Poliça, een vijfkoppig ensemble uit Minneapolis, Minnesota, komt hoog aangeprezen: een eervolle vermelding op de Life+Times website van Jay-Z en daar bovenop door Grammy-winnaar Justin Vernon (u beter bekend als het brein en de stem achter Bon Iver) uitgeroepen tot ‘de beste band die ik ooit al gehoord heb’. Een mens zou voor minder afzakken naar Brussel om uit eerste hand te ondervinden waar het allemaal om gaat.
Poliça is een relatief nieuwe band, pas opgericht in 2011. Ze plaatsten zich een tijdje geleden definitief op de Belgische muziekhorizon met de super-catchy single “Dark Star”, en brachten iets meer dan een jaar geleden hun debuut uit, ‘Give You The Ghost’. Het album werd positief ontvangen, en ook de live performances van de band werden uitvoerig geprezen in de Amerikaanse media. En terecht, zo mocht gisteren blijken na hun passage door België.
Het voorprogramma werd verzorgd door Barbarossa, de artiesten naam van de Britse James Mathé. Zeker ook het beluisteren waard en uitermate geschikt als voorprogramma voor een act als Poliça, zorgde Barbarossa voor een goede inzet van de avond. Hij omschrijft zijn eigen muziek als melancholisch en soulful, met een elektronica/keyboard invloed en slaagde er alvast in om de aandacht van het publiek te krijgen én vast te houden. Hoogtepunt van de set was een fantastische cover van Terence Trent D'arby's “Wishing Well” en afsluiter (en gloednieuwe single) “The Load”.
Ook Poliça zelf zorgde voor een zeer goed concert. Het gebeurt niet vaak dat er meer drummers dan gitaristen op het podium te zien zijn, maar aan de muziek was dat in elk geval niet te horen. Zuivere sounds, fantastisch (en gesynchroniseerd!) drumwerk en de uitstekende stem van Channy Leaneagh, de drie elementen die ervoor zorgden dat het plaatje klopte.
Het concert kwam traag op gang, gedeeltelijk te wijten aan het gul invoegen van nieuwe nummers aan het begin van de set, toch een ongewone keuze. Maar eenmaal 3Fist, Teeth, Money3 aan de beurt kwam, kreeg het publiek er zin in, en daarna werd het alleen maar beter. Toen de populaire single “Dark Star” zich halverwege de set roerde, was het publiek helemaal mee en ook het latere “Violent Games” werd op luid gejuich onthaald.
Als we misschien dan toch een klein minpuntje kunnen geven is het misschien dat zangeres Channey bij sommige momenten zich toch iets teveel terug trok in haar eigen wereldje. Channey danste ongeveer het volledige concert met zichtbare passie, maar deed dit dikwijls toch weg van de frontstage of met de rug naar het publiek. De noodzaak om haar aandacht vaak te verdelen tussen het zingen en de juiste instellingen op de stemvervormer ingeven, kwam de situatie ook niet ten goede.
Maar er kan natuurlijk geargumenteerd worden dat dit bij het genre muziek dat Poliça maakt juist heel passend is. Het is nu eenmaal geen muziek waarbij toeschouwers gaan gillen, springen of luidkeels meeschreeuwen.
Samengevat een zeer aangenaam concert met indrukwekkende muzikale talenten op display. Een topper waar we hopelijk meer van zullen horen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/polica-19-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/james-math-19-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dog Is Dead is een jong Brits bandje uit Nottingham, dat volledig in de stijl past van het Noord-Ierse Two Door Cinema Club. Niet toevallig dat ze vorige week als support fungeerden van TDCC, want ze hebben duidelijk een fris twinkelend , opborrelend, aanstekelijk, dansbaar poprockgeluid en een jeugdig enthousiasme gemeen .
Beetje een rare , bizarre , (wat ridicule) groepsnaam , die allesbehalve ‘honds’ en ‘doods’ klonk …
De vijf jonge gasten, die studentikoos aandoen, kwamen voor de dag met een fijn, onschuldig, sprankelend debuut , ‘All your favourite stories’ . “Teenage daughter” werd een bescheiden radiohitje , en bracht vanavond heel wat jong volk op de been. Ze stonden garant voor een vrolijk sfeertje , optimistische, levenslustige tunes en een ontspannen vibe . Het kon dan ook niet anders dat een partygevoel ontstond en iedereen zich goed in z’n sas voelde.
Heerlijk klinkende deuntjes , sprankelende bubbels , zwierige sounds , meezingrefreinen, puike samenzang en de toevoeging van kleurrijke synths en blazers . Er hing elektriciteit in de lucht en het materiaal werkte aanstekelijk op de dansspieren , energiek , vaardig , compromisloos en relaxt .
Meteen werden we in de juiste stemming gebracht met “Any movement” en “Talk thru’ the night” . Ook al vielen er een paar zwakkere nummers te noteren, ze vingen het op door hun jeugdig enthousiasme en de frisse aanpak, als op “Do the right thing” , de komende single middenin de set , de opbouwende en exploderende ritmes van “River Jordan” en de uitbundigheid op het afsluitende “Glockenspiel song”; de eerste rij meisjes zetten hier de danspasjes verder op het podium bij het jonge kwintet .
Spelplezier en leute ten top . Band als publiek amuseerden zich, wat verderop onderstreept door “Teenage daughter”, hun doorbraak . Dat ze vocaal als boysband sterk voor de dag kwamen , hoorden we in de meerstemmige, maar spaarzame compositie “The well”.
Dog Is Dead , muzikaal niet nieuws onder de zon , dertien in een dozijn indiebandje , maar eentje met vitale, springerige songs, én eentje die houdt van fun , z’n publiek entertaint en het uitermate leuk maakt !
Ook interessant was de support, het Brusselse Robbing Millions. Ze houden er een bredere smaak op na dan Dog Is Dead . De songs hebben een lichte groove , en intrigeren door de verrassende wendingen en de avontuurlijke geluidjes en experimentjes. Groep met potentieel. In het oog te houden .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/robbing-millions-17-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-17-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Long Distance Calling + Solstafir + Sahg
Magasin 4
Brussel
Deze avond pakte Heartbreaktunes (ism Magasin 4) opnieuw uit met 3 bands. En dat op een zondagavond hoor ik u denken, hoe lang zal dat niet duren. Tot 22u15 zo blijkt, wat ideaal is om nog op tijd te gaan slapen …
De avond start met Sahg, een Noorse rock-metal band die reeds sinds 2004 de oren van iedereen die het wil horen pleziert. Ze brengen een mix van stoner en metal die veel volk op de been brengt naar Brussel. Opvallend hoeveel muziekliefhebbers er al staan op het vroege aanvangsuur van de show. Sahg brengt hun mix met overtuiging en overgave. Maar het vele solowerk van de gitarist haalt de vaart en de drive uit het optreden en de nummers. De zanger heeft het aan het eind van het optreden ook moeilijk om zijn in het begin sterke stem toonvast te houden. Maar ondanks alles toch een goede openingsact.
Daarna was het beurt aan Sόlstafir. Deze IJslandse band werd in 1994 geboren, wat toch al een hele tijd geleden is. En zoals zo vaak met IJslandse band wordt ons geen kant en klare muziek voorgeschoteld. Ze laveren tussen metal, doom, post-rock en post-metal, met af en toe een vleugje folk. Een zeer verrassende en zeer interessante mix. Hard en zacht, melodieus en monotoon, … wisselen elkaar af zonder dat het te moeilijk wordt of de samenhang verdwijnt. Voor mij was deze band een grote verrassing. Ik hoop van ze snel nog eens opnieuw te mogen aanhoren.
Long Distance Calling mocht als laatste hun kunsten op het podium tonen. Met hun ‘The Flood Inside’ -tour stellen ze hun nieuwe album voor, dat toevallig ook zo getiteld is. Long Distance Calling is altijd al een band geweest die twee soorten publiek kon aanspreken. Met hun instrumentale rock en metal maakten ze aanspraak op zowel een metal-publiek alsook bij de post-rockers. Zo mochten ze het voorprogramma verzorgen voor zowel 65daysofstatic als Anathema. Maar met hun nieuwe cd slaan ze een ander pad is, weg van de instrumentale nummers.
Live blijkt al snel dat de nieuwe nummers een hele verandering zijn ten opzichte van het oudere werk. De lang uitgesponnen instrumentale nummers hebben een ongelofelijke drive en groove in zich. Aan een rustige opbouw zijn ze nooit geweest en de oude nummers zijn dan ook dreigend en overdonderend vanaf begin tot einde. Nooit krijg je het gevoel dat er zang ontbreekt. Maar voor de nieuwe nummers komt die er toch bij. Van post-metal en –rock schakelen ze over naar de meer prog side of metal. De drive en groove waarvan eerst sprake wordt in de nieuwe nummers onderuit gehaald. Ze zijn niet zo hard, niet zo luid en niet zo dreigend als voorheen. De zang is zeker niet slecht en van valse noten is er zeker geen sprake. Toch is het verschil te groot en ook het publiek voelt dit.
Waar bij de oudere nummers de massa tot een kolkend en enthousiast geheel wordt gekookt, blijven bij de meeste nummers de kopjes wat stiller en is het applaus een stuk zachter.
Long Distance Calling is een band geworden die last heeft van een gespleten identiteit. En hoewel het proberen heruitvinden van een band nooit slecht is zijn de nieuwe nummers te zwak om van een geslaagd experiment te spreken. Is de wissel er gekomen uit verveling of om een groter publiek te bereiken? Ik kan het niet zeggen, maar ik blijf me afvragen of de wissel wel nodig is. Afwachten dus welke weg ze bij een volgend album zullen inslaan. Zo houden ze het natuurlijk wel spannend.
Organisatie: Heartbreaktunes ism Magasin 4, Brussel
‘A little bit of feel good’, dat is waar de Jamie Lidell fans op zondag 17 maart op hebben gewacht. De zanger hield een express stop in het hartje van de Belgische hoofdstad voor een concert dat in een oogwenk uitverkocht was. Enkel alleen met zijn instrumenten stelde Lidell zijn nieuwe, vijfde album voor : een toegankelijke en funky plaat met dezelfde naam als de zanger, die echter niet zo veel voorstelt in vergelijking met de muzikale stukken van « Muddlin Gear » of met de Soul van « Jim ».
21 uur. De man neemt plaats op een vrij sober podium, met een reusachtig scherm achteraan en zijn giganteske mengpaneel vooraan. Hij legt vervolgens uit dat het zijn bedoeling is om terug naar de oorsprong te gaan, of liever, naar zijn bronnen. Geen backing band, zoals bij één van zijn vorige tournees. Mister Lidell wil alles alleen doen. Toeval of niet, de man gehuld in een regenjas en zwarte tenue vangt het optreden aan met “I’m selfish”. Een titel die perfect de eerste helft van het concert beschrijft.
Vol inwendig genot brengt Lidell enkele nummers van zijn gelijknamige album, terwijl de sfeer onder de aanwezigen een beetje stroef blijft. « You Naked », « You Know My Name », « What A Shame », « Don’t You love Me ». Stuk voor stuk nummers waar de fans van Chromeo op zouden springen van geluk, maar de fans van Lidell blijven er een beetje perplex bij. En wanneer Jamie Lidell zich naar zijn micro begeeft, die vlak voor zijn mengpaneel staat, maakt hij enkele nogal onhandige danspasjes…
Slechts na drie kwartier neemt de Engelsman opnieuw plaats achter zijn reusachtige muziek console en is het eindelijk de beurt aan het serieuze gedeelte. Vanavond geen sprake van “Jim” of van klassiekers als “Another Day” en “Little Bit Of Feel Good”. In plaats daarvan brengt Lidell wat energie in de keet door songs een echte groove te geven, en enkele herwerkte elektro versies van een paar van zijn oudere nummers te spelen, om tot slot met een allesomvattende “Big Love” af te sluiten.
Kortom, een concert die van verschillende walletjes houdt , van een jongeman die zijn publiek indertijd veel meer en beter gewoon maakte. Een beetje zoals « Jamie Lidell », een vrij stevig album, maar waar we - zoals ook bij zijn voorganger « Compass » - meer van hadden verwacht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jamie-lidell-17-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ludwig-persik-17-03-2013/
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Als doorwinterde liefhebber van de betere alternatieve muziek moet ik met het schaamrood op de wangen opbiechten dat dit pas de eerste keer is dat ik de ultieme cultgroep Yo La Tengo aan het werk zie. De indie band der indie bands, zeg maar. Een trio die uit liefde voor The Velvet Underground in de jaren tachtig een eigen groepje oprichtte, net als generatiegenoten The Dream Syndicate, The Feelies, Sonic Youth en nog zovele andere. Een groep die al die tijd dwarse, eigenzinnige en creatieve platen heeft gemaakt, zich niets aantrekkende van de commerciële markt rondom hen en daarmee toch een trouwe aanhang heeft verworven. De AB loopt aardig vol voor deze culthelden. Terecht zo blijkt, geen mens zal het zich beklagen.
Met alweer een voortreffelijke en gevarieerde nieuwe plaat ‘Fade’ onder de arm trekt Yo La Tengo de wereld rond, deze keer met een interessant concept. Een support act wordt niet getolereerd, Yo La Tengo zet iedere keer de avond in met een intimistische akoestische set van een uurtje. Meer dan geslaagd trouwens, ze hebben er de songs, de klasse en de finesse voor.
Tijdens dat briljante akoestische uur schemert ook al duidelijk The Velvet Underground door in hun songs, pareltjes als “Two Trains” en “Cornelia and Jane” bewijzen dat. De band heeft met de frêle drumster/zangeres Georgia Hubley trouwens ook hun eigen Maureen Tucker in de rangen, bescheiden en schuchter maar onmisbaar.
Het valt op dat Ira Kaplan, die doorgaans zijn gitaar kan laten scheuren dat het geen naam heeft, een werkelijk fenomenale gitarist is die zijn instrument ook met de fluwelen handschoen kan behandelen en er de meest zachte en subtiele klanken uithaalt. Tijdens de verstilde, heel intieme en overigens sublieme akoestische set krijgt de groep het respect die ze verdienen, het is adembenemend stil in de AB en die ene sukkelaar die per abuis zijn drankbekertje laat vallen wordt aangestaard alsof ie Kim De Gelder zelf is.
Dat bassist James McNew er vocaal wel eens naast zit, daar nemen we geen aanstoot aan, want dit is een uurtje naakte en fragiele schoonheid. Helemaal in de wolken stappen we de pauze in.
Na de rust tapt Yo La Tengo uit een gans ander vaatje, ook eentje waar ze briljant in zijn. De stekker gaat er onherroepelijk in, alle remmen mogen los, alle registers worden opengetrokken, distortion en feedback trappen de voordeur in, het punkbloed borrelt op en Crazy Horse en Sonic Youth komen op de koffie. Ira Kaplan gaat volledig loos en laat zijn gitaar op de meest geniale manier piepen, scheuren en kraken. Yo La Tengo schittert in “Stupid things”, “Ohm”, “Autumn Sweater”, “Before we run” en “Deeper into Movies”.
Wederom is de branie van The Velvet Underground alomtegenwoordig, wat hoegenaamd geen probleem is want elke aanwezige in de zaal heeft volgens ons minimum twee Velvet platen in huis, daar verwedden we onze kop op.
Als ultieme apotheose is het aan alle kanten openscheurende en alles verpulverende “Pass the hatchet, I think I’m goodkind” een brok indrukwekkende noise van zo een slordige 15 minuten waarin een ontploffende Ira Kaplan zijn gitaar laat briesen, grommen en blaffen. Het is ronduit geniaal, hier kan een mans niet genoeg van krijgen. Deze striemende hap gitaargeweld maakt de bisronde een beetje overbodig want Yo La Tengo neemt afscheid met een trio aardige en sympathieke, maar niet echt onvergetelijke songs, maar dan zijn wij toch al lang verkocht.
Een marathonconcert dat nog heel lang zal nazinderen. Geweldige band, formidabel concert!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Foals bewijst al drie platen lang dat ze één van de meest relevante Britse bands van het moment zijn. Ze combineren de gretigheid van Bloc Party in hun beginjaren en de intelligente ritmes van Talking Heads of recenter TV on The Radio, maar hebben toch vooral een eigen herkenbaar geluid.
Hun debuut ‘Antidotes’ bevatte nog elf verdomd catchy mathrocksongs met een vleugje ska en postpunk, maar opvolger ‘Total Life Forever’ liet een totaal anders en meer uitgesponnen geluid horen. De hooks waren niet verdwenen maar zaten wel beter verstopt onder sfeervolle soundscapes en Talking Heads-ritmes. Minder Sturm um Drang, maar daardoor wel langer houdbaar.
Op ‘Holy Fire’ trachtten ze met het explosieve “Inhaler” en het poppy “My Number” duidelijk een breder publiek aan te spreken, terwijl ontoegankelijkere songs als “Milk & Black Spiders” en “Stepson” moeten aantonen dat ze volwassener zijn geworden en dat ze niet van plan zijn zichzelf uit te verkopen. Dat resulteert in een ietwat onevenwichtig album dat onze verwachtingen maar half inloste, maar ons tegelijkertijd wel al reikhalzend doet uitkijken naar hun volgende worp.
Live viel alles echter wel al op zijn plaats en na gisterenavond kunnen we met zekerheid zeggen dat Foals het in zich heeft om nog grotere zalen te doen ontploffen.
Het gruizige “Prelud” mocht het concert openen, gevolgd door het vinnige oudje “Olympic Airways” waarop het publiek meteen uit zijn dak ging. “Olympic Airways” was niet het enige nummer van hun debuut dat ze speelden. En terecht, want eens te meer bleken hun oudste songs live helemaal op te leven en rechtstreeks naar je benen te mikken. De catchy refreintjes en explosieve climaxen werden op luid gejuich onthaald door het enthousiaste en jeugdige publiek.
Wat ook opviel: zelden een optreden gezien waarbij de verdeling meisjes/jongens ongeveer fifty-fifty was. “Miami” was dan weer ongelooflijk funky met een refrein dat dagenlang in je hoofd blijft rondspoken. Ook de nieuwe nummers slaagden met glans. Het warmbloedige “Late Night” begint zeer ingetogen, broeit ondertussen onderhuids, bevat indrukwekkende vocalen van frontman Yannis, en eindigt met een soulvolle gitaarsolo. Het bewijs dat Foals ook zonder memorabele hooks kan boeien.
Het lichtvoetige popnummer en de recentste single “My Number” is nu al enorm populair en werd luidkeels meegebruld door het publiek. “Providence” is een beest van een livetrack gestoeid op de oneliner ‘I’m an animal just like you’ en de zwaarste gitaarriff uit hun repertoire. Ook met het stoere “Inhaler” dat zijn inspiratie uit de dubstep haalt en helemaal gebouwd is rond een overweldigende drop, gooiden ze een bommetje in de AB.
Opener van de bisronde “Moon” stelde inhoudelijk echter te weinig voor om te boeien en we hadden meer aandacht voor de groene laser waarin we wolkjes meenden waar te nemen. De ingetogen apocalypsesong kwam nooit echt van de grond en de tekst is helaas te clichématig en oninteressant om dat goed te maken.
Absoluut hoogtepunt was de afsluiter van de bisronde. “Two Steps Twice” met zijn hoekige gitaarrifs deed de zaal een laatste keer exploderen. Opeens waren we vergeten dat we zo hard op ‘Cassius’ hoopten en ook het feit dat twee van onze absolute favorieten “After Glow” en “Black Gold” niet op de setlist stonden, deerde ons niet meer.
Uitgeput maar voldaan vertrokken we weer naar huis. Als het na een optreden lijkt alsof je een halve marathon hebt gelopen, weet je dat je net één van de betere concerten van het jaar hebt gezien. Als we tegen dan gerecupereerd zijn, zijn we ook present op het volgende optreden van Foals. Chokri, Schueremans en Carlo Di Antonio: twijfel niet langer en leg deze groep onmiddellijk vast! De dreun die Foals ons gisterenavond gaf zal nog een tijdje blijven nazinderen.
Ook voor het voorprogramma Jagwar Ma hebben we niets dan lof. Hun ‘old school’ psychedelica ontaardde steeds in een elektronische trip die je van de ene naar de andere kant van de kosmos transporteerde. Deze hippies moeten we zeker in het oog blijven houden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foals-15-03-2013/
Organisatie: Live Nation, Brussel
Wie een Foals ticket had , kon daarna nog terecht in de AB Club om nog even na te genietenvan de spacy spacecake van Egyptian Hip Hop , een kwintet uit Manchester. Egyptian Hip Hop heeft eigenlijk weinig met hiphop te maken en klinkt ook niet Egyptisch, maar ergens hangt er een ‘Mad’chester sfeertje rond in het materiaal.
Afgaand op het niveau van hun debuut ‘Good don’t sleep’ was hun gig een goede zet na de zinderende set van Foals , die eerder de AB een paar keer deden ontploffen en ‘the next big thing’ zijn. Verdiend. (zie livereview http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/foals/foals-ab-ontploft/) .
Een ‘after party’ was er dus met een gekoelde cocktail door deze jonge gasten , waarvan hun muziek ergens onder de ‘indie’ noemer te plaatsen valt, maar bochtenwerk levert van electro , psychedelische tunes , wave en Indiase invloeden . Ze plukken graag in die muzikale kofferbak voor sfeervolle en aanstekelijke dreampop.
Een lounge event eerder van ‘laidbackpop’, die een aangename reis verzekeren door een psychedelische dimensie . Vanavond zaten sommige bandleden in een leefwereld waar het heerlijk vertoeven was , waardoor de set op een algemene repetitie uitdraaide, die rommelig, maar komiek en leuk klonk.
De zanger schoot hier zeker de hoofdvogel af , in zijn Polyphonic Spree/Loop Guru gewaad; hij brabbelde er maar op los , een neuzelende zang waardoor de verlegen, betoverende zanglijnen van op de plaat duidelijk de mist ingingen . ‘Love, Peace , Freedom , No rules’, in welk decennium hebben we dit nog gehoord …
De donkere wave was op die manier zalvend en de zweverige tunes werden aangewakkerd door synths en tintelende gitaarlijnen; de band koos duidelijk voor optimisme en een ‘laissez-faire’. Het materiaal baadde in die dromerige , loungy sfeer.
Af en toe kon er kracht worden bijgezet, kregen de gitaar- en soundeffects wat meer ruimte, en dan sijpelde meer hun invloedrijke bands door als Talking Heads/D.Byrne, Japan, Caribou, Yeasayer , Battles en ook Foals in de hypnotiserende ritmes en grooves.
“Yoro diallo”, “SYH” , “One eyed king”, “Pearl sound “en de single “Tobago” waren vanavond in deze drassige muzikale poel het sterkst en kregen een aangenaam meeslepende , opbouwende, frisse tune mee, en vielen op door enkele geslaagde experimentjes.
Egyptian Hip Hop krijgt alvast een lovende kritiek betreffende hun album , een muzikale trip die ze graag omschrijven als ‘dansbare loomheid’. In hun set zijn ze er duidelijk in geslaagd dit gegeven letterlijk te nemen . Hun groeikansen plaatsen we nog even ‘on hold’.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We hebben om te beginnen een dikke pluim voor de potige bluesrock van The Devilles. Een band die een ronkende song als “Preachers and devils” kan uit zijn gortige mouw schudden, verdient altijd onze aandacht. En ook de uwe.
Vorig jaar in juni waren wij al meer dan aangenaam verrast door de venijnige swamp blues van The Delta Saints. Toen was er echter maar een povere opkomst voor deze gedreven jonge snaken in zaal de Zwerver te Leffinge. Nu was het al anders, het compacte en sympathieke clubje 4AD was helemaal uitverkocht en er hing de ganse avond elektriciteit in de lucht dankzij de bruisende en vettige bluesklanken van The Delta Saints. Ze noemen zich saints maar op het podium zijn het eerder sinners die al hun duivels uitdrijven, een beetje als Dave Eugene Edwards met zijn al even gloeiende broeihaard Woven Hand.
De heren hebben met ‘Death Letter Jubilee’ een licht ontvlambaar nieuw album uit en kwamen dat hier met verve, gretigheid en de nodige power voorstellen. Hun hitsige songs kwamen rechtsreeks vanuit de moerassen van het diepe Amerikaanse zuiden, met het nodige respect voor de authentieke blues van de voorvaders uit de Mississippi delta maar met de lont in de kont. Naast de grote bluesiconen refereerden de Delta Saints ook naar Led Zeppelin met een gezegende bewerking van “When The Levee Breaks”, verder broeide ook nog een flinke scheut Nort Mississippi Allstars en Black Crowes doorheen hun sound.
Wij zagen een bende bezeten kerels die met de nodige grinta de blues nieuw leven inbliezen met driftige songs als “Liar”, “Chicago”, “Death Letter Jubilee” en de gospel bezwering “Jezebel”. Een verbluffende harmonicaspeler was de ster van de avond, het vuurwerk dat hij uit dat kleine instrument haalde was spetterend en het bracht het geluid van The Delta Saints naar opwindende hoogtes.
Een groepje naar ons hart, de volgepakte 4AD bruiste eens te meer, met dank aan de organisatie want men heeft er blijkbaar een neus voor het betere roots talent.
Hier in België lijkt het er trouwens op dat men enkel nog maar in de Westhoek deze bluesrevelatie heeft ontdekt, vorig jaar in Leffinge en Dranouter, nu in Diksmuide en Lichtervelde (20/04 Delirium Blues Festival).
De Westhoek, beste mensen, daar moet je zijn !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-delta-saints-15-03-2013/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Bakje vol voor Two Door Cinema Club! De drie artiesten die door de patenlabels Kitsuné en Pias onder de vleugels werden genomen slaagden erin de grote zaal van de AB uitverkocht te krijgen. Dit minder dan 4 maand na een gelijkaardige verovering in de Botanique. Terwijl sommigen – waaronder de auteur van dit verslag – het er over eens zijn dat ‘Beacon’, hun laatste LP, wat moeilijker verteerbaar is dan zijn voorganger, laten de Noord-Ieren de critici een poepje ruiken door op 14 maart een concert te brengen dat uitermate standvastig is en niet op de minste imperfectie betrapt kan worden.
Sinds 2010, jaar waarin ‘Tourist History’, de perfecte bundeling van de beste Pop, uitgebracht werd, onderhoudt Two Door Cinema Club een naadloze relatie met zijn Belgische publiek, dat keer op keer de rode loper uitrolt voor hun komst. Zo is de traditie sinds een indrukwekkende prestatie in de AB als voorprogramma van Phoenix. Sindsdien heeft het trio zijn publiek aanzienlijk uitgebreid dankzij festivals en andere evenementen: Pukkelpop 2010 en 2012, Werchter 2011, twee concerten in de Botanique en zelfs een avondje ‘Libertine Supersport’ voor een DJ Set! In de loop van zijn verschillende Belgische bezoekjes heeft het trio een feilloze ‘live’ reputatie opgebouwd, die het ook vanavond weer eer zal aan doen.
Nadat ze voor de tournee in november voor hun landgenoten van Kowalski kozen, hebben de drie jongens van 2DCC dit keer geopteerd voor de Engelsen van Dog Is Dead als voorprogramma van deze tweede etappe. Maar net op het moment dat het kwintet, dat ik zo graag voor de eerste keer op een podium aan het werk wou zien (die “Glockenspiel Song” !), op de planken verschijnt, worden de deuren van de AB bestormd. Geen geluk. Het is pas bij hun allerlaatste noten dat ik erin slaag binnen te dringen in de stampvolle zaal. En mijn ongeluk kent geen grenzen, want de vijf jongens hebben hun concert dat aanvankelijk gepland stond voor februari dit jaar, verschoven naar zondag 17 maart: dezelfde avond als Jamie Lidell. Zaak gesloten dus.
21 uur. Uur van de waarheid. Aangezien « Beacon » me wat onverschillig liet bij een eerste luisterbeurt, zijn mijn verwachtingen voor de prestatie van vanavond niet al te hoog. Maar wie Two Door Cinema Club kent zou beter moeten weten. De groep verschijnt op het podium in de vorm van een kwartet en de eerste noten van “Sleep alone” wekken onmiddellijk hysterie op bij het publiek.
De setlist richt zich vervolgens op ‘Tourist History’, met nummers als “Undercover Martyn”, “Do You Want it All?” en “This Is The Life” die perfect gebracht worden. De temperatuur van het publiek gaat al voor minder de hoogte in. Het gebrek aan contact tussen de Ierse muzikanten en hun publiek wordt overschaduwd door een setlist die bijzonder goed uitgedokterd is en een perfect evenwicht weet te vinden tussen oude nummers (“You’re Not Stubborn”, “I Can Talk”, “Costume Party”, ”Something Good Can Work”, enz. ) en nieuwe composities (“Wake Up”, “Sun”, “Handshake”…).
Deze laatsten slagen overigens met lof voor de ‘live’ test. Meer zelfs, ze zetten als het ware een nieuwe maximumstandaard. En zo worden de (mijn) kwade tongen zonder pardon de mond gesnoerd. De nummers volgen elkaar razendsnel op en vanop het balkon is te zien hoe het publiek al gauw meegevoerd wordt op indrukwekkende trillingen (nvdr: niet zo indrukwekkend als de dag nadien bij Foals, maar toch bijna). Bij wijze van afsluiter brengt de Ierse band drie mooie bisnummers: “Someday”, “Come Back Home” en “What You Know”, het liedje dat u een energieboost geeft en u eraan herinnert met Euromillions mee te spelen.
Het trio en hun collega verlaten het podium na iets minder dan 20 nummers, die allemaal meer toegankelijk geworden zijn.
Geen twijfel mogelijk dat het aantal fans snel zal blijven toenemen, want de jongens beschikken over een buitengewoon talent om nummers met hoog potentieel te produceren. Nummers van een ongekend optimisme, ideale middelen tegen een dipje. De ultra-geoliede machine van 2DCC draait op volle toeren en niemand zal haar nog kunnen stoppen. Volgende stap : Lotto Arena? Intussen zullen de Noord-Ieren het Belgische publiek laten springen op vrijdag 5 juli, op het hoofdpodium van Rock Werchter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-14-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-14-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-17-03-2013/
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie : Live Nation
Met Roza Parks had het Depot alvast een topper van een voorprogramma vast voor Meuris. Spijtig voor het iets wat tamme publiek. Hun onversneden rock met een melodisch kantje toont een band die weet waar ze naar toe willen. De strakke ritmesectie weet de nummers goed te begeleiden, zeker in het nummer “Cold, Hungry and Dry”. De stem doet denken aan Talking Heads en de drum track aan The Black Box Revelation. Ondanks dat de zang niet altijd even juist zat (beter dit dan playback) kon de band toch enkele nieuwe fans sprokkelen. Met de nakende release van hun CD op 15 april kunnen we alleen maar hopen op meer concerten en misschien wat radio time.
Dan was Meuris aan de beurt, ondertussen is hij al in half België gekend als de zot met zijn tamboerijn. Hij kwam naar het nieuwe Depot naar aanleiding van zijn nieuwe cd ‘Mirage’. Een cd waar we niet onderuit kunnen, het is op en top Meuris. Hij schiet met scherp en raakt zijn doel, “Dichter bij de liefde” moet toch wel de topper zijn op de plaat en zal weldra de rangen sluiten bij andere klassiekers zoals “Panamerenko”, “Satelliet Suzy”, “Ik hou van u…”. Ondanks de pracht van dit nummer bleef de zaal behoorlijk kil en levenloos. Je voelde aan Meuris dat hij wat respons miste, met “Zondagskind” en “Een heel klein beetje oorlog” begon de zaal stilaan op te warmen. Teken voor Meuris om de naar een volgende versnelling te schakelen, karate stampend, tamboerijn spelend als gevolg. Met “Panamerenko” (alweer een Noordkaap klassieker) werd de rauwe stem van Meuris begeleid door de vette gitaren van Dave Hubrechts en Kris Delacourt.
Meuris bracht een set met veel afwisseling tussen de nieuwe plaat en oudere klassiekers, maar af en toe sloeg hij de bal mis. Nieuwe nummers zoals “Ziel Verloren” en “Zonder Moraal” misten hun effect, even spijtig als het prachtig ingezette “Satelliet Suzy” dat uiteindelijk verviel in een samenspel tussen synthesizers en gitaren. Geef ons dan maar het origineel, dit geldt ook voor “Druk in Leuven”.
De tour is nog maar net begonnen, Meuris is nog wat op zoek, de bindteksten zijn nog niet wat ze moeten zijn. Liever dit dan een geroutineerde machine. Met “Van God Los” herinnerde Meuris er ons nog eens aan dat hij zijn plaats op het podium weldegelijk verdiend heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rosa-parks-13-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/meuris-13-03-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Noteren we een koersverandering bij The Bloody Beetroots?!. Na vanavond zeker! Het aangekondigd hels lawaai heeft niet plaatsgevonden. Afgelopen woensdag, nadat ze de AB op z’n grondvesten deden daveren drie jaar terug, komen Simone Cogo aka ‘Bob Cornelius Rifo’ en zijn gemaskerde kornuiten van The Bloody Beetroots terug naar de ‘lieu du crime’. En zeggen dat de tweede passage van de Italianen in de Ancienne Belgique meer meehad van een sisser effect deze keer …
21h – The Bloody Beetroots – de ‘drie bloederige bieten’ komen het podium op voor een ‘echte’ live. Er hangt elektriciteit in de lucht .Het moet gezegd , dat de fans veel van de Italiaanse band verwachten, gezien ze in 2010 op de knieën zaten van hun verpletterende gig. Maar ipv explosies van BPM en elektropunk riffs , die The Bloody Beetroots drie jaar geleden aan het Belgische publiek serveerden, wordt de grote ‘Cornelius’ en C° gekenmerkt van een tekort aan overtuiging, zowel op het podium als op het niveau van hun materiaal .
In de eerste plaats, en logischerwijs, kwam dit door de nieuwe songs, stukken die eerder flets aandoen (de vreselijke single “Chronicles Of A Fallen Love” is er zo’n voorbeeld van), ver van hun muzikale gekte en flitsende, pompende beats. De drie muzikanten halen zelfs het niveau van een schitterende « Romborama » naar beneden. Of zoals die compleet verwoestende « Talkin’ In My Sleep »: in zijn originele versie is « Talkin’ In My Sleep » een hitsige, driftige compositie met een Lisa Kekaula (The Bellrays) in topvorm , die al haar vocale kracht gebruikt om onze oren te doen trillen . Maar vanavond is de kracht van de basses en de stem té gedempt !
Hun furieuze, knallende BPM vond ergens plaats temidden het parcours, wanneer het trio hun de klassieker « Warp » speelt. Een nummer met het verwachte effect, waar iedereen naar hunkerde .
Maar het tsunami effect bleef vanavond uit . Een gemiste kans . The Bloody Beetroots zijn een beetje téveel gekalmeerd… Zucht …
Redouane Sbai – vertaling Jolien Kerkhofs en Johan Meurisse
Organisatie : Live Nation
Na een van de verschrikkelijkste sneeuwnachten deze winter en een nooit geziene chaos tijdens de daaropvolgende ochtendspits zag het er aanvankelijk niet al te best uit om naar Antwerpen af te reizen voor het concert van Steven Wilson. Gelukkig lag ons wegennet er tegen de avond erg goed bij….meer zelfs we reden zelden zo vlot richting de metropool. Wilson had de rampzalige berichtgeving gevolgd op zijn Facebookpagina en vertelde dan ook zeer gelukkig te zijn toen hij op het podium stond voor een volle, uitverkochte Arenbergschouwburg.
Begin dit jaar verscheen Wilson’s derde studioalbum: ‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories), een dijk van een plaat en Steven’s beste soloalbum van de drie! De productie liet hij voor het album over aan niemand minder dan Alan Parsons. In slechts 6 songs slaat Steven Wilson op een perfecte manier de brug tussen de progressieve rock uit de jaren ’70 en de alternatieve progrock van vandaag. We horen heel veel Camel, Caravan, King Crimson, en Pink Floyd klanken in symbiose met de hedendaagse gebalde rocksound van Rush en Porcupine Tree. De complexiteit om dit alles live te brengen op de bühne van de Arenbergschouwburg was voor Wilson en band geen partij want het werd een onvergetelijke progrock avond waarbij je als aandachtige toeschouwer werd meegesleurd in een bijzonder divers en kleurrijk klankenpalet.
Wilson had dan ook niets aan het toeval overgelaten en nam dezelfde sterke muzikanten mee op tour waarmee hij ook het album maakte: Guthrie Govan (Guitar), Adam Holzman (Keyboards/Piano), Theo Travis (Flute/Sax), Nick Beggs (Bass/Chapman Stick!) en Marco Minnemann (Drums)….samen met Wilson een hecht en onverwoestbaar sextet dat na de introvideo (‘Raven….artwork’) keihard van leer trok tijdens de 12 minuten durende opener “Luminol”. De retestrakke baslijn van ‘Kajagoogoo’ Nick Beggs ging door merg en been, samen met de bizarre dwarsfluitklanken van Theo Travis zorgde deze opener voor een indrukwekkend startkwartier. Een volledig andere sfeer kwam er nadien met de dromerige compositie “Drive Home”, een song die zo op een nieuwe plaat van Porcupine Tree zou kunnen staan met aan het eind een waanzinnige gitaarsolo à la David Gilmour maar wel uitgevoerd door klasbak Guthrie Govan. Ook tijdens “The Pin Drop” moest ik vaak aan Porcupine Tree denken waarna het sterk georkestreerde “Postcard” de enige song was die onder de vijf minuten klokte. Wilson liet trouwens weten dat hij voor dergelijke, gebalde songs niet echt in de wieg was gelegd.
We kregen trouwens een bijzonder communicatieve Wilson te zien die meer dan eens interactie zocht in de zaal en af en toe een leuke, grappige anekdote op ons los liet, waardoor hij duidelijk liet blijken dat hij zich momenteel het best voelt met dit soloproject.
Na het bijzonder rustige en melancholische “Deform To Form A Star” kregen we een korte adempauze. Honderden klokken tikten (net zoals in “Time” van Pink Floyd en opgenomen door Alan Parsons!) terwijl een doorzichtig doek naar beneden viel. Niet echt origineel want deze Sigur Rós projectietruc mistte duidelijk zijn effect, want de projecties kwamen niet echt tot hun recht in deze kleinere schouwburgomgeving. “The Watchmaker” begon rustig waarbij vooral Theo Travis met de sfeervolle fluit zich in de kijker speelde en zo een vergulde ode bracht aan Pink Floyd.
Het experimentele einde was dan weer typisch Rush ten tijde van ‘A Farewell To Kings’ (1977). Nog meer experimenteel gefreak kregen we tijdens de waanzinnige finale “Raider II”, een lang uitgesponnen instrumentaal jazzy-fusion-progrock werkstuk van maar liefst 25 minuten! Af en toe klonk het als een ondoordachte, krankzinnige jamsessie maar ook hier benaderde het experimentele getokkel zowaar de perfectie. Het dreigende en wat minder avontuurlijke “The Raven That Refused To Sing” sloot het concert perfect af. Bissen deed Wilson & band met een medley van twee niet ‘Raven…’ songs…..het werd nogmaals een pure krachtpatserij tussen de muzikanten.
Het hardnekkige gerucht deed die avond de ronde dat Steven Wilson’s moederband Porcupine Tree, mede door het succes van zijn solocarrière, voorgoed zou ophouden te bestaan. Laten we vooral hopen dat dit volledig uit de lucht gegrepen is en dat we in de toekomst deze geniale muzikant nog steeds in diverse vormen en projecten mogen aanschouwen…..want wat we te zien en vooral te horen kregen was geniaal! Bij deze zien we Steven Wilson graag terug voor een uniek zomeroptreden in het Rivierenhof….ja toch Arenberg???
Setlist:
*Luminol *Drive Home *The Pin Drop *Postcard *The Holy Drinker *Deform To Form A Star *The Watchmaker *Index *Insurgentes *Harmony Korine *No Part of Me *Raider II *The Raven That Refused To Sing
-----------
Remainder The Black Dog / No Twilight Within The Courts Of The Sun
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steven-wilson-12-03-2013/
Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen (ism Live Nation)
Nederlands 
Français 
