opgenomen arrangementen en zijn sterke gekleurde stem. Met rake moves en een visuele opstelling die heel retro aanvoelde, was het allesbehalve saai om hem aan het werk te zien. De new wave van de jaren 80 waren een duidelijke inspiratiebron terwijl de eigentijdse en persoonlijke Movulango-toetsen voor de frisse originaliteit zorgden. Met uitschieter “Leave”, denk aan een mix van Mac Demarco en Car Seat Headrest, slaagde Movulango in zijn opzet. Laat dat nieuw materiaal maar komen!

De main act had ondanks de beperkingen toch heel wat geïnteresseerden en fans naar de AB kunnen lokken. Uiteraard had Robbing Millions nieuw materiaal om te delen waar ze met “Overdry” meteen aan begonnen. De pulserende synthintro werd handig aangevuld met de behendige gitaarmelodieën van Fraipont. Op het daaropvolgende in het Frans en Engels gezongen “Camera” surften ze verder op de psychedelische 80s-golf. Nog één van de laatste LP was “Family Dinner” waar er een grappig familietafereel met gepaste clichés bezongen werd. Het latino-geïnspireerde “Tiny Tino” klonk aanvankelijk grappig en bijna kinderlijk, maar de hoekige tempowisselingen à la math rock sloegen het publiek met verbluffing. Handig daaraan vastgeknoopt was het oudere “Bigfoot” die dito hoekig klonk. Ook “Wiagw” en “Negative Blonde” kwamen als oldies aan bod.
Charmant aan Fraipont is dat hij zijn Franstalig accent niet wegsteekt en er dus handig gebruik van maakt. Uiteraard zijn de gelijkenissen met Air of Phoenix dan ook niet ver te zoeken. Het gemoedelijke maar toch mysterieuze instrumentele “Dynamic Plants” blonk uit in moodswings en creatieve jazzy melodieën. Tussendoor werden we verder getrakteerd met het gloednieuwe “Doctor”, meer van dezelfde psych synth indie maar dan nog eigenwijzer. “One of a Kind” zat muzikaal zeer complex ineen, maar het viertal bracht die moeiteloos over aan het opgewekte publiek. Het frivole “Have Tea”, met een bedanking voor Fraipont’s mede-acteur in de humoristische videoclip, kwam goed binnen als zoetmaker.
De dolenthousiaste toeschouwers waren duidelijk niet verzadigd. Gelukkig werden we in de encore verwend met het surrealistische “Chewie Chewie” en het geweldige hapklare “In the No Air” waardoor iedereen uit zijn stoel ging om alsnog volop te kunnen genieten.

Robbing Millions bracht met ‘Hollidays Inside’ één van de meest opvallende Belgische releases van dit jaar uit. Ook live heeft Fraipont vele harten gestolen van het (ondanks de maatregelen) zeer enthousiast publiek!

Setlist: Overdry - Camera - Family Dinner - Tiny Tino - Bigfoot - Rapa Nui - WIAGW - Dynamic Plants - Back - (New) Docter - One of a Kind  - Have Tea - Negative Blonde - Encore: Chewie Chewie - In the No Air

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Meskerem Mees - Meesterlijke en frivole spontaniteit

Meskerem Mees is na haar overwinning op Humo’s Rock Rally in 2020 en enkele radiohitjes al lang geen onbekende meer in het Belgische muzieklandschap. Onlangs heeft ze eindelijk haar debuutplaat ‘Julius’ uitgebracht waaruit ze voor dit optreden veel uit geput heeft.

Als eerste aan de beurt was er Sura Sol. De Brusselse heeft al wat muzikale ervaring met het trio Las Lloronas. Sura brengt diezelfde mix van akoestische muziek en slam poetry met uiteraard veel persoonlijke toetsen. Ook al was ze op van de stress, toch bracht ze haar muziek met overtuiging en finesse, wat merkbaar was in "Seaside" en "Other Side". Niet enkel had ze haar sterke en gevarieerde (soms een hoge, soms eens diepe) stem, een akoestische gitaar en een ukulele tot haar beschikking, ook gebruikte ze al borstkloppend haar lichaam om één van haar nummers te brengen. In “Le clown est mort” etaleerde ze enig haar meertaligheid in het Frans en het Spaans. Met oprechte charme kreeg ze in "Little Humans" en afsluiter "Shine" iedereen zachtjes aan het zingen. Een leuke en geslaagde opwarmer!

Meskerem Mees kwam met (vervang)cellist Frederik Daelemans het podium op terwijl het voor de rest muisstil was. Toch maakte ze een ontspannen indruk toen ze zachtjes begon met het fantasierijke “Astronaut”. Aarzelend en aftastend maar vervolgens overtuigend was het publiek zeer dankbaar voor deze opener. De rijke fantasie die Meskerem Mees heeft, speelde haar in “Parking Lot” parten waardoor ze de aanzet van lyrics even vergat. Gezwind en charmant maakte ze dat slippertje even recht, wat haar meer dan hartelijk werd vergeven. Het publiek genoot ingetogen van het schouwspel waardoor je tijdens “Season Shift” als het ware een speld kon horen vallen.
Dat Mees een bezwerende stem heeft, was al vroeg in de set merkbaar maar die ontplooide ze volledig in het sterke “Song for Lewis” en het heerlijk kabbelende “Blue and White”. Soms balanceerde de Gentse tussen opgewekte zelfzekerheid en twijfelende droevigheid. De frivoliteit in “Queen Bee” en “Where I’m From” stond mooi in contrast met het droevige “Man of Matters”. Even beeldde ze het nummer in door naar het plafond te staren.
Het meer bekende “Joe” en uiteraard “The Writer” kon op heel veel enthousiasme rekenen van de toehoorders. Tussendoor liet ze met een nieuw nummertje even zien wat ze nog in haar mars heeft. Het bisnummertje “Better Never than Forever” diende als leuke afsluiter waar ze het publiek al zingend helemaal meekreeg.
Elk detail in de muziek, de bindteksten en de mimiek maakte dit een perfect concert. Meskerem Mees’ spontane quasi speelse onbezonnenheid en de uiterst kundige muzikale pareltjes maken haar een zeer boeiende artiest die je graag in je gezelschap wilt.
Door omstandigheden was dit helaas haar laatste concert van dit jaar al zullen we uiteraard nog veel van haar blijven horen!

Setlist
Astronaut - Parking Lot - Season Shift - Song for Lewis - Man of matters - Try You Might - Dandelion - Joe - Queen Bee - Blue and White - Away the Sparrow - Best Friend - The Writer - Where I am from - Better never then forever

Organisatie; Botanique, Brussel

In het kleine maar gezellige zaaltje van Villa Bota aan het Brugse Astridpark, ontvouwde afgelopen donderdagavond zich een fijn en gezellig tafereel met J. E. Sunde. De Amerikaanse singer-songwriter, voluit John Edward, brengt vanuit Wisconsin, prachtige americana/folkpareltjes uit. Die pareltjes kregen we te horen in een intieme gezellige sfeer waar Sunde ook graag met ons in gesprek ging.

Ondanks dat het op plaat, tot dusver twee, zeer rijk klinkt qua arrangementen, was het live zeer sober. Slechts uitgerust met een gitaar en microfoon, slaagde hij er al zittend in om het publiek te beroeren. Als binnenkomer was er “Fire of the Mountain” die de verhouding tot een god en de nietigheid al meteen beklemtoonde. Zijn stem was met de typische vibrato meteen herkenbaar en al duidelijk voldoende opgewarmd.
Vervolgens deed zijn vocale behendigheid in “Clover” soms denken aan The Tallest Man on Earth of Passenger. In datzelfde nummer schudde hij zijn eerste sterke gitaarsolo van de avond losjes uit zijn mouw. Als ijsbreker had hij het in zijn eerste bindtekst over de mooie Brugse binnenstad waar hij handig zijn eigen woonplaats aan breidde. Hoewel Wisconsin muzikaal weinig bekend is, toonde hij aan met het rake “Love Gone to Seed” hoe de afkomst voor een muzikant van weinig belang is. Sufjan Steven-gewijs beeld hij zich vervolgens een leven in Los Angeles met “Sunset Strip”.
Het unieke aan concerten van zo’n kleine omvang, is dat de artiest graag de tijd neemt om het over zijn muziek te hebben. Bij J.E. Sunde was het niet anders. Als een folktroubadour gaf hij geregeld inkijk in hoe zijn nummers zijn ontstaan of door wat ze zijn geïnspireerd. Op haast filosofische wijze haalde hij op zeer gevatte wijze zijn kunstwerkjes uiteen. Soms leek hij het spoor kwijt te zijn van wat hij precies wou zeggen, maar het publiek was telkens mee. Bijvoorbeeld ging het in "Prism" chronologisch snobisme oftewel waarom we op sommige vlakken niet verder staan. Dat iedereen een eigen pad volgt met zijn ups en downs maar ook met blinde bochten was enig mooi gebracht in "Blind Curve". “We Live Each Other’s Dreams” behandelde het feit dat je bij anderen opkijkt naar dingen die jij niet hebt.
Toch was het concert ook luchtig en licht komisch. "Easy kid" ging over een vervelende ontmoeting op een moment dat Sunde daar niet echt zin in had. Zijn beginnende kennis van het Frans was de aanleiding voor "Alice". Als de Amerikaan over liefde zong, dan was dat alles behalve platte pastiche. Zo bracht hij veel nummers uit zijn laatste langspeler ‘9 Songs about Love’ zoals onder andere “Love Gone to Seed”, “I Love you,  You’re my Friend” en “Your Love Leaves a Mark on Me”. Ontroerend mooi was het hoogtepunt “I Don’t Care to Dance”.
De gelukkigen die aanwezig waren, kregen met afsluiter "Creature feeling", die hij rechtop en zonder micro zong, een zoveelste extraatje.

Op een natte koude novemberdag slaagde J.E. Sunde met zijn benaderbaarheid en vrijgevigheid iedereen met een gelukzalig gevoel naar huis te sturen.

Setlist
Fire of the Mountain - Clover - Love Gone to Seed - Sunset Strip - I Love You, You’re My Friend - Prism - Your Love Leaves a Mark on Me - We Live Each Other’s Dreams - I Don’t Care to Dance - Alice - Easy Kid - Risk - Wedding Rings - Blind Curve - I Will Smile When I Think of You - Glory, Gloria - Creature Feeling

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Deeper - Diepe, potige en toch originele post-punk

De muzikale bron van post-punk lijkt de voorbije jaren met de exploten van DIIV, Omni, Ought, Preoccupations, Fontaines D.C., Shame en onnoemelijk veel andere bands, onuitputtelijk. Toch bleek Deeper met tweede LP ‘Auto-Pain’ over genoeg originaliteit te beschikken om opgemerkt te worden. Originaliteit die je afgelopen maandag in de Botanique live kon horen en voelen.

Diep in de kelder van de Botanique was het aanvankelijk ongeduldig wachten op de intrede van het viertal. Al meteen in “Warm” maakten ze duidelijk dat ze de elektronische toetsen (synths en drumpads) niet schuwen. Deze opener leek over de pandemie te gaan waar we helaas nog allemaal in verzeild zijn (Is this the cure you believe in / Or just another crossed line?).  De bedrukte sfeer werd echter met gemak omgegooid en goedgemaakt met “Run” en “Pink Showers” die het publiek duidelijk kon bekoren.
In contrast tot de spaarzame bindteksten, lieten ze de muziek spreken voor wat die is. De heerlijke herhalingen in “Willing” hield het publiek aandachtig geboeid. terwijl de tempowisselingen in “4U” ons allemaal verrasten. UItschieters van de set waren het grimmige maar catchy “Esoteric” en de nog hoekigere “This Heat” waar het woeste gezang van Nic Gohl de gelijkenis met Brandon Flowers voor de geest haalde. In “Lake Song” is het quasi onmogelijk om ook de gelijkenis met een mini Robert Smith te ontkennen.
Terug introspectiever was het in “Helena’s Flowers” en afsluiter “The Knife” waar met de beukende outro het concert passend werd mee afgerond. Een nieuw nummer als bis deed de band als toegift voor het onverzadigd publiek.

In nog geen uur liet Deeper ons toe om diep in haar ziel te kijken. De originaliteit van het viertal werkte al goed op plaat en dit kwam ook goed tot zijn recht met deze stevige en potige passage.

Setlist
Warm - Run - Pink Showers - Willing - 4U - Esoteric - Build a Bridge - This Heat - Taxi - Lake song - V.M.C. - Helena's flowers - The Knife - (nieuw nummer)

Organisatie: Botanique, Brussel

Cassandra Jenkins + Babe - Troostend en hartverwarmende gids

Na de prachtige tweede langspeler ‘An Overview on Phenomenal Nature’ was het even wachten op het eerste Belgische concert van Cassandra Jenkins. Uiteraard zat daar een vervelend virus voor iets tussen. Daags na het aankondigen van de verstrengde maatregelen was de indie country-folk van de Amerikaanse een welgekomen troost.

Als support was daar Babe uit Glasgow. De etherische indie pop klonk aanvankelijk wat monotoon aangezien frontman Gerard Black (met opgenomen tracks) er voor koos om het alleen te doen. De aimabele Schot heeft nochtans een zeer verfijnde stem die doorheen de set wat verdronk in echo. Naar het einde toe werd hij uiteindelijk vergezeld door een gitarist en bassist waardoor het iets interessanter werd. Voor het laatste nummer kwamen de overige bandleden en als verrassing Cassandra even meedoen. Met een bescheiden feestelijke gevoel werd het eerder lauwe voorprogramma toch mooi afgerond.

De aimabele Cassandra Jenkins kwam verrassend met dezelfde muzikanten op het podium voor haar eigen act. De live band - bijna een corona concept band - was ontstaan via Zoom.
Ook was de Rotonde voor een zeldzame keer zo goed als vol voor de eerste passage van de New Yorkse. Dikke pluim voor iedereen die de oproep van Jenkins, om een mondmasker op te zetten tijdens het concert, goed na te leven. De enige onwennigheid die er misschien was, had al vanaf opener “American Spirit”  de zaal verlaten. Deze zachte country song met een broos kantje sloot Jenkins af met een opgenomen voicemail met als slot “Have a good show”. Wat we dus uiteindelijk kregen. In “Michelangelo” ontvouwde ze verder haar eerlijkheid in beeldige beschrijvingen. 
Als een trouwe verteller beschrijft ze dus de wereld hoe zij die ervaart. Ondanks die persoonlijke ervaring slaagde ze er toch in om ons mee te nemen in haar verhaal. De breekbaarheid die Jenkins prevelde in “Crosshair” was zeer herkenbaar en voelde aan alsof het van je beste vriend zou kunnen komen. Naast de zijdezachte mijmeringen klonk de muzikale opbouw van de gelegenheidsband vlekkeloos. Van “Ambiguous Norway” werd zeer subtiel overgegaan naar het ijzersterke “Hard Drive” waar als het ware een kort verhaal zich ontplooide en afsloot met een mediterende 1, 2, 3 Just Breathe. Enig mooi eindigde het geheel met een liefdevol nummer voor een vriend in “Hailey” en een dromerige omschrijving van de bekende komeet in “Halley”.
In nog geen uur tijd gidste Cassandra Jenkins ons door wonderschone fenomenale passages. De troost die we nodig hadden, kregen we met haar geweldige concert in overvloed.

Setlist
American Spirits - Michelangelo - New Bikini - Crosshairs - Ambiguous Norway - Hard Drive - Pretty Face - Hailey - Halley

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/cassandra-jenkins-18-11-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel

Gustaf - Briesend, snedig en met gebalde vuisten

Dat een Amerikaanse band de oversteek maakt naar het Europees continent is, gezien de huidige omstandigheden, eerder zeldzaam. Het bezoek van - de door Beck ontdekte - Gustaf is dus uitzonderlijk maar zeer welgekomen. De art-punkers uit (waar kan het ook anders) New York stonden al bekend om hun energetische, wervelende, straight-in-your-face shows nog voor ze iets hadden uitgebracht. Enkele weken geleden kwamen ze met ‘Audio Drag for Ego Slobs’ dan toch op de proppen met heel wat strakke songs. Denk aan Omni, Bodega, Viagra Boys, Parquet Courts maar dan met een eigen smoel.

En of ze die smoel hebben getoond! Al vanaf “Design” waren de intenties van het vijftal duidelijk en was de energie on point. De vertraging van zo’n 15 minuten was hen dan al vergeven. De snedigheid zit niet alleen in de strakke baslijnen, de spitse gitaarriffs en de soms komische percussie maar vooral in de rechttoe rechtane stijl van frontvrouw Lydia Gammill. Zo keek ze in “Best Behavior” het publiek dreigend aan terwijl ze stevig gesticuleerd. Zo ook in het sarcastische “Dog” waar Gammill een jaloezie beukend bezingt voor de hond van haar ex. Datzelfde sarcasme was verder ook te horen in het strakke “Cruel” en het meezingbare “The Motions”.
Halfweg de set was daar het hoogtepunt met “Book”, een schijnbaar opgewekt bommetje dat goed samenvat waar Gustaf in uitblinkt: mega strakke bas en drum, doorspekt met snedige gitaar hooks en subtiele percussie en dat alles verweven met beukende lyrics.
Soms voelde het wat komisch aan (zie ook hun videoclips!) en daar spelen ze graag op in. Af en toe komt er ook een dwarsfluit aan te pas. Zo was dat zeer welgekomen in het downtempo-nummer “Happy” dat een wrange nasmaak achterliet. Het tempo ging ten slotte weer de hoogte in met “Package” dat dicht aan schuurde bij Gang of Four.

In slechts 45 minuten raasde en brieste Gustaf in de Witloof Bar alsof ze nooit iets anders hebben gedaan. Het is nu al uitkijken naar een volgende passage van deze energetische art punkers!

Setlist
Design - Best Behavior - Dog - Liquid Frown - Book - Produce - Dream - The Motions - Mine - Cruel - Happy - Package - Boom

Organisatie: Botanque, Brussel

Als lid van Girls In Hawaii heeft Antoine Wielemans zijn muzikale strepen al verdiend. Nu pakt hij eindelijk uit met een eerste solo album waarin hij in 9 songs en in zijn moedertaal zich persoonlijk ontplooit.
In het openingsnummer “Sel” merk je ondanks de herkenbare Girls In Hawaii-tonen, al meteen de intentie van Wielemans: kleine breekbare en introspectieve schetsen brengen die sieren in eenvoud en schoonheid. Meer van dat ook in “Chien”, een speels tafereel met eenvoudige maar sterke melodieën.
Hoewel de plaat grotendeels vorm kreeg in Frankrijk (Vattetot-sur-Mer, vandaar ook de naam), brengt hij in “Bruxelles” een kleine ode aan het dagdagelijkse in onze hoofdstad. “De l’or”, nog een hoogtepunt, is nog zo’n melancholisch pareltje waar je als luisteraar schippert tussen breekbaar en rustgevend. Iets luchtiger, soms komisch maar nog steeds sprankelend gaat het er aan toe in “Poésie” en “Samedikea”.
Nooit krijg je een té geïsoleerd gevoel op deze plaat. Wielemans zorgt voor mooie meerstemmigheid en gepaste gelaagdheid van zachte (voornamelijk piano) melodieën. Deze meer dan verdienstelijke eerste plaat is een aangenaam warm dekentje voor koude en natte herfstdagen.

Black Country, New Road - Overweldigend veelbelovend potentieel bevestigd

Black Country, New Road, al enkele jaren veelbesproken, stak na een geweldige passage op Sonic City 2019 opnieuw het Kanaal over om niet alleen hun eerste LP ‘For the First Time’ (begin 2019) voor te stellen maar ook om al een tipje van de sluier te lichten van hun aankomende tweede ‘Ants from Up There’ (begin 2021). Met ondere andere Squid en black midi, maakt het zevental van BC,NR deel uit van een boeiende, eclectische scene in Londen. Trending dus en dat lokte veel volk naar de Botanique.

Drug Store Romeos, een trio begeesterd door 90s dream pop en DIY, zorgde als voorprogramma voor een eerste zaligmakende roes. Beïnvloed door Galaxy 500, Cocteau Twins en alles wat dromerig is, klinkt het geheel veelbelovend. Opvallend in “Frame of Reference” is de eenvoud van de melodieën en de lichtheid van de zang die toch aanstekelijk werken. In het veelzijdige “Secret plan” en het speelse “Walking Talking Marathon” klinkt Electrelane even terug van weggeweest. De schoonheidsfoutjes hier en daar waren zo vergeten door de aanstekelijke charme van het drietal.

Black Country, New Road’s muziek is doorspekt met culturele referenties (het speurwerk laat ik aan u over). Het is dan ook geen wonder dat de band onder de tonen van Travis Scott en Drake’s “SICKO MODE” - bijna aarzelend - het podium opkwam. De verwachtingen van het publiek en de zenuwen van de band leken strak gespannen, waardoor je vóór de eerste noot een speld kon horen vallen. De splijtende experimentele jazzy opener “Instrumental” zorgde voor een zucht van opluchting en ontlading. Bevestigen deden ze meteen met “Athen’s, France” waar de Gang of Four-achtige tonen, doorweven met Isaac Wood’s grillig gezang, uitgespannen waren en zachtjes landden met een Neutral Milk Hotel-einde. In de halve ballade “Concorde” zette Wood ons lyrisch op het verkeerde spoor, iets wat regelmatig voorvalt als je de songteksten ontleedt.
Hoewel de frontman helemaal links op het podium stond, was Wood, nu eens aarzelend
dan weer eens rechttoe rechtaan, het kloppend hart van het zevental. Zijn ijzige, onwennige, harde lyrics zetten ons aan het denken. Toch zat de ultieme sterkte van BC,NR in de versmelting van genres die door de instrumentatie perfect samenvielen. In het noisy maffe “Science Fair” kreeg de saxofoon een sleutelrol. Daaropvolgend in het folky en nerveuze “Chaos Space Marine” wisselden de muzikanten onderling deuntjes uit alsof ze even aan het praten waren. Met “Track X” lieten ze ons even op adem komen en rustig genieten.
Opmerkelijk ook veel nieuwe nummers die aan bod kwamen. “Good Will Hunting” en “Bread Song” was nog meer van BC,NR’s gekende recept maar dan beter. Een kleine stijlbreuk was er met het verrassende “The Place Where He Inserted the Blade” waar Wood donkere humor bovenhaalde over de centrale passages van viool en dwarsfluit.
Alsof er niet genoeg hoogtepunten waren, was er daar de lange (15 minuten!) geweldige afsluiter “Basketball Shoes” die een bisronde volledig overbodig maakte. Het ruime publiek kwam, zag en werd overweldigd door het veelbelovend potentieel.

Setlist
Instrumental - Athen's, France - Concorde - Science Fair - Chaos Space Marine - Good Will Hunting - Track X - Bread Song - The Place Where He Inserted the Blade - Basketball Shoes

Organisatie: Botanique, Brussel

Slow Crush + The Guru Guru - Stevig slaapmuts gevolgd door eindeloze droom

De Belgische shoegazerband Slow Crush is op tour om hun tweede album ‘Hush’ dat op 22 oktober gereleased wordt, voor te stellen. Met een EP ‘Ease’ (2017) en ‘Aurore’ (2018) reeds onder de arm en meer dan honderd optredens in de VS achter de kiezen, heeft de door-internationale-pers-bejubelde band met hun eigen invulling van shoegaze al een trouwe fanbase opgebouwd. Reden genoeg om af te zakken naar de Botanique.

Als special guest liet The Guru Guru ons alle hoeken van de Rotonde zien met onder andere enkele nieuwe songs uit EP ‘It’s a (Doggy Dog) World’.  Zanger Tom Adriaenssens, in pyjama, zocht in opener “Where’s My Rum (Isn’t it Anywhere)” wanhopig naar zijn nachtmutsje. Geen erg want met het daaropvolgende opzwepende “Chramer” leek hij al geen zin te hebben om vroeg in de veren te duiken. Vanaf dan zette de band één langgerekte sprint in. De knallende nieuwkomer “Honestly (I Don't Feel Like Dancing)”, de met een ukulele gespeelde “And I'm Singing Aren't I” en het ogenschijnlijke innemende “Origamiwise” waren telkens uitschieters waar Adriaenssens absurde dansmoves en mimiek boven haalde.
Hoe divers het vijftal er uit zag, zo divers was ook hun muziek. Eens klonk het als de vroege Foals met snedige gitaar hooks, andere keren herkenden we toetsen van The Faint of kwamen er vlagen van industrial of sludge metal voorbij. In een veel te kort half uur zijn ze er in geslaagd om ons meerdere keren KO te slaan.

Gelukkig had het talrijke en divers publiek voldoende tijd om terug op krachten te komen voor Slow Crush. Het viertal, gefront door de Engelse Isa Holliday, nam het volledig podium in om zo figuurlijk plaats te bieden aan hun indrukwekkende wall of sound. En dat was het ook: de drum kletterde er duchtig op los, de gitaren walsten over alles en iedereen, de overdriven bass hield alles strak in het gareel en het geheel werd door Holliday’s dromerige, zachte stem gekleurd.
“Glow” dat naadloos aansloot op het voorprogramma, was de perfecte overgang. Dit punkachtige nummer begon verschroeiend om op een half tempo beukend te eindigen. De zeemzoete dream pop in “Aurore” voelde aan als een warm troostend herfstdekentje. Nog een hoogtepunt was “Swoon” dat doorspekt was met grungy toetsen. Door die verscheidenheid aan genres, zou het brandmerken van de band als pure shoegaze hen onrecht aandoen. Ook hun nieuw materiaal zoals “Swoon” en “Hush” klinken etherisch, fris en origineel.
Enige minpuntjes bij momenten waren de overdaad van de snare drum en de soms onverstaanbare vocals. Dit deerde het publiek allesbehalve dat zichtbaar genoot van de vele opgetrokken soundscapes en headbangmomenten.
Slow Crush was dan ook geen statige band die zo maar naar hun schoenen staarden maar de ruimte op het podium goed benutte.
Kortom een band met een sterke live act waar we nog veel over zullen horen en van zullen zien!

Neem gerust een kijkje naar de pics (@Dieter Boone)

https://musiczine.net/nl/photos/category/325-slow-crush-20-10-2021

Organisatie: Botanique, Brussel

Spinvis - Eindelijk zalig terugzien

Na zijn LP ‘Trein Vuur Dageraad’ uit 2017 heeft Erik de Jong duidelijk niet stilgezeten. Door minder mee te werken aan zijprojecten in dans en theater, stort hij zich volledig op het maken van Spinvis-muziek. Met enkele nieuwe EP’s, waaronder het veelzijdige ‘Sunon’ en de ogenschijnlijke betekenisloze LP ‘7,6,9,6’ van vorig jaar onder de arm, tourt Spinvis om de gemiste live-schade in te halen.

Het publiek deelde diezelfde goesting: Het Depot was net niet uitverkocht, waardoor de zaal gezellig gevuld was. Nog voor dat Erik en zijn band het podium opkwamen, was het duidelijk dat er ook wat denkwerk aan dit optreden voorafging. Zo viel de lichtbrug meteen op, die de live-beleving alleen maar ten goede kwam.
Goedgeluimd trapte Spinvis het concert rustig af met het zeemzoete “Icarus”, wat gekleurd is met Franse toetsen (iets dat Erik vaak gebruikt in zijn EP ‘Sunon’). Met “Astronaut” vlogen we met z’n allen nog verder en we waanden ons even in het heelal terwijl de zaal zoals een sterrenhemel werd belicht.  “Tingeltangel Hersenpan” slingerde ons zachtaardig terug met de voetjes op de grond. Dit heerlijk beukend nummer is doorspekt met zo’n tegelspreuken als ‘Geluk is een gerucht’ die Erik losjes uit zijn pen weet te toveren.

Deel van de Spinvis-charme is dat ze graag nummers op verzoek spelen. Op die manier kwam het pareltje “Bagagedrager” al vroeg aan bod en zorgde voor ons eerste kippenvelmomentje. Puur in zijn eenvoud, bezingt Erik hier dagdagelijkse dingen die je kunt ervaren als een neerdrukkende sleur of onversneden schoonheid. Radiosingle “Picasso” werd moeiteloos gebracht alsof het al jaren deel uitmaakt van Spinvis’ repertoire. Ook zo heerlijk verrassend is dat Spinvis live volledig anders klinkt dan op de platen en zelfs over concerten heen improviseert Erik graag met z’n nummers. “Artis” werd zo voor de gelegenheid in een punk jasje getooid, nadat we een rustpunt hadden met “Op een Ochtend in het Heelal”.
Nog maar halfweg en het gevoel overheerste dat Erik en de zijnen nog eindeloos pareltjes konden droppen. Het wrange en toch zalvende “Soms breekt een hart, soms blaft er een hond” bracht soelaas aan gebroken harten. Nog zo’n innig moment en het hoogtepunt van de avond was tijdens “Aan De Oevers Van De Tijd”, een nummer dat voor elk van ons wel een eigen betekenis kan hebben. Af en toe geeft Erik wat anekdotische uitleg bij zijn nummers, maar voor de rest liet hij ons een eigen invulling geven: zo passeerden gemakkelijk het innige “Kom Terug”, “Grote Zon” en “Trein Vuur Dageraad”.
Als perfect slot trakteerden ze ons met hun “Smalfilm” en stuurden ze ons de nacht in met “Oostende”.

Het publiek beroeren was een kolfje naar Spinvis’ hand want regelmatig zag je hier een lach en daar een traan of werd hier ingetogen gedanst en daar dan intens geknuffeld. Liedjesteksten werden meegezongen, luid applaus volgde… Het was duidelijk dat het publiek snakte naar een zaligmakend concert dat door niemand beter dan Spinvis gebracht kon worden.
Hij nodigde iedereen tot tweemaal toe om te blijven gaan naar voorstellingen van muziek, dans en theater want “zonder jullie zijn wij niets”, aldus Erik de Jong. Wat we na deze avond met volle overtuiging zullen blijven doen!

Setlist
Icarus - Astronaut - Tingeltangel hersenpan - Bagagedrager - Picasso - Op een ochtend in het heelal - Artis - Soms breekt er een hart, soms blaft er een hond - Aan de oevers van de tijd - Voordeel van video - Ronnie knipt zijn haar - Niet vandaag - Kom terug - Grote Zon
Trein vuur Dageraad - Smalfilm – Oostende

Organisatie: Depot, Leuven