Rock Werchter 2013 – dag 1 - donderdag 4 juli 2013
Rock Werchter 2013
Festivalterrein
Werchter

2013 - Editie 39 van Rock Werchter was er terug eentje om van (na) te genieten …
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer mensen, meer terrein, meer mooie momenten …
Rock Werchter 2013 was volledig uitverkocht. Het telde 340.000 bezoekers, een evenaring van het record van vorig jaar. Er waren dagelijks 67.000 mensen van een combiticket en 18.000 losse bezoekers. Dat maakt 139.000 unieke bezoekers over vier dagen.
De styling van het festival ging verder en er was kunst op de wei – de opvallende creaturen tekenden mee de entourage en is dus een blijvertje geworden …
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Ook een blijvertje door de jaren …
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ ‘hip’ zijn én blijven …

Om de vier vurige dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter kleurt internationaal , blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …

Tot op 40^ste editie van Rock Werchter in 2014. Cheers!

Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse …

Rock Werchter 2013 – dag 1 - donderdag 4 juli 2013
Parcours dag 1 had al meteen een paar rammelende ontdekkingen , nl. Fidlar en Palma Violets. Biffy Clyro wist hier het grote publiek te bereiken; we zagen een magistrale set van The National , één van de bands van het moment en Bloc Party, waarvan de stekker stiekem nog wat mag ingedrukt blijven; tot slot Netsky die het samenhorigheidsgevoel dansbaar aanwakkerde. En het was vandaag ideaal festivalweer  …

Veel tijd om de vervangende Pyramid tent te showen kregen we niet , want één van de opkomende talenten Fidlar (Klub C) hadden hun stekkers stevig ingeplugd . Blik op oneindig en verstand op nul serveerde het Amerikaanse kwartet in een klein half uur een pak short minute rammelrockende nummers op de leest van de Ramones . Vier jonge  gasten met punky bruisend, energiek, compromisloos materiaal. Een heerkijke rockshot dus!
Fidlar staat voor ‘Fuck it, dog, life’s a risk’ s, en dat gevoel kreeg je tussen de oren gespietst met woeste “Cheap beer”, “Stoked & broke”, “Wait fo the man” en “Wake bake skate“, waarbij de zanger het publiek indook . Een punkfeestje bij de start van het festival …

Fidlar bracht ons in de juiste rock’n’roll mood; andere , Britse jonge wolven Palma Violets (The Barn), wringen zich tussen de schouders van The Libertines , Arctic Monkeys en The Vaccines. Een heerlijk potje rauw, ongepolijst melodieus garage rock’n’roll, voldoende afgewisseld met een heerlijk zalvende toets en broeierig, dromerige , sfeervol materiaal. Gitarist Sam Fryer en bassist Chilli Jenson vullen elkaar aan of wisselen elkaar af in de zanglijnen. Fel van leer trokken ze met “Rattle snake highway” , stappen , lopen over naar de  melodieuze rauwheid van “Best friends” en “Last of summer wine”, blazen uit met het sfeervolle “14” en eindigen stevig met “Three stars” .

… In de vroege namiddag werden we dus gauw wakker geschud en kregen we met deze twee opkomende talenten letterlijk een Rockend Werchter …

Airbourne (Main Stage) deed het stof van AC DC opwaaien . Niks beter dan AC DC , bijgevolg zijn zij maar een klein deelverzamelingetje uit datzelfde Australië ; dezelfde ritmes en hooks, gitaarriffs , drumslagen ,  maar met minder kracht en jus. Aan show en huppelgedrag ontbrak het niet maar muzikaal klonk het veilig , inwisselbaar en weinig origineel .

The Black Angels (The Barn) brengen al een handvol langspeelplaten psychedelische retrorock’n’roll, die een bezwerende, hallucinante droomwereld en een hypnotiserende, bedwelmende trip oproepen, met pedaaleffects, distortion, fuzz, elektrodrones en een zweverige dromerige galmende zang. Een band die al  jaren meer van hetzelfde speelt , waarvan je moet houden. In die leefwereld waar het heerlijk vertoeven kan zijn , kan een geestesverruimende injectie toegediend worden, maar is er weinig plaats tot interactie .  Paddenstoelenmuziek en een ideale geleider op de set van BRMC .

Al een kleine vijftien jaar zijn ze bezig , de heren van Black Rebel Motorcycle Club (Main Stage) , zanger/gitarist Peter Hayes en bassist Robert Levon Been . Na een welverdiende rustpauze , o.m. met het onverwachts overlijden van Beens pa twee jaar terug , maken ze hun return met ‘Specter at the feast’ . Ondanks de zwarte leren jekkers dito zonnebrillen zijn ze intussen niet ‘rebels’ meer ; ze worden aangevuld met de drumster van The Raveonettes.  Een gezonde dosis gitaarrock’n roll , bluesy slides, die explosief kan klinken, blijft het handelsmerk. Een afwisselende set hoorden we , waarbij de Main Stage niet iets te hoog was gegrepen om volledig geraakt te worden van hun broeierig , slepend soms scheurend materiaal . “Berlin” , “Six barrel shotgun” , “Whatever happened to my rock’n’roll” en “Spread your love” bouwden op, waren stomende knallers en zorgden voor die onderhuidse spanning , maar samen met de andere , meer broeierige en sfeervolle nummers, gingen ze beter tot hun recht komen in de twee tenten, gezien de respons minder warm was dan de gemiddelde  julitemperatuur …

Na de ronkende, donkere romantiek van BRMC , kwamen de zonnestralen piepen op de  speelse, toegankelijke pop van het amicale NY-se gezelschap Vampire Weekend (Main Stage) , die een zomerse ‘positive’ vibe ademt; afro , exotische tunes zijn geïntegreerd in hun westerse pop . De nieuwe plaat ‘Modern vampires of the city’ klinkt breder en live moeten nummers daaruit ietwat hun plekje vinden . Op de Main Stage nodigen ze minder uit tot een heupwieg of danspas en zijn ze iets minder aanstekelijk. Opgelet , “Diane young” en de single “Step” hebben nog altijd die punch, maar het waren oudjes “Cousins”, “White sky”, “Cckk”, “Holiday”, “A punk” , “Giving the gun” en het stevige “Walcott”, die hier de sfeermakers waren en een stralende zomerzon boden.

Het Schotse Biffy Clyro (The Barn) staan in de UK steeds torenhoog op de affiche . Hier  kreeg Biffy Clyro van de broers Johnston en Simon Neil, aangevuld met twee andere leden, sinds kort de verdiende respons met de nieuwe cd ‘Opposites’ en de single “Black chandelier”, opbouwende , slepende, gedreven en snedige mainstreampop, met een gedoseerde balans bombast en progrock. Puike gitaarriffs , krachtige drums en een heldere zang tekenen voor boeiende power’stadion’rock. De spil van de band ging in ontbloot bovenlijf , rijkelijk van tattoes , stevig tekeer en betrok hun fans bij de songs. “The Captain” en “Many of horror” werden half meegezongen. Een fel gebalde “Bubbles” en een opbouwend “Black chandelier” besloten de set  . Biffy Clyro bracht een ‘wall of sound’, die majestueus, verschroeiend kon klinken . Groots in wording …  

Het verhaal van The National (Main Stage) is zowat gelijklopend met Elbow: Gestadig hebben ze gewerkt aan hun muzikale carrière , die door hun bezield materiaal en hun gedreven livegigs uitgegroeid zijn tot een grootse band . De zoveelste plaat in de rij , ‘Trouble will find me’, is opnieuw overtuigend . Tja , op die manier gaan Matt Berninger en C° met hun donker dreigende , spannende muziek grootmeester Cave achterna .
Meer dan uur houden zij hun publiek in de ban, boeien door de bezwerende opbouw en de aanzwellende , krachtige ritmes, aangevuld met twee blazers , die duidelijk een meerwaarde vormen en voor koude rillingen zorgen . Hier hebben we een gretig spelende band  en een gebrild filosoof/zanger die volledig opgaat in muziek en tekst. Hij laat zich drijven door de fans . Al meteen shooten ze enkele prijsbeesten, “Squalor Victoria”, “Don’t swallow the cap”, “Bloodbuzz Ohio” en “Ghost”. We bleven in hun nationaal web geweven door “Demons” , “Afraid of everyone” en “Abel” . Berninger deed z’n microstatief en – kabels afzien en hij was dan ook dicht bij de fans . De security had hun handen vol om Berninger te ondersteunen. “Graceless” en “England” waren iets verderop weer opnieuw twee knallers. Tijdens “Mr November” was hij het publiek ingedoken , die hem bijna letterlijk opslorpte en intussen speelde de band zich de longen uit het lijf. Schitterend! Dit is een festivalband ‘pur sang’ , die sinds mensenheugenis geen slecht optreden meer heeft gespeeld. Groots dus!

Bloc Party mag dan binnenkort op non-actief komen , we zullen van de Britse postpunkrockers een ongelofelijke sterke set onthouden . De band rond Kele Okereke blijft populair; de vaste drummer Matt Tong werd intussen al vervangen door een goed meppende dame Sarah Jones ( van de New Young Pony Club en Hot chip ) , die niet moest onderdoen. Gerust mochten ze op de Main Stage staan , gezien The Barn tot in de nok gevuld was. Toegegeven , op de laatste twee cd’s is Bloc Party ergens blijven hangen en klinkt het materiaal maar zusenzo , maar een ‘Best of’ van hun tienjarige carrière was net als op Pukkelpop meer dan moeite . Songs , die live overeind staan en het publiek triggeren.
We kregen vanavond “Octopus” , ”Hunting for witches” , “Positive tension” die de set openden . Dat een pauze ingelast wordt , is niet vreemd want het nieuwere materiaal beklijft minder . “Banquet” , “One more chance” , “This modern love” ,“Flux “ en “Helicopter” gooiden het op een akkoordje, strakke , levendige songs die de band op dreef houden en een glimlachende Okereke tekenen, die het contact met zijn publiek goed onderhoudt . Hier ging het dak van de tent er bijna af . Een set, die een tijdje in het geheugen zal gegrift staan.

Net als drie jaar terug op Werchter konden we weer twee en half uur weg met de ‘Typical American Show’ van de punkrockers Green Day (Main Stage). Iets minder spektakel dan toen , maar opnieuw een niet bij te houden lijst van songs (hebben ook niet voor niks drie cd’s uitgebracht op een paar maand tijd!) , maar het waren vooral de oudjes die ‘em deden, “Know your enemy”, “Holiday”, “Boulevard of broken dreams” , “Welcome to paradise” , “When I come around”, “Longview” en “Basket case” .
Billy Joe Armstrong staat ook bekend om z’n publiek te entertainen , springt van de ene naar de andere kant , en ook vanavond was dit van ’t zelfde … show ,  meezingmomenten , handjeszwaaien , moshpits, medleys en ga zo maar door . Er wordt dan iemand uit het publiek gehaald, mag dan een nummer trachten mee te zingen en na te spelen .Tja , dat speeltje was er drie jaar terug ook .
Als ze goed op dreef waren , was het dan ook geweldig en krachtig ; doe het hen maar na om continu bij de leest te zijn. De hits gingen er in als zoetenkoek.
Bij een set van een anderhalf uur kan gefocust worden op de (strakke) punkrock van Green Days maar een twee en half uur durende set , zorgt voor overacting en is het show-entertainment gehalte te pas en te onpas storend op wat punkrock nog kan zijn. Desondanks noteren we nog een boeiend slot met “American idiot” , “Jesus of suburbia” en een uitgesponnen “Minorty”, waarbij alles nog eens kan van gekte.

We voelden het al een beetje aankomen na hun set in de AB, een paar maand terug . The Bloody Beetroots (Klub C) kunnen er nog een muzikale gekte van maken door hun harde, furieuze, hitsige , verwoestende beats , maar de ontladingen die hen groots hebben gemaakt knallen nu minder door de orkestratie en pianoloops . Inderdaad , de danspunk, het beukend geweld van deze gemask(e)erde heren , klinkt soms zalvender. Een koerswijziging waarin wat meer kalmte kan heersen …

Netsky live kan niet ontbreken op de dansfeestjes op Werchter .Vorig jaar was hij er al , Pukkelpop besloot hij op één van de avonden , en ook hier mag hij nu de Main Stage afsluiten. Er is geen sprake meer om beroep te doen op DJ’s als Chemical Brothers of Underworld.
Iedereen valt voor de huidige drum’n’bass en dance met poppy invloeden van de bescheiden Boris Daenen. Stond hij vroeger wat op het achterplan met z’n decs , dan treedt hij nu op het voorplan en krijgt hij meer ruimte om zijn ding te doen, met zelfs enkele vocale prestaties op vocoder , zoals op “Anticipate” . MC (Script) rapte de nummers aan elkaar, hitste het publiek op, Michael Shack zorgt voor de nodige adrenaline op de drums , en twee gastzangeressen (Diane Charlemagne en Scarlet(?)) vulden aan en zorgden voor grootse uitvoeringen van “Moving with you”, “Love has gone”,  “Give & take” en “Come alive”.
Een heerlijk leuk , dansbaar en stomend concertje , met special effects , papiersnippers en ga zo maar door . Iedereen shakete er op los! Net als op Pukkelpop haalde hij er z’n ouders bij. Een mooi hartverwarmend gebaar. Respect. Schitterend concert! 

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter