In de Rotonde hadden we het Noorse collectief ( uit Bergen / Stavanger) Casiokids die er in een goed uur in slaagden het publiek aan hun voeten te krijgen . Iedereen die nog op de banken zat , was tegen het eind recht geveerd, heupwiegde en danste lustig mee op die stemmige, aanstekelijke synthpop, die niet vies is van punkfunk, psychedelica en discokitsch. Wat wil je? Ze zijn met zes , hebben een hoop elektronica en synths staan, spelen op echte drums, en draven aan met aanvullende percussie, gitaar en bas. De sound is luchtig, opgewekt en werkt aanstekelijk, ophitsend en opzwepend. De band heeft connecties met artiesten van hun eigen land als The whitest boy alive en Röyksopp , maar zit graag in hetzelfde schuitje van Hot Chip, LCD Soundsystem, !!!, The Rapture en Of Montréal.
Ze moesten wat op dreef komen, en na zo’n klein halfuur zaten publiek en band op dezelfde golflengte om in een hypnotiserende trance te geraken. De zang zweefde over de songs. Ze putten uit de twee cd’s ‘Topp stemning …’ en ‘Aabenbaringen …’ ( Btw het zijn bijna onuitspreekbare nummers). Door de repetitieve ritmes, de opbouwende groove en de vermakelijke percussie en synths was iedereen in de juiste vibe om er een leuk, gezellig en dansbaar feestje van te maken; de songs durfden te exploderen. Ze wisselden verschillende keren van plaats en instrument en ze gingen er telkens voor!
Voilà , dat waren nu eens artiesten die een doordeweekse dag doorprikken en een weekendgevoel creëren. Fijn optreden!
Organisatie: Botanique, Brussel
In de Witloof Bar kon je terecht voor twee beloftevolle Amerikaanse ontdekkingen: Holiday Shores en Twin Sister
Zonnestralen raakten op de loungy, sfeervolle sound van de band rond de multi-instrumentalist Nathan Pemberton, die subtiele pianotunes speelde en gretig manueel overweg kon met de pedaaleffects . Holiday Shores biedt geraffineerd uitgewerkt materiaal, straalt een vakantiesfeertje uit, maar de onverwachtse wendingen van allerhande experimentjes van elektronica, psychedelica en gitaarakkoorden zorgden ervoor dat je niet steeds op de wolken dreef; muzikaal wrong de band uit Florida zich in allerlei bochten tussen zomerse pop, krautrock,’70s psychedelica, indie en lofi . Ze debuteren met ‘New masses for squaw peak’ en ze boeiden alvast met een muzikale aanpak van toegankelijkheid en gewaagdheid.
Iets later trad Twin Sister op, een kwintet uit Portland, rond gitarist Eric Cardona en Andrea Estella. Twin Sister brengen een meeslepende, hypnotiserende sound van droompop , die durft te prikkelen door een zachte, speelse en swingende groove. De pluimpjes op de gitaren brachten je al meteen in deze ‘dreamworld’.
Na twee EP’s ‘Vampire with dreaming kids’ en ‘Colour your life’ zijn ze uiteindelijk toe aan het debuut ‘In heaven’. En dat mag wel letterlijk worden geïnterpreteerd, want net als Holiday Shores drijf je op wolken door de hemelse, broze en breekbare zang van de bedeesde Estella, die lekker knus was ingeduffeld in haar uitgerekte, witte wollen trui.
Een rustgevende sfeer overheerste, maar het kwintet wist het af en toe handig te doorbreken met meer pit en vaart te steken en de spannende, broeierige opbouw; het geheel bleef uitermate boeiend, zoals op “All around and away we go” en “Bad street” . De band brengt kwalitatief materiaal en we waren duidelijk te vinden voor “Anyway you want to”, “Gene ciampi” en “Kimmi in a rice field”. Overtuigende set en dat zullen hun invloedrijke bands en artiesten Björk, Stereolab en Mazzy Star kunnen beamen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Puggy, dat zijn Matthew Irons, Romain Descamps en Egil Franzén, respectievelijk Engelsman, Fransman en Zweed, maar toch op en top Belgisch, want gepokt en gemazeld in onze eigenste hoofdstad. Razend populair in Wallonië en Frankrijk maar, ondanks passages in o.a. Cactus in Brugge, Rock Ternat en Studio Brussel, nog vrij onbekend in Vlaanderen. Het begon allemaal in 2005 toen de – overigens bijna perfect drietalige – bandleden elkaar in Brussel – toegegeven, de wat lullige groepsnaam - Puggy uit de grond stampten.
Twee jaar later schopten ze het tot de openingsact van het festival Couleur Café in Brussel dat tot overmaat van ramp vroegtijdig moest worden stopgezet wegens een brand. Een tv-station vond er niets beter op dan de eerste act en boucle uit te zenden. De Californische band Incubus was toevallig in het land, zag de show op tv in hun hotelkamer en nodigde het trio prompt uit om hun voorprogramma te verzorgen van de Europese tournee.
Dan ging het snel, de optredens volgden elkaar in sneltempo op – ze stonden op de festivals Reading en Leeds - en ze speelden ook nog het voorprogramma van Deep Purple en de Smashing Pumpkins.
Maar om het succes van Puggy louter aan deze speling van het lot te wijten gaat te kort door de bocht: Puggy’s succes bestaat uit meeslepende pop- en rocknummers, een uitstekende livereputatie en drie charismatische bandleden.
Het optreden in het Koninklijk Circus was een thuismatch voor Puggy, dus er was niet veel nodig om de zaal te doen ontploffen. Matthew Irons neemt de klassieke gitaar en zanglijnen voor zich, Romain Descamps op bas en Egil Franzén gaat loos op de drums. Het overwegend Franstalige publiek zingt en danst meteen uitbundig mee met openers “Empty Streets” en “We have it made”, beide nummers te horen op hun laatste cd ‘Something you might like’. Deze opzwepende nummers doen denken aan The Kooks, Britpop op zijn best! Ook “Dubois” uit het eerste album ‘Dubois Died Today’ overtuigt, al vraagt men zich af waar de elektrische gitaar ergens vandaan komt. De wat progrock-momenten laten ze beter achterwege.
Matthews’ zuivere en vaste stem komt volledig tot zijn recht in het “She Kicks Ass” met ontroerend leitmotiv op piano en de akoestische “Not a thing left alone” en “How I needed you”. De blonde Zweedse ADHD-drummer – alias Ziggy – krijgt dan vooral de jonge meisjes op de knieën tijdens een opzwepend drum-intermezzo “Groovin’ on”.
Veel tijd om op adem te komen nemen de jongens niet met songs als “I do” en “Teaser”. Na een uur en een kwartier zijn we al bij het laatste nummer aanbeland, “When you know”, kracht bijgezet door drie blazers. Het refrein “something tells me everybody hates me” werd met veel overtuiging meegescandeerd….
Fantastisch concert dus en een aanrader voor al wie houdt van ongecomplexeerde poprock.
(Pics front Kmeron)
Organisatie Botanique, Brussel ism Live Nation
Nadat we ze deze zomer zagen schitteren op Sonisphere Festival in Frankrijk en ze bedolven werden met superlatieven na hun passage op Graspop, gingen we kijken of een clubconcert van het Deense viertal van dezelfde kwaliteit was: Volbeat , de band is de laatste jaren aan een steile opmars bezig en net als een jaar geleden was de Lotto Arena uitverkocht.
Iets na 21u waren we goed opgewarmd door Motorheads ‘Born to raise hell'. De Volbeat banner, die rond het podium hing, werd opgelicht en kopstuk Michael Poulsen zette de eerste akkoorden in van wat een strakke, energieke set zou worden. Meteen viel het trendy podium op voorzien van loopbruggen en 2 reusachtige banners die langs weerszijden hingen; een uitgebreide lightshow gaf kleur aan het geheel.
De Lotto Arena kolkte en bruiste, een publiek dat hield van headbangen en diven, er werd meegezongen en gebalde vuisten gingen in de lucht. Wie dacht enkel nummers van het laatste album ‘Beyond heaven above hell’ te horen, kwam bedrogen uit want het werd een beetje een 'greatest hits'. In het begin kwam de klemtoon op de laatste 2 platen met o.m. “Guitar gangsters & cadillac blood”, “The mirror and the ripper” en hun hitje waarmee ze bij het grote publiek bekendheid verwierven, “Heaven or hell”. Ook het aan Johnny Cash opgedragen “Sad mans tongue” ging erin als zoete koek. De sound speelde hen soms parten, een klein smet op de verder goed geoliede set.
Metal, punk, country, rockabilly... Volbeat bracht het allemaal en zorgde voor diversiteit, een combinatie van melodie en knallende riffs in een juiste spirit. Een band die de mosterd haalde bij Metallica.
Poulsen – een vol getatoeëerde knuffelbeer - loofde het publiek voor alle support en z’n oneliners gaven een grappige noot tussenin. Zijn herkenbaar stemtimbre past in het typische Volbeat geluid.
Na een dik uur ging het kwartet even ‘bijtanken’. Een handvol singles van de vier cd’s hadden intussen de revue gepasseerd. Een herkenbaarheid, die uitermate werd geapprecieerd!
In de bis trokken nummers als “Fallen”, “16 dollars” en “ Pool of booze, booz, booza” de registers open en hakte de bassdrum genadeloos door .
De groove, grinta en het enthousiasme maakten de band uniek; de songs waren live moddervet en catchy. Volbeat tekent voor de komende jaren het metallandschap!
In het voorprogramma hadden we Clutch die bluesy stonerrock speelde. In dit half uur deden ze hun best, maar in de Lotte Arena klikte het niet echt , en de performance werd op de koop toe geteisterd door een minder geluid . En iedereen was hier gefocust op de hoofdact.
Organisatie: LiveNation
Het Britse Hard-Fi uit Staines, Londen zat mee in de stroom van de postpunk van Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, The Rakes, Maxïmo Park, Razorlight, Arctic Monkeys en The Killers; ze debuteerden in 2006 met de plaat ‘Stars of cctv’. “Living for the weekend” , “Hard to Beat” en “Cash machine” ontbraken niet in de Afrekening en op menig StuBru fuifje. Maar de ‘times, they are a-changing’ hier, want vijf jaar later en 2 platen verder, kan de band rond zanger/gitarist Richard Archer (beetje Stereophonic Kelly Jones lookalike ) maar een ¾ Bota (Orangerie) vullen , waarvan dan nog hoop Franstalige vrienden en Belgische Engelsen. De prachtsingle “Good for nothing” van de recente ‘Killer sounds’ moet hun gevoelige emopostpunk terug populair maken ...
De singles zaten mooi verdeeld in de goed uur durende set , en een drumbeat en electrovibe vulde soms aan. Het kwartet slaagt er niet meer treffende (emotievolle) rockers te schrijven voor een groot publiek, ondanks het afgelijnde karakter. Met tonnen enthousiasme en dynamiek in de korte kernachtige songs (vijftien songs in totaal !) weliswaar, gingen ze ervoor als een beginnende bandje die zich wou bewijzen … Een tandje bij dus in de Bota op de afsluitende tourdag!
De ‘die hard’ Hard-Fi freaks zullen het wel één van de concerten gevonden hebben , wij hielden het op de singles en een paar andere songs, die aangevuld werden met een interessant Clash nummer, “I fought the law”, dat overtuigde … Die rebelse jeugdliefde en punkrockroots konden ze niet verloochenen en verpakten ze deftig.
Bruisend concert, maar songs die te weinig om handen hebben …’Hard-Fi ‘ in de UK, maar hier momenteel ‘Flets-Fi’!
Het Waalse Crazy Little Madrid bracht ons snel binnen het punkroots concept, en gaf er een handige draai aan door tegendraadse structuren in hun stevig gitaarwerk. De zanger trok zeker de aandacht en sprong wild om zich heen . We zien wel hoe dit jong bandje evolueert …
Organisatie: Botanique, Brussel
Lydia Lunch’s Big Sexy Noise + Carla Bozulich’s Evangelista
Een dag na de Internationale Vrouwendag trokken we richting Vk* om er twee eigengereide vrouwen aan het werk te zien. Carla Bozulich kwam er met haar band Evangelista en Lydia Lunch met haar band Big Sexy Noise.
Carla Bozulich’s Evangelista mocht deze vrouwenavond rond 20h15 inzetten. Een groot uur kregen we een bevreemdende set. Het startte allemaal een beetje lauw en het publiek wist niet echt hoe het moest reageren op dit niet alledaagse geluid. Typische songstructuren kan je moeilijk terugvinden in het werk van Evangelista.
Eén van de hoogtepunten was zonder twijfel de bezwerende versie de traditional cover “Steal Away”. Een schitterende samenzang van Bozulich en bassiste Tara Barns en een traditional die je kunt vergelijken met This Mortal Coil’s versie van Tim Buckley’s “Song To The Siren”.
Eigenlijk zou het werk van Evangelista perfect als soundtrack kunnen dienen bij de films van David Lynch. Ze bevatten ook dat bevreemdende dat we ze vaak terug zien komen in het werk van Lynch. “Black Jesus” en “Artificial Lamb” uit het recentste album ‘In Animal Tongue’ (2011) waren ook ongepolijste onconventionele pareltjes. In “You Are A Jaguar” uit het “Prince Of Truth”-album (2009) liep het helemaal los. Bozulich bezwoer het publiek en liet al haar demonen de vrije loop. Een duiveluitdrijving live op het podium van de Vk* en tevens het hoogtepunt van de set. Het publiek beantwoordde dit exorcisme met een daverend applaus. Uitsmijter “Baby, That’s The Creep” uit het debuutalbum ‘Evangelista’ (2006) startte met een griezelig orgeltje en Bozulich die haar ziel bloot legde via een beklijvende zangpartij. Ze kon het niet laten om het podium af te dalen en tussen de eerste rijen van het publiek haar zielenroerselen te delen. Ze trok iemand tegen haar ter dans, ze liet zich achterover vallen tegen mensen die haar moesten opvangen. Ze wou het publiek aan den lijve ondervinden. Toen ze terug het podium opklauterde, werd ze getrakteerd op een gemeend afscheidsapplaus. Ondanks een lauwe start, konden we dit optreden achteraf wel pruimen. Mooi!
Lydia Lunch, de Amerikaanse peetmoeder van de No Wave, kort voorstellen is een onbegonnen zaak. Deze artistieke duizendpoot (geboren als Lydia Koch) is naast muzikant en zangeres ook dichteres, kunstenares, schrijfster, performer en actrice. Doorheen haar lange muzikale carrière werkte ze o.a. samen met Jim Thirlwell (Foetus), Nick Cave (The Birthday Party), Einstürzende Neubauten, Michael Gira (Swans), Thurston Moore (Sonic Youth) en Omar Rodriguez-Lopez (The Mars Volta). Geen klein bier dus! Ze richtte ook het legendarische Teenage Jesus & The Jerks op tijdens de hoogdagen van de No Wave. Ze was ook het boegbeeld van de Riot Grrrl beweging en een voorbeeld voor bands als Bikini Kill, Hole en Babes In Toyland. Met andere woorden: een icoon in de muziekwereld! Tegenwoordig toert ze met haar band Big Sexy Noise (opgericht in 2008) door Europa naar aanleiding van het in september uitgebrachte tweede album ‘Trust The Witch’ (2011). Haar begeleidingsband bestaat uit 3 leden van Gallon Drunk. Deze swamprock band maakte furore in vroege jaren negentig en frontman James Johnston maakte ooit deel uit van Nick Cave’s Bad Seeds.
Rond 21h45 trapte Big Sexy Noise het gaspedaal in met het post psychedelische “Mahakali Calling” en het opzwepend rockende “Cross The Line”. De toon was direct gezet: Lunch had er duidelijk zin in en de mannen van Gallon Drunk droegen La Lunch naar een hoger niveau met hun typische swampsound. Dat Lunch niet op haar mondje gevallen is, wisten we al een tijdje en dit kwam zeker tot uiting in haar van sexuele conotaties doorspekte bindteksten. De daarop volgende song “Another Man Comin’ (While The Bed Is Still Warm)” uit het debuutalbum ‘Big Sexy Noise’ laat hierbij niets aan de verbeelding over. De frontvrouw is zeker geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en maakt van provoceren haar hobby. Hoogtepunt uit haar laatste album is zeker titelsong “Trust The Witch”, die je ongewild in een hypnotische voodootrance brengt om je gedurende enkele minuten in een geïntoxiceerde status mee te nemen op een bluestrip in hartje Louisiana. Het publiek lustte er wel pap van en liet dit duidelijk blijken. Dit was een dag en nacht verschil met het voorprogramma.
Ook de finale met songs “Gospel Singer” (swamprock met een op hol geslagen saxofoon), “Collision Course” (een van een distortion overload voorziene en intens verslavend rockende heupwiegsong) en “Forever On The Run” (ophitsende rock – denk aan “Lucifer Sam” van Pink Floyd in de versie van La Muerte) werden door het publiek meer dan gesmaakt.
Dineren met Lunch is iets om duimen en vingers bij af te likken. Het publiek wou meer en kreeg als encore nog een schitterende coverversie van Lou Reed’s “Kill Your Sons”. Hierna waren we gelukzalig verzadigd!
Lydia Lunch’s Big Sexy Noise kan je gerust omschrijven als ‘Grinderwoman’, de vrouwelijke tegenhanger van Nick Cave’s Grinderman en even rauw, intens en van een onnoemelijke oerkracht voorziene superband. Dit was terug een concert om in te kaderen. Meer van dat!
Setlist Big Sexy Noise
[1] Mahakali Calling [2] Cross The Line [3] Another Man Comin’ (While The Bed Is Still Warm [4] Ballin’ The Jack [5] Your Love Don’t Pay My Rent [6] Where You Gonna Run [7] Trust The Witch [8] Dark Eyes [9] Baby Faced Killer [10] Gospel Singer [11] Collision Course [12] Forever On The Run // Encore [13] Kill Your Sons
Organisatie: Vk*, Sint-Jans-Molenbeek
Dimmu Borgir, de Noorse black metal band met reeds 9 full-length albums op hun conto is terug van weggeweest. Het begon in mei dit jaar waar ze in het Oslo Spektrum een spetterende live-show (die tevens vertoond werd op tv in Noorwegen – ongezien in onze contreien dacht ik zo) neerzetten, vergezeld van het ‘Norwegian Radio Orchestra’ en het ‘Schola Cantorum’ koor. Deze show zal binnenkort op live-cd en DVD verschijnen (titel: “Forces of the Northern Light”) en ik kan iedereen aanraden om deze eens te bekijken! Daarna begon hun tour, waarbij ze uiteraard ook Europa aandeden. Geen gewone show zoals meestal het geval is, maar wel iets heel bijzonders…er was namelijk geen voorprogramma voorzien, maar in plaats daarvan bestormden deze Noren het podium voor welgeteld 2 sets! Via Metal Hammer konden fans hun favoriete album selecteren, en het album met de meeste stemmen zou integraal worden gespeeld in één van deze sets. Het album ‘Enthrone Darkness Triumphant’ uit 1997 was de gelukkige winnaar (tevens hun 1e Engelstalig album), en ik ben er zeker van dat iedereen hierop had gehoopt!
Welnu, Musiczine was erbij en het was een fantastische avond. Het programma was dus opgebouwd in 2 delen, en hun 1e set bestond uit het hierboven vermelde album ‘EDT’. Na enkele minuten op zich te laten wachten, schalden de openingstonen van “Mourning Palace” uit de boxen. Het feestje kon beginnen, en we waren er allemaal klaar voor! Hits als “Spellbound (by the Devil)”, het harde “Master of Disharmony”, “Tormentor of Christian Souls” en afsluiter “Raabjørn Speiler Draugheimens Skodde” (gezongen in het Noors) werden keigoed onthaald door het publiek! Maar de publieksliefhebbers waren toch wel de uitstekende gebrachte nummers “Mourning Palace” met de duistere keyboardgeluiden, “In Death’s Embrace” die luidkeels werd meegezongen en “Entrance” met de fantastische tekst! Moshpits werden gecreëerd, en de duivel hem zelve keek toe vanop zijn troon en wreef in zijn handen!
De 1e set was oorverdovend en werd uitstekend gebracht door de muzikanten en ik stelde mij de vraag of dit nog kon overtroffen worden? Helaas niet, moet ik achteraf bekennen, maar de 2e set was ook gevuld met absolute smaakmakers. Tja, het album ‘EDT’ bracht mij nu eenmaal meer in trance, maar genieten van het 2e deel van de avond heb ik ook gedaan!
Na een kleine pauze bestormden de troepen opnieuw hun slagveld om ten strijde te trekken. Het startschot werd gegeven door middel van een drumsolo van Daray, gevolgd door het hardere nummer “Vredesbyrd”. Het hoogtepunt was voor mij toch wel “Dimmu Borgir” zelf, want door de samenhorigheid tussen band en publiek werd een extra dimensie aan het nummer gegeven. Een echt kippenvelmoment!
Een bakje vol hits werd op de toeschouwers losgelaten zoals bv “Kings of the Carnival Creation”, “Gateways”, “Puritania” en het nummer waarbij deze geslaagde avond werd afgesloten getiteld “Progenies of the Great Apocalypse”. De stem van Shagrath was top deze avond, het gitaarwerk van Silenoz en Galder benaderden de perfectie en drummer Daray, tja, die blonk uit in de typische kenmerkende drumriffs van Dimmu Borgir. Na 17 jaar weet Dimmu Borgir nog altijd de fans te beroeren en hun muziek strak, duister, symfonisch en herkenbaar te laten klinken. Respect!
Bisnummers werden door de band gelaten voor wat het was, maar ik denk dat het publiek daar wel mee kon leven gezien de setlist van deze avond (met uitzondering van enkele individuen waarschijnlijk).
Als afsluiter zakten mijn kompanen en ik nog eens af naar het gekende metalcafé ‘De Rots’ te Antwerpen, alwaar we tot onze verrassing nog tot diep in de nacht konden genieten van de aanwezigheid van enkele crewleden en muzikanten van Dimmu Borgir om te proosten op hun prestatie! Voor herhaling vatbaar, en ik ben er zeker van dat hun aanwezigheid op enkele festivals volgend jaar een logisch vervolg is.
Organisatie: Rocklive (ism Trix, Antwerpen)
The Rapture –Leuk, maar kort feestje!
The Rapture
Grand Mix
Tourcoing
2011-11-12
Johan Meurisse
We werden iets te lang al opgewarmd door één van de plaatselijke DJ’s op de Rapture set, maar bon, al heupwiegend gingen we het NYse collectief tegemoet, die na de vorige cd ‘Pieces of the people we love’ (met de hitsende single “Get myself into it”), nota bene al vijf jaar oud , zwarte sneeuw hebben gezien … een matig onthaalde plaat, ‘gig’ moeheid en het wegvallen van de bassist. The Rapture op automatische piloot concludeerden we dus, die pit, gedrevenheid en friste misten en de vonk niet meer konden doen overslaan! The Rapture had nu net het kenmerk van gretige en felle funk- en punkopstoten. Hun doorbraak ‘Echoes’ (al van 2003) zorgde ervoor dat zij samen met Radio 4, LCD Soundsystem, The Klaxons en Hot Chip één van de bepalende bands waren van de punkfunk, die artiesten als Gang Of 4, A certain ratio, Cabaret voltaire en Happy Mondays in het vaandel droegen .
Met het evenwichtige ‘The grace of your love’ hebben ze de smaak opnieuw te pakken; hun indie/dancepunkfunk is niet vies van ‘80s wave en de single “How deep is your love” is een grote danskraker. Aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner .
Het zal alvast een tweede kenmerk zijn dat de groep er geen lange optredens op nahoudt. In een goed uur hadden we het gehad , waarbij afwisselend songs van de drie cd’s aan bod kwamen … De Rapture punkfunk blonk en twinkelde … de titelsong “In the grace of your love” en “Pieces of the people” gaven de toon aan, en de toegevoegde koebel en sax op het gekende “Get myself into it” , “Killing”, “Never die again” en “Wwhoo allright yeah” dweepten de boel op en deden de temperatuur stijgen. De electro en wave klonken wat meer door op “House of jealous lovers” en “Sail away”; ze waren niet vies van een stevige, krachtige, hakkende gitaar op “The devil” en “Children” (in de bis) . Een verrassende wending en experimentje intrigeerde op “Echoes” .
Op die manier klonken ze het binnen het punkfunk concept ietwat verslavend en boeiend … Het was dan ook in één adem gedaan … De trip ging richting discotheek met de recente hitsingle “How deep is your love”, ingeleid door een pianotune.
Het dansbaar dessert kon gerust met een “Sister saviour” besluiten maar de band had ons intussen al bedankt en uitgewuifd … Maar kijk, het kwartet is erin geslaagd opnieuw op het voorplan te treden . Mooi!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-raptures-12-11-2011/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het was exact twee jaar en een week geleden dat we Orchestre International du Vetex nog aan het werk zagen, toen met hun innige ‘Balkan Banquets’. Anno 2011 hebben ze met ‘Total Tajine’ een nieuw album klaar. Dat ze een drievoudige cd-voorstelling planden was niet alleen commercieel sterk gezien, maar ze zijn het hun geschiedenis zowat verplicht. De ‘Vetex’ is immers een band met muzikanten uit de driehoek Kortrijk-Doornik-Rijsel (Lille).
Een geschiedenis die evolueert, zowel in toekomst als verleden, maar ook geografisch. Geboren als straatfanfare waren ze de jongste jaren al muzikaal dieper geworden met invullingen richting Balkansound, maar zoals ‘Total Tajine’ laat vermoeden sleuren ze nu het Noord-Afrikaanse continent er nog bij. En het stoofpotje blijft smaken.
Met smaak letten ze ook op de entourage rond hun muziek. De veertien bandleden stapten in keurig wit ‘pak’ het podium in De Kreun op, al onthulden die pakken al snel hun eigenste en verschillende persoonlijkheden wanneer ze als duidelijk statement aan de kant werden gegooid.
Ze openden heel traag en intiem met “Total Tajine” en “Satanathanika” en twee leukerds uit het internationale gezelschap stapten naar voor om in het Frans, het Nederlands en het ‘Schti’ de nieuwste cd en het concert in te leiden. ‘On va parler een beetje Schti pour vous. Maar er zit ook een beetje Sicilië in.’
Smaak, het zit hem voor de Vetex ook in details. Het podium was gezellig ingekleed: papieren lampions hingen boven de hoofden, de beatbox rustte centraal in een kinderwagen met projecties van oude Italiaanse (?) foto’s, een kamerplant stond voor de voeten van accordeonist Jean-Baptiste ‘Allé Jean’ Lison. Het plaatje klopte, het stoofpotje geurde en werd – naar goeie Vetex-gewoonte – feestelijk opgediend.
Want dat is het handelsmerk van alle muzikanten van het ‘buurtproject’: ze hebben er allemaal altijd uitzonderlijk veel goesting in en zorgen immer voor een performance pur sang. Het eigen mix-geluid doet de rest.
‘Total Tajine’ is na ‘Le Beau Bazar’ (2005) en ‘Flamouk Fantasy’ (2007) hun derde studio-album, terwijl ze intussen met ‘Mix Grill’ (2009) al één live-werk in de winkels hebben liggen. Die ‘mix’ is iets wat constant terug komt bij de Vetex, want naast het feit dat de band verschillende nationaliteit herbergt, werd Total Tajine grotendeels geschreven door de Frans-Pools-Italiaanse trompettist Thomas Morzewski en werd de cd vastgelegd in Servië om dan gemixt te worden door percussionist Roel Poriau, ook gekend van het al even kleurrijke Think of One.
Het Balkangeweld blijft domineren, maar het nieuwe aan ‘Total Tajine’ zijn de sobere en rustigere stukjes op piano, wat mooi adem geeft aan de andere bombastische songs van de nieuwste dubbel cd (28 nummers).
Met zijn veertienen stonden ze op het podium in De Kreun. Soms innig, veelal uitbundig en grensoverschrijdend met leuke duelletjes, uitgevochten door trompet en klarinet en/of saxofoon. Met naar het einde toe ook de Bosnische Jelena Milusic, een dame met présence en een stem die blijft kleven, ook de enige nummers waarbij gezongen werd/wordt. Naar onze smaak mochten er dat wat meer (geweest) zijn.
‘It’s good to be back in Kortrijk, you guys know how to party’, liet ze zich ontvallen. Wat ook gebeurde, zeker toen een drietal muzikanten het podium voor de zaal ruilden en met het publiek aan het walsen sloeg. Het werkte aanstekelijk. Bij de bisnummers had Jean-Baptiste immers naast zijn Volkswagen accordeon meteen een grotere kamerplant meegebracht en kreeg hij de zaal met ‘Verdomme Veerboot’, een zachte (a)musette heel stil en aan het wiegen om dan met een boemexplosie weer het beest in het feest te jagen.
Een smaakvol concert, toepasselijker kan je de ‘Total Tajine’ van Orchestre International du Vetex niet noemen. Als dessert katapulteerden ze nog een gratis album de zaal in. ‘De rest moet er maar één kopen’, klonk het. Wat we meteen ook deden.
Setlist
01. Total Tajine; 02. Satanathanika; 03. Kravatov Cocek; 04. Bazalt Oro; 05. Alkalin Cocek; 06. Etna – part II – Lights of Catania; 07. Desarga Municipal; 08. Stockholm; 09. Sremski Cocek; 10. Kookaburra; 11. Tarentelle n° 3 – La Capricciosa; 12. Vetex’ Roots; 13. Banski 2011; 14. Djelem Djelem; 15. Moj Dilbere; 16. Kortrijkso Kolo; 17. Verdomme Veerboot; 18. Stare Mesto; 19. Cajorije Sukarije
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/orchestre-international-du-vetex-12-11-2011/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Na de bescheiden Belgische festivalzomer en de thuismatch in Kortrijk – 5000 man! - van een maand terug, leek het interessant, vóór ze wellicht in winterslaapmodus duiken – lees: het maken van remixen en sleutelen aan nieuwe nummers- om de synthrockers Goose nog eens live te kunnen zien. ‘Place to be’ was de gezellige Grand Mix in Tourcoing, op een boogscheut van Kortrijk, net over de grens!
En de West-Vlamingen in Tourcoing als publiek waren op post; de opkomst viel qua Fransen wat tegen, gezien slechts een kleine 400 man de weg vonden … Pas connu … Hoe het soms kan gaan …
Niet getreurd want de Kortrijkzanen stonden op scherp, getuige hun gretigheid bij de traditionele opener “Synrise”. De trancy titeltrack van hun 2de langspeler zou het pad effenen voor een goed uur catchy vette beats, die het predikaat van “Beste Belgische Band van het Moment” niet uit de weg slaat ...
“Can't stop me now” was het logische vervolg en liet toe dat frontman Mickael Karkousse aan zijn eerste zanglijnen begon. De fans waren meteen in een zalig gecreëerde roes, een roes die vocaal in de refreinen werd ondersteund . Eén van de oude tracks, het instrumentaaltje “Black Gloves”, zat vooraan in de set en bewees dat de repetitieve groove aanstekelijk werkt … Het spacy midtempo “Tron” – een remix die ze maakten voor Daft Punk uit de Tron soundtrack- kreeg middenin de set een plaats en was een ideaal gekozen ‘rustmoment’. Een beetje de vreemde eend in de bijt op dat moment .
De elektrobommen “Bring it on”, “Low mode” en “British mode” zaten netjes na elkaar in het 2de deel, het contrasteerde duidelijk met het nieuwe werk, gekenmerkt van een poppy '80s geluid . Met het traag opbouwende en opzwepende “Everybody” sloten ze na een uurtje de party af.
“Words” was de obligate bis, die uit 2 delen bestond … Het eerste was een poppy electro(re)mix van het origineel; had een trancy opbouw om dan te exploderen in beukend en schurend gitaargeweld van Coghe en Karkousse. Ze zetten een boeiende jam neer, een ‘wall of sound’, die menig metalband jaloers zou maken. Een 10 minuten durend 'epos' was hét visitekaartje om de Fransen aan hun kant te krijgen !
Goose bezit de chemie om in het buitenland potten te breken met de ritmesectie van drummer Bert Libbeert, de onvermijdelijke Dave Martijn maar ook van de 'stille kracht' Tom Coghe en de 'coolness' van Mickael Karkousse. Goose blijven we in de gaten houden, want acts en performances als deze koesteren we !
Playlist: 1)Synrise, 2)Can't stop me now, 3)Black gloves, 4)After, 5)Tron, 6)As good as it gets, 7)Bring it on, 8)Low mode, 9)Britisch mode, 10)Everybody, 11)Words
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Halverwege hun veertiendaagse Europese tour met de legendarische Doreen Shaffer, de voice of The Skatalites, hielden The Moon Invaders halt in Brussel. Le Magasin 4 was aardig volgestouwd en deinde en danste op de ska en reggae Jamaican (old) style. De avond kreeg de naam ‘The fine line’ (hun jongste cd) en dat was het ook, al had een gewone (kortere) guest performance van La Shaffer voor ons volstaan.
Mr T-bone & the Caroloregians openden – vroeger dan aangekondigd – met een leuke set reggae-rocksteady en de niet-kenners zullen verrast geweest zijn te zien dat de onderbouw al stevig Moon Invaders-getint was. En later – na hun eigen ding - zouden ze nog eens terugkeren als band van Doreen Shaffer.
Om half negen was het de beurt aan de full set van The Moon Invaders zelf, die daarmee terug keerden naar de zaal waar ze hun eerste echte concerten speelden. Want ondanks de very Jamaican sound & style zit er niet één zwarte medemens in de band en zijn ze in de diepe buik heel (Franstalig) Belgisch.
De twee broers Hardison - Matthew (zang) en Thomas (harmonica) – zagen het eerste zonlicht in ons eigen landje, verhuisden naar New Orleans, de stad van hun vader, maar na de scheiding keerden ze terug naar … de Ardennen om daarna naar Brussel uit te wijken, waar ze nu exact tien jaar geleden de The Moon Invaders bijeen scharrelden. Drummer Nicolas Léonard is de derde pijler van de groep die in zijn huidige (internationale) bezetting negen man telt: naast de Hardisons en Leonard zijn er nog ‘sexy’ (sic) David Loos (sax), Manghi Murinni (trombone), Rolf Langsjoen (trompet), Sergio Raimundo (synthesizer), Michael Bridoux (gitaar) en Arnaud Pemmers (bass). Een zootje ongeregeld dat zich vooral rot amuseert op een podium en van elke gig een feestje maakt.
Dat was ook zo in Le Magasin 4, vooral in hun eigenste set ter gelegenheid van hun tiende verjaardag. Hun fans gingen los uit de bol van bij “I believe”, het eerste nummer van de set. Van hun recentste cd The Fine Line – vol met liefdesliedjes - speelden ze “Baby, I know”, “Just A Po’ Boy”, ‘Why?’, “Pick up the Pieces”, “Different strokes for different folks”, “It’s Alright” en “Got A Love”. Iets minder skinheadreggae dan ze zelf willen laten uitschijnen, wel ska – zwaar bestuifd door soul en r&b - dus en dat gaat over eenvoudige, dagdagelijkse dingen zoals liefde en geldzaken/problemen. Geen religieus gepreek, wat je meer in de pure reggae vindt, maar leuke, ongecompliceerde feel good music met dito teksten.
Maar ze grasduinden ook ruim uit hun andere vier albums (onder het Duitse skalabel Groover Records, één live-plaat namen ze op in de AB) en stuurden in blokjes van drie-vier songs zonder onderbreking aanstekelijke nummers de zaal in, met onder andere nog het universele “Dream Dream Dream’, “Rocking chair”, “Guardian Angel”, “Big Bamboo”, “Congo Square”, “Can’t keep good man”, “Keep my love” en het heel erg funky “Rebel with a wallet”.
Geen ‘encore’ na dat uurtje ska-feest, maar dat was niet nodig, want binnen het kwartier stonden ze er terug. Met Doreen Shaffer, de koningin van de ska want de vrouwelijke stem van de Jamaicaanse legende The Skatalites, al begon die als een jongensgroepje in 1964. Op papier leek La Shaffer een absolute meerwaarde voor Hardison en co, maar een groot deel van het publiek en wijzelf vonden het feestje wat naar af schuiven met ‘de bomma’ erbij.
In 2008 al namen The Moon Invaders Shaffer én The Skatalites op tournee met hun album 'Moovin' & Groovin'. Daarop doopte Shaffer haar soloplaat 'Groovin' with The Moon Invaders'.
Shaffer is/was een gezette dame geworden die het in Magasin 4 moeilijk had om haar stem over te brengen. Ze houdt niet (meer) alle tonen gepast aan, heeft precies adem te kort om de teksten puur te brengen, al moet gezegd dat ook de geluidsman op dat gebied misschien niet zijn beste dag had. Als backup was ze nog aangenaam (en ontegensprekelijk enthousiast) maar zelf een heel lied dragen leek een te zware opgave.
The Moon Invaders brachten enkele van haar klassiekers, met nog wat traditionele Jamaicaanse hits. “My By Lolipop”, “Welcome me back home” en “Why did you leave me to cry”. Bij momenten nog leuk, maar eigenlijk niet als top of the bill. Wellicht is de veertiendaagse tour (elke dag ergens anders optreden) te zwaar geworden voor La Shaffer. Of ze is gewoon te oud geworden voor een feestje, waarvoor The Moon Invaders altijd garant staan. Al is hun (en ons) respect voor wat Shaffer ooit was onaangetast. Dat illustreerde een dreadlock girl die midden het optreden het podium beklonk en Shaffer al kussend adoreerde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Magasin 4, Brussel
We trokken de avond vóór Wapenstilstand al naar Diksmuide om er het wapenfeit van Karma To Burn te checken. Begeleid door een schitterende volle maan kwamen we onder de IJzertoren aan. Een tot de nok gevulde 4AD stond ons op te wachten, niet in het minst vanwege het voorprogramma.
Lokale helden MIAVA (Maria isn’t a virgin anymore) uit Lichtervelde toonden hoe gepassioneerd je kunt zijn voor muziek, ook al ben je nog maar een jonge twintiger. Ze brachten een gebalde set, bol van de adrenaline, met de kracht van invloeden van Tool en Kyuss afgewisseld met de donkere claustrofobische passages van And So I Watched You From Afar en Isis. De jonge snaken geven hieraan een persoonlijke twist en dit spreekt alleen maar in hun voordeel. Zeer gesmaakt door het publiek en check zeker eens hun recent uitgebrachte full album ‘The Fall of Public Man’!
Karma To Burn (ook gekend als K2B) uit Morgantown, West Virginia (U.S.A.) mag je gerust - naast Kyuss -onder de term ‘godfathers van de stonerrock’ catalogeren. Het in 1997 opgerichte power trio is gekend voor zijn stevige live-sets en bracht naast hun debuutalbum ‘Karma To Burn’ (1997), ook de parel ‘Wild Wonderful Purgatory’ (1999) en mijlpaal ‘Almost Heathen’ (2001) uit.
In 2002 hielden bassist Rich Mullins, gitarist William Mecum en drummer Rob Oswald het voor bekeken. Na meningsverschillen tussen de bassist en gitarist ging iedereen voor een langere periode zijn eigen weg. Drummer Oswald vervoegde Nebula, Mullins trad toe tot Year Long Disaster en Mecum speelde gitaar bij o.a. Treasure Cat. Maar sinds februari 2009 zijn de heren bezig aan een tweede leven met het schitterende comeback-album ‘Appalachian Incantation’ (2010) en hun recentste: ‘V’ (2011), beiden stevige bevestigingen dat ze het nog niet verleerd zijn.
En dat ze graag toeren, is een understatement: ze zijn meer buiten Amerika dan in hun thuisland te vinden. Ze hebben dit jaar al een 5-tal keer ons Belgenlandje platgespeeld, waarvan hun doortochten op Yellowstock, Geel en in de Charlatan, Gent nog vers in ons geheugen gegrift staan.
Ook zaterdag bouwden de stonerrockers een feestje om nooit meer te vergeten. Hun instrumentale set is uniek in het genre. En ondanks hun uitstapjes met zangers op hun debuutalbum en op hun comebackalbum blijft hun instrumentale benadering van stonerrock de beste beslissing die dit drietal ooit nam.
Bij instrumentale songs denkt men meestal aan uitgesponnen, saai en vervelend. Maar bij K2B is het tegendeel waar. Gebalde songs, die in al hun eenvoud toch je nieuwsgierigheid opwekken en je gepassioneerd meenemen op een stoner-trip, waar je onmogelijk stil bij kan blijven staan. Ze rockten, groove-den, boogie-woogie-den en schuurden erop los. In het publiek werd goedkeurend headbangend jageknikt.
Na elke song volgde een explosie aan applaus en gejuich van de overvolle, enthousiaste zaal en dit zorgde er alleen maar voor dat het trio nog een versnelling hoger schakelde naar mate de set vorderde. Niets dan lachende gezichten rondom ons: zowel in het publiek als op het podium. En zo zou het altijd moeten zijn: een wisselwerking tussen band en publiek waar alleen maar positieve energie heen en weer wordt gestuurd waardoor alles naar een climax komt.
Een ontvlambare 4AD kreeg een legendarische avond geserveerd door een power trio dat als een vlammenwerper niet alleen onze oren verschroeide, maar ook ons muzikale hart verwarmde en onze ziel verlichtte. Music for the soul!
De winnende cijfers (setlist Karma To burn): 47 – 8 – 39 – 41 – 14 – 42 – 30 – 5 – 1 – 19 – 32 – 28 – 20
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Nederlands 
Français 
