Pop/Dance
The House of Sleep
Tannhauser
Het Leuvense Tannhauser is niet aan zijn proefstuk toe, is al een tijdje bezig en wentelt zich in het concept van de chillwave – dreampop - shoegaze . Zalvende songs , met een bezwerende trance , én met weerhaken door de verrassende wendingen verwezenlijkt door ijle en sfeervolle synths , dromerige, frisse  en gruizige gitaarklanken , die wat galm en pedaaleffects kunnen verdragen . De zang zweeft ergens over de nummers heen .
Tannhauser omarmt een zachte My Bloody Valentine.  De composities zijn vakkundig in elkaar gestoken.  “Nosedive” , “Slowburn” en de titelsong zijn hier best spannend .

Info http://www.myspace.com/tannhausermusic

Bettie Serveert was één van die revelerende indierockende bands begin jaren 90 onder de vaste drie-eenheid Van Dijk – Visser – Bunskoeke. Na een relatieve radiostilte sluiten ze opnieuw aan . Hun dromerige, meeslepende gitaarrock is op de return ‘Pharmay of love’ van 2010, levenslustiger dan ooit. En die energieke lijn zet zich verder op de opvolger . Een direct, broeierig rauw geluid en een dromerige tune zijn het houvast . 
De eerste twee songs “Shake-her” en “Mayhem” beuken er graag in , daarna met “Dad dog” klinkt het wat subtieler en intenser. Het hitgevoelige poppy “Had2byou” volgt. En op die manier weet de plaat wel aangenaam te boeien . Sterk uit de verf komen verder het snedige “Tuf skin”, gekenmerkt van huppelende ritmes en het broeierige “Receiver” . Ook niet mis , de experimentje op “Monogamous”.
Stuwend , scherp en dromerig kenmerken het geluid van drie decennia Bettie Serveert. Tja, niet voor niks ademt hier een Dinosaur sfeertje.
Kijk, Bettie Serveert heeft een gevarieerde rockplaat uit ; het zijn indieveteranen die we maar al te graag koesteren!

De naar Gent uitgeweken Joanna Isselé kwam eerst voor de dag met enkele haar gitaar, ukelele en stem en gaat nu in haar sing/songwriting van gitaargetokkel iets breder; een spaarzame begeleiding van elektronica , een drumbeatje , klokkenspel en backing vocals, waar nodig vullen aan . We horen op de EP vijf innemende songs die openstaan voor haar verbeelding van pinguins, professoren en westerndorpjes. Weinig samenhang qua thematiek misschien, maar bon soit , het is haar stem en de muziek die ons weet te ontroeren, met o.m. “Bird” en de single “Birdwatcher” .
Romantische , dromerige, emotievolle , gevoelige gitaarpop. De ‘Hidden’ EP staat er.

Steve Wynn - Piv Huvluv - When you smile’ - Magie en Relativering
Steve Wynn en Piv Huvluv
Manuscript
Oostende

Het Café van de Manuscript in Oostende wordt voor een paar uur omgetoverd tot een stand up comedian – music event , want vanavond was het cafe voor de fans van Steve Wynn – Piv Huvluv. Je kon genieten van een kamer/café concert van de Californische sing/songwriter en de man om de hoek , Huvluv, de comedian/muziekliefhebber. Wie geen kaartje had, moest tot 23 h wachten om terug het café binnen te kunnen om op zijn laatste pint van het weekend te klinken.
In een kleine twee uur , met een korte pauze tussenin, hadden we een bloemlezing van Wynn’s werk , enkele classics , singalongs en de speelse herinneringen , anekdotes en verhalen van Huvluv . Derek en vriend Bruno Deneckere springen af en toe bij en maakten het samenspel nog wat completer, leuker en meer ontspannen.
Een verrassende , aantrekkelijke formule en interactie die muziek en comedy wist te verenigen .

Steve Wynn is één van die sympathieke , bescheiden artiesten, die in de mideighties de voorliefde aan de gitaarrock en de americana prees . Iemand die Chilton , Dylan, Reed en Young had als grote voorbeelden . En die z’n eigen Dream Syndicate met lede ogen moest aanzien als een goed bewaard muzikaal geheim, die z’n invloed jaren later opeiste. Verder  zijn we vol lof over mans solo projecten als Danny & Dusty, Gutterball en the Miracle 3. Kijk, hij heeft de gitaarrock een bepalende push gegeven .
Vanavond zagen we de sympathieke Californier met één van z’n fans Piv Huvluv, die elkaar leerden kennen tijdens een signeermoment na een solo optreden van Wynn in de Cactus Club, ergens in de jaren ‘90 . Het idee rijpte om een gezamelijke tournee op poten te zetten en na een het uitgesteld relais van november (Wynns vader lag op sterven!) waren ze er voor drie chamberconcerten/theatershows in het land .

We genoten van Huvluv’s verhalen over de platentitels van Will Tura , de ‘Easter’ hoes met het okselhaar van Patti Smith, de unieke danspasjes van Bobby Farrell van Boney M , de nostalgische blik op Iggy & The Stooges , mans luistersessie in de Oostendse  platenzaak en de ontmoeting met Marvin Gaye die in hetzelfde hokje zat om een vinylplaat te beluisteren. En hij weet het tot leven te wekken met z’n inmiddels legendarische Philips 633 plantendraaier .
Op losse , ongedwongen wijze kan Wynn daarop inspelen en brengt hij een overzicht met enkele pareltjes als “Days of wine and roses”; “Medicine Show”, “See that my grave is kept clean” en “Bullet with my name on it”  die al een voorproefje bieden van het opgesmukte Dream Syndicate in mei . Of een Gutterball song , “Top of the hill” , ééntje van Danny & Dusty “Shelley’s blues” en een handvol songs van z’n eigen soloplaten, allen sober, elegant, puur , naakt door akoestische gitaar en stem . Of hij greep naar z’n helden als Young met “Cinnamon girl”, en maakt dan de bocht naar “Rockin’ in the free world “, waar letterlijk een Crazy Horse, Piv Huvluv,  komt aandraven op gitaar en met een paardenkop . Andere hekelmomenten, een “ça plane por moi” en “I follow rivers”, die een korreltje zout en relativering konden verdragen .
In deel twee van deze theatershow vonden de twee elkaar nog meer en kwamen ze bij Muddy Waters. De aanwezigheid van Derek en Bruno refereerde aan de vier Traveling Wilburys.
En Derek en Bruno kregen zelf ook ruimte, en hier vulde Wynn en Huvluv aan. Over rolverdeling gesproken; doorleefde rootsamericana, o.m  met een innemende “Blue sky over Nashville”, of gecombineerd met hun sing/songwriter helden als Dylan.
Tot slot kwam de show uit waarmee Huvluv begon . Als kwartet  speelden ze een  hilarisch bisnummer, Will Tura’s “Bamboo Jack” , die een Engelstalige bewerking kreeg en aangevuld werd met een eigen Nederlandse tekst van Huvluv. Wynn zong met haken en ogen mee , een singalong; best amusant!

De korte tour onder het motto ‘When you smile’ ( ook al zo’n Dream Syndicate song) van het duo bood magie , en zorgde voor een dosis relativering. De dertigjarige carrière van Wynn in een notendop , een dosis comedy en een buiging voor de helden. Blij dat we dit konden meemaken!

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren) 

Het gaat goed vooruit met het Kortrijkse SX rond Stefanie Callebaut, die al hun muzikale bagage en ervaringen staken in een overtuigende set. Het trio heeft na enkele opmerkelijke singles een sterk debuut uit . Ontdekt tijdens Westtalent en de vi.be on air van StuBru met “Black video” leverde een ‘boost’ op. Tja waren ze vorig jaar nog overal te zien als support , dan namen ze nu zelfzekere stap als mainact . Die single , al ruim anderhalf jaar oud,  is intussen in het geheugen gegrift. SX zit duidelijk  in de lift en hun optredens tijdens de clubtour zijn een uitverkocht succes.

In een kleine vijfenveertig minuten kregen we een boeiende , afwisselende set van indiepop – electrowave, dat bezwerend , mysterieus , betoverend , sensueel , weemoedig als hypnotiserend klinkt. Meerwaarde waren de lichtschakeringen op een groot zilveren schijf, die we ook op ‘Arche’, het debuut zien, en de handgebaren , het bekkentrekken en de etherische, onheilzwangere, hallucinante zang van Stefanie. Een sound gebaad in een mistig, feeëriek , sprookjesachtig als witchy decor . Haar bedwelmende zang hangt ergens in de sferen van Florence Welch , Roisin Murphy, Victoria Legrand van Beach House, Julee Cruise (Twin Peaks) en Kate Bush.
Vóór het optreden werd de aandacht al deels gescherpt door de krakende soundscapes die refereerden aan Spielbergs ‘Close encounters of the third kind’ . SX viel met de deur in huis met de grootse single “Gold” , die iets vetter , opzwepender en krachtiger klonk. Ook de titelsong “Arche” kreeg een extraatje door de aanzwellende opbouw, de elektronica en het tromgeroffel . Kernachtig en goed , waarbij de instrumentatie ruimte kreeg.
Ze werden sterk onthaald , en naast de elektronica , vulde o.m. op “Midnight hour” en “The discovery” (niet op hun cd) een uitwaaiende reverb gitaar en beat aan . De psychedelische tunes van “Aurora” voerden ons mee op de golven van de zee. “Pearls” , “Beach” en de huidige single “Graffiti” hadden een mysterieuze tint door de sfeervolle , donkere,  slepende tunes. “Black Video” sijpelde binnen, baande zich een weg in de hersenspinsels en werd (lichtjes) mee geneuried. Tot slot ging het opbouwende “The future” naar een climax, een broeierige spanning door de keys  en het  indringend gitaargetokkel , popwave die ademruimte kreeg, én trouwens het langste nummer van de set !

Kortom, SX - feeëriek met een donkere, apocalyptische ondertoon - Jong talent en een revelerend bandje! Nog o.m. te zien tijdens Instant Karma in Oostende (via de Zwerver) en in de AB, Brussel.

Mittland och Leo - Ze kregen al enige support op StuBru  door de Select van de Week van Eigen Kweek . Joke Léonare en Milan Warmoeskerken uit Antwerpen komen aandraven met een aparte , originele groepsnaam , een samentrekking van een Zweedse naam voor het land en elkaars namen . Het duo baadt in een nevelig, mistig landschap van instrumentale chillwave op z’n JM Jarre’s;  een rustgevend klanktapijt dat af en toe knappert, knettert en ijl, spooky durft te klinken. Gezellig, maar met een mate van spanning en onrust!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mittland-och-leo-28-02-2013/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/sx-28-02-2013/

Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent  

De IJslandse Sigur Ros van Jón Þór 'Jónsi' Birgisson & co hebben een uniek optreden gegeven. Sigur Ros biedt een aparte trip, eentje die hemels , mystiek , spiritueel, mysterieus, dreigend en huiverend is, en talrijke emoties losweekt. In hun muziek horen we geen klassieke popsongs, maar een geluid van uitgesponnen klankstructuren en de hoge , indringende falset van Jonsi , in het IJslands , in het ‘Hooplands’ (een IJslands dialect en/of eigen ontwikkeld taaltje) en in het Engels .

Sigur Ros bracht het verleden van hun eerste drie platen samen, een schim van de ambient geörienteerde soundscapes van de recente ‘Valtari’ en richtte zich naar de toekomst door elektronische ritmes en structuren .
Het optreden in OLT Rivierenhof vorige zomer , kan achterna gezien worden als een vingeroefening van wat we vanavond te horen en te zien kregen . Een magistraal concert van een sterk op elkaar ingespeelde band op scherp en de aandacht voor detail!
In de opbouw werd hun sound omgeven door de orkestraties van Amiina , de blazerssectie en de tierlantijntjes van toeters en bellen . Hun sound werd en is iets ongrijpbaar, voert, sleurt ons mee en ontroert ten top. Linken naar de  postrock , postmetal en  drone zijn op hun plaats . Contrasten jazeker , door een verstilde , elegante schoonheid en ingetogen pracht , die hartverscheurend , breekbaar , pakkend , dartelend , twinkelend klinkt. En hier is sprake van meer dan zomaar wat elfenpop door de keys , de klavecimbel , (elektronische ) drums , en die aanzwellende partijen van majestueuze en martelende strijkstokken op de gitaar, die  zorgen voor verrassende wendingen. En dan kom je op het gevoelsterrein van kippenvel en huivering dat ijzingwekkend en  zalvend is  .
Reportages over IJsland zijn altijd meer dan de moeite. Sigur Ros bood vanavond de soundtrack van dit ‘land of fire & ice’, een beleven van klanken en muzikale puzzelstukjes, die hun plaats vonden en beeldend waren door de projecties. We waren onder de indruk van natuur-, berg- en sneeuwlandschappen, gletsjers, geisers , robuuste rotsen, en hadden de opborrelende gedachtes van Jules Vernes 20000 mijlen , het genot van de hoogste, snelste en langste val van de Oostenrijker Felix Baumgartner , oceaanstormen , vulkaan uitbarstingen en lavastromen. Sigur Ros bracht het allemaal samen in indrukwekkende visuals , belichting en in een wall of sound van een reeks schitterende nummers. De eerste ‘Yfirboro” en “IGaer” werden achter een doorzichtig scherm gespeeld , waarop afwisselend de silhouetten van de muzikanten en natuurbeelden werden geprojecteerd, als op een 3d decor; subtiel uitgekiend, door de aanzwellende opbouw , de breekbare , onheilspellende tunes en de explosies. “Ny batteri” overmeesterde het publiek en was al gauw een hoogtepunt.
Af en toe konden we naar adem happen op een paar sferische songs van pure verstilling en soberheid, niet vies van een bredere omlijsting van koortjes en effects; zoals “Vaka” door de lichtvoetige eenzame pianolijnen, en “Varuo”, afkomstig van ‘Valtari’. Ook het sprookjesachtige, toegankelijke  “Hoppipolla” , omgeven van een sterrenregen, was een must to see en voelen.
In de rest van de twee uur durende set werden we volledig meegesleurd in hun epische, theatrale werkstukken als “Saeglopur” en “Glosoli”. Nieuwtjes “Brennisteinn” en “Kveilur” werden gekenmerkt van elektronica, knip –en plakwerk van industriële geluiden en gruizige, knetterende beats (knipoog Radiohead). Het geheel was wonderlijk overweldigend en overdonderend .
Het ‘waauw’ gevoel zette zich verder in de bis, een aaneenrijging van drie hoogtepunten trouwens ,die telkens sterk werden onthaald . Klassiekers “Svefn-g-englar” en “Popplagio”, die gierend en scheurend de set besloot, en  het nieuwe “Hrafntinna” waren een schitterende keuze . Iedereen werd gewoonweg omvergeblazen; wat een muzikale tsunami!

Sigur Ros liet zich niet onbetuigd en na ruim tien jaar toont de band aan er nog steeds te staan met hun unieke ‘progressive’ sound . Pure magie – een indrukwekkend , uitstekende set … “Thank you very much” mompelde Jonsi af en toe en met een welgemeende buiging namen ze afscheid.

Een IJslandse wind ervaarden we van Blanck Mass, prikkelende elektronica en ambiente soundscapes, en niet toevallig is hij diegene die meewerkt op het komende werk van Sigur Ros.

Setlist
Yfirborð / Í Gær / Ný Batterí / Vaka / Sæglópur / Brennisteinn
Olsen Olsen / E-bow / Varúð / Hoppípolla / Með Blóðnasir / Glósóli / Kveikur
-------------
Svefn-g-englar / Hrafntinna / Popplagið (nieuw)

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sigur-ros-26-02-2013/

Videoplaylist Youtube (3 video’s)
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbyTaIKJiHyfPAogSsEYvBuQ

Organisatie: Live Nation

‘Four seasons in one gig’ … Heerlijk wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, presteert , een twee uur durende set van maar liefst 22 nummers, ‘vier seizoenen’ in een stemmige tune gebundeld in de sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone – de sounds van Morricone en de kenmerkende beelden van Tarentino; beelden van stoffige kleding, pistolen in de holsters , stoppelbaarden , zweetparels op het aangezicht, spek en bonen , een saloon bar, dampende lijven, mooie Claudia Cardinale vrouwen , whisky’s, tequila’s,  mosquito’s, ruige taal, goudkoorts en met een zwerversbestaan aan de grens Mexico – VS, flitsen voorbij …

Calexico , rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino, is ‘back’ en heeft na vier jaar een nieuwe plaat uit , ‘Algiers’ , die verwijst naar een wijk in New Orleans. Het duo deed beroep op de Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke, warme rootsamericana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje krijgt; een soort exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, tex-mez , jazz en folk.
Latijns-Amerikaanse tunes die een sfeer en cultuur van dans, feest en vriendschap bieden, of van hoop , verlangen , maar ook eentje van wantrouwen , indringende, starende blikken, nostalgie en weemoed. Een uniek beleven voor hun muziek die nog een extraatje kreeg door de kermissfeer op het pleintje aan het Depot.
En de heren van Calexico hadden wel 5 muzikanten  mee, waarvan een Zuiderse  blazerssectie , keys, toetsen, xylofoon , accordeon , steelpedal , naast de traditionele gitaar, bas en drumpartijen; de dromerige zang van Burns en de typische Spaanse zang borrelden en tintelden.
We hoorden een klasseband die de verschillende stemmingen op ongedwongen wijze samenbracht in een reeks sfeervolle, dromerige, broeierige  en aanstekelijke songs . In de eerste songs “Epic”, “Across the wire” en de huidige single “Splitter” viel er al meteen, door de grooves, dynamiek en opwinding te noteren. De eerste danspasjes werden gezet . Maar Calexico is ook groots door hun doorleefde americana, gebed in een melancholiek sausje als op “Roka” en “Para” .
De goed op elkaar ingespeelde band creëerde een intense spanning en deed de temperatuur in het Depot stijgen . Het materiaal werd op bezielde wijze gebracht, soms ingehouden en was subtiel uitgekiend . We voelden de vibes door de ruimte die het instrumentarium kreeg. We werden heen en weer gewiegd door de kenmerkende lichte ‘waves’ van “Dead moon” , “Minas de cobre”, Ballad of Cable Hogue  en “No te vaya”, naast de aanstekelijke ritmes van een “Fortune teller” en “Algiers”. In één van hun  instrumentale nummers sijpelt bluegrass door. Op de groove van “Alone Again or” en het afsluitende “Puerto” kon je niet omheen een Mexicaans dansje en drankje.
Ze maakten hun set compleet door deels een feestje met The Dodos (support act) op te bouwen , “Little black egg” en “Guero canelo” ; beeldend klonken ook een  “Sunken waltz” en “Crystal frontier”, de doorbraak single naar het grote publiek, en met een knipoog naar onze Buscemi . En dan kon je met een reikende hand besluiten met het innemende, breekbare  “Vanishing mind”, ideaal in het decor van de laatste sneeuwvlokjes in februari!

Een uitermate genietbare avond hadden we met de exoticapop van Calexico, die intimiteit, weemoed bundelde en uitnodigde tot een swing en danspas . Tot op Couleur Café & Cactusfestival o.m.!

Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang) hadden  een vijftal jaar terug iedereen mee met hun debuut ‘Visiter’ ,  een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
Momenteel klinkt het allemaal minder rauw , scherp , aanstekelijk en beklijvend . De twinkelende,  broeierige catchy ritmes zijn er wel deels , maar hebben niet meer ‘die fond’ van vroeger . Fijn setje van een goed half uur , maar écht ook niet meer …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dodos-23-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/calexico-23-02-2013/

Organisatie: Depot, Leuven  

Leuk meegenomen zo’n concert van Dan Deacon, een geniale elektronicanerd uit Baltimore, Maryland. Omgeven door een veelal analoge apparatuur en omringd door feestverlichting en een gloeiende doodskop, zien we hem als live band met een tweede knoppenfreak en 2 drummers, de zaal op z’n kop zetten.

Dan Deacon - Een apart, weirde figuur die  in de belangstelling kwam met de in 2009 ‘Bromst’ en de pas verschenen ‘America’ . Hij heeft eigenlijk al een pak  platen uit en hij knutselt, knipt , plakt, en brengt een ratatouille aan stijlen en elektronisch vertier. Indietronica, psychedelica en avant garde kruisen het pad , waarbij het materiaal op plaat wel goed klinkt, maar nu niet uitdrukkelijk ongelofelijk kleeft en inwerkt op de dansspieren; live krijgen ze een boost door energieke , hypernerveuze en beukende ritmes en een overstuurde zang.
De muziek wordt op het podium uit z’n context gehaald.  Zijn liveshow is overweldigend en hij zorgt voor een unieke interactie met z’n publiek; hij  maakt er een reality show van , die de massa aanspoort tot een harlem shake , een menselijke haag , een dance battle  of moshpits , waarbij men elkaar zalvend aanraakt.
Entertainment , kletterende elektronica en beats , opgezweept door harde, strakke synchrone drums … Ook vanavond wordt het publiek in de Kreun op sleeptouw genomen en beleven de aanwezigen een uniek topavondje van ‘geektronic’, zoals Deacon z’n muziek omschrijft van gekke, vrolijke en intelligente sounds ; en worden ze in een feeststemming ondergedompeld.

Een luide Queen’s “Bohemian rhapsody” en de countdown tot nul vormden de aanzet tot deze fijne , ontspannende , verrukkelijke trip van  lawaai, gekte, schoonheid en opgewondenheid !
Voor de afwezigen geen paniek, hij komt opnieuw naar de Bota tijdens Les Nuits . Check je maar in voor deze party!

Organisatie: Kreun , Kortrijk