Deze drie Schotten hebben de U.K. al op zijn kop gezet met de singles ?Henrietta?, ?Creepin up the backstairs? en vooral ?Chelsea dagger? en werden op die manier razendsnel uitgeroepen tot the next big thing.

En bij wijlen wordt je inderdaad wel wild van dit opzwepende debuut, het refrein van het geweldige ?Chelsea dagger? is helemaal niet meer uit ons hoofd weg te krijgen, het fantastische ?Creepin up the backstairs? is gloeiend heet en heeft een moordende riff in de rangen (van zo een song kunnen ze bij Franz Ferdinand enkel maar dromen) en ?Got ma nuts from a hippy? is even fel en geestig als zijn titel doet vermoeden.

Het warm water hebben de Fratellis niet bepaald uitgevonden, want hier wordt vakkundig gejat uit de voltallige Britse muziekcatalogus. Erg is dat helemaal niet, ze hebben de goeie invloeden er uitgekozen. ?Henrietta? is pure Supergrass, ?Whistle for the choir? en ?Ole black 'n' blue eyes? hebben de Beatles in hun lijf, ?Baby Fratelli? is voor zijn refreintje ten rade geweest bij die gekken van Slade en bij zowat de helft van de overige songs is T-Rex op bezoek. Ook The Kinks en The Faces komen ons wel eens voor de geest. Al deze invloeden hebben de Fratellis opgeslorpt in 44 minuten stomende energie verpakt in 13 buffels van songs.

`Costello Music' is heet als de hel, catchy als een minirokje met een stel moordbenen onder en bruisend als een dozijn dafalgans in een magnus champagnefles.

De zomerfestivals hebben dit groepje gewoon nodig.

Nog maar eens een reünie van ouwe punks. U zat er misschien niet op te wachten, maar volgens ons hebben ze best een leuk plaatje gemaakt.

Net als vroeger weten de Buzzcocks de perfecte harmonie te vinden tussen pop en punk. De songs op deze meer dan behoorlijke comeback cd zijn typisch Brits, catchy en levendig. Het is vermakelijke feelgood poppunk zonder daarom te klinken als de vele nep-punkers die dezer dagen zenders als TMF en MTV onveilig maken. Natuurlijk is het allemaal niet meer zo grensverleggend als in de hoogdagen van de punk eind jaren zeventig en de impact van deze plaat op het hedendaagse muziekgebeuren zal uiteraard nul komma nul zijn, we moeten ons géén illusies maken, maar toch heeft deze fijne en eerlijke `Flat-pack philosophy' op vandaag zeker bestaansrecht als je ziet welke rotzooi er dezer dagen allemaal op ons afkomt.