We hielden al van de twee vorige cd ’s ‘Antidotes’ en ‘Total life forever’ van de uit Oxford afkomstige Foals van Yannis Philippakis die indie , postpunk en punkfunk tot een mooi homogeen geheel breien. Jawel , we noteerden frisse, aanstekelijke, avontuurlijke songs, die hyperkinetische ritmes, een nerveuze melodie, stuwende baslijnen, een bezwerende, opzwepende percussie, en hoekige en strakke riffs hadden , niet vies van een portie fuzz als toegevoegde waarde.
Die tweede plaat betekende alvast de definitieve doorbraak voor het kwintet , een album dat duidelijk toegankelijker en eenvormiger was door een zalvende, gelaagde opbouw.
De nieuwe cd overtuigt evenzeer, en is zeker niet mis , maar verbaast minder . Foals is en blijft goed bezig en brengt opnieuw een paar stekelige, toegankelijke catchy ‘move’ songs als “Inhaler” (knipoog naar Porno for Pyros), de happy single “My number”, en verder “Everytime” en ”Out of the woods” . Stroomstoten  dienen ze toe in het magnifieke “Providence”, de sterkste song van de plaat , én een Foals op z’n best! Er wordt pas gas teruggenomen op meer etherische materiaal als “Late night”, en de closing songs “Stepson” en “Moon” . Foals behoudt een doeltreffende aanpak , ergens dartelend,  twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht.

Een mooi debuut horen we van Maya’s Moving Castle . Terecht stonden ze al in de finale van Humo’s Rock Rally en op de Beloften in Gent . Het kwartet switcht met invloeden van de onvolprezen trippop van Lowpass, en de ijle, koele elektronica van The Knife , Bel Canto  en ons eigen Sx , gedragen door de dromerige, melancholische zang van Ann-Sophie Claeys. Door het elektronisch vernuft dringt en presenteert zich een droomwereld als een grimmige, mysterieuze, koele leefwereld op; de slepende , onrustige, dreigende als zalvende, betoverende synths , beats en percussie, aangevuld met de nerveuze en ingehouden beheerste gierende gitaar van Nele De Gussum, die Ann-Sophie in de zangpartijen bijstaat, zorgen hiervoor.
Bitterzoet materiaal , tussen toegankelijkheid en experiment, dat met “War” en “Next life” al twee sterke singles heeft. “Feed me” rockt, “Peddeas & medisande” laat iets filmisch sprookjesachtig horen , en op “Shower” en het donkere “Alas my love” vullen strijkers aan .
Maya’s Moving Castle houden we dus maar best in het oog!

Een freakfolkende goeroe zal hij wel altijd blijven , die Devandra Banhart , die een goede tien jaar terug ontdekt werd door Swans voorman Michael Gira . Het is en blijft de rode draad door heen de freewheelende stijl van z’n materiaal . Altijd wel leuk , gevarieerd , maar daarvoor niet samenhangend en steeds boeiend. Het toonbeeld van de ultieme vrijheid en de ‘peace en love’ hippe toestanden in de muziek en denkpiste worden op die manier wel gesteund.
Opnieuw noteren we een veertien tal nummers die de dromerige, psychedelische indiefolk ondersteunen , keurig vermengd met o.m. electrotunes (“Your fine petting duck”),  Zuiders Spaanstalig gitaargetokkel ( daar is zijn jeugd in Venezuela niet vreemd aan!) (“Mi negrita”, “The ballad of Keenan Milton” of “Taurobolium”). Af en toe gaat hij wat meer uptemo en hitsender  naar de retrorock (“Won’t you come over”) .
Voor de rest rustige voortkabbelende broeierige droomfolk pop met een alternatief kleurtje . Banhart houdt zich vast aan een aangename, ontspannende, frisse veelkleurige stijl in een ‘big smile’ concept.

Na een intense reeks Les Nuits Bota proberen we even op adem te komen … met een intiem close café concertje . Geen betere locatie om naar t Café van de Zwerver te trekken en voor een handvol gegadigden twee avonden lang Wintersleep en Celebration te zien . We kozen om Celebration, nee niks met Kool & The Gang te maken,  uit Baltimore aan het werk te zien. Ze waren net eerder nog te zien op de afsluitende avond van Les Nuits Bota met Menomena  en het intussen goed gekende The 1975.

Onbekende band , da’s juist , maar ondanks het feit dat ze al van 2005 bezig zijn , was  het persoonlijk een eerste kennismaking. Ze hebben al een paar platen en handvol EPs uit. Als je er hun setlist op nahoudt , kwam de klemtoon op de vorig jaar verschenen ‘The modern tribe’. ‘Hallo paradise /Electric tarot’ , momenteel uit op vinyl, verzamelt de eerdere EPs .
De zangeres Katrina Ford neemt het voortouw en wordt verder bijgestaan door een drummer , een multi-inistrumentalist/toetsen/keys en een gitarist .
Het kwartet bracht een klein uur lang een reeks dromerige , broeierige , soms groovy indiepsychedelische songs onder haar zweverige , licht galmende zang . Met boeiende nummers als “I will not fall” , “In this land”, “Pony”  en een 70s retrorockende  “Lost souls” hoorden we net die afwisseling . Een kermistune leidde de nummers in .

Celebration is zeker te doen en wat we te horen kregen van materiaal was leuk, aangenaam en komt naast de café sfeer tot z’n recht in de Bota concertreeks in de Witloof Bar …

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)

In onze jeugd werden we in 88 overspoeld door industrial pioniers Godflesh,  een duo uit Birmingham, rond zanger/gitarist en tevens drumprogrammeur Justin K. Broadrick en bassist G Christian Green. Het debuut ‘Streetcleaner’, 25 jaar oud intussen , is in het geheugen gegrift en is nog altijd mee met de tand des tijds in het genre, én slaagt erin alle postrock en aanverwanten –metal - dooms en -cores te versmelten . Het is materiaal van een dreunende, bonkende drumcomputer, met slepende, krachtige en dissonante gitaarlijnen en een diep vibrerende , ronkende bas, die destructie ademt!

Nadat ze er in 2002 mee stopten, kwamen ze bijna tien jaar later terug bij elkaar om op alternatieve festivals als Hellfest,  Roadburn en Dour te spelen, niet vies om de pijngrens te raken . Eerst speelden ze een integrale versie van hun spraakmakende debuut , nu is er de versmelting van de drie platen ‘Pure’ (’92), ‘Slave state’ (’91) en natuurlijk ‘Streetcleaner’ (’89) . Ohja, ergens tussenin was er nog de ‘Tiny tears’ EP.
Broadrick zelf heeft al een cv om U tegen te zeggen ; name it , hij was overal wel ergens te vinden bij acts als Napalm Death, Isis , Techno animal, Pantera, Mogwai , Pelican, Jesu, Swans en Sunn O))) . Zijn muzikaal hart slaat waar industrial en metal elkaar vinden .
Terecht de loftrompet voor deze veertigplusser , die vanavond een goed uur terugblikte, waarbij je deels mee de evolutie kan volgen van loodzware, krachtige en zwaarmoedige repetitieve lijnen van “Like rats” , “Christbait rising” tot de hypnotiserende en bezwerende sounds van “Spite” en “Crush your soul” .
Meegezogen werden we op de logge , harde, soms scherpe gitaarriffs , de lome, korzelige, daverende diepe baspartijen en de rammelende knallende, roffelende drumbeats, onder de grauwe schreeuwzang van Broadrick en mans stoïcijnse bewegingen.
Op het achterplan zien we een projecties van kruisingen , brandhaarden, vulkaanuitbarstingen of apocalyptische zwart-wit projecties.
Net als Swans is dit muziek van uitersten die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve industrial ritmes. Een unieke, rauwe, harde expressieve sound, een oerkracht,  die met “Streetcleaner” en “Tiny tears”, middenin de set , een hoogtepunt vormde; ze werden tot op het bot uitgediept. “Motha , “Pure” volgden , en met een oudje als “Slateman” greep het duo terug naar die aparte bitterzoete ,(g)rauwe sound . ‘Live Godflesh’ zagen we op het eind van de set verschijnen, dwarrelend uit een rookgordijn.
Een wall of sound , met een sober lichtdecor en stroboscoops . ‘It’s not the end of the world’ na al die jaren, maar hun rol , invloed en hun live prestatie zijn en blijven beklijvend, spannend en opwindend.

Godflesh kan na al die jaren rekenen op een trouw publiek en er is een jonge generatie die deze godfathers wel eens aan het werk wil zien , mee gezogen wou in hun hallucinante harde, oorverdovende, emotionele trip en schoonheid, en eens wou zien van wat er na hen allemaal uit de grond werd gestampt.
Godflesh grijpt dit verleden aan om eventueel nu verder iets nieuws uit te bouwen . Benieuwd …

Vóór Godflesh zaten we verweven in een hardcore/punk web van Hessian , die z’n roots in (Oost – West )Vlaanderen heeft. De donkere , dreigende, slepende explosieve lijnen, de drum mokerslagen en de rauwe verbeten zang zorgden voor een loeihard gedreven optreden, snedig strak , meedogenloos en met een ‘in your face’ uppercut .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hessian-14-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/godflesh-14-05-2013/

Organisatie: Kreun , Kortrijk

Eén van de nieuwe Britse ontdekkingen is deze 26 jarige Laura Mvula . Met “Green garden” heeft ze meteen al een aardige hit op zak. Een song die haar talent onderstreept , zowel vocaal als in de muzikale aanpak . Haar sound wordt omschreven als ‘gospedelia’ , een combinatie van natuurlijk gospel , psychedelica en pop , soul , r&b .
We horen een afwisselende sfeervolle , dromerige , sprookjesachtige plaat , die sober , kaal uitgepuurd materiaal bevat , als sensueel prikkelende, trippende songs .
Ze staat al hoog aangeschreven in de BBC lijst . Ze zweeft ergens tussen Erykah Badu , Amy Winehouse en Bjork in .
Ze komt af met een handvol rake songs als “Like the morning dew” , “Can’t live with the world” , “Father , father” , “That’s allright”, “I don’t know what the weather will be” , “Flying without you” en die sterke single “Green garden” .
Wonderlijke plaat - Bezwerend debuut – artistiek talent dat kan omgezet wordzn in succes!

Les Nuits Botanique 2013 – Junip - Low, onder de noemer slowcore/americana
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel

Intrinsiek schoonheid is het sleutelwoord bij een band als het Amerikaanse Low, als je hun muziek oplegt of naar een optreden gaat. Hoe hun slowmotionpop ook klinkt, minimalistisch of gespierd , het is en blijft al twintig jaar bloedstollend mooi. Toegegeven, niet elke song of elke plaat is even sterk, maar de kalme , intieme , licht dreigende , onheilzwangere muzikale aanpak intrigeert in hun ‘less is more’ princiep .

De recente cd van het trio rond Alan Sparhawk (zang/gitaar) – Mimi Parker (zang/drums), aangevuld met een derde lid , Steven Garrington, op piano/bas, ‘The invisible way’, werd onder handen genomen van Jeff Tweedy van Wilco . We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de laatste platen van Low sterk neigen naar hun ouder werk als ‘Things we lost in the fire’ (’01) en aan het wondermooie ‘The curtain hits the cast’ (‘96) . Low maakt de cirkel terug rond sie!
Juist, verrassend is het niet echt meer maar hun onthaastingspop is en blijft iets unieks; wat ze doen , doen ze al ruim twintig jaar goed, door het beheerst gespeelde spel, de subtiel opbouwende,  aanzwellende dromerige melodieën, de rauwere, grimmige sound of net de sober gehouden instrumentatie, gedragen door de warme mooie stemmen van het echtpaar Sparhawk - Parker. Een hemels samenzijn, die door de projecties op het achterplan nog werd beklemtoond, want hun trip werd nog adembenemender door oude zwart-wit circusvoorstellingen, allerhande vliegtuigstunts en andere leuke zaken .
Letterlijk werd je meegevoerd , in het eerste deel met de een handvol songs van de nieuwe plaat, “Plastic cup”, “Clarence white” , “So blue” en uitschieters “Holy ghost” en het tot op het bot uitgediepte “On my own”, dat met feedbackgeraas zachtjes durfde te exploderen. De instrumentatie kreeg hier de volle ‘breed veertien’. Een eerste hoogtepunt! Ohja, ook de zang van Mimi kreeg meer dan vroeger een voorbestemd plaatsje in het geheel.
Low grossierde vervolgens in hun rijkelijk gevulde oeuvre, lieten een krachtig “Monkey” en “Witches” horen, en nodigden uit tot een sfeervolle “Waiting” en “Words” . Kippenvelmomenten kreeg je opnieuw door een huiverend “Pissing” , “Especially” en het afsluitende “Canada” . Splinterbommen waren het en een Low op z’n best .
Ze kregen nog ademruimte eentje meer te spelen, “I hear goodnight”, die ergens op een ‘in the fishtank’ plaat staat , de ideale tranquillizer, hypnoticum , om de slaap in te leiden.

Een muzikale trip om u tegen te zeggen . De Low formule en mystiek werkt na al die jaren nog even aanstekelijk en beklemmend . Sterk optreden !

We houden van José Gonzalez als band , Junip , liever dan het solomateriaal van de man , dat toch ook al van vijf jaar terug is . Jawel , hij fabriceerde twee onnavolgbare breekbare covers, namelijk “Heartbeat” (The Knife) en “Teardrop” (Massive Attack), en wereldwijd succes verkreeg hij met z’n melancholische ‘treurwilg’ sing/songwriterpop.
Maar met z’n compagnons Tobias Winterkorn (toetsen) en Elias Araya (drums) kwam hij tot  Junip, live met zes, die een gesmaakte , overtuigende fusion presenteren van pop, folk, psychedelica, ‘70s en americana. Het resulteert in twee fijne platen ‘Fields’ en de onlangs verschenen ‘Junip’. In die  hypnotiserende, spannende, broeierige, dromerige songs krijgen toetsen en synths een prominente rol , zonder het ‘band’ gevoel te verliezen . Junip blaast warm en koud tegelijkertijd en laat zelfs afrotintjes (“Suddenly”) , bassloops (“Line of fire”) en Sigur Ros neigende soundscapes (“Walking lightly”/ “Without you”) op ons los .
“In every direction” was een meesterlijke opener, verder we lieten we ons lekker meeslepen op  hun songmateriaal , waarbij de instrumentatie naast de (soms beperkt gehouden) dromerige zang in kracht won. Ze leidden tot een climax op “After all is said & done”  en “Line of fire” … Compositorische diepgang en spelplezier !

Ondanks de geconcentreerde , deels afstandelijke Gonzalez, was zowel band als hijzelf sterk geraakt van het puike onthaal.

Organisatie: Botanique, Brussel  (ikv Les Nuits Botanique 2013)

Les Nuits Botanique 2013 – alle zalen: Daan - !!! – Peter Kernel
Les Nuits Botanique 2013

Op onze ontdekkingstocht op Les Nuits Bota werden we verrast door het Zwitsers/Canadese Peter Kernel (Rotonde), nee geen eenmansartiest , maar een grungy trio rond het duo (tja zo is dat soms) Aris Bassetti (gitaar/zang) en de bevallige wulpse blondine Barbara Lehnhoff (bas//zang) . Ze gingen gretig, gedreven te werk en sloegen wild om zich als in de oude dagen van de grunge scene . In hun  rammelende, rommelende sound  en in de chaotische wendingen , genoten we net als henzelf van de heerlijk ontspannende set; het spelplezier, de speelsheid en de spontaniteit … Mooi. Een pak korte rockende songs , muzikale schetsen en schreeuwende verbeten zangpartijen ,  waarbij referenties naar Sleater-Kinney, Throwing Muses , Veruca Salt , Shone Knife  en het oude Breeders en Sonic Youth op hun plaats zijn . De wijd-open beenstand , de headshakes , de opzwepende drums en de gitaareffects waren een toffe meerwaarde . Het contact met het publiek nam ook een belangrijke rol in, even met hen dollen, en de kans geven mee op te gaan in hun opwindende sound, behoort tot de pure essentie van de ‘90s grunge. Het trio beklemtoonde het in brio! Sterke set en een fijne ontdekking .

Erg populair en gerespecteerd is hij in ons landje wel , die Daan Stuyven . En eerlijk gezegd, hier kwam ‘Le Franc Belge’ mooi samen in de Orangerie: de Vlaming , le Wallon en de Brusselaar . Tja , zelfs Arno was er en genoot van de belangstelling die zijn poulain heeft.
De muzikale duizendpoot en veertig plusser heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
En hij heeft een goed op elkaar ingespeelde band achter zich . Na het tussendoortje ‘Simple’  wordt hij geruggensteund door Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist/bassist Jean-François Assy, en zijn ze verder met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist .
Met hen is de nieuwe plaat ‘Le Franc Belge’ uit . Ook door de jaren neemt Isolde een meer prominente rol in bij het werk van Daan; ze is een multi-instrumentaliste, die naast de drums zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunt van Daan-Isolde samen: “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop zijn al een paar jaar op het achterplan geduwd.  We krijgen een Daan te horen als op ‘Manhay’, een gig met de pas verschenen nieuwe cd in zijn meest eerlijke, pure vorm . Hier spreekt de zanger/songschrijver/arrangeur met z’n grauwe, doorleefde stem en brabbelzang, in de lijn van Cash- Gainsbourg – Brel en jawel (opnieuw) Arno . Alle songs van ‘Le Franc Belge’ werden voorgesteld . Op die manier geen ‘Best of ‘ of routineuze Daan . We hielden van de afwisseling van de Franse en de Engelse songs , die perfect gespeeld werden als op plaat , en het houden tussen pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg , of een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk ademen .
‘Nachtraaf’ nummers  als “Parfait mensonges”, “Ma vendeuse“ en “Mes etats unis” staan mooi naast de orkestratie van “Irrelevant” en de poppy single “Everglades” . Ze werden al  brabbelend aan elkaar geanimeerd door mans dagdagelijkse indrukken en droge humor.
In het begin had je al die boeiende variatie van sfeervol, georkestreerd en aanstekelijk materiaal . We hadden die aanpak de ganse set door en tussenin kwam maar 1 oudje “Icon”. “Conducteurs fantômes” overtuigde door de prachtige opbouw , eerst sober ingezet door piano en blazers en ging dan crescendo. Of je had het Franse chanson “Melodies paroles” en “La crise”. En tot slot een rockende Daan op het eind met “Vrai decadence” en “The kid” . Hij onderstreepte op ‘Le Franc Belge’ zijn voorliefde voor ons landje in zijn geheel , die hij koesterde door de mix aan culturen !
In de bis hadden we een innemende ingetogen “Belle” en de set werd ‘en verve’ afgesloten met synthpop klassiekers “Swedish designer drugs” , zoals eerder gemeld, een Daan-Isolde hoogtepunt, en “Housewife”, die iedereen tot dansen bewoog en waarop de bandleden eens loos konden loos, ideaal na de aandacht die het overige songmateriaal had opgeëist.
Sterke band – Goed uitgebouwd materiaal – Voldoende afwisseling , kijk, Daan mag terecht een enorm gerespecteerd populair artiest zijn!

!!! (Chk Chk Chk) zorgde voor de partysfeer in de Chapiteau . Hun broeierige, dynamische, opzwepende en intrigerende punkfunk is door de jaren niet echt veranderd en krijgt elan en kleur door de toegevoegde percussie en blazers . Ook spil Nic Offer, met z’n afgeleefde shirt en schort , die hij steevast op elk optreden tijdens de tour draagt, triggert de groovy sound. Door z’n gekke act, sensuele dance moves, brabbelzang en kreten, zet hij probleemloos een weekendgevoel over naar de eerste rijen. De danspassen volgen, het prikkelt en swingt! Natuurlijk kunnen we niet omheen het pas verschenen nieuwe werk van ‘Thr!!!ler’ . Het lang uitgesponnen “Get that rhythm right”  is al meteen een bom . Soms noteerden we interessante, tintelende funky rockende jams en vettere housebeats  in de nummers . Het klonk allemaal fris, catchy en aangenaam. Iets wat een !!! feestje waardig is .
Tja, door de jaren zijn ze bijna de enige overlevenden van het genre . Op het eind is er nog wat gestoei met shirts en donderen ze de nacht in met het aanstekelijke oudje “Me & Guilini down the school yard” , waar het ooit mee begon .
Sterk optreden . Nu maar hopen dat !!! terug een pak fans voor zich wint , na een paar slappe platen . Anno 2013 noteren we een sterke return .

Neem gerust een kijkje naar de pics van o.m. Peter Kernel en Dan Deacon
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dan-deacon-06-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-kernel-06-05-2013/

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)

Heel interessant debuterend bandje is Parquet Courts uit Texas . Het kwartet komt aandraven met een rauw puntig lofi indierockend plaatje , die ergens hangt tussen The Feelies – The Fall – Morphine – Guided By Voices – Pavement en The Vaccines door de  neurotische, ophitsende ritmes en tics van gitaren en drums . 15 songs in nog geen 35 minuten en dan weet je het wel, zeker !
Bijna elke song weet onze aandacht te trekken door de rauwe emotie , buiten het tussendoortje middenin de set . “Gold record diamond minds” , “Borrowed thyme” en het vijf minuten durende “Stoned & starving” zijn alvast drie kleppers , die het uitgangsbord zijn van deze beloftevolle band .
Sterke songs of ze nu uptempo , opwindend, broeierig, lofi , mistig zijn, één zaak is duidelijk het is alvast een bandje om te koesteren . Fijn debuut dus!

Het Amerikaanse noise core trio Wolf Eyes uit NY is al zo’n vijftien jaar bezig met hun DIY praktijken . Naast eigen werk , oneindige reeks lp’s , split lp’s , cassettes en de incheck op allerhande projecten, hebben ze nieuw werk uit, ‘No Answer’ .
Hun tegendraadse , chaotische , verdwaalde  noise terreur is hard, meedogenloos, oorverdovend , messcherp, destructief en geschift. De nummers lijken op hol geslagen en gaan compleet uit de bocht .

Wolf Eyes is live een beleven en ervaren, pijn en genot , afzien en gelukzaligheid. Indrukwekkend wat een spanning en variatie hun instrumenten en elektronica te verduren krijgen , net als de zang , de screamos en de vocodervocals. Af en toe klinkt een lome, verdwaalde klarinet door . Slepende , loodzware ritmes , knoppengefreak – effects, dissonantie en ronkende geluiden zijn een welig vertier. Wolf Eyes drijft ergens tussen de experimentjes van Big Black , Swans , Black Flag, het oude Sonic Youth, Godflesh , God , Pain Teens en ga zo maar door .
Hun sound blijft door de jaren nog even opzienbarend , hard en extreem. Het is en blijft een test op de toegelaten Dbs voor het gehoor .
Wolf Eyes doet zijn naam alle eer aan , is gejaagd , onrustig , wacht ongeduldig op zijn prooi, houdt van het donker en trekt zich op aan een mistig, nevelig decor . Wolf Eyes is duister, filmisch, duivels en hallucinant .
Hun wolfsogen zijn letterlijk wolfsklauwen en - klemmen,  houden je als een ‘big brother’ in de gaten, bespieden en laten je niet los; hun klauwen knijpen, krassen, schuren, scheuren en hakken. Een ideale soundtrack voor elke suspense tv serie, science-fiction en horrorfilm. Ze laten je verdwaasd en verweesd in het donker achter in een godvergeten verlaten dor bos .
Af en toe viel een toegankelijk randje van rave, beats en wave  te noteren, die de sound en het  lot verzachten , en zelfs in het tweede deel van de set uitnodigden tot een explosieve pogo . We laten in het midden welke songs ze voorstelden , gezien hun sound in zijn geheel moet gezien worden .

Na al die jaren zijn ze nog even indrukwekkend en extreem . Drone noise . Doe het hen maar na! 

Eerder werden we in een even aparte dissonante klankenwereld gedropt van André Stordeur die door een tweede persoon werd bijgestaan . In de voetsporen van een Pan Sonic , of is het omgekeerd - zo te zien aan de leeftijd van de twee heren! , hoorden we hier een huiverend elektronisch tapijt, een geluidsterreur van dreunende, donkere , neurotische , apocalyptische soundscapes , die het houdt op abstracte elektronica, avantgarde , drones  en ruis.
Ook hier flitsten beelden en suspense van talrijke science-fiction , horror films ons voor de ogen …

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix Antwerpen (met The Soft Moon op 18 april 2013!)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wolf-eyes-18-04-2013/

Organisatie: Magasin 4, Brussel