Puggy, dat zijn Matthew Irons, Romain Descamps en Egil Franzén, respectievelijk Engelsman, Fransman en Zweed, maar toch op en top Belgisch, want gepokt en gemazeld in onze eigenste hoofdstad. Razend populair in Wallonië en Frankrijk maar, ondanks passages in o.a. Cactus in Brugge, Rock Ternat en Studio Brussel, nog vrij onbekend in Vlaanderen.  Het begon allemaal in 2005 toen de – overigens bijna perfect drietalige – bandleden elkaar in Brussel – toegegeven, de wat lullige groepsnaam - Puggy uit de grond stampten.
Twee jaar later schopten ze het tot de openingsact van het festival Couleur Café in Brussel dat tot overmaat van ramp vroegtijdig moest worden stopgezet  wegens een brand. Een tv-station vond er niets beter op dan de eerste act en boucle uit te zenden. De Californische band Incubus was toevallig in het land, zag de show op tv in hun hotelkamer en nodigde het trio prompt uit om hun voorprogramma te verzorgen van de Europese tournee.
Dan ging het snel, de optredens volgden elkaar in sneltempo op – ze stonden op de festivals Reading en Leeds -  en ze speelden ook nog het voorprogramma van Deep Purple en de Smashing Pumpkins.
Maar om het succes van Puggy louter aan deze speling van het lot te wijten gaat te kort door de bocht: Puggy’s succes bestaat uit meeslepende pop- en rocknummers, een uitstekende livereputatie en drie charismatische bandleden.

Het optreden in het Koninklijk Circus was een thuismatch voor Puggy, dus er was niet veel nodig om de zaal te doen ontploffen. Matthew Irons neemt de klassieke gitaar en zanglijnen voor zich, Romain Descamps op bas en Egil Franzén gaat loos op de drums. Het overwegend Franstalige publiek zingt en danst meteen uitbundig mee met openers “Empty Streets” en “We have it made”, beide nummers te horen op hun laatste cd ‘Something you might like’. Deze opzwepende nummers doen denken aan The Kooks, Britpop op zijn best! Ook “Dubois” uit het eerste album ‘Dubois Died Today’ overtuigt, al vraagt men zich af waar de elektrische gitaar ergens vandaan komt. De wat progrock-momenten laten ze beter achterwege.
Matthews’ zuivere en vaste stem komt volledig tot zijn recht in het “She Kicks Ass” met ontroerend leitmotiv op piano en de akoestische “Not a thing left alone” en “How I needed you”. De blonde Zweedse ADHD-drummer – alias Ziggy – krijgt dan vooral de jonge meisjes op de knieën tijdens een opzwepend drum-intermezzo “Groovin’ on”.
Veel tijd om op adem te komen nemen de jongens niet met songs als “I do” en “Teaser”. Na een uur en een kwartier zijn we al bij het laatste nummer aanbeland, “When you know”, kracht bijgezet door drie blazers. Het refrein “something tells me everybody hates me” werd  met veel overtuiging meegescandeerd….

Fantastisch concert dus en een aanrader voor al wie houdt van ongecomplexeerde poprock.
(Pics front Kmeron)

Organisatie Botanique, Brussel ism Live Nation