Bosum - Bij het beluisteren van onze plaat, word je in een fijne wereld getrokken

Bosum lanceert na eerste singles “Blinding Lights”, “Smell Of Your Hair In The Morning” en “Cherry” hun debuutalbum ‘Ghostwood Country Club’. Dit dromerige debuut omvat zeven introspectieve songs en twee intrigerende soundscapes en is door frontman Verbeeck over de jaren heen bij elkaar geschreven in de weidse velden van de Zennevallei. Het album kreeg vorm in de Johnny Green Giant studio in Gent. De titel en de inspiratie voor het album zijn gekomen na het binge watchen van de serie ‘Twin Peaks’ (David Lynch). Het album kan omschreven worden in één woord: dromerig. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met frontman Tom Verbeeck, die ook het ontstaan en de toekomstplannen uit de doeken deed.

Laten we om het ijs te breken, beginnen met een standaard vraag. Wie is Bosum, hoe is alles begonnen vertel eens wat meer over uzelf?
Bosum is eigenlijk ontstaan in 2017. Er is echter ook een voorgeschiedenis, met enkele cover bands. We zijn als twaalf /dertienjarige gestart met een coverband in de muziekschool. Waaronder de bassist die er nu nog steeds inzit. Door de jaren heen zijn we covers blijven spelen, en er eigen nummers bij gekomen. Het is eigenlijk een soort natuurlijk proces geweest. Sinds dat moment hebben we ook onze sound gevonden. En nu, na een achttal singles komt ons debuut album dus nu eindelijk uit.

De ‘sound’ , welke richting gaat die uit? Waar komt de invloeden vandaan?
Een sound om op weg te dromen. Een sound om even alles wat opzij te kunnen zetten. De luisteraar omschrijft onze muziek altijd als dromerig. De invloeden komen ook door mijn inspiratie. Dat zijn vooral dreampop en indiebands Bands als The Ware On Drugs. Maar ook artiesten als Ben Howard. Zeer goede bands in die richting, en op spotify ontdek je steeds meer en meer nieuwe bands. Maar ook oudere bands als The Cure of Slowdive hebben me beïnvloed. Ik heb ook een documentaire gezien van Slowdive met de hele scene waaronder ook My Bloody Valentine en dergelijke meer, dat heeft toch ook een invloed gehad. En ook Julee Cruise, die veel op de muziek van David Lynch heeft gezongen is een grote inspiratiebron.

Je zegt nu Slowdive, maar Slowdive zou ik nu niet direct ‘dromerig’ noemen?
Het laatste album, met o.a. songs als “Sugar for the pill” en zo, songs die ik de laatste jaren veel heb beluisterd,  die vond ik toch wel meer de zweverige mooie kant uitgaan. In het verleden was Slowdive wel iets harder, de laatste jaren zijn ze wat meer toegankelijker geworden.

Tussen 2018 en 2019 releasde de band losse singles als “Marvin” en “Golden Rain”, hoe waren de reacties daarop?
Die singles hebben zeker deuren geopend in die zin dat we veel optredens konden doen, ook op de radio werden gedraaid en zo. Die eerste singles was wat ontdekken voor ons, en die positieve reacties hebben zeker de stimulans gegeven hiermee verder te gaan. Vooral die song “Marvin”. Die eerste single was een startschot om onze eigen sound te ontdekken en dergelijk. We hopen met deze nieuwe plaat meer onze stempel te kunnen zetten

Jullie kwamen in de aandacht met een cover van ‘Blinding lights’ van The Weeknd, Men omschreef het als beter dan het origineel (ben ik zelfs mee eens); heeft die cover deuren geopend? En hoe groot was de impact daarvan?
Dat was eigenlijk een onverwachte mijlpaal. We hadden die single gewoon tussendoor op de markt gebracht, omdat we met een album bezig waren. En plots kregen we daar veel aandacht in de media en radio voor, en stonden zelfs in de Afrekening van Studio Brussel waar we meer als tien weken in stonden Ook dat we hiermee een breder publiek konden aanspreken.

‘Ghostwood Country Club’ is geïnspireerd op  David Lynch ‘Twin Peaks’ , hoe ben je op dat idee gekomen?
Toen we enkele songs hadden gereleaset was er nog niet direct een plan voor een nieuw album. In de zomer van 2019 ben ik naar David Lynch zijn werken beginnen kijken. Zoals ‘Twin Peaks’. Die surrealistische en mystieke sfeer sprak me daarin enorm aan. Hoe David Lynch op een vrij eenvoudige manier diepgang kon brengen, triggerde me enorm. Die muziek heeft me echt gepakt. Het was lang geleden dat ik nog eens geïnspireerd was geraakt door een visueel totaalspektakel dat David Lynch aanbiedt. Daardoor is ook de eerste sound ontstaan van deze plaat. De intro en outro. Kortom Twin Peaks was het startschot, op creatief vlak van het nieuwe album.

Is er een ambitie om iets te doen in de richting van Films of TV series?
Ik vind het altijd leuk om met film te spelen. Met visuele effecten te werken, via video clips en zo. Ik vind het gewoon leuk om muziek wijder te trekken, en dat ook visueel te gaan vertalen. Ik heb daar ook mee geëxperimenteerd met songs en zo, ik voel het maken van een video clip dan ook niet als een verplichting maar gewoon iets leuk om echt te doen.

Nu , ik heb de plaat beluisterd en er schuilt zeker iets mysterieus en filmisch achter de muziek maar ook uw stem vind ik. Waar komt de interesse voor dat mysterieuze vandaan of zie ik het verkeerd?
Ik denk daar eigenlijk aanvankelijk niet teveel over na. Ik creëer gewoon wat me op het moment prikkelt of triggert. Maar het is niet dat ik daar bewust mee bezig ben van ‘ik ga dit zo mysterieus mogelijk laten klinken ‘. Het is gewoon een natuurlijk proces. Waar ik echt mee bezig ben, die weemoedige sound en ik experimenteer ook graag met synthesizers of in de gitaren. Dat mysterieuze zit daarom ook eerder in het instrumentale onderdeel. Niet zozeer de songs zelf, maar de sound daarrond.  Ik waak er altijd over dat het niet te experimenteel wordt, en dus ook wat toegankelijk blijft voor de luisteraar.

Wat ik ook interessant vind , dat mooi balanceren tussen toegankelijkheid en lichtjes experimenteren, is dus een bewuste keuze?
Dat komt ook doordat ik eveneens luister naar muziek met niet al te gekke structuren aan verbonden. Een goede indiesong die niet te complex is. Ik apprecieer experimentele muziek, maar ga dat niet per se frequent opzetten. Ik experimenteer dus graag, maar niet in die mate dat het experimentele die song gaat over nemen of zo.. dus ja. Het moet wat toegankelijk blijven.

De songs blijven in je hoofd hangen, ik vind ze ook zeer emotioneel beladen zonder al te klef te gaan klinken. Steeds op die lijn tussen twee uitersten in, prachtig. Graag je mening en is hier bewust voor gekozen?
Zeker  dat het niet te klef klinkt, waak ik over.. De songs zijn ook heel introperspectief. Wat ik bedoel is De zaken die gebeuren in mijn leven probeer ik ook te verwerken in de songs. Ik probeer dat niet te expliciet in te zijn. Het is een manier om te gaan met de dingen waar ik mee worstel. Ik speel daar gewoon graag mee, met die vormgeving met tekst. Het is een dualiteit tussen al die aspecten.

Heeft het feit dat er van de songs  ‘Ghostwood Country Club’ een deel één en twee zijn op de plaat, een onderliggende betekenis?
Eigenlijk twee zaken. We wilden een soort loop maken , als de plaat gedaan is dat je terug bij de intro terecht komt. Ik vond het ook leuk dat je na de intro, en de andere songs, bij de laatste song het aanvoelt alsof je echt letterlijk uit de plaat wandelt als het ware. Dat je in een wereld terecht komt bij het luisteren van onze plaat, en er op het einde wordt uitgetrokken is zeker de bedoeling.

Het leest ook als een boek, met begin, strofes en  een eind. Maar het doet je prompt denken dat er nog iets volgt. Klopt dat?
We zijn al nieuwe songs aan het schrijven. De songstructuur is ook beginnen met de nieuwe songs en evolueren naar de oudere songs naar het einde toe. Er is ook een bonus, die oorspronkelijk niet op de plaat zou staan. Er is in elk geval bewust over nagedacht.

Tot daar mijn persoonlijke bevindingen ? wat zijn uw verwachtingen over deze plaat? Zijn er ook al reacties?
We hebben als startschot de eerste singles uitgebracht, we hebben eerst “Marvin” gehad en nu “Cherry”. We hebben daarop zeker heel fijne reacties gehad van de luisteraars. Ook enkele toffe recensies op die singles. Het is enkel spijtig dat het enkel digitaal blijft eigenlijk, dat je de songs niet live kunt brengen. Het geeft toch een extra drive. Het is voor mij eigenlijk ook belangrijk dat we die plaat live kunnen brengen. Nieuwe mensen ontmoeten, een nieuw publiek daarmee aanspreken. Dat lukt eigenlijk alleen maar als de mensen ons ook live kunnen zien. Maar de reacties op de digitale release zijn zeker positief. De verwachting? Dat onze plaat toch bij die mensen terecht komt die liefhebber zijn van het genre. En dat we toch wel enkele festivals kunnen doen, eventueel het buitenland.

Ik hoor veel artiesten die een nieuwe plaat uitbrengen dat ze, doordat ze die plaat niet live kunnen voorstellen, de cirkel niet rond is. Dat ze niet aan iets nieuws kunnen beginnen. Klopt dat bij je ook?
Bij releases heb je altijd spannende fases. Het schrijfproces is al een eerste spannend moment, het opnemen en daarmee bezig zijn is een ander spannend moment; Het volgende spannend moment is dat uitbrengen van de plaat. Maar daarmee is het verhaal nog niet gedaan vaak. Het verhaal gaat verder wanneer je de plaat live gaat spelen. Dat je daarmee mensen kunt raken, dat spelen voor een publiek en die adrenaline die je voelt is weer zo een spannend moment. Dat nu dus ontbreekt. We blijven nu een beetje hangen in de fase van ‘de plaat uitbrengen’.

De nieuwe plaat komt uit midden in een pandemie waarin we nog steeds leven,  hoewel er toch perspectieven beginnen boven te komen, waarom niet wat langer wachten?
Dat is een goede vraag, daar hebben we ook over nagedacht. Een album of single hoort gewoon bij een tijdsgeest, als we nu te lang wachten gaan we die voorbij gelopen zijn. Dan is de feeling misschien wat weg die we nu wel hebben met die bepaalde songs, daarom moesten we nu ons ei kunnen leggen. Om die tijdsgeest vast te kunnen houden. Het is trouwens ook positief voor een scene die het moeilijk heeft, dat iedereen gewoon blijft releasen. Wat gelukkig ook gebeurt.

Nu we toch bij live optredens beland zijn. Staan er alsnog optredens op de planning om jullie nieuwe plaat voor te stellen? Of zijn er ook planningen in de richting van live streaming?
We zijn aan het kijken om niet direct een live streaming te doen, maar wel een live concert op te nemen. Maar live streaming op zichzelf heb ik nog niet echt over nagedacht. Ik heb dat akoestische geprobeerd en vond het eigenlijk wat raar. Je zit acht er een digitale muur en mist de feeling dat je hebt met mensen. Het is gewoon een tussen oplossing. Maar ik hoop niet dat het iets normaal wordt, naar de toekomst toe. Het is misschien leuk voor de luisteraar die zich niet moet verplaatsen en zo. Maar live spelen is niet alleen het spelen zelf. Dat is ook de backstage wachten, daarna een pint pakken en de andere band die heeft gespeeld ontmoeten. En dan naar de merchandiser om je dingen aan de fans te verkopen. Het daarna nog iets gaan drinken samen, en over de show nog eens napraten. Dat mis je wel bij het live streaming verhaal.

Livestreams - In deze fase neem ik er op … een voordeel is dat de drempel om muziek of artiesten te ontdekken kleiner wordt, ben je het daar mee eens?
Ik zit altijd een beetje in een tweestrijd wat dat betreft. Ik ben enerzijds zeker pro, het ontdekken van muziek , zelfde met spotify die een beetje diezelfde functie heeft. Maar als artiest verdien je daar niets aan, en dat na toch al die tijd en geld dat je in het uitbrengen van een plaat hebt gestoken. Voelt dat wat onwennig aan, voor een artiest brengt het weinig of geen geld in de lade. Dus ja , die tweestrijd is er toch. We moeten er toch voor zorgen dat we muziek niet gaan devalueren naar enkel die live streaming, daarvoor moeten we toch waken vind ik. Het mag zeker niet het nieuwe normaal worden, dat wil ik toch benadrukken.

Wat zijn de verdere algemene plannen?
Er is een try out concert gepland ((de locatie en tijd heb ik niet zo goed begrepen, mijn excuses)). Ik hoop dat er daarna veel optredens volgen, we gaan daar ook werk van maken om zoveel mogelijk op te treden. Dat is ons voornaamste plan. Anderzijds ook zoveel muziek schrijven en uitbrengen. Ik vind het gewoon leuk om te creëren en muziek te maken. Zolang het niet aanvoelt als een verplichting zal ik dat ik dat blijven doen ondertussen Die uitlaatklep, de passie, de zotte scene. Het spreekt me allemaal enorm aan.

Heeft die corona ook niet gezorgd dat je meer tijd had om te creëren en componeren ?
Meer nog, moest corona er niet geweest zijn was de plaat wellicht nog niet verschenen. Bij die eerste lockdown had ik gewoon niet zoveel andere verplichtingen, omdat ik net afgestudeerd was. Dat heeft me dus zeker een zee van tijd gegeven om te creëren. Het is voor veel mensen een zeer moeilijke periode, ik zat net in een levensfase dat ik niet echt andere verplichtingen had dus ik kon voluit creëren, creëren en creëren. Tijdens de lockdown hebben we ook veel kunnen repeteren in de schuur van de bassist.
Kortom, wat het creatie proces betreft was deze coronatijd een van de weinige pluspunten om deze plaat tijdig uit te brengen.

Wat zijn je ambities met deze band (en ook als muzikant) ; is er een soort doel dat je wil bereiken?
Platen blijven uitbrengen is toch de voornaamste ambitie, dat we op dat vlak niet verwateren. Een eigen studio opbouwen is iets wat ik zeer graag zou doen. En een zomer vol festivals spelen, ik ga zelf heel graag naar festivals het is dus zeker mijn droom om ook op het podium van zo een festival te staan. En als het kan ook in het Buitenland kunnen spelen, naar de verdere toekomst toe. Maar vooral het moet leuk blijven, dat is voor mij de grootste ambitie en doelstelling.

Sportpaleizen en Rock Werchter uitverkopen of toch maar kleine en middelgrote clubs ? Wat geniet je voorkeur?
In een eerste face zeker kleinere clubs en middelgrote zalen, maar in een later fase zeker op Rock Werchter. Of festivals als Pukkelpop en Best Kept Secret en zo. Festivals spelen is zeker een droom.

Ik heb soms toch de indruk dat een Belgische band om op een bepaald niveau te geraken, of op die grote festivals te staan, tegenover het buitenland  grotere inspanningen moeten doen? Wat is je mening?
Er zijn zeker voldoende initiatieven die Belgische bands steunen. Zoals het platform vi.be, dat is een platform dat ook ons als Bosum open kansen gegeven. Er zijn ook middelgrote festivals zijn die Belgische bands op hun affiche zetten, ook mogen tegenwoordig toch meer en meer Belgische bands op Pukkelpop en Werchter staan. Bands als High Hi of Portland en die dingen staan toch ook op de grote festivals, op dat vlak is er toch wel wat veranderd. Het is alleen voor Belgische bands nog steeds moeilijk om internationaal door te breken, daar is nog werk aan de winkel. Dat heeft ook te maken met de taal en zo, dat is een barrière blijkbaar omdat Vlaams en Nederlands in het buitenland niet zo goed wordt begrepen. Maar ik hoop dat dit ook in de toekomst zal verbeteren. Dat er ook op dat vlak meer initiatieven worden genomen. Op dat vlak heeft België toch een goede band met Nederland, die Belgische bands toch speelkansen geeft. Dus ja, wat Belgische bands kansen geven betreft zie ik toch een verbetering.

Is de Belgische muziekliefhebber ook niet meer sceptisch naar eigen kweek toe, dan bijvoorbeeld Nederland?
Het is gewoon zo als je in de schijnwerpers staat dat je dan weet je dat je ook hebt af te rekenen met kritiek, maar ik focus me vooral op de positieve feedback.. Wie op de voorgrond treedt, wordt daar altijd mee geconfronteerd. Iets uitbrengen of lanceren is altijd een beetje een kwetsbare positie voor een artiest. Ik wil toch nog eens benadrukken, dat er veel in de huidige tijden naar mijn mening veel meer inspanningen worden gedaan in ons land op vlak van promoten van Belgische bands en Belgische muziek.  

Bedankt voor dit fijne gesprek ? hopelijk spoedig live, deze plaat vraagt om jullie live te zien en weg te dromen…  

Les Nuits Botanique 2021 - Esinam - Een uiteenlopend klankentapijt
Les Nuits Botanique 2021
Rotonde (Botanique)
Brussel
2021-09-16
Erik Vandamme

Esinam is een zangeres/instrumentaliste die muzikaal de juiste balans biedt van een ingetogen, lichtvoetige en dansbare sound, als een donkere walm die over je hoofd waait. Het is een veelzijdige artieste die zich laat omringen door fijne muzikanten .
Een drietal jaar geleden zagen we haar aan het werk in de Orangerie. Ook de  live streams onderstrepen een artieste en een band , die ons compleet ontroeren. In een goed gevulde Rotonde kunnen we dit aanvoelen maar beamen.

In die gezellige Rotonde zagen we eerst piano wonder Dorian Dumont (*****). We citeren uit een interview: '' De 33-jarige Dorian Dumont werd geboren in het Franse Montpellier. Van zijn zevende tot zijn achttiende volgde hij lessen klassieke piano en was hij van plan om klassiek pianist te worden. De dingen gaan evenwel niet altijd zoals gepland en met ouder worden nam de interesse in improvisatie en jazz toe.''
De man laat zich o.a. inspireren door Aphex Twin. En dan weet je het wel … We krijgen hemelse piano partijen; de grenzen van het instrument worden afgetast. Dorian verlaat de comfortzone van de pianostijl. Iedereen stond vol bewondering te kijken naar deze virtuositeit en speelsheid. Hij gaat van een ingetogen recital naar een spervuur van klanken waarbij geflirt wordt met geluidsnormen. Dorian Dumont bewijst vooral dat minimalisme zachtmoedig als krachtig kan klinken. Een adembenemend mooi schouwspel dus

Esinam (*****) start vrij ingetogen door hypnotiserende flutes. Haar muzikanten pikken hierop in. Het brengt ons naar een magisch mooie solo van de drummer en kloppende basslines. De breekbare stem van Esinam overspoelt ons. De kaart van speelsheid en warmte wordt getrokken. Het publiek geniet van de ingetogen en groovende sound.
Het is energiek, pakkend en  adembenemend . Schitterend.
Esinam nam je anderhalf uur mee in een uiteenlopend hypnotiserend, groovy klankentapijt. Iedereen genoot van die veelzijdige muzikante en haar band . Fijne set dus.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2021 - Benjamin Schoos + The Loved Drones - De verbintenis tussen Franse chanson en pure rock-'n-roll
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-16
Erik Vandamme

Benjamin Schoos is van vele markten thuis. Hij is zanger, componist, baas van het label Freaksville, enz . Hij kwam op Les Nuits Botanique zijn nieuwste plaat - uitgebracht in 2020 btw - 'Doubt in my heart ' voorstellen,
In deel twee was er meer een show gedeelde met de band The Loved Drones . De allereerste keer dat de band het album ‘Conspiracy Dance’ live speelt , lezen we op de facebook pagina. Een avondje voor de rock fan die houdt van die sound uit de seventes , als van wie houdt van het Franse chanson …

Benjamin Schoos + The Loved Drones (****) - In deel één kregen we dus die Franse Chanson kant van Benjamin Schoos.  Hij bracht op gemoedelijke wijze een rits nummers die gevoelig, aanstekelijk klinken ; hij wordt begeleid door muzikanten die mooi z’n warme stem aanvullen. Hij ontroert eenvoudigweg hoedanook. Benjamin bewijst met brio hoe een artiest/componist kan schitteren in eenvoud, zonder al teveel overdreven franjes. In die eenvoud durft hij avontuurlijk te klinken , voegt hij er wat experiment aan toe of hij gaat de  strakkere rock toer op. Fijngevoelig, strak dus!
In het tweede deel mogen The Loved Drones  hun ding doen, Wat ons na enkele luisterbeurten van 'Conspiracy Dans 'op viel, is het meeslepende karakter van die seventies sound, en een psychedelische invalshoek . The Loved Drones hebben toch een eigen smoeltje in dit geheel. Ze trekken de registers nog eens open . De sfeer zit er in en ons rockhart slaat sneller.
Het publiek deint mee op de tunes en sommigen doen een eerste danspas . Wat een aanstekelijke show krijgen we hier van de band . De charismatische frontman met lang grijs haar en in leder pak heeft een fijne uitstraling . Het onderstreept de muzikale duizendpoot Benjamin Schoos.
Kortom, The Loved Drones zorgen voor een heropleving van die 70s sound.

Als we de beide sets naast elkaar plaatsen , hadden we vanavond de verbintenis tussen Franse chanson en pure rock-'n-roll!

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2021 - Paradoxant, Unik Ubik, Mountain Bike - Een stevig bluesrock feestje
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-15
Erik Vandamme

Naar aanleiding van ‘15 jaar Humpty Dumpty Records!' stonden in de Botanique enkele bands op het podium die verbonden zijn met dat label. Het beloofde, op papier, een stevig rock en blues feestje te worden.
Aan die verwachtingen werd door de drie bands met brio voldaan. Zowel Mountain Bike - Unik Ubik als Paradoxant speelden een daverende set

Paradoxant (***1/2) is het project van Antoine Meersseman, die je misschien wel kent van het werk bij BRNS. Hij laat zich omringen door een keyboard speelster, die een kristalheldere stem heeft, en een drummer die aan multitasking doet, en die dus ook gitaar van tijd tot tijd speelt. Wat we krijgen is een setje aanstekelijke songs, met een vleugje melancholie en weemoed.
Het moet wel vooral lekker rocken vanavond. De instrumentatie als de vocals zijn de moeite; de drie muzikanten entertainen hun publiek en teasen elkaar. Het is vooral een band met potentieel en groei. In het oog te houden.

De muziek van Unik Ubik (*****) is soms moeilijk te plaatsen. De klemtoon komt op bluesrock met jazzinvloeden en psychedelica. De aanstekelijke gitaarriedels, de opbouwende sax en de bedwelmende drums zorgen voor een wisselende vederlichte , stevige en harde sound. De Orangerie was al goed gevuld intussen . Iedereen genoot van de strakke set.
Het Belgisch-Franse Unik Ubik zijn graag geziene gasten op Dour; ook hier klinken ze overtuigend. Ze eindigen in een oorverdovende climax. Mooi.

De wervelstorm die Unik Ubik ontketende, is nog maar pas gaan liggen, of daar is de volgende al. Mountain Bike (*****) klinkt snel, vlijmscherp en snoeihard . Al gauw ontaardt dit in een moshpit, crowdsurfers en stagedivers. Het spelplezier druipt er van af .
We zien een  hongerige band met bloeddorstige fans . Mountain Bike legt de lat hoog en zorgt voor een stevig, hevig bluesrock feestje.
Kortom, Mountain Bike tekent voor een muzikale tsunami!

Neem gerust een kijkje naar de pics

https://musiczine.net/nl/photos/category/1773-paradoxant-15-09-2021

https://musiczine.net/nl/photos/category/1774-unik-ubik-15-09-2021

https://musiczine.net/nl/photos/category/1775-mountain-bike-15-09-2021

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2021 - Bachar Mar-Khalifé - Dance en Trance, wat een variatie!
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-14
Erik Vandamme

Op zijn debuut 'Oil Slick' (2010) en albums als 'The Water Wheel' (2018),  'ON OFF'(2020)   toont de Frans-Libanese multi-instrumentalist en componist Bachar Mar-Khalifé (*****), z’n muzikale veelzijdigheid aan, van rock, dub, dabké tunes, electro en soms zelfs latin music.  Het concert ging door in de Orangerie, met zitplaatsen.. De zaal was overladen vol waardoor sommigen gewoon op de trappen gingen zitten.
De sfeer zat er vanaf de eerste tot de laatste seconden in. In onze notitieboekje schreven we 'Indrukwekkend, onvergetelijk, magische avond' . Dit optreden was van een ongelofelijke schoonheid, onaards, van het ene naar het andere oorgasme. Wat een intens, gelukzalig gevoel. Dance en Trance, wat een variatie! , wat Bachar Mar-Khalifé ons meer dan anderhalf uur voorstelde.

Ingetogen start Bachar op piano, hij wordt begeleid door een percussie virtuoos en gitarist/contrabassist van uniek allooi. Mooi allemaal. Alle registers worden open getrokken en er ontstaat een wervelstorm van deze instrumenten, piano, gitaar en drum. Vuurwerk waardoor de grond onder onze voeten davert. Hierop stil zitten is onmogelijk, het luide en lange applaus duidt aan dat ook het publiek genoot met volle teugen.
Bachar spreekt zijn publiek aan door gezapige kwinkslagen, en  blijkt dus op de koop toe een charismatische klasse entertainer te zijn.
Hij wordt geruggesteund door zijn muzikanten die op percussie/drum en gitaar/bas  hoogstaande magie realiseren. Op een bepaald moment gaan de muzikanten zodanig intens en oorverdovend tekeer alsof de Apocalyps is ontbonden in de Botanique. De respons van het publiek bedwingt Bachar letterlijk tot tranen. Wat een emoties! Het is poëtisch, filmisch wat we horen en zien.
Bachar brengt na een uur , opnieuw, een ingetogen stukje op zijn piano, aangevuld door zijn muzikanten die moeiteloos op de song inpikken; het bewijst hun uitzonderlijke virtuositeit. Daarna trekt Bachar het potje compleet open, het publiek staat nu recht en begint wild te dansen. Een wervelende finale in een veelkleurige sound.

Bachar Mar-Khalifé  bezorgt ons een onvergetelijke, formidabele set en avond! Hij klinkt met z’n muzikanten uitbundig en emotievol. Schitterend.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2021 - Vox Low + Le Villejuif Underground + Bryan's Magic Tears - Buiten de comfortzone kunnen treden van de doorsnee postpunk op Franse wijze
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-13
Erik Vandamme

Born Bad Records is een Frans label gevestigd in Parijs. Dit label legt de focus op bands die buiten hun comfortzone durven treden, het pad verbreden, hun genre verlaten, en zelfs muzikaal naar absurditeit lonken.
Nieuwsgierig ? check gerust eens de website: https://www.bornbadrecords.net/
De drie bands, Vox Low + Le Villejuif Underground + Bryan's Magic Tears, die vanavond op Les Nuits Botanique in de Orangerie staan , beantwoorden perfect aan het vooropgestelde profiel.
Ze doen hun zin , dat was duidelijk , de ene succesvoller dan de andere. De Orangerie was goed volgelopen en de liefhebber van die postpunk adepten, kwam hier volledig aan zijn trekken.

Volgens de biografie grasduint Bryan's Magic Tears (***1/2) in de sound van bands als Pavement en Dinosaur Jr. , en geeft het een eigen smoel. De leden staan mooi op veilige afstand van elkaar, een statische houding weliswaar, en doen je wegdromen met hun lekkere aanstekelijke gitaarriedels naar die jaren '90. In de instrumentatie en vocals horen we alles wat in dezelfde lijn . Wat meer variatie was niet slecht !
De combinatie van een magisch mooie mannelijke en vrouwelijke stem zorgt echter voor een beetje meer kleur in de set. Hun zwevende sound biedt een hypnotiserende inwerking en doet ons geboeid luisteren en lekker genieten. Leuk setje.

Le Villejuif Underground (*****) op z’n beurt biedt meer variatie sen steekt meer schwung in de set. De band rond Nathan Roche heeft een soort punk attitude, die regelgeving uitgomt. De heren spelen op indrukwekkende wijze, en Nathan beschikt over vocals die je in vervoering brengen.
Dit is lekkere groovende postpunk, klaar voor een gitaarfeestje ; absurditeit , humor en bittere ernst gaan hand in hand samen. Nathan is een klasse entertainer en de band amuseert zich kostelijk. Improvisatie en experiment zijn niet veraf in de sound, het publiek geniet en ondergaat .
‘When Will The Flies In Deauville Drop?’ is een onvoorspelbaar plaatje door de experimentele combinatie van pop, garagerock, country en zelfs disco. Live klinken deze elementen zeerzeker door ; aanstekelijk allemaal , mede door Nathan’s aanporrende insteeks aan het publiek, dat wild aan het dansen slaat.
Een klein uurtje lang werden  we dus ondergedompeld in dit avontuurlijk postpunkfeestje . Grenzen verbleken . Deze French touch van het genre smaakte naar meer !

Vox Low (*****) straalt nog wel spelplezier uit, maar de absurditeit en humor is hier tot een minimum. Hiet trekt men de kaart puur muzikaal en wordt eerder een donker pad ingeslagen, met een vleugje krautrock.
Duivelse beats uit hun keyboards horen we, waarop stil staan onmogelijk is. Het publiek gaat compleet uit de bol, en de zaal verandert in een kolkende massa alsof het 1980 terug is.
Maar Vox Low klinkt allesbehalve gedateerd, de krautrock is eigentijds , aangepast en klinkt verdomd ingenieus en uitgekiend.
De band heeft het publiek mee , dat voelen ze aan. Ze drijven het tempo nog op ; niemand staat nog stil .
Je mag ze terecht omschrijven als 'de acid-houseversie van The Jesus & Mary Chain’, die surft tussen 60's rockabilly en koude, minimale techno’, wat we ook lezen in de bio.
Je wordt in een hypnose gebracht en je danst, danst en danst …
Een bijzondere verschroeiende set van Vox Low kregen we, die het elan van deze avond perfect samenvat, met name buiten de comfortzone kunnen treden van de doorsnee postpunk op Franse wijze.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2021 - Mansfield.TYA + Silly Boy Blue - een wereld kleurrijke contrasten
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-12
Erik Vandamme

Toen we nog jong en onervaren waren stond een zondagavond garant voor een dansje in een praat café om de schoolweek aan te vatten; met kleine oogjes in de klas zaten we er dan op een maandagochtend. We namen het er graag bij. Soms echter blijkt dat feestje veel meer te zijn dan gewoon uit de bol gaan, neem nu het optreden van enerzijds Silly Boy Blue en anderzijds Mansfield. TYA. Dansen werd er zeker gedaan … we kwamen vooral terecht in een wereld kleurrijke contrasten.
Als een kind in een speelgoedwinkel die van de ene verwondering in de andere terecht kwam, zo voelden we ons op deze zondagavond in de Orangerie tijdens Les Nuits Botanique.

We citeren even uit de biografie: 'Silly Boy Blue is een 22-jarige Franse schrijver-componist-zangeres. Denk Angel Olsen meets Billie Eilish meets Fever Ray. Gefascineerd door de werelden van David Bowie en Lana Del Rey schrijft ze hartverscheurende tieneranthems, en deelt in haar muziek post-adolescente gevoelens onder de ogen van haar popiconen.'
Een stelling die de lading dekt, want opvallend veel jongeren schuiven een beetje dichter aan het podium om dit opkomende icoon Silly Boy Blue(****) aan het werk te zien ; ze combineert breekbare songs – ze ontroert met haar fluwelen stem - met aanstekelijke, dansbare songs , die een poppy tune hebben , zonder echt kitsch te gaan klinken. Ze spreekt een ruim publiek aan , net zoals haar helden Lana Del Rey en David Bowie.
Zonlicht en donkere gedachten vormen de rode draad doorheen deze set die lekker aan de ribben kleeft, en waarop je niet kan stil blijven staan. Het publiek reageert dan ook zeer enthousiast en danst zich de benen uit het lijf, of - zoals we zagen bij een meisje in de zaal – het publiek pinkt emotievol een traan weg.

We schreven het al ‘een wereld kleurrijke contrasten’ ging voor ons open vandaag. Bij Mansfield. TYA (*****) kwam het zelfs nog meer tot uiting. Het duo start hun set eerder bevreemdend, door een viool klank, die je koude rillingen bezorgt. Mansfield.TYA verlaat de  comfortzone van dans, chanson en elektronische muziek. Voortdurend wordt je op het verkeerde been gezet, hun aanpak zorgt eerst voor een springende massa waarbij de zaal ontploft om daarna eerder ingetogen, intimistisch de gevoelige snaar te raken. Telkens net lang genoeg om de aandacht scherp te houden.
In een oogwenk vloog het hier allemaal voorbij. Beide muzikanten zijn top instrumentalisten en evenzeer klasse entertainers, die hun publiek voortdurend aanspreken en -porren. Ook de vocals raken, vooral bij songs die aanleunen bij het Franse Chanson.
De Orangerie verandert meermaals in een kolkende massa dansende lichamen. Een kleurrijk feest dat met een knal wordt afgesloten in de bisronde.
Mansfield. TYA . bracht een fijn avondje hartverwarmende muziek, die emotie deed opborrelen en de dansspieren aansprak. Wat een variatie! Zo hebben we het graag.

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/mansfield-tya.html

http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/silly-boy-blue-12-09-2021.html

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Roselien - Persoonlijk ben ik niet op zoek naar een bepaald genre dat ik wil spelen, maar wel naar iets dat me raakt en een zekere soul heeft

Multi-instrumentaliste Roselien creëert een eigen universum in de komende EP ‘Seventh Ascension’, waarin ze Funk, R&B, grooves en jazz invloeden versmelt met drum samples van Dr Dre en Timbaland, een Roland JX3P synthesizer en Ableton.
De nummers zijn een reflectie op haar tijd in Londen, nadat ze van Brussel naar Londen verhuisde; om een carrière in de muziek na te streven, moest ze aanvankelijk werken als keukenontwerper voor Ikea en flyers uitdelen voor de kost. Tegelijkertijd studeerde ze de ins en outs van muziekproductie en werkte ze hard aan haar vaardigheden als muzikant, beatprogrammeur en zangeres. Haar emoties en strijd komen tot uiting in de vier nummers, die niet alleen zelfgeproduceerd zijn, Roselien speelt elk instrument in dat je op de EP kunt horen. 
Roselien opende voor artiesten als Meshell Ndegeocello, Gregory Porter, The Jones Girls, Bilal en Gabriel Garzon Montano, Roselien bracht haar betoverende live show naar The Jazz Cafe, Rich Mix, LayLow, Kansas Smitty's, The Lexington en Piano Smithfield's, maar ook naar Brusselse zalen als Ancienne Belgique, Le Botanique, Reflektor in Luik en de Rotterdamse zalen Bird en Lantarenvenster.
Haar laatste release ‘Loving’ werd in première gebracht door Erica McKoy op Worldwide FM en geremixt door Kaidi Tatham (ooit "the UK's Herbie Hancock" genoemd). Naar aanleiding van de release van ‘Seventh Ascension' dat op 17 september op de markt komt via NEWS, hadden we een fijn gesprek met Roselien. Ook de invloeden en de verdere toekomstplannen kwamen aan bod.

Roselien, voor onze lezers die je graag wat beter leren kennen, hoe is alles begonnen? Vertel eens wat meer over jezelf
Ik ben afkomstig uit Leuven. Ik ben al ongeveer sinds mijn 10ste met muziek bezig, de stijl is door de jaren heen geëvolueerd. Nu is het wat meer in de richting van R&B, jazz en soul muziek.

Volgens de biografie wordt je muziek omschreven als een mengeling van soul, jazz , R&B en elektronica. Klopt dit, of hoe zou je zelf je muziek omschrijven naar een promotor toe?
Dan zou ik toch zeggen een mix van Soul/Jazz tot R&B met een vleugje elektronica, zoals omschreven ja.

Waar komt de interesse voor die specifieke stijlen eigenlijk vandaan? En wat is jazz en soul dezer dagen?
Rond mijn 16ste kwam ik meer in de ban van o.a. Billy Holiday, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Thelonious Monk Rond mijn 18ste leerde ik dan eerder artiesten kennen als Meshell Ndegeocello, Erykah Badu, Jill Scott, Frank Ocean, Moacir Santos, Stevie Wonder. En dan ook meer Braziliaans Jazz zoals Jobim, Elis Regina, Joao Gilberto  Ik had daar een heel diepe connectie mee en ben prompt beginnen studeren. Die akkoorden beginnen analyseren en zo. Ik begon ook steeds meer ritmes te programmeren. Ik kan niet drummen, maar maak wel ritmes via de computer. Dat is waar ik mee bezig was. En ja daarop aansluitende, wat is jazz of wordt gedefinieerd als jazz? Voor mij is het misschien ‘vrijheid’ om te maken en spelen wat je wilt. Persoonlijk ben ik niet op zoek naar een bepaald genre dat ik wil spelen, maar iets dat me raakt en een zekere soul heeft. Dat is ook heel subjectief, daarom is het bij mij vooral een combinatie tussen  interessante ritmes en harmonieën waar ik naar op zoek ben. Daarom spreekt muziek uit Marokko, Algerije of die Braziliaanse muziek me enorm aan. Dat ritme uit die landen. Het hangt er gewoon vanaf hoe hard het me raakt.

Wat me wel opvalt, de artiesten die je opnoemt zijn toch wel van een vroeger generatie; dat net die muzikanten en zo een jong meisje als jij zo aanspreken, verwondert me toch in bepaalde mate
Wat eind jaren ’70 tot begin jaren ’80 is uitgekomen triggert me enorm. Artiesten als  George Duke, Stevie Wonder en dergelijke raken me gewoon en zijn een enorme inspiratie, het is gewoon zo.. er zijn ook dingen van vandaag die ik heel goed vind hoor. Zoals Esperanza Spalding bijvoorbeeld. Maar waarom ik terug grijp naar het verleden? De jaren 70 en 80 waren tijden van voorspoed en vernieuwing. Er werden risico’s genomen, ook in de muziekindustrie. Vandaag de dag gebeurt dat veel minder.

In 2014 bracht je een eerste EP uit ‘Truth’ , ik vermoed dat die veel deuren heeft geopend? Je stond in het voorprogramma van o.a. Luka Bloom, Gregory Porter, Meshell Ndegeocello…
Die EP was zeker een succesverhaal, inderdaad. Ik had dat gewoon naar mensen en zo gestuurd, en daar is opvallend goede respons op gekomen, een verklaring waarom heb ik niet echt maar ik heb toen zeer mooie concerten kunnen spelen en in zeer mooie zalen gestaan, die heeft dus zeker bepaalde deuren geopend ja.

Je nieuwste ‘Seventh Ascension’ balanceert, naar mijn mening, tussen het soulvolle met een jazzy groove, en toegankelijk poppy (waar in mijn ogen niets mis mee is); mee eens of is dat te ver gezocht?
Ik ben niet echt bezig met in hoeverre het toegankelijk is of niet eigenlijk. Er is op zich ook niets mis met commerciële muziek, je hebt daar ook slechtere dingen tussen, maar artiesten als George Duke tot Stevie Wonder hebben ook toegankelijke muziek gemaakt die voor een groot publiek te begrijpen is. Ik ben daar ook naar op zoek, kwalitatief hoogstaande muziek maken die ook toegankelijk is voor een ruim publiek. En ik denk dat dit op de laatste EP zeker zo is.

Er schuilt ook iets weemoedig en van levensvreugde achter je muziek? Er zit zelfs een verhaal achter? Of heb ik het mis
Nee, dat klopt. Twee nummers gaan over mijn tijd in Londen. Een song als ‘Give me a Break’ is een soort reflectie over wat wil ik opgeven om mijn doelen te bereiken? Hoever kunnen we daarin gaan? En in hoeverre bewaak je uw mentale welzijn terwijl je dat doet? Daar gaat dat nummer dus vooral over. Het was een reflectie op bepaalde gebeurtenissen, het was financieel bijvoorbeeld ook heel zwaar en zo. Twee andere nummers gaan over een relatie die niet zo goed is verlopen. Een reflectie daarop dus. Dat ik het niet meer neem hoe ik word behandeld binnen die relatie en zo. Ja er zit zeker een verhaal achter.

Het zijn zware onderwerpen, maar toch zit er veel vreugde achter, dat valt me op.
Sommige zeggen me dat ik zeer vreugdevol overkom. Bewust is dat zeker niet. Muziek is ook een  soort troost of zo; Of een lichtpunt in die donkere tunnel. Zowel in mijn muziek, als dagelijks leven, kan ik soms wel somber of verdrietig zijn. In mijn muziek zoek ik dan een weg om terug dat licht te zien in het donker… waardoor ik weer verder kan in het leven.

Daardoor ben je ook een inspiratie voor andere mensen die zichzelf kunnen oplichten door je muziek.  Dat vond ik ook aan die plaat. Al reacties gekregen in die richting?
Nee, dat is natuurlijk voor iedereen heel persoonlijk hoe je daarmee omgaat. Maar bewust zeker niet eigenlijk, en ook niet echt reacties gehad in die richting. Ik heb wel al een reactie gekregen van iemand die zei zich te herkennen in de tekst van ‘Give Me A Break’, dat wel. En dat is wel leuk om te horen, omdat het een eerlijk nummer is.

Tot daar de algemene bevindingen Wat zijn de algemene verwachtingen?
Ik hoop dat we vooral heel veel kunnen spelen, dat hangt af van de situatie wat mag en kan uiteraard. Ik hoop dat de EP terug een uitnodiging kan bieden om zoals met de vorige heel mooie concerten en zo te kunnen doen. worden mensen daardoor geïnspireerd, dan kan het, is dat niet zo , dan kan het ook. Ik hoop vooral dat ik na deze release een manier vind om muziek te blijven maken die me raakt, mede door deze EP. Het is niet allemaal evident, maar ik hoop dus vooral dat ik een manier kan vinden om dit gewoon te blijven doen. En ook het juiste publiek te bereiken met de muziek die ik maak.

Wie is dan ‘het juiste publiek’?
Ik denk wel dat het een specifieke groep is omdat het toch in een bepaald genre zit. Een publiek dat soul weet te appreciëren. Als ik de juiste mensen vind die me naar dat publiek kunnen leiden zou dat heel mooi zijn. Of de juiste personen die de specifieke markt kennen. Ik denk dat het iets te niche is voor een ruim publiek wat ik doe, Of toch in Belgie. In UK of zo is dat helemaal anders omdat daar meer kennis is van zwarte muziek , mijn inspiratie komt voornamelijk uit die zwarte muziek. Nederland lukt ook nog, maar voor Belgie ben ik blijkbaar iets te progressief of zo.

Zijn er dan geen plannen om eerste in het buitenland door te breken vooraleer je naar hier afzakt?
Ik heb al een concert in Londen op 22 oktober. Op 25 september een release concert in Brussel, Volta. En 15 oktober een concert in Gent.

Wat soul betreft in België, is er toch een markt in Brussel? Eerder dan Gent of zo
Dat klopt, dat merk ik wel als ik daar speel.

Iets anders. Net zoals iedereen heb je ook wel geconfronteerd geweest met deze pandemie , hoe heb je die ‘overleefd’? als muzikant en mens? Veel nieuwe composities?
De eerste lockdown viel mee, ik werkte voor SABAM van thuis uit. Ik heb, doordat ik veel tijd had, veel nummers kunnen maken in die periode van de eerste lockdown. Tijdens de zomer ging het beter, en dan werd het winter en dan heb ik het toch wel even moeilijk gehad. Als er niets gebeurt, heb je uiteindelijk ook niets meer te vertellen. Ik had geen input meer, en dus niets meer te vertellen, en dat viel toch wel zwaar uiteindelijk.

In die tijden van corona , heb je ook streamings gedaan? Wat is je mening over deze oplossing? Hoe groot is de honger om terug live op te treden?
Ik heb wel enkele streamings gedaan, maar ondertussen ook al wat kunnen optreden en zo. Het eerste echte optreden was dan ook een zeer fijne ervaring, om terug contact te kunnen hebben met mensen zelf. Ik kijk vooral uit naar die andere concerten, en dat er wat volk op afkomt ja… de honger om echt live op te treden is dus zeer groot.

Zijn er plannen in het water gevallen (of net ontstaan) daardoor?
Ik zat in Londen, en ben in 2019 – net voor de corona begon – terug gekomen. Toen had ik nog niet echt plannen. Daardoor is het niet zo dat er een concertreeks in het water is gevallen bijvoorbeeld. Ik heb er dus niet echt grote dingen door gemist of zo.

Ik veronderstel dat de focus nu ligt op de nieuwe plaat live voorstellen, maar wat zijn los daarvan de verdere plannen?
Nee, die drie concerten. En de focus op het voorstellen van die EP, dat is het voorlopig.

Los daarvan. Zijn er nog eventuele andere projecten waar je mee bezig bent?
Ik heb een EP gemaakt voor Vice City. Dat is een label , dat is meer een soort club muziek. Ik ga er drie nrs op uitbrengen. Ik moet nu dus ook leren DJ-en.

Ik pik even in op ‘andere projecten’, ik vind de muziek die je brengt ook vaak visueel, is er interesse om daar iets mee te doen voor film of TV Series of zo?
Zeker interesse daarin, ook al heb ik dat niet bewust opgezocht. Maar moest iemand me contacteren in die richting zie ik dat zeker zitten om daar iets rond te doen. Ik maak gewoon super graag muziek, als ik dus zo een uitnodiging krijg in die richting? Zeker.

Ik stelde de vraag omdat je plaat zeer visueel en filmisch is ook, ben je daar mee eens of zie ik dat verkeerd?
Dat het beelden oproept is uiteraard leuk om te horen. Bewust die richting uitgaan doe ik niet, maar fijn om te horen ja. Ik vind het zeer moeilijk om daar objectief naar te kijken eigenlijk. Ik heb die gewoon zeer instinctief gemaakt en dat zo goed mogelijk proberen doen. Ik heb daarbij dus niet echt een plan uitgewerkt hoe dat er moet uitzien of zo. In visueel opzicht.

Wat zijn je ambities? Is er iets een doelstelling die je voor ogen hebt?
Er is wel een punt waar ik me afvraag wat ik specifiek ga doen?  Ik wil eigenlijk terug gaan naar Londen en UK, ik ben er niet meer geweest tijdens corona en wil daar zeker naar terug. Voor de rest? Ik heb nu die Club muziek geproducet , misschien dat ik in die richting nog wat meer ga producen? Voorlopig is het dus twijfelen tussen meer club muziek gaan maken, of terug naar Londen verhuizen.. Mede doordat ik in mijn genre niet zo goed in België aan de bak kan komen, of moeilijker.

Eventuele ambities voor de Amerikaanse markt? Daar is soul toch wat meer geapprecieerd
Amerika is natuurlijk de markt daarvoor, ik ken echter Londen al goed en daar zijn voldoende mogelijkheden om verder door te breken. Als ik in UK, Nederland, Frankrijk en België mijn carrière kan uitbouwen ben ik al heel blij, Amerika hoeft niet per se.

Erkenning in eigen land is dan weer wel een ambitie?
Ik zou graag een grote hit scoren. Dan ben ik financieel binnen en hoef ik me geen zorgen meer te maken over geld. In België zou super zijn!

Het vaarwater in België is ook enorm groot uiteraard. Er zijn ook veel releases.  Je bent er specifiek niet mee bezig, maar hoe hoog ligt de lat voor jou?
Ik ben zeker ambitieus, ik wil leven van mijn muziek. Dat is voor mij zeker belangrijk. Muziek schrijven voor anderen, zelf optreden, gewoon dat ik er kan van leven.. Dat is zeker mijn grote doel en ambities. Ik geloof zeker in mijn capaciteiten. Als ik kijk naar mijn idolen hoe zij dat hebben gedaan? Moet dat ook bij mij lukken.

Je verdient het zeker en vast , alleen al op basis van die EP en zo. Hopelijk tot binnenkort op één of ander podium

Works Of The Flesh - Onze ambitie? Gewoon toffe shows spelen, ons samen amuseren en … alles wat daarbij komt is mooi meegenomen


Works Of The Flesh  bestaat uit topmuzikanten die binnen de scene al hun sporen hebben verdiend. Bij Works of the Flesh - die op Catacombfest Open Air hun allereerste concert speelden, lag dat toch even anders.
Zanger en frontman Tim De  Meyer schudt  met zijn rauwe, bulderende stem de aanwezigen die nog niet goed wakker waren, prompt wakker. De baslijn van Johan Anthonissen, het venijnig gitaar geweld van Niels Larsen en Timmy 'Beuk' De Beukeleer’ en tot slot de knallende drums van Steven De Herdt gaan door merg en been. (verslag )
Deze samenwerking bewijst trouwens  dat er al jaren iets bloeit binnen de Antwerpse Metal Scene die nauw verbonden is aan o.m. Music City: https://www.facebook.com/AntwerpMusicCity/
Reden genoeg om hierover een fijn gesprek te voeren met Tim De Meyer, via ZOOM, dus niet echt tussen pot en pint. Maar de babbel voelde in elk geval aan als een leuk avondje samen op café in de Noorderkempen .
Het gesprek beperkt zich niet tot Works of The Flesh, we hadden het ook over de Antwerpse de Belgische metal scene.

Jullie zitten al een tijdje in de muziekwereld, bij uiteenlopend projecten; hoe is het idee rond ‘Works of the flesh’ ontstaan?
Het is allemaal wat ontstaan nadat Marginal er zowat mee ophield en tegelijkertijd Jolle en Beuk ook Butcher verlieten. Stevie, Jolle en Beuk (die dus samen in Suhrim hadden gespeeld en in Marginal) zijn dan wat beginnen jammen. De nummers die we nu spelen, liggen trouwens in de lijn van Stevie, Beuk en Jolle hun ding. Sommige dingen die te punk/crust waren voor Suhrim, of te Death metal voor Marginal kunnen ze in Works Of The Flesh gewoon kwijt. Dat is een drijfveer geweest om dit project op te starten. Ik van mijn kant kwam Jolle regelmatig wel eens tegen in music city in Antwerpen, en was regelmatig aan het zeuren om iets samen te doen (haha). Op mijn housewarming in Merksplas heeft Jolle me gewoon gezegd ‘hou je maar klaar, we hebben een nieuwe band en begin maar te repeteren’ (haha). Zo ben ik er ook in gerold. Niels is er ongeveer tegelijkertijd bij gekomen. Het geestigste is eigenlijk Niels ook op dat moment Abrahamic Liars aan het starten was met Jolle en Jozef (De Ridder, broer van Pieter van Off The Cross), en zo zijn Beuk en ik dan ook bij die band terechtgekomen (en Cin ook als extra zangeres) .

Ik dacht dat de band was ontstaan door de corona periode, maar dat heeft er dus niets mee te maken?
Nee, integendeel want we waren volop aan het repeteren. Corona heeft eerder een domper op de pret gezet inzake liveshows. We zouden al lang onze eerste shows hebben gespeeld, door Corona is Catacombfest onze eerste show pas geweest. Normaal stond er veel in de pijplijn, dat gaat nu dus nog komen. Binnenkort komen de aankondigingen, maar we gingen op een paar grote dingen spelen. Om een voorbeeld te geven, ze gingen in Wilrijk een project rond ‘de twaalf zware werken doen’ en net toen wij aan de beurt waren, was er die tweede lockdown. Dus nee, Corona heeft niet gezorgd voor het oprichten van de band, maar eerder dat het proces een vertraging heeft opgelopen.

Ik wil toch even inpikken op de bandleden binnen deze bijzondere band. Toch wel verschillende karakters uit verschillende werelden die elkaar vinden?
We komen wellicht allemaal uit – laat het zo stellen – andere milieus. Ik speelde bij Musth en nu nog steeds bij  Izah. En Niels kwam van bij Black Swarm en San Diablo. Maar we hebben allemaal toch diezelfde liefde voor stevige en goede metal gehad. Dat brengt ons toch samen. Iedereen heeft zijn eigen inbreng, ikzelf ben wat de ‘hardcore kid’ van de bende. Mijn jeugd ligt in de H8000 scene en zo in de jaren ’90. Jolle van zijn kant is altijd wat punk/death metal fan geweest. Beuk ook . Stevie die is begonnen als Black Metal fan, maar heeft dan een 100 graden draai gemaakt en is de meest soulvolle van de bende. Het maakt het allemaal wel leuk om zoveel verschillende uitgangspunten samen te brengen. Net al die verschillende invloeden maken deze band zo bijzonder en zo leuk om iets mee te doen eigenlijk. Er zit voldoende death/punk en crust in.

Dat heeft dus ook een invloed gehad op de sound van de band veronderstel ik?
Uiteraard, dat is het net. Doordat Stevie, Jolle en Beuk in  andere projecten soms ondervonden dat sommige nummers die ze wilden doen te punk waren voor de ene, en te Death metal voor de andere, konden ze bij Works Of the Flesh gewoon hun ding doen. We spelen gewoon death metal, crust, punk en in sommige reviews zijn we zelfs al hardcore genoemd. We doen gewoon waar we zin in hebben en dat maakt “onze sound”…

Dat vind ik persoonlijk zo prachtig aan jullie, ik verkies persoonlijk ook bands waarop je geen label kunt kleven. Helaas leven we in een wereld waar promotors of zo dat wel vragen. Dus. Hoe zou je naar die promotors toe je muziekstijl omschrijven?
Death Metal / Crust. Dat is de meest courante omschrijving van wat we doen. Ik denk dat dit best de lading dekt.
Vooral dan die old school death metal, die Zweedse sound. Als ze ons vragen ? zeggen we vaak Entombed meets Rotten Sound.

We hadden het er daarnet al even over. Alles komt na een kleine twee jaar weer een beetje los, eindelijk! Hoe heb je als muzikant (en mens) deze tijden doorstaan?
Mijn bubbel bestond eigenlijk uit Niels en Jolle. Dus hebben we tijdens die periode veel rond gehangen. Het was vaak dat wij samen het toch gezellig maakten. Tussen de lockdowns hebben we dan onze plaat opgenomen. Vlak na de eerste (of tweede, ik weet het niet meer juist) zijn de mannen de muziek gaan opnemen. Na de lockdown, toen het terug mocht, zijn we dan ook de zang gaan opnemen. Ergens was dat wel goed, we zaten in een fase dat we weinig hadden kunnen repeteren en waar ik persoonlijk nog wat aan het zoeken was: Hoe ga ik zingen, wat ga ik zingen, Die dingen. Op die opnames heb ik dan thuis wat zitten oefenen en zo kon ik aardig voorbereid de studio in. Ik wilde vooral anders klinken bij WOTF dan dat ik klink bij Izah of Musth. Bij Abrahamic Liars, een ander project dat ik doe, zal ik trouwens ook anders klinken. Dat doe ik ook heel bewust. Dit moest gewoon een soort rauwheid en oldschool gevoel hebben, wat ik bijvoorbeeld niet doe bij Izah. En dat is ook wel goed gelukt denk ik.

Nu we toch bij de EP zijn aanbeland. ‘Overrompelend’ is wat me bij een eerste luisterbeurt nog het meest voor de geest komt, plus ook dat jullie Humor en bittere ernst perfect met elkaar verbinden; Je mening
We menen wat we doen, maar nemen het ook allemaal niet te serieus. Dat vat het mooi samen. We zitten al te lang in de scene om de vedette te gaan  uithangen of zo. Het moet gewoon plezant blijven. We zijn bijvoorbeeld met iets nieuw bezig, we gaan gloednieuwe shirts maken (toont een object voor een T-shirt in regenboog kleuren) Die regenboog kleuren is dus bewust. Om aan te duiden dat het niet altijd zwart en donker moet zijn, er mag wat meer kleur inzitten. We hebben gewoon teveel plezier, het leven is al zo kort.

Dat is ook het enige dat ik wat spijtig vond aan die EP, het is te kort. Ik veronderstel dat het de bedoeling is er wat meer mee te doen naar de toekomst toe?
Dat is gewoon hoe we zijn, onze live set ook. Je speelt dat nog sneller. We zijn ook volop bezig met nieuwe nummers, we wilden vooral de show in elkaar boksen om live te gaan spelen daarmee. Zodat het live gewoon klinkt zoals we het echt willen. Maar nu zijn Beuk en Steven aan het experimenteren met nieuwe nummers. Het is allemaal nog echt prematuur. Riffs en ideeën maar nog niet echt songs. Maar we wilden dus eerst dat onderdeel terug live gaan optreden, uitbouwen.

En daarover wil je nog niet teveel los laten?
We spelen volgende week op Pyrefest, we gaan in Gentbrugge spelen met de vrienden van Volière,  in Retie op Faster&Louder , Crossfest (festival georganiseerd door Off The Cross) in Trix gaat een gigaparty worden, en voor 2022 gaan er ook mooie dingen aangekondigd worden die we nog niet mogen loslaten nu ?

Jullie brachten, midden in corona tijden, een plaat uit… Hoe waren de reacties daarop tot nu toe?
We hadden die via spotify en zo uitgebracht, en  uiteindelijk ook op vinyl en cd. In eerste instantie gingen we dat allemaal in eigen beheer doen. Ik had echter ons album doorgestuurd naar Bruno van Ieperfest –zoals ik altijd doe als ik een bandje heb, want ik speel daar gewoon heel graag – en die wilde daar wel iets mee doen. We zijn dan bij het label Genet Records geraakt. Er zijn eigenlijk heel veel zotte dingen gebeurd met die plaat. Want de verkoop was immens, wat ons verwonderde doordat we nog niet live hadden gespeeld. Persoonlijk ben ik eerder iemand die iets koop als ik die band live hoor en zie. Het heeft misschien te maken met het feit dat werd opgeroepen om uw lokale scene tijdens de lockdown te steunen of zo? Niet alleen verkocht die plaat zeer goed, we zijn ook in die 666 nummers op Studio Brussel ‘de zwaarste lijst’ terecht gekomen met “Double Standards” , Ergens tussen Mastodon en Goijra. De respons is gewoon enorm geweest, op Radio Willy heeft Andries ons ook gedraaid met datzelfde nummer en Thomas van Psychonaut heeft ons dan in zijn Selektorweek op Stubru ook nog eens gedraaid. Dat doet iets met een band zo op een Nationale radio worden gedraaid, je ziet op spotify mensen een lijst samen stellen en plots staat dat nummer er ook tussen. We hebben zelfs al geld ontvangen van spotify (haha)..dertig euro , na over de 50 000  plays.. We noemen daardoor “Double Standards” dan ook onze radio hit (haha). We hebben dat op Frietrock en Catacombfest zo aangekondigd. Je merkt ook dat mensen dat effectief herkennen…

Heeft dat ook geen deuren geopend?
Of dat nu echt deuren heeft geopend, weet ik niet. Je merkt zoals ik al zei dus wel dat mensen je nummer herkennen… Maar ik denk niet dat we er rijk van gaan worden!  Dat is dan ook niet onze ambitie om er rijk of beroemd mee te worden of zo. We doen het vooral omdat we ons gewoon willen amuseren en graag in een bandje spelen. En omdat we gewoon graag met elkaar hangen, dat is altijd een goed excuus .  Het is gewoon een leuke bende om mee samen te komen.

Wat zijn dan wel de ambities als ik dat mag vragen?
Gewoon toffe shows spelen, ons samen amuseren alles wat daarbij komt is mooi meegenomen,  we willen vooral spelen. Toffe shows, de eerste twee waren al fantastisch. Anderen terugzien bij die andere bands, zoals bij Catacombfest en Frietrock. Samen komen met gelijkgezinden. Dat zijn gewoon zeer toffe shows om te doen, zulke dingen vooral is onze ambitie.

Dus als ik het goed begrijp is Works Of The Flesh ‘’een plezant tussendoortje’’ of is dat wat kort door de bocht?
Ik zou het geen plezant tussendoortje noemen, zeker en vast niet. We hoeven er niet echt geld aan te verdienen, dat zal ook niet lukken. Maar we nemen het zeker serieus op. In die zin dat het wel goed moet zijn. We amuseren ons zeker. Motivatie nummer één is dat het voor ons alle vijf plezant moet blijven. We hebben op onze eerste shows wel heel veel verkocht, wat ook altijd fijn is om te zien. Dus we hebben zeker wel ambitie om er iets mee te doen, binnen een plezante omgeving waar iedereen zich vrij voelt.

Dus met andere woorden, jullie gaan zeker veel meer doen met Works Of The Flesh?
Zeker en vast gaan we meer doen. Op het moment is het gewoon even terug optreden en dat op ons laten afkomen, en daarvan genieten. Furore met die twintig minuten die we hebben dat heeft eigenlijk ook zijn kracht, twintig minuten binnen komen en gedaan, we kunnen dat veertig minuten doen maar het hoeft niet. Er komen dus nog nieuwe nummers, een nieuwe plaat; ik heb geen glazen bol, dus wanneer of hoe kan ik niet zeggen… maar het is zeker de bedoeling er nog iets meer mee te doen.

Op basis van die radio hit waar we het over hadden, neem nu dat je op basis daarvan iemand bij jullie aanklopt met een platencontract , met een Amerikaanse of world tour, alles erop en eraan? Zou je dat toch doen?
Als je zo een kans krijgt, doe je dat gewoon uiteraard. Er is Jan De Bie die ons promoot en enorm veel mails gestuurd heeft, toeren zit er sowieso in,  en ook in het Buitenland. Maar kijk, we amuseren ons gewoon samen… dat moet zeker zo blijven. Dat is gewoon de reden waarom we dit doen, en zullen blijven doen. Het moet plezant blijven, zonder meer. Met die vijf, dat is belangrijk. Ik wil niet dat we binnen vier jaar bij wijze van spreken aan onze zesde gitarist zitten. Works Of The Flesh zal gewoon ons vijf zijn, and that’s it! Dat is de voornaamste voorwaarde.

Is dat eigenlijk ook je persoonlijke doel? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Persoonlijk wil ik toch eens op Graspop of Alcatraz staan, sowieso. Dat heb ik nog niet gedaan. Ik heb wel al in AB gestaan en zo met Musth, en ook Ieperfest en Rock Herk. Maar zo eens op Graspop of Alcatraz spelen? Dat is zeker een persoonlijk doel ja. Ik kan wat dat betreft niet voor de anderen spreken uiteraard. Wat hun doel is? Geen idee! Alles mag en niets moet. Dat vat alles samen.

Jullie zitten (of zaten) in nog vele andere projecten, valt dit te combineren met Works of the Flesh?
Naast Works Of Flesh  is er ook nog – zoals daarnet al even aangegeven  Abrahamic Liars - Niels zijn Black Metal project met Jozef (de broer van Pieter van Off The Cross) die speelde vroeger in Mästürbätör. En ook in Furia. Daar speelt Jolle gitaar i.p.v. bas. En Beuk, bas i.p.v. gitaar. Op plaat zijn dat allemaal duetten met gastzangers. Ik doe er een nummer op mee, en Cin (en wij gaan dus ook de liveshows voor onze rekening nemen). Daarnaast zijn er dus nog meerdere gastzangers op het album, waaronder bv Arne van Marche Funèbre, de zangers van Grafjammer en Wrang en nog veel meer gasten…  De band staat op 13 november op Unholy Congregation Pt.3 (https://www.facebook.com/events/893025064801651)

Daarnaast is er ook nog Izah, die leeft ook nog. Dat is eigenlijk een Nederlandse doom/sludge/post metal band. Daar is ook veel gebeurd. Enkele jaren geleden werd al het gerief van onze gitarist gestolen. We hebben een  crowdfunding gedaan met enorm veel respons op gekomen, dat werd zelfs op een moment door Johannes van Cult Of Luna gedeeld, waardoor we ook donaties uit Zweden etc kregen). Ondertussen was er een gitarist gestopt, die we nu ook al vervangen hebben. Dus op het moment dat we volop weer aan de nieuwe plaat konden beginnen werken, kwam dan covid-19… Gevolg: Ik kan al meer dan een jaar niet meer repeteren met die band omdat ik er niet binnen mag. We zijn met zes en je mag maar met vijf repeteren. Maar ook die band is dus nog steeds alive and kicking: https://www.facebook.com/IZAHband/

Als ik het goed begrijp , is het een beetje een versmelting van de scene in en rond het Antwerpse. Er leeft dus zeker iets daar – zoals ik in mijn intro al aangaf – maar ik krijg het gevoel dat het allemaal nogal ‘underground’ blijft … Alcatraz of Graspop lukt soms wel, maar niet altijd even gemakkelijk?
Op Alcatraz of Graspop mogen spelen is een erkenning, dat is zeker. We zouden daar graag spelen, uiteraard. Persoonlijk heb ik een voorkeur voor Alcatraz, omdat men daar heel veel doet voor de Belgische scene. Met die tent die ze nu zetten, met enkel en alleen Belgische bands de hele dag door, over drie dagen gespreid zelfs. En als je ziet dat die tent over het algemeen afgeladen vol staat, is dat zeker een goede zet. De laatste editie was zelfs bijna helemaal Belgische, Alcatraz heeft bewezen dat je een fantastische affiche kunt samen stellen met enkel inlandse bands, of toch ongeveer. We hebben bands als STAKE, AmenRa , Evil Invaders of Channel Zero die kunnen wedijveren met die absolute top in Amerika of zo. Die kunnen een volledige wei vol trekken als Belgische band. Dat we internationaal moeten kijken, want de Belgen verkopen niet? Dat heeft Alcatraz nu bewezen dat dit NIET zo is.

Zijn we als Belg niet te weinig chauvinistisch?
Ja, dat is typisch Belgisch. Bands als Emmeth, of Aborted, die al in Amerika en zo voor volle zalen spelen,  zelfs als headliner. zijn ze hier nu pas aan het leren kennen… dat is toch gewoon van de kop gerukt. AmenRa heeft zes platen moeten maken eer er iemand echt begon over te babbelen, Oathbreaker heeft een jaar nonstop getourd voor iemand hier er enige aandacht aan schonk, en zo zijn er nog wel wat bands!!

Ik heb daarover een interview gehad, met FireForce die me wisten te vertellen als ze in Duitsland spelen voor een band, er spelen in het voorprogramma; als hier een Amerikaanse (middelmatige) band komt spelen,  staan ze ook in het voorprogramma, dat lijkt me zo onlogisch
Wat je dan ook ziet is dat de zaal regelmatig leeg loopt bij die Amerikaanse band, omdat het grote deel net komt voor die lokale act (en vaak dus hun vrienden) aan het werk te zien. Dat hebben we zelf ook al ondervonden, de goede lokale band trekt vaak nog het meest publiek.

Veel succes alvast met alles wat jullie doen. Hopelijk zien we elkaar ns bij een volgend live optreden

WALFANG - Album voorstelling 'LØV' - Wat een muzikale aardverschuiving

In 2021 is Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden. Dat blijkt uit een interview dat we tijdens de lockdown met de band hadden hier 
WALFANG stelde op 10 september zijn debuut ' 'LØV' voor in De Casino, Sint-Niklaas. Op sleeptouw namen ze enkele vrienden mee, Whorses  en Pychonaut. Trouwens, Psychonaut kwam met een nieuwe EP 'Emerald Split' eveneens De Casino in vuur en vlam zetten.

WHORSES (****) is een vrij jonge noiserock band die al van 2017 aan de deur staat te bonken. We zagen hen al enkele keren aan het werk - enerzijds op Sonic City festival 2018, anderzijds op het afscheidsconcert van Raketkanon in de Ancienne Belgique - en daar viel vooral op dat de band meesters zijn in een soort intimiteit en het afvuren van verschroeiende hete vuurbollen. In De Casino was dat niet anders. Whorses gaat vanaf de eerste noot dan ook bijzonder verschroeiend tekeer. Met nog een beetje psychedelica en een heel beweeglijke frontman, die voortdurend het publiek gaat opzoeken, al dan niet met micro standaard of gitaar, krijg je energieke uppercuts. Whorses steekt De Casino de lont aan het vuur, om de boel echt te doen ontploffen.

We hebben respect voor hardwerkende bands. Neem nu Psychonaut (****) … Trouwens, de band speelde eerder op de avond nog in OLT Rivierenhof samen met AmenRa, surplus dat een optreden van hen bijzonder intens is , en het enorm veel energie vraagt van de zanger en de muzikanten, dan moet je haast een topsporter zijn om dit tot een goed einde te brengen.
Met hun twee optredens klonk het nu even niet even strak en sterk. We zagen hen al scherper!  We vergeven we hen.
Toch kregen we van Psychonaut in de instrumentatie een spervuur van een klankentapijt, als een vlijmscherp mes die door je vege lijf klieft. De vocals bezorgen je koude rillingen.
Potdoof en compleet in trance werden we gebracht door de mokerslagen van Psychonaut . Een klein uur lang drijft Psychonaut het tempo zodanig op en het klinkt crescendo oorverdovend.
De band stond misschien niet op kruissnelheid dat we van hen gewoon zijn, maar toch werden we compleet van onze sokken geblazen, en bleven we totaal verweesd achter. Ondanks alles sterk en overtuigend in het post-metal genre.

‘Letterlijk een tsunami, een aardverschuiving in je huiskamer’ …schreven we over het streaming concert van de band WALFANG. WALFANG (*****) doet er live , voor een enthousiast publiek, gewoon nog een schepje bovenop. Ze spelen hier een thuismatch. WALFANG klinkt verschroeiend, goed, volwassen en kunnen nu elke club of festivalweide  aan door hun krachtige en energieke set . Wat een boost!
We werden letterlijk omver geblazen door de versmelting van krachtige riffs en knallende drumsalvo's. De vocals waren emotioneel , intens. Je voelt de adrenaline.
Het duurt dan ook niet lang of De Casino staat in vuur en vlam. De band heeft het publiek onder zich. In een wervelende finale werden alle registers compleet open getrokken. WALFANG deed dus De Casino op zijn grondvesten daveren en is daardoor met brio in zijn opzet geslaagd. Wat een muzikale aardverschuiving. Top!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/whorses-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/walfang-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/psychonaut-10-09-2021.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas