Om met de deur in huis te vallen , de derde nieuwe plaat van Mike Hadreas aka Perfume Genius ‘Too bright’ biedt zeker een toegevoegde waarde aan zijn totnutoe intimistische oeuvre. De eerste twee waren sing/songwriting, met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij; ontroerende , kwetsbare songs , die uitermate sober waren en gedragen werden door zijn stem en piano , dan gaat deze derde duidelijk verder met elektronica, beats, soundscapes en worden zijn vocals af en toe vervormd . Hier schreeuwt hij letterlijk de zaken van zich af , waardoor ze een andere lading krijgen . “Queen”, “Fool”, “No good” , maar vooral “My body”, “I’m a mother” en “Grid” zitten vol experimentjes, vormen iets apart en  zijn eigenlijk wel prachtige werkstukjes.
Ze worden voldoende opgevangen door dat innemend , elegant broze kantje als “I decline”, “Don’t let them”, “All long in” en de titelsong.
Die diepgang en breedte zorgen voor een nieuw meesterwerkje van deze creatieve sing/songwriter.

Lower is een jong combi uit Kopenhagen die zich manifesteert binnen de postpunk scene . Tja, net als het beloftevolle Britse Eagulls , brengen zij een reeks rauwe , potige , venijnige, energieke als intens broeierige songs , die ons terug brengen naar hun voorbeelden uit de vroeger jaren 80 als o.m. The Alarm . Nergens gaan ze uit hun bocht , maar het is een spannend album met heerlijk genietbaar materiaal , dat verdient ontdekt te worden .

De familie Durham wordt gerespecteerd met hun combinatie van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons doet denken aan het onvolprezen Red Devils van de early 90s en aanzetten  tot een heupwieg en een swing’n’boogie.
Zusjes Kitty en Daisy en broer Lewis , hebben moederlief (bas/contrabas) en vader neerzittend (slide)/gitaar) mee om er een gezellig onderonsje van te maken, samen met hun publiek als uitnodigende gast in een concertzaal .

Ze hebben een nieuwe plaat uit ‘The third’, die toegankelijk en eenduidiger klinkt in het genre en een fikse stap voorwaarts kan betekenen een breder publiek te bereiken .
Een paar jaar terug plaatsten ze zich in de spotlights op het r&b festival in Peer en sindsdien rolt de bal voor de muzikale familie. Toegankelijker betekent ook dat het allemaal een poppy groove kent, wat gepolijst en mooi klinkt, en dat de rauw in whisky doordrenkte blues wat op de  achtergrond is geduwd .
Geen nood , nog steeds hebben we een uiterst aangename, leuke set en zetten nummers aan tot een hillbilly/rockabilly party , zeker op het eind met die doorleefde, huppelende bluesy slide songs als “Going up the country”, het nieuwe “Developper’s disease”, “What quid” en “Mean sun of you” ; aan de  bar in de zaal werden nog meer pintjes en Belgische streekbieren getapt … Hier staan ze dicht tegen elkaar opgesteld aan 1 micro , wat de sfeer nog meer dampend, smachtend en gezelliger maakt!
Deze werden dus mooi bewaard op het eind , maar de 50 minuten ervoor genoten we van de unieke gedrevenheid van de drie met hun familie  uit Londen. Met een Jamaicaanse trompettist op leeftijd sijpelt de ska binnen , wordt de sound  kleurrijker , en is een saloon./bar sfeertje gecreëerd , wat de menigte ophitst (o.m. met een “Turskish delight” , “Whenever you see me” en “Good looking woman”).
Eerder konden we al proeven van hun kenmerkende stijl , door de pak songs van de nieuwe plaat , “Bitchin’ in the kitchen”, “Feeling of wonder” en de ingetogen single “Baby bye bye”, die de set openden. De mondharmonica werd niet vergeten, wat eerder het materiaal in een zompige blues onderdompelde.
Er wordt nogal veel van instrument gewisseld bij de drie, maar het enthousiasme , gretigheid, freakness , speelsheid, spontaniteit en kunde van het combo is en blijft ongenaakbaar. Ze zetten een “Never get back”, “No action” of “Whisky” op sobere wijze in , maar dan werd de ritmiek al gauw aangescherpt door de bredere omlijsting en de uptempo’s. Die intens spannende opbouw brengt de songs live op een hoger niveau .

En de set vloog snel voorbij op die manier . Een Brian Setzer, Stray cats, Jon Spencer of Heavy trash hebben met de familie Durham een leuk speeltje erbij  . Ze staken voldoende variatie in hun spel, wat een uiterst boeiende, aangename, frisse, trippende, dansbare en ontspannende set opleverde …

Rock’n roll pur sang op z’n The Darkness kregen we met het andere Britse combo The Dash;
rechttoe-rechtaan, met een punky attitude zorgen ze voor een fucking crazy sfeertje, wat uiterst sterk werd onthaald door onze Franstalige vrienden . Een hoofdrol was weggelegd voor podiumbeest Marc Hayward , die dweepte met de voorste rijen . Fun & pleasure , met een knipoog naar The Clash , The Ramones en Iggy . Cheers mate!

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

De Britse zangeres Paloma Faith is al zo’n vijf jaar bezig en laat een 50/60s gloed sijpelen in haar groovy , broeierige en sfeervolle retrosoulpop . Ze beschikt over een sterk indringende stem , en is gelinkt aan Joss Stone , Lana Del Rey, Jessie Ware en Carmel ( hoe zou het nog met deze zangeres zijn?) . En op het podium showt ze haar acteertalent , wat het publiek doet opzwepen en het spontane contact bevordert. Het levert een ‘shakey’ dansfeestje op , zeker in het eerste deel en in het laatste luik van de set .
Inderdaad , samen met haar full band , die gretig te werk ging, en haar backing vocaliste, die een prachtrol op zich nam,  vliegt de Britse diva er huppelend en giechelend tegenaan met dampende songs als “Mouth to mouth” , “Take me” en “Stone cold sober” , wat een extraverte tint biedt aan deze songs.
Een rits goede muzikanten in avondkledij begeleiden haar. Zijzelf heeft een kort retroglitterkleedje aan met een bloemenkransje op haar lange blonde haren; wat glamour en glitter in een Kate Perry style, zo te zien .
Met alle respect voor haar nieuwe Franse boyvriendje, probeert ze af en toe wat in het Frans te brabbelen . Een woordje Nederlands was hier toch graag meegenomen . Leuk allemaal in z’n geheel; wat de zangeres naar een hoger niveau brengt op het podium.
De sfeervolle songs raken iets minder , maar dat zal dan eerder aan mij gelegen zijn , want ook de love nummers “The bigger you love”, “It’s the not knowing” als “Leave while I’m not looking” en “Love only leaves you lonely”  - waar zelfs de twee gitaristen letterlijk hun solo spelen rond onze diva -, gingen erin als zoetenkoek en werden met een big smile ontvangen. Daarna werd het  tempo terug aangescherpt met “Ready for the good life” ; hier zet Faith samen met haar backing vocaliste een danspasje in, en die dame schreeuwt letterlijk de soul van zich af. “Picking up the pieces” en “Changing” , die wereldhit met Sigma, kregen de meeste respons . Goed allemaal , maar die “Changing” kon beter … haar soulfulle vocals lieten het wat afweten en de drum’n’bassloops , die de dansspieren nog meer konden aanspreken , bleven achterwege .
Een opwindende ritmiek naar het eind hadden we , ze gooide er met “Trouble with my baby” en “Only love can hurt like this” nog twee bubblegum ‘60s rock’n’rollers op z’n Pipettes/ Lulu’s tegenaan . Ze zong tot op de keyboard toe , wat de twee songs een nog meer Hollywood vintage gaf . Het publiek droeg de artieste letterlijk op handen .
In de bis speelden ze nog twee partykillers , twee uitsmijters “River deep , mountain high” van oma Tina en het bekende “Can’t rely on you”.

Haar uitgestelde concert van ‘t najaar werd dubbel en dik teruggegeven met een uiterst aangenaam concert van een enthousiasmerende dame en haar professionele band . We zien haar graag terug op een festival deze zomer, die het optreden nog meer smachtend en heter kan maken. …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het kwintet uit Cambridge heeft het na een EP en dit debuut al gebracht tot een ware stadionband in de UK. Hun compacte, broeierige gitaarrock , die een dramatische ondertoon heeft en verweven is van wat hardcore/wave , gaat erin als zoetenkoek .
Melodieus materiaal die ergens zweeft tussen het oude Big Country, Bush en Biffy Clyro. Nergens gaan ze uit de bocht en behouden ze die intensiteit en spanning .
Vier sterke songs leveren alvast een visite kaartje om de rest van Europa te kunnen inpalmen,  “Trick of the light” , “Backroads” , “Kings of the mountain” en “The blue , the green”. Benieuwd!

Een opkomend talent uit de UK zijn The Wytches . Zij weten op hun debuut uit diverse vaatjes te tappen . Hier komt grunge met smerige garagerock’n’roll en intense indierock tesamen . Inderdaad Dinosaur Jr, Mudhoney , The Cramps en Nirvana tesamen op één plaatje dat opwindend , broeierig klinkt; dertien songs die door deze afwisseling toch uitermate boeiend zijn .
Laat u meeslepen door de fantastische psychedelische gitaartrip van deze jonge gasten !

De nieuwe plaat ‘I’m not bossy, I’m the boss’ ligt in de lijn van haar return album ‘How about I be me (and you be you)’ van twee jaar terug , die er toen kwam na een nogal hectisch en bewogen privé leven; dat betekent dus dat we opnieuw een reeks aantrekkelijke popsongs hebben met aanstekelijke ritmes en toegankelijke arrangementen, sober elegant , ingetogen als extravert. “Harbour” is zelfs een stevige rocker. De atmosferische stukken zijn echt tot een minimum herleid . We moeten erbij nemen dat haar hemels , indringende emotievolle zang wat is doorprikt , maar ok, al worstelt ze soms met zichzelf , ze komt telkens weer boven met totnutoe evenwichtig materiaal en ze weet te raken . 

Get your gun is een debuterende band afkomstig uit Denemarken; in de zeven lange, goed opgebouwde  songs is een donkere, onderhuidse spanning aanwezig, door een grauw landschap omgeven van garagerock, country/punkblues , wave en psychedelica.
Referenties als 16 Horsepower, Wovenhand , Cave, The gun club en Crime & the city solution borrelen op door die logge galmrockende gitaarriedels en die knappe, indringende  zang . Een verrassend opmerkelijk debuut dus door die intrigerende constant ingehouden sound …