Gent Jazz 2026 – Singer-songwriterveteranen, ‘A journey to the outer sounds & colours of live music’
Gent Jazz 2026
Bijlokesite
Gent
2026-07-04
Geert Huys

Met de veelzeggende ondertitel ‘A journey to the outer sounds & colours of live music’ lijkt Gent Jazz de puristen van het genre vriendelijk te waarschuwen dat ook dit jaar het festivalprogramma niet vies is van muzikale zijuitstapjes. Met drie singer-songwriterveteranen die hun mosterd eerder halen bij folk en blues, oogde de affiche van dag 3 dan ook alsof ze was weggelopen uit de hoogdagen van Festival Dranouter.

Afwisselend met de internationale kleppers op de Main Stage kreeg jong Belgisch talent een vrijgeleide op de Garden Stage. Zo mocht RAMAN. (***½) op een van de groenste plekjes van de Bijlokesite bewijzen waarom zijn in januari verschenen debuut ‘I Do’ nu al tot de strafste Belgische releases van 2026 wordt gerekend.
Toegegeven, zowel qua stem als muzikaal blijven vergelijkingen met Jeff Buckley en vooral Chris Whitley onvermijdelijk. Toch voegt Simon Raman zoveel eigen emotionele zeggingskracht en muzikale bezieling toe dat elke verdenking van epigonisme al snel verdwijnt. Met de loden namiddagzon als bondgenoot serveerden de Gentenaar en zijn stevig uit de kluiten gewassen ritmesectie een doorleefde set die laveerde tussen bezwerende voodoo blues en atmosferische neo-soul. Muzikale mentor en boezemvriend Tiny Legs Tim keek ongetwijfeld trots toe vanaf De Overkant en zag zijn poulain hier –wellicht niet voor het laatst– een Groots Concert geven in hun thuisstad.

Telkens wanneer hij vanuit de Ierse westkust afzakt naar Gent, voelt dat voor LUKA BLOOM (****) een beetje als thuiskomen. De vonk voor die blijvende liefde voor de Arteveldestad sloeg al over in 1989, toen Barry Moore onder zijn kersverse nom de plume Luka Bloom in de Vooruit mocht opwarmen voor de Cowboy Junkies.
Tijdens het uur speeltijd dat de Ier deze keer kreeg toebedeeld, gunde hij het publiek een intieme inkijk in zijn levensverhaal. Persoonlijke herinneringen en anekdotes vormden hierbij de natuurlijke aanloop naar de songs die eruit waren gegroeid. De aan zijn overleden vader opgedragen opener “The Man Is Alive” bleek de voorbode van één lange aaneenschakeling van hoogtepunten. In combinatie met zijn diep in de Celtic tradition gewortelde zweverige gitaarspel weet Bloom in z’n dooie eentje het publiek keer op keer ademloos aan de grond te nagelen. Tijdens het anti-oorlogslied “I’m Not at War With Anyone” kon je haast een speld horen vallen, terwijl hij het publiek zachtjes zijn mantra liet meefluisteren: ‘I don’t need to be friends with everyone, but I’d like to live in peace with everyone’.
Met de tijdloze neo-folk evergreens “Gone To Pablo”, “Rescue Mission” en “You Couldn’t Have Come At A Better Time” –alle drie geplukt uit zijn weergaloze doorbraakschijf ‘Riverside’– verliet de kleine Ier de Bijlokesite langs de grote poort, na alweer een Gentse thuismatch die niemand onberoerd liet.

De prijs van stijlvolste performance had SUZANNE VEGA (****) al van bij haar opkomst beet. Met goudkleurige sandalen, keurig gemanicuurde nagels, flink aangezette pretoogjes en een zwarte Victoriaanse hoge hoed etaleerde ze meteen haar fascinatie voor klassieke diva’s. Het bruggetje naar opener “Marlene On The Wall”  –het iconische folkrock liedje over (de poster van) Marlene Dietrich– was daarmee snel gemaakt. Meteen was ook de toon gezet voor een strak geregisseerde set.
De rol van haar sidekick Gerry Leonard, meesterlijk gitarist en voormalig artistieke rechterhand van David Bowie, bleek daarbij van onschatbare waarde. Met een funky bluesriff herleidde hij het muzikale complexe “99.9 F°” moeiteloos tot zijn naakte essentie. Vega zelf liet geen kans onbenut om met het publiek te dollen, en kondigde met een knipoog aan dat we eerst allemaal oude klassiekers zouden voorgeschoteld krijgen alvorens nieuw werk te ‘moeten’ aanhoren. “The Queen and The Soldier” omschreef ze als ‘a long and very sad song’, maar mede dankzij de subtiele bijdragen van celliste Stephanie Winters groeide het uit tot het tweede beklijvende anti-oorlogslied van de avond.
Ook na ruim vier decennia blijft de 67-jarige New Yorkse nieuwe parels aan haar repertoire toevoegen. In Gent kregen zowel het titelnummer van haar jongste album “Flying With Angels” als “Speaker’s Corner” een plaats op de setlist, een donker relaas over hoe de freedom of speech almaar verder onder druk komt te staan. Toch bleef Vega nooit lang hangen in zwaarmoedigheid. In “Chambermaid” kroop ze met zichtbaar plezier in de huid van Bob Dylan’s imaginaire kamermeisje, inclusief een ondeugende knipoog naar diens “I Want You”. Na trefzekere uitvoeringen van haar twee ultieme signature songs, “Luka” en “Tom’s Diner”, bracht ze met “Walk On The Wild Side” ook nog een warm eerbetoon aan stadsgenoot en vriend Lou Reed.
Eén conclusie drong zich op: deze Suzanne Vega is nog lang niet van plan op haar lauweren te rusten.

Exacte cijfers hebben we niet, maar we durven erop te wedden dat het laatste concert van JOHN HIATT (***½) op Belgische bodem dé doorslaggevende trekpleister was van deze al vroeg uitverkochte festivaldag. De bijna 74-jarige Amerikaan wil zich in de toekomst onthouden van uitputtende trans-Atlantische trips, en gunt daarom de landen waar hij al vroeg in zijn carrière voet aan de grond kreeg nog een laatste passage tijdens zijn European Farewell Tour.
Op de Bijlokesite –de voorlaatste halte van deze akoestische solotour– werd echter al snel duidelijk dat ook Hiatt’s stembanden hun beste tijd hebben gehad. Zelf sprak hij over ‘a frog in the throat’, maar moeilijker te verbergen was dat sommige hoge noten en lange vocale uithalen hem niet meer moeiteloos afgingen. De introspectieve opener “My Old Friend” kreeg daardoor ongewild een extra emotionele lading. Ondanks die vocale kwetsbaarheid werkte de veteraan zich dapper door een gevarieerde set, enkel gewapend met een akoestische gitaar en mondharmonica. Aan rootsrock klassiekers geen gebrek in Gent: “Thing Called Love”, “Memphis In The Meantime”, “Slow Turning”, “Tennessee Plates” en “Real Fine Love” bleven ook in hun meest uitgepuurde vorm overeind als bakens binnen de Amerikaanse singer-songwritertraditie.
Van vorige passages herinneren we ons vooral een spraakzame, guitig entertainende Hiatt. Dit keer bleef de interactie met het publiek beperkt, alsof het nakende afscheid alle woorden overbodig maakte. Net daardoor wonnen ingetogen songs als “Long Time Comin’” en “Feels Like Rain” alleen maar aan zeggingskracht en groeiden ze uit tot de beklijvendste momenten van de avond. En daar bleef het niet bij. ‘Dat was onze openingsdans!’ fluisterde ergens een trotse fan toen uberclassic “Have A Little Faith In Me” als slotakkoord werd ingezet. Het daaropvolgende applaus hinkte op twee gedachten: uitgelaten dankbaarheid voor alles wat geweest is, maar tegelijk het pijnlijke besef dat één van de grootste Amerikaanse singer-songwriters van de voorbije halve eeuw wellicht voorgoed afscheid heeft genomen van het Europese continent.

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz