De Gentse band The Stiffs opende de avond met een mix van rockabilly, hard rock en garagerock. De ervaren rotten die hun sporen verdiend hebben in de Gentse rockscene van ondermeer The Mudgang en Soapstone wisten nog aardig te rocken, getuige enkele ferme covers waaronder een schitterend “Evacuation” van Evan Johns and The H-Bombs en een vet “She got me when she got her dress on” van de machtige Masters Of Reality. Fijne start.
Nashville Pussy heeft niet bepaald de eerste prijs gewonnen voor subtiliteit, hun muziek en sound refereren meer naar tieten en bier dan naar doordachte levenswijsheden. Maar dat weten ze zelf beter als geen ander, want het is hun handelsmerk. Ook in Minnemeers te Gent speelde de band luid en snoeihard hun mix van potige southern rock, punk en hard rock. Simpel en rechtdoor ramden ze er ook enkele songs door van de nieuwe plaat die er zit aan te komen. Moet het nog gezegd dat deze songs geen haar anders klinken dan diegene op hun andere platen, maar wel even lekker en stevig de zaal in rolden. Gitariste Ruyter Suys speelde alweer al haar troeven uit, zijnde haar splijtende gitaarsolo’s en een koppel ferme tieten. Frontman Blaine Cartwright zijn bierpens paste volkomen bij de gemene cockrock die hij uit zijn scherpe strot deed loeien. Kortom, Nashville Pussy was hier volledig zichzelf, en dat was waar wij voor gekomen waren.
The Supersuckers noemden zichzelf in alle bescheidenheid ‘The best rock’n’roll band in the world’ maar dat waren ze niet bepaald. Ze begonnen sterk en eindigden ook zeer gedreven, maar hetgeen daar tussenin zat deed de zaal voor de helft leeglopen. Er zat wel meer variatie in The Supersuckers dan in het dichtgeplamuurde geweld van Nashville Pussy daarvoor, maar wat bezielde hen in hemelsnaam om voor meer dan een half uur country songs te gaan spelen. Eentje vonden we wel een leuke afwisseling, maar een half uur ? Een puntig en hard slotkwartier , met ondermeer een sterk “Jailbreak” van Thin Lizzy, kon het optreden niet meer redden maar overtuigde ons wel van het feit dat deze jongens wel degelijk konden rocken. Ze hebben het zelf een beetje om zeep geholpen en zullen daar wel een goede reden voor gehad hebben, hopen we althans voor hen.
Organisatie: Democrazy, Gent
De Gentse band The Stiffs opende de avond met een mix van rockabilly, hard rock en garagerock. De ervaren rotten die hun sporen verdiend hebben in de Gentse rockscene van ondermeer The Mudgang en Soapstone wisten nog aardig te rocken, getuige enkele ferme covers waaronder een schitterend “Evacuation” van Evan Johns and The H-Bombs en een vet “She got me when she got her dress on” van de machtige Masters Of Reality. Fijne start.
Nashville Pussy heeft niet bepaald de eerste prijs gewonnen voor subtiliteit, hun muziek en sound refereren meer naar tieten en bier dan naar doordachte levenswijsheden. Maar dat weten ze zelf beter als geen ander, want het is hun handelsmerk. Ook in Minnemeers te Gent speelde de band luid en snoeihard hun mix van potige southern rock, punk en hard rock. Simpel en rechtdoor ramden ze er ook enkele songs door van de nieuwe plaat die er zit aan te komen. Moet het nog gezegd dat deze songs geen haar anders klinken dan diegene op hun andere platen, maar wel even lekker en stevig de zaal in rolden. Gitariste Ruyter Suys speelde alweer al haar troeven uit, zijnde haar splijtende gitaarsolo’s en een koppel ferme tieten. Frontman Blaine Cartwright zijn bierpens paste volkomen bij de gemene cockrock die hij uit zijn scherpe strot deed loeien. Kortom, Nashville Pussy was hier volledig zichzelf, en dat was waar wij voor gekomen waren.
The Supersuckers noemden zichzelf in alle bescheidenheid ‘The best rock’n’roll band in the world’ maar dat waren ze niet bepaald. Ze begonnen sterk en eindigden ook zeer gedreven, maar hetgeen daar tussenin zat deed de zaal voor de helft leeglopen. Er zat wel meer variatie in The Supersuckers dan in het dichtgeplamuurde geweld van Nashville Pussy daarvoor, maar wat bezielde hen in hemelsnaam om voor meer dan een half uur country songs te gaan spelen. Eentje vonden we wel een leuke afwisseling, maar een half uur ? Een puntig en hard slotkwartier , met ondermeer een sterk “Jailbreak” van Thin Lizzy, kon het optreden niet meer redden maar overtuigde ons wel van het feit dat deze jongens wel degelijk konden rocken. Ze hebben het zelf een beetje om zeep geholpen en zullen daar wel een goede reden voor gehad hebben, hopen we althans voor hen.
Organisatie: Democrazy, Gent
De Macedonische Brass Balkan band Kocani Orkestar stond grootser dan ooit op het podium. In geen mum van tijd slaagden ze erin hun publiek te laten meeslepen in hun zwierige Oost-Europese traditioneel muziek, Turkse world, latin en westerse pop. Ze zorgden voor een zorgeloos avondje, want we hoorden een wervelende sound van aanstekelijke groove ritmes van accordeon en hobo, de blazersectie van tuba’s en trompetten en tenslotte een opzwepende trom, wat niemand onberoerd liet en inwerkte op de dansspieren. De uitnodigende armbewegingen van de zanger wakkerde de dans nog aan.
Gepassioneerd en vol overgave liet de tienkoppige band hun instrumenten spreken; met hart en ziel speelden ze, tot er geen noot meer kon uitkomen Een groots feest dus…zoals het échte zigeuners betaamt. En ze hadden respect voor elkaar op het podium, want elk bandlid kwam in de schijnwerpers te staan, wat warmte en respect uitstraalde.
Er was een ideaal evenwicht in instrumentals en gezongen nummers, waarbij in de zang duidelijk de Turkse invloeden te horen waren. Ze remden af en toe even af, wat de variatie onderstreepte en het geheel sfeervoller maakte. Naar het eind werd het tempo verhoogd en klonk het ensemble dynamisch en opwindend …als een fanfare ‘on speed’ tijdens een dorpsfeest.
Die zinderende hoempapa zetten ze na hun anderhalf uur durend concert, nog een kwartier verder in de foyer. Ze speelden in de massa, maakte enkele rondjes en hitsten het publiek op. Versterkers waren er niet meer nodig om hun gypsy muziek kracht bij te zetten en elan te geven. Kortom, een ‘night of the gypsies’ het onthouden waard.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Kaiser Chiefs, het vijftal uit Leeds, onder de motor Wilson – Hodgson- Baines zijn op vijf jaar tijd toe aan hun derde plaat ‘Off with their heads’. Ze boeten nog maar weinig in aan kwaliteit en muzikale ideeënarmoede. De groep dreigt zelfs eindeloos songs te schrijven en te toeren, me dunkt. Op plaat Pubrock, meer van hetzelfde, maar ietwat breder van opzet door het opbouwende, aanstekelijke karakter, waar Mark Ronson toch voor iets tussen zit. Kaiser Chiefs spelen fris, sprankelende, energieke en gevat broeierige catchy gitaarpop, en zijn live een hitmachine, die er ne ferme lap op geven en zorgen voor amusement!
Voor wie het uitverkochte weekendje Kaiser Chiefs in ons land meemaakte zal volmondig akkoord zijn dat deze elementen kloppen. En opvallend was dat ze een alle leeftijden publiek aanspraken.
We waren een uur en een kwart getuige van een wervelende, opwindende show, waarbij ze hun hits mooi verdeelden binnen het andere materiaal. De refreinen en de ‘oohoohs’ werden luidkeels meegezongen. Wilson genoot van de uitgelaten menigte die hem zelfs een keer op handen droegen op de uptempo rocker “I predict a riot”. Na de spannende opener “Spanish metal” pletswalsten ze de eerste rijen met “Everyday I love you less & less” en “Everything is average nowadays”. Meteen was duidelijk dat naast de opzwepende percussie, de toetsen een prominente rol hadden ingenomen, wat het geheel nog meer aangenaam en vermakelijk maakte. Ze wisselden de meezingers en -klappers “Ruby”, “Good days & bad days” en “Nananananana” af met “Heat dies down” en “You want history”, die op hun beurt ook een handige zwierige draai kregen. Of toen ze “It’s a modern way” inleidden, leek het alsof we met hen aan de toog stonden.
Ze hielden het tempo hoog, strak en intens. Al midden in de set was het overduidelijk dat dit een klasseband was, die de huidige vriestemperatuur tot een kookpunt bracht met hun aanstekelijke songs; ze gingen voor hun fans en trokken de kaart van lekker ontspannend rocken … Niet voor niks stond “Take my temperature” op hun setlist …
”We are the Kaiser Chiefs” liet Wilson door de microfoon galmen en hij hitste het publiek op bij de finale reeks “Never miss a beat”, een uitgesponnen “I predict a riot” en een groovy, op de dansspieren inwerkende, “The angry mob” . Het bezwerende “Can’t say what I mean” en “Oh My God” vormden een overtuigend sluitstuk.
Ze speelden in de AB één van hun eerste concerten van hun Europese tournee. Met opgeheven hoofd konden ze ons landje verlaten, want weinigen is het gegeven om in die vijf jaar nog zo sterk, scherp, opwindend, stijlvol en geconcentreerd te spelen. Geen vluchtig wegwerpbandje dus, maar een band die een set kon spelen die kort, krachtig, intens en spannend was! Zij zullen hun publiek in de greep houden de komende festivalzomer …
We hoorden ook nog een paar nummers van het uit Glasglow afkomstige Dananananaykroyd. Ze klonken als een Los Campesinos, speels, onbezonnen en enthousiast. Een explosief gedreven sound door synchrone drums en fraaie melodielijnen. In het oog te houden dus!
Organisatie: Live Nation
Gelukkig zijn er nog Vlaamse bands die het opportuun vinden om even een bezoekje te brengen over de taalgrens. Novastar, nauwelijks gekend en aanbeden bij onze Waalse vrienden, speelde enkele try-out gigs in kleinere concertzalen en dit als voorbereiding op het megaconcert van februari in de Antwerpse Lotto Arena.
Dat Joost Zweegers bij onze Franstalige vrienden aan populariteit heeft gewonnen bleek toen de oergezellige Spirit of ’66 zo goed als vol liep voor onze sympathieke Nederlandse Belg (of is het juist andersom).
Het was lang wachten op Zweegers en band, want het duurde tot na 21.30 voordat Novastar op de kleine bühne van de Spirit verscheen. Net toen was er in het publiek een klein opstootje. Joost bracht hen meteen tot de orde door de eerste song aan de oproerkraaier op te dragen. “Waiting So Long” werd vredevol op het publiek losgelaten.
Een schitterende openingsong, die Joost Zweegers schreef als themasong voor de jaarlijks terugkerende actie (Serious Request) van de Nederlandse radiozender 3FM. Het zaalgeluid klonk behoorlijk, de sfeer zat er meteen goed in.
Pure pop volgde met “Tunnelvision” waarna we met “Miles” een sterk staaltje van akoestische pop kregen voorgeschoteld. Mooi om zien hoe Joost hier de akoestische gitaar in zijn eigen, wat vreemd ogende stijl, bespeelde. Bij “Never Back Down” ging het even heel mis, toen enkele geluidmonitors op het podium het begaven. De song werd afgebroken en nadat het euvel was verholpen keurig hernomen. Dit was dan ook een try-out! “Weller Weakness”, werd groots aangepakt en mede door het bezwerende pianorifje ontplofte deze song en werd zo een echte liveknaller! Tijdens “Bangor” verwees Joost naar het Franse dorp waar hij inspiratie opdeed voor het schrijven van zijn nieuw album. “Wings On Me” kwam rockend voorbij in de beste Crowded House stijl.
Daarna pompte de band ons twee klassiekers door de strot waarbij we heel even naar adem moesten happen. Flitsend en zeer indrukwekkend gingen: “Wrong” en het altijd sterke “When The Lights Go Down On The Broken Hearted” naadloos in elkaar over. Novastar op zijn best!
Tijdens het akoestische intermezzo werd het voor velen tijd om even bij te tanken aan de bar. Joost riep meerdere malen het publiek op zich verder te concentreren. Jammer want in het geroezemoes verdronken zo akoestische pareltjes, zoals “Making Waves”. Nog het meeste indruk maakte Novastar tijdens de finale. Zo bleek dat “Mars Needs Woman” ook hier vrij gekend was en werd het ook duidelijk dat “Because” nu officieel als een Novastar klassieker mag bestempeld worden.
Hoewel het niet evident is dat men tijdens een try-out ook gaat bissen gaf de band er nog een lap op met een schitterende versie van “The Best Is Yet To Come”. Vervolgens kwam er onder het impuls van de gitarist nog een toegift. Maar persoonlijk vond ik “Carelessly Dating” wat minder geschikt om afscheid mee te nemen, al was het ‘The Police arrangementje’ wel erg leuk om horen.
Novastar overweldigde in de kleine Spirit en bewees dat het klaar is voor het grotere werk en de festivalzomer. Ondanks het wat mindere geluid (in vergelijking met de perfecte klank van de première in de AB) was het opnieuw genieten van één van de beste Belgische bands aller tijden. De band klonk ruw en sprankelend maar evengoed waren emotie en finesse enkele facetten van de uitgebreide klankkleur. Mooi hoe Novastar zich moeiteloos kon aanpassen aan dit kleine kader. Dit zouden meer Vlaamse bands mogen doen…..
Setlist: *Waiting So Long *Tunnelvision *Miles *Never Back Down *Faith *Weller Weakness *Bangor *Wings On Me *Smooth Flavours *Wrong *When The Lights Go Down On The Broken Hearted *Sundance *Lost & Blown Away *Making Waves *All Day Long *Ten Eleven *Mars Needs Woman *Because
*The Best Is Yet To Come *Carelessly Dating
Organisatie: Spirit Of 66, Verviers (+ ism Greenhouse Talent, Gent)
LIVE REPORT VIDEO LINKS ON YOU TUBE
Part 1
http://www.youtube.com/watch?v=3MbbgeuNMIQ
Part 2
http://www.youtube.com/watch?v=A2_9Mo9mbHM
Part 3
http://www.youtube.com/watch?v=KfPxGwA1OsA
Part 4
http://www.youtube.com/watch?v=xe6nMRNXCoA
The Rones klonken in de Nijdrop als een Europese droom waarbij Trent Reznor en Josh Homme als twee Limburgers in de Queens Of The Nails zouden spelen. Een sterke wall of sound, goed in mekaar gestoken songs met de nodige industrial beat intro's - die er soms wat net iets té cliché vingerdik oplagen - zorgden soundsgewijs voor een sterke prestatie. Wat men van een Reznor-en-Homme band vermoedelijk zou kunnen verwachten is een show waarbij de leden zich de ziel uit hun lijf spelen, terwijl dit bij The Rones echter ontbrak en als groot storend element ervoor zorgde dat het plaatje niet echt klopte. Misschien oogde de backstage maaltijd eerder naar kots of stonk het publiek onsmakelijk naar urine, er leek een vrees in de band te schuilen om zich helemaal te geven. Goeie songs, goeie sound, maar een band op hun reserve.
Aan meer actie en speelplezier ontbrak het niet bij Confuse The Cat. Hun postpunk klinkt als een agressieve omarming van psychedelische invloeden waarbij een knipoog naar de Editors en bij momenten een Sonic Youth niet ver weg zijn. Waar het dan bij CTC wel aan ontbrak was een goeie sound. Of hoe een geluidsman de boel zodanig kan verknoeien zodat het publiek door een te luid en wollig gemixte basdrum en bas, niet anders kan dan de vingers in de oren te proppen en het bier tussen de lippen te persen. Jammer, zeer jammer, want het was moeilijk om te kunnen genieten van deze band die het goed doet in zowel ons Belgenland als erbuiten.
Het Antwerpse The Hickey Underworld had beide positieve troeven van de vorige bands probleemloos in handen. Goeie sound en action & fun on stage, wat resulteerde in een uitstekende show en dat terwijl de te verwachten plaat nog niet in de rekken ligt. Een jarige Jonas Govaerts en zijn companen brachten meesterlijk een mix tussen hun spetterende noisrock en popsongs in een intense set. De op het eerste zicht nonchalant ogende frontman en Muppet's Animal inventieve meesterdrummer Jimmy Wouters bedienden de zwepen van de band en hadden het tienerpubliek van bij het begin in een Boschiaanse onderwereld op hun speren gespied. Buiten de ingetogen single “Future Words” klonken The Hickey Underworld scherp, stevig en agressief, wat goed bekrachtigd werd door de wisselend gebalde en met engelenvocht gesmeerde vocals, die in zijn hoogste regionen klinkt als Bono op zijn zoetst. Zo moet U2 klinken door de ipod van de duivel.
Een bis zat er na een honderd minuten door een kapot gespeelde snare er niet meer in, en zou eerder onnodig geweest zijn daar deze hevige set van het begin tot einde volledig af was. Klassewerk!
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Het Amerikaanse Alkaline Trio uit Chicago timmert al tien jaar aan de weg met hun catchy intense punkrock. Ze konden rekenen op een goed gevulde AB Box, waaronder enkele
die-hard fans die de refreinen van een pak songs over de zes cd’s heen probleemloos meezongen. Inderdaad, ‘zongen’ en ‘niet schreeuwden’, zoals je bij veel van deze bands ‘het kunt’ bedenken. De band speelde persoonlijke en soms pijnlijke ervaringen letterlijk van zich af in drie minuten uptempo melodieuze rockers. Het trio haalde invloeden aan van ‘70’s The Clash en Ramones, haakte zich vast aan de melodielijn van Green Day en Jimmy Eat World, en was op zijn beurt invloedrijk voor de huidige, jeugdige punkrockrevivals Fall Out Boy en My Chemical Romance.
De snedige, puntige en opzwepende sound, de meezingbare refreinen en de hitsige drums, bepaald door de wisselende en/of hechte samenzang van Skiba- Doran, zorgden voor een leuke avond. De groep putte uit hun (al) rijkelijk gevulde carrière en plaatste enkele songs van hun recentste ‘Agony & Irony’ voorop als het broeierig opbouwende “In vein”, “Love love kiss kiss” en het gebalde “I found a way”. De fans waren nog meer te vinden voor het oudere werk, die voor vuurwerk zorgde: uit hun doorbraak’ From here to Infirmarcy’ hoorden we “Private eye”, die de anderhalf uur durende set opende, “Armageddon” en “Stupid kid”; de adrenalinestoten waren er op de snel vaardige, onder diverse tempowisselingen, “Nose over tail”, hymne aan een dierbaar overleden vriend, “Jacked on green beer”, “Mr Chainsaw”, “Goodbye forever” en “Clavicle”. De band had hun set zorgvuldig ingedeeld en opgebouwd naar “This could be” en “Radio”, die over een dosis meezinggehalte beschikten en de gevarieerde set overtuigend konden besluiten.
Alkaline Trio mag met de jaren een ietwat breder geluid hebben, toch staan ze steeds garant voor een puik live optreden.
Ook Broadway Calls hield het tempo hoog en strak met hun gebalde melodieuze powerrock, dito aanstekelijke refreinen. Niet ongemeend passeerden een Blink 182, Angels & Airwaves en (opnieuw) Green Day aan onze oortjes voorbij.
Alkaline Trio en Broadway Calls tekenden voor een avondje Pukkel Skate Stage, want al of niet in openlucht bewezen ze alvast duidelijk overeind te staan …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De charismatische dichter-acteur Ramsey Nasr en de al even charismatische rockmuzikant Mauro Pawlowski vonden de vriendschap door gelijklopende passies, zowel in de literatuur als in de muziek. Hoewel deze Geletterde Mensenproductie al lang op stapel stond werd ze keer op keer uitgesteld doordat de carrière van beide veelzijdige artiesten intussen een hoge vlucht nam. Nasr werd stadsdichter van Antwerpen en had het druk met 'Wild Card: Tanzania' en het daaruit voortgesproten boek 'Homo Safaricus'. Mauro Pawlowski reanimeerde dEUS met 2 platen in evenveel jaar en illustreerde op De Nachten nog maar eens - in 6 verschillende gedaantes - zijn enorme veelzijdigheid.
Het podium had alles van een repetitieruimte/salon waarin beide heren verschillende gedaantes en rollen (van zichzelf) aannamen om het risico te ontlopen in een hokje te worden geduwd. Woordenaar Ramsey Nasr dramde over het podium als zijn zich aan het verval van de wereld ergerende hoofdpersonage Kapitein Zeiksnor (uit: & De Twee Culturen), kroop in de huid van zijn held/Russisch componist en pianist Dmitri Sjostakovitsj en toonde zich ook een begenadigd klassieke zanger die een sterk mondje Duits uitkraamt (blijkbaar gebaseerd op Dichterliebe van Schumann).
Mauro speelde met de schrik/plicht/kans zijn warrige ‘het maakt niet uit’ zelve te zijn, las gedichten en zelfgeschreven ironie en probeerde (!) zijn voorliefde voor abstract componist Morton Feldman uit te leggen. Een sterk gespeelde ruzie (waarin Nasr op indrukwekkende wijze een tsunami aan klassieke componisten over het publiek stortte) voerde richting de pauze.
Na de pauze een minder door chaotische gekte doorspekt geheel maar wel meer tijd en ruimte voor een gevoeliger stuk van pure klasse. Na de muzikale opener van Mauro citeerde Nasr uitgebreid uit eigen werk (‘Wintersonate uit Onhandig Bloesemend’). Mauro nam nog een noise-zijsprongetje, las nog wat gedichten voor en nam ook nog, zoals we hem kennen, solo op gitaar en met zijn kenmerkende breekbare stem de tijd voor een paar nummers.
Geletterde mensen was geen voorstelling als een andere reguliere literaire theatervoorstelling. Muziek speelde een wel heel belangrijke rol. Beide heren blonken uit (ironisch en/of zo bedoeld) waar ze goed in zijn: Mauro als muzikant (denken we aan ‘Sincerley Average’ als opener na de pauze) en Nasr met onophoudelijke woordenstroommonologen die het publiek naar adem deden happen. Deze voorstelling was tegelijkertijd overweldigend, chaotisch, emotievol, kwetsbaar en zat bovenal knap in mekaar!
Na deze tournee zitten beide heren niet stil: Nasr werkt verder aan zijn roman Het Mazensysteem en dingt naar de functie van ‘Dichter Des Vaderlands’ in Nederland. Mauro op zijn beurt heeft ook weer plannen: u leest er alles van op www.mauroworld.net
Organisatie: Vooruit, Gent
Laïs verkent graag de paden van de folk: van a cappella kampvuursongs naar de poppy folkpop van ‘Douce Victime’ tot het verbreden van hun muzikale horizont op de donker dreigende klankkleur van ‘The ladies’second song’.
Ze werken nu aan een cd met DAAU cellist Simon Lenski. Hij wordt meegesmokkeld op een tour langs kerken en kastelen. Jorunn, Annelies en Nathalie gaan een beetje terug naar de roots van hun pakkende, harmonische engelenzang, afgestemd op het virtuoze spel van de getalenteerde Lenski.
De drie dames, in ’t zwart gehuld en met berenmuts op, namen plaats vóór het altaar en rechts van hen, naast de plaats van de gebeden aankondiging, had Lenski postgevat. Ze wisselden Nederlands-, Engels- en Franstalig gezongen nummers af en putten uit het repertoire van ‘Douce Victime’, hun ‘Documenta box’, materiaal van hun recente cd, aangevuld met het nieuwe werk en enkele covers, waaronder Neil Young’s “ After the goldrush” die vocaal adembenemend en huiveringwekkend was. En een knipoog naar hun Finse idolen Värttinä hoorden we op “Kapee” in een unieke Scandinavische vocale stijl. Wat een stemmenpracht die weergalmde … want de akoestische set in de sfeervolle kerk klonk helder, zuiver, gewaagd en gedurfd. Trouwens, een paar jaar terug waagden ze ook zo’n toer in kerken.
Sfeerschepping, daar draaide het rond. De toon van zang – cello werd gezet door “Agamennon” (“Leda en de zwaan”) en “Klacht van een verstoten minnares”. Simon Lenski overrompelde op z’n cello, hij speelde als een bezeten Neil Young of hij experimenteerde in een grungy stijl, zoals op “The woodlocks (the wild swans at coole”) als een Cobain.
Moeiteloos stapte Laïs over in hun puurste vorm op “Jasio y jana”, “7 steken” en “Hymne” . Sfeervol en dromerig werk hoorden we met “Tumbling” en “Joskessong”. Het aandachtige publiek was evenzeer te vinden voor het veelbelovende (nieuwe) materiaal als “Cuckoo”, “Govarillo”, “All that is my own” en de afsluitende gospel “Go to sleep”; het ging van klassiek, traditioneel tot grungy folk.
Le beau monde van “la sérénité” besloot definitief deze sfeerscheppende trip in de kerk, die door de akoestiek intiem, breekbaar en krachtig klonk en ons bij momenten kippenvel bezorgde. Een frisse aanpak en een bewijs dat Laïs tot veel in staat was!
Organisatie: CultuurCentrum, Kortrijk
De Amerikaanse singer/songwriter Ben Weaver trad deze keer solo op en liet het publiek rustig genieten van z’n melancholisch romantische songs. On the road roots americana folksongs in de beste traditie van Iron & Wine, Bon Iver, Bonnie ‘Prince’ Billy en Johnny Dowd én met een knipoog naar Bob Dylan, Leonard Cohen en Tom Waits. We hoorden z’n ingehouden pracht in een intimistisch ingerichte Handelsbeurs …want dicht bij het podium werden stoelen en tafeltjes geplaatst, verlicht door kaarsjes. Vorig jaar nog overtuigde hij met een ingetogen, kleurrijke set in de Bota met band.
Met de ogen toe plukte hij lukraak uit z’n materiaal over de vijf à zes cd’s heen, van ‘Hollerin’ at a woodpecker’ tot het recente ‘The ax in the oak’, op akoestische gitaar, banjo en piano, gedragen door z’n zachte, warme soms doorleefde stem. Hij bracht ons naar zijn wereld, oprechte teksten, kleine verhaaltjes en poëzie over vogels, telefoonhokjes, lege parkeergarages, of ‘hot items’ over wapens, racisme en godsdienstwaanzin …Anderhalf uur lang gedrenkt in kwalitatieve, pakkende weemoedige en dromerige haardvuursongs zoals Justin Vernom van Bon Iver ze onlangs heeft geschreven. Sober gehouden songs in z’n pure, naakte vorm door een gevoelig gitaarspel, een dwarrelende, tokkelende banjo en intieme pianotoetsen: van “Down 25”, “Rain leaves smoke”, “Anything with words” tot “Whatever you want to haunt you” en “Dead bird”. In deze vorm bleef z’n materiaal meer dan overeind, wat z’n songschrijvertalent nogmaals onderstreepte. Tussendoor las hij voor uit eigen werk, impressies van z’n tourdagen door de jaren.
Een singer/songwriter die het verdient meer airplay te verkrijgen voor een handvol gegadigden .
Organisatie : Handelsbeurs, Gent
De lekker arrogante broers Gallagher zijn er nog; En hoe …
De invloed van de vernieuwde bezetting met onder andere ex Kula-Shaker Jay Darlington kon je horen en zien; Een drum die heel de set als een ware locomotief heeft voortgestuwd, een licht vermoeden van psychedelica in de traditionele wall of sound en tenslotte de dynamische belichting en vier grote screens op de achtergrond maakten het geheel dynamischer als we van Oasis gewoon zijn. We konden Onzen Jongsten Liam zelfs betrappen op wat – zij het voorzichtig – heen en weer geloop, een paar bedeesde groeten naar het publiek (hij wist zelfs dat hij in België was) en een set zonder enige vloek of opgestoken middenvinger. Zijn Koelheid blijft weliswaar arrogant met zijn handen op de rug en zijn bovenlip geprangd tegen de microfoon krijsen.
Maar vooral, de muziek bleef primeren. Laat het ons maar de klassieke recyclage van de sixties en seventies met een vleugje 90 noemen. U leest goed, Oasis is meer dan een Beatles-coverband. Het moet maar eens gedaan zijn met dat oeverloze gezeik dat ze alles gejat hebben van The Beatles: Ten eerste, alle hedendaagse muziek is jatwerk en ten tweede hebben The Beatles absoluut niet het alleenrecht op drie akkoorden songs met mooie melodieën en puike arrangementen.
Zijne Ongeïnteresseerdheid vond ik goed bij stem, en zijn broer kwam aardig in de buurt toen hij overnam. Zijne Wenkbrauwheid Die Overigens Niet Geschikt Is Voor Stan Up Comedy toonde ook dat hij met zijn zessnaar aardig uit de voeten kan.
We werden overklast met stuk voor stuk klassiekers en een zorgvuldige en even waardevolle selectie uit hun nieuwste en zwaar onderschatte ‘Dig Out Your Soul’. Alles werd vlekkeloos en retestrak gebracht. Je zou de indruk durven krijgen dat de broertjes alleen maar klassiekers geschreven hebben.
Zelfs een ‘b-kantje’ Masterplan werd een hoogtepunt. Uw Man was serieus uit zijn lood geslagen toen Noël en Jay en de Stella-drinkende drummer een unplugged versie neerpootten van Don’t look Back In Anger. Nog even vermelden dat ze van ‘The Walrus’ een echte Oasissong gemaakt hebben.
Na anderhalf decennium behoort Oasis tot de groten der aarde en hebben ze het statuut van topgroep meer dan verdiend. Fuck the people who say fuck Oasis!
Setlist: Fucking in the bushes (intro)
1. Rock 'N' Roll Star; 2. Lyla; 3. The Shock Of The Lightning; 4. Cigarettes & Alcohol; 5. The Meaning Of Soul; 6. To Be Where There's Life; 7. Waiting For The Rapture; 8. The Masterplan; 9. Songbird; 10.Slide Away; 11. Morning Glory; 12. Ain't Got Nothing; 13. Half The World Away; 14. I'm Outta Time; 15. Wonderwall; 16. Supersonic; 17. Don't Look Back In Anger; 18. Falling Down; 19. Champagne Supernova; 20. I Am The Walrus
Organisatie: Live Nation
Het sympathieke Boston Tea Party is met Eline Adam en Thomas Werbrouck een Torhouts duo dat pop brengt, slechts gewapend met een akoestische gitaar op distortion, en een op een houten krat beatstampende leadzang. Hun vrolijke songs met een hoekje deden denken aan PJ Harvey, The Kills en Siouxie And The Banshees. Het duo had met hun korte set zeer zeker talent in huis, maar was nog leergeld aan het betalen voor het ding dat ‘ervaring’ heet. Hieraan ontbrak het niet bij The Present uit NY. Het jonge trio bracht met volle kunde en overgave een set met non-stop soundscapes die overwoekerd werden door het experiment en gecontroleerde improvisatie. Producer/solo artiest Rusty Santos op gitaar, een knielende Jesse Lee op driedelige drums en Mina op keyboards brachten een wijd gama aan natuur-noise, ritmische oorlogvoering en een snelle opeenvolging van geflipte samples die zo op 'Suspended Animation' van Fantomas konden staan. De dynamische vloedgolf die ze brachten bleef vrijwel constant teder en lieflijk en werd ondanks het centraal staande noise experiment nooit echt volledig rauw. Met hun eerste album 'World I See' bracht The Present een smaakvolle set van een band die veelbelovend nog naar alle mogelijke richtingen kan uitgroeien.
Met Madensuyu uit Gent is ons verbrokkeld landje een band rijk die op het eerste zicht evenmin een vaste lijn lijkt uit te tekenen, maar niets is echter minder waar. Madensuyu had in de 4AD te Diksmuide veel zinnigs te vertellen en bracht een verhaal dat doorspekt was met emotie, vuur en breekbaarheid in een diep doorkookte hutsepot waarbij een verrassende waaier aan smaken in je mond ontploften. Stijn De Gezelle en Pieterjan Vervondel stelden er hun laatste broeischijf 'D is done' voor, en ze hadden er duidelijk zin in.
D is done' is een plaat met een zorgvuldig uitgedokterd spanningsverloop, waarbij de songs opbouwen naar een emotionele weerbaarheid die op de juist uitgekiende momenten doorsneden worden met elektrische shocken en opstoten die het kiekenvel op je huid doen kakelen. Dat Madensuyu hun set live bracht naar dezelfde chronologie als de songvolgorde op de plaat was dan ook op geen enkel moment storend en had hetzelfde effect als zou een Brusselmans live zijn boeken, net vóór het slapen gaan, intiem in je oor fluisterend brullen. Madensuyu had geen enkele moeite om het publiek vanaf de eerste noot bij hun nekvel te pakken en de heren leken het krijgen van deze aandacht even instinctief meester te zijn als het muzikaal landschap dat ze creëerden. Het leek alsof ze de toeschouwer toelieten om mee te kijken in de diepe krochten van hun onderbewustzijn, op een comfortabele en uitnodigende manier, en hiermee een magische kracht opwekten waarbij men zichzelf goed kon inbeelden hoe even fantastisch een repetitie als een festivalshow zou klinken als aan dezelfde condities zou voldaan worden als dit clubconcert.
Met een vanzelfsprekende eenvoud smeet Madensuyu een gloed over je heen waarbij je, het ene moment strelend genoot van een emotionele geladenheid die enkel een Thom Yorke kan brengen, om plots te verrassen met een noise invasie die je naakt bij de ballen grijpt.
De show die Madensuyu bracht beschreef een zodanig groot spectrum aan muzikaliteit waarbij elk individu gemakkelijk iedere andere minuut met refererende bandnamen kon smijten, dat ik geen zin heb om hier een zinloze lijst invloeden op te sommen. Het enige zinvolle waarmee ik kan afsluiten is: luister naar de plaat en ga hen live gaan zien want Madensuyu 'doet niet' maar 'IS'.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Nederlands 
Français 
