Rock Werchter 2012 – vrijdag 29 juni 2012
Rock Werchter 2012

dag 2 - vrijdag 29 juni 2012: ‘Rock Werchter rockt’ … in de  beste zin van het woord  met een ‘school out party’ van School Is Cool en een stampvoetende Gossip. Jack White , dEUS en Pearl Jam zijn klassebakken van de oerwortels van de rock . Fraaie muziek hadden we van de bevallige dames van Katzenjammer en van Lana Del Rey . De Balkan pop van Beirut blies ons een gemoedelijke nachtrust toe …

Nog maar is de ‘school’s out’ voor de studenten of daar komt School Is Cool aandraven . Hip zijn nu zeker want al vroeg op de middag hadden we een volle Barn voor deze Rock Rally winnaars van twee jaar terug . Hun debuut ‘Entropology’ is een schot in de roos met aanstekelijke, subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie . Ze  hebben al een handvol onbevangen, onschuldige, frisse, springerige en lieflijke singles afgeleverd, die hier net als de andere songs speels, dynamisch en enthousiast gespeeld werden.
“The world is gonna end tonight” en “Car backseat parking “ namen een rol als ideale wekkerradio op. En het zat goed , heel goed zelfs, met deze zelfverzekerde, super gemotiveerde band; wat een ‘positive vibe’ en uitstraling! Duracell konijnen zijn het, die spontaniteit hoog in het vaandel droegen.
Heerlijk zoiets met een kleurenpalet aan sounds , opzwepende percussie en ‘circle pits’; noem maar op met een hitsende reeks “In want of something”, “Warpaint” en “New kids in town”. School Is Cool was erg onder de indruk , ging ervoor en genoot van het dolenthousiaste publiek. Meteen top !

Jaren hebben ze aan de weg van het succes getimmerd . Ze spietsen een ‘afternoon delight’ aan flarden. Een zware nacht werd onmiddellijk verteerd bij de bulldozerrock met brains (= unieke mix van metal , hardcore en stonerrock) van  Mastodon (Mainstage). ‘Hunter’ is de doorbraak die de doorsnee rockliefhebber makkelijker over de streep moet trekken. Als een pletwals raasden ze zo vroeg in de namiddag over ons heen . Een ‘wall of sound’ van wilde , opgefokte stieren met een gouden hart. Een potige, loodzware set met Mokerslagen van songs als “Black Tongue”, “Blasteroid”, “Curl of the Burl”, “Thickening” en “Spectrelight” . Net als op Werchter Boutique , een maand terug, daverden zij over het publiek heen .

Was me dat een overstap naar de ingetogen , ontroerende , verstilde pop van Perfume Genius (Marquee)... Respect voor Mike Hadreas aka Perfume Genius, die van de intieme sfeer van de kleine clubs moedig in het festivalcircuit stapt . En erin slaagt de aandacht ‘close’ te houden  met die minimaal gehouden , spaarzame composities; het zijn aangrijpende, rakende, kwetsbare songs op piano, gedragen door z’n innemende, voorzichtige, zachte, fragiele soms hoog uithalende vocals op z’n Antony Hegarty’s.
Hij wordt aangevuld op synths/piano/toetsen door tweede man en vriend Alan Wyffels en een drummer/gitarist, die het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte bieden. De songs zijn gebaad in melancholie en kunnen moeiteloos meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas. Muzikale pracht en schoonheid voor wie er voor open staat ; hoogtepunt hadden we met de ‘quatre mains’ van “Learning” en “All waters” en bij de nekvel grijpende “Mr Peterson” en “Katie”, die zo goed als solo werden gespeeld.

Eén van de nieuwe revelaties binnen de rap wordt hij omschrijven, Wiz Khalifa met name (Mainstage), maar eerlijk gezegd kon deze jonge gast in opperbeste stemming maar weinig bekoren; hij mag dan nog gelinkt worden aan Jay Z, Cypress Hill en Snoop Dogg.
Hij was alvast goed begonnen met z’n DJ & z’n band in songs “When I’m gone”, “Cabin fever” en ”Gang bang” , maar dan verloor hij en z’n band zich in oeverloos gemekker en mellow, laidback sounds. De ‘make some fxx noise’ , ‘put your fxx hands up’ , ‘some shit’ en ‘love & peace’ verveelden op den duur en brachten de vaart volledig uit het concert . “smoke them” kwam hier volledig tot zijn recht …

De vier Noorse deernes van Katzenjammer zagen we al een twee keer aan het werk, op Festival Dranouter en in het clubcircuit; zij zorgden steeds voor een leuk feestje met hun aantrekkelijke, aanstekelijke, folkloristische Scandinavische muziek, een onstuimige mix van klezmer, mariachi, hoempa, circusdeunen, zigeunermuziek en bluegrass. En de formule sloeg aan op RW , want een volle Barn droeg de dames op handen en was aan het heupwiegen . Ook de deernes entertainden hun publiek en probeerden een paar zinnen in een zo goed mogelijk Nederlands te zeggen. Fijn!
Multi-instrumentalisten zijn ze wel met een alaam aan materiaal waarbij een ‘balalaika’ bas opviel. Hun elfen ’acapella’ zang gaf elan. Een speelse droomwereld creëerden ze . Een soort ‘French can can’ hadden we  in hun stomend setje , met enkele ingenieuze covers, waaronder Genesis’ “Land of Confusion”. Verwarrend en verrassend klinkt hun kattengejank wel …Krolse katinnen , die ‘fun’ waren op deze festivaldag!

De belangstelling voor Beth Ditto en haar Gossip (Mainstage) was groot. Een heuse band is het geworden. Was haar optreden een paar jaar terug  minder , vandaag werd dit goed gemaakt door een goede afwisseling van de pak aanstekelijke, swingende, opzwepende  rock’n’roll nummers en het sfeervolle materiaal . Die variatie en de imposante uitstraling van de vlezige Ditto maakten hét van deze uit Portland afkomstige band.
Sommige songs kregen door de springerige, huppelende ritmes een fikse scheut dance mee. Ditto speelde in op de boodschappen die op de borden stonden en ondanks een herstellende gebroken enkel, liep ze met haar volle gewicht , al of niet ondersteund door de security, hinkend alle kanten op , tot zelfs aan de PA toren. En na een “A perfect world” kon het feestje niet meer stuk ; met “Yr mangled heart”, “Get lost”, “Standing in the way of control”, “Into the wild” en “Heavy cross” bracht ze de ganse wei in beweging. Niet enkel Ditto kwam voldoende in de picture met een dikke zoen aan een fan , ook een jongedame die haar boezem liet zien , werd net door de cameraman gespot werd en kon het op het reuzenscherm tonen  … Borsten Bloot dus en … Ambiance genoeg!

Het uit Melbourne afkomstige The Temper Trap (Barn) kwam met de vorige cd ‘Conditions’ in de belangstelling . Vooral de beklijvende single “Sweet disposition” zorgde voor de definitieve doorbraak in Europa . Bezwerende, meeslepende, dromerige indiepoprock, die niet vies is van bombast , groots aangezette partijen en gedragen wordt de indringende falsets en rauwe zang  van Dougy Mandagi . Ze hebben de opvolger klaar, simpelweg Temper Trap genaamd. Openers “Repeater” en “Need your love” kregen  een snedige, krachtige aanpak; het opbouwende “Fader’ was sterk.  Daarna boeide eerlijk gezegd het gezelschap minder met hun vakkundige pop . Ze raakten minder, de aandacht verslapte , en daar had ook de nieuwe single “Trembling hands” mee te maken .  Het door iedereen gekende en meezingbare – fluitende “Sweet disposition” scherpte het terug aan , maar dan waren we op het eind van de set. Temper Trap bracht ons over de streep van een goed , maar niet echt verrassend optreden.

Andere koek zagen we in de vroege avond van de muzikale veelvraat Mr Jack White (Mainstage). De rock’n roll krijgt een frisse kleur van dit muzikaal talent . De duizendpoot uit Detroit, Michigan, maakte eerder brokken met The White Stripes , The Raconteurs en The Dead Weather . Hij liet zich ook al als producer en acteur voldoende opmerken.
De set is tot in de puntjes uitgewerkt . De songs hebben een intens spannend rock’n’roll/blues/country gehalte , zijn melodieus, rauw, zompig , aanstekelijk en intens doorleefd,  hebben verrassende wendingen en durven hevig exploderen . Hier treden freaks en rasmuzikanten aan , die hun instrumenten laten streken en ‘to the bone’ spelen .
Een verbluffend staaltje hoorden we van White en z’n bandleden die er bijna twintig songs doorjaagden als opgefokte buffels in de prairie, en deels refereerden aan een Jon Spencer Blues Explosion . ‘they ‘ve got the blues , man’! Trouwens White tourt met twee verschillende bands, een mannelijke, zwart in het pak gekleed , en een vrouwelijke, in witte jurken …
En hij putte uit z’n verschillende projecten: “Dead leaves & the dirty ground” , “Hotel Yorba”, “The hardest button to button” van The White Stripes , “Steady as she goes” van The Raconteurs, “Two against one”, een Danger Mouse cover , een toepasselijke “I cut like a buffalo” van The Dead Weather en tot slot eigen materiaal van de onlangs verschenen soloplaat ‘Blinderbuss’, “Missing pieces”, “Trash tongue talker” en een verbeten “Sixteen saltines”, één van de singles trouwens.
Zonder adempauze werd het materiaal in een strak geregisseerde jam er door gehaspeld, met White als dirigent. De monsterriffs , de klankkleuren , alles zat perfect in elkaar , net als de ‘blauw-wit-zwarte’ kleurschakeringen en het materiaal, de doeken, de tapijten en de witte  spotlights op de bühne. Dit optreden zinderde na en was zondermeer één van de hoogtepunten. .

Het Canadese kwaret Azuri & III (Marquee) , twee zangers , synths en een drummer , grijpt terug naar de dansmuziek van de jaren ’90, en haalt hier de invloedssfeer van de Detroit techno en de Chicago deephouse aan, met een beetje laidback en soul . ‘Oldskool dance’, die z’n publiek op beheerste wijze kon ophitsen en in een bezwerende trance bracht . “Manic” en de instant klassieker “Reckless” waren alvast bescheiden hoogtepunten in de set.

De bevallige Amerikaanse popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey werd letterlijk op handen gedragen in een nokvolle Barn tent . Gaan de songs op plaat door de muzikale aankleding en de klankkleur richting broze romantiek en zijn ze wat onderkoeld op z’n Twin Peaks, haar stralende verschijning en haar interactief functioneren met het publiek maakten het zo hartverwarmend! Eén plaat heeft ze nog maar uit ‘ Born to die’ , die een paar smaakvolle, huiverende singles “Born to die” en “Video games” siert .
En wat een verschijning is ze met de hoog opgestoken, lang wapperende haren, de lange wimpers , de krabnagels, de grote witte schoentjes en een strakke Jack Daniels t-shirt . Passioneel beweegt ze naar hààr publiek toe. Begeleid door een strijkersensemble, een jazz gitarist en iemand achter de vleugelpiano , hoorden we een rits emotionele songs gedragen door haar helder , innemende , beklijvende stem , die wat meeheeft van Nancy Sinatra, Amy Winehouse en Marlene Dietrich . De wisselende optredens waarvan we hoorden, werden hier meteen gewist , want “Bluejeans”, “I sing the body” en “Born to die” bereikten emotionele hoogtes . De ‘50s getinte projecties waren stijlvol en duidelijk een meerwaarde .
Ze voerde ons een klein uur mee in haar muzikale droomwereld; de songs werden tot de essentie herleid; de songs “Carmen”  en “Video games” besloten gemeend een sublieme set!

Heel anders dan Skrillex was het bij Daniel Stein (DJ Fresh). Hij was vergezeld van een blanke rapper, een fantastische zwarte zangeres en een drummer. Zelf stond hij aan de keys.
De DJ Fresh live crew zorgde voor een niet te beschrijven uitzinnig dansfeestje tot ver buiten de Marquee . Een dubversie van Coldplay's "Paradise" en de twee afsluiters "Hot right now" en "Louder" waren de apotheose. Samen met Netsky een absolute ‘must to see’, waarbij eerlijkheidshave den Boris het haalde (met dank aan Danny).

Een paar weken terug verbaasde dEUS (Mainstage) nog met een onverwachts nieuwe plaat ‘Following see’, die met “Quatre mains” een prachtsingle hebben afgeleverd. En met de jaren is dEUS een hecht collectief geworden met een goed geoliede band van Pawlovski, Misseghers, Gevaert en Janzoons , de enige echte overlever met Barman . “Dit dragen we op aan iedereen die ons 20 jaar lang door dik & dun heeft gesteund”.
Het nieuwe werk werd al eens op 12 getoond en hier zagen we een band op scherp , die broeierig ,dreigend als opwindende klonk. Ook vanavond  konden we hetzelfde zeggen . Geconcentreerd maar even relaxt gidsten Barman en de zijnen ons in hun al rijkelijk gevulde backcatalogue. Een bijna ‘Best of’ met o.m. “The architect”, “Constant now”, “Instant street” en “Fell off the floor man” afgewisseld met nieuwer materiaal als “Sirens”  “Hidden wouds”, “Girls keep drinking” en de genadeloze prachtsingle “Quatre mains”.  De intensiteit en dynamiek behielden ze, “Dark sets in”, “Hotel lounge” en “Bad timing” volgden .
dEUS is één van de goden van de Belgische rock en besloten, op verzoek van de eerste rijen, met een beheerst als losgeslagen versie van “Suds & Soda” . Zondermeer blijft het materiaal van de eerste plaat plakken en dan mag “Via”  wel eens opnieuw bovendrijven … dEUS  is zondermeer een band met een internationale uitstraling.

Die van Pearl Jam (Mainstage), vijf klassebakken, met Eddie Vedder aan het roer, zijn het … Na een moedige Nederlandse aankondiging vlogen ze er meteen in . En ze kunnen rocken! Anderhalf uur opwinding, dynamiek en in snelvaart, of broeierig, intens met ruimte voor alle smaken en stijlen, en een paar akoestische ballads . De wijn op Werchter smaakte goed , en de muziek van Pearl Jam was er eentje van ongekende hoogtes . Vedder is een zanger en performer apart . Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes.
Pearl Jam , al ruim 20 jaar hun eigenste zelve, een Crazy Horse en Led Zeppelin op z’n best … Straf spul dus en topklasse, mensen!
Naast de handvol obligate hitsingles, “Even flow”, “Spin the black circle”; “Daughter”, “Why go” , “Better man” en “Jeremy, zijn het vooral pure rocksongs op zich: “Do the evolution”, “Got some” en “Corduroy” overweldigden meteen en na een klein half uur konden we voor eerst wat naar adem happen met het sfeervolle “Eldery woman behind the counter in a small town” . Uitermate spannend, bedreven en gevarieerd, waar opnieuw als bij Jack White de instrumenten de taal beheersen. Trouwens Mr Jack White wordt enorm gewaardeerd door Vedder . In de bis gooiden ze er een uitgesponnen “Alive” en “Yellow ledbetter” tegenaan . Een paar covers vulden aan , niet de minste btw , “PIL “ en een ‘to the bone’ uitgewerkte  “Rocking in the free world”. Een huppelende Vedder begroette zijn publiek en genoot met volle teugen van de uitgelaten menigte . Respect!

En het was nog niet laat genoeg om aan te kloppen bij Beirut (Barn) rond de talentvolle singer/songwriter Zach Condon uit Albuquerque, New Mexico. Met een zevenkoppige band (blazers/toetsen/accordeon en allerhande, slaagt de charismatische Zach erin verschillende culturen samen te brengen van Balkan, zigeunerpop, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop, gedragen door z’n melancholisch zweverige, dwarrelende stem, die nauw durft te leunen aan Jeff Buckley. Vanavond hoorden we op erg gemoedelijke wijze een fijne afwisseling. Op de golven van de zee hotsten en klotsten we van “Sante fe”, “Cherbourg” naar “Postcards from Italy”, de zigeunerinstrumental “Serbian Cocek”, tot “Nantes”, “A sunday smile” en  “The Gulag Orkestar”. We kregen nog een innemende “The penalty”, Condon solo,  en een zwierige “Carousels”. Voor pop en aanverwanten was Beirut de ideale afsluiter , iets wat in Leffingeleuren in september kan worden overgedaan.

Tot slot om de nacht in te gaan waren er nog de partygrooves van het Franse Birdy nam nam (Marquee), vier draaitafelvirtuozen. Druk in de weer aan de knoppen , met effects en scratches; een stuwende en pompende potpourri van electro, trance, house en beats.
Verwonderd waren we voor de belangstelling van Deadmau5 (Mainstage) , een Canadese DJ en producer die torenhoog op het podium stond. Joel Thomas Zimmerman, geen familie van Dylan , knalde en trancete met een mix van electro, house, drum’n’bass en  dubstep . Deadmau5 staat bekend om het dragen van een helmachtig kostuum in de vorm van een cartooneske muizenkop, zijn beeldmerk, tijdens zijn optredens.

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter